Πνευματικοὶ στὸ σχολεῖο, ὄχι ψυχολόγοι

Πνευματικοὶ στὸ σχολεῖο, ὄχι ψυχολόγοι

Γράφει ὁ Ἁγιοσιωνίτης

Δὲν μιλάω ἀπὸ ἀδιάφορη θέση ἀλλὰ ἔχοντας γνώση τῶν γεγονότων, ἐπειδὴ κάνω παρέα μὲ ἀρκετοὺς ἐκπαιδευτικούς. Τὶ γίνεται δὲν περιγράφεται. Οἱ γονεῖς πιέζουν, τὸ σχολεῖο πιέζει τοὺς ἐκπαιδευτικούς, ἡ ἀξιολόγηση τοὺς καταθλίβει, ἡ ἐκπαιδευτικὴ πολιτικὴ τοὺς ἀφαιμάζει. Ἀπὸ παντοῦ πιέζονται καὶ τὶ περιμένεις;

Οἱ γονεῖς ὑπερασπίζουν τὸν κανακάρη τους καὶ δὲν δίνουν ποτὲ δίκιο στοὺς καθηγητές, ἀντίθετα ὑποστηρίζουν τὶς ἐπιλογὲς τοῦ παιδιοῦ τους, ἀκόμη κι ἂν εἶναι ἄτακτοι καὶ μὲ τὴν συμπεριφορὰ τους προκαλοῦν πρόβλημα στὸ σχολεῖο. Τὸ ἄκουσα ἀπὸ ἕνα καθηγητὴ νὰ μοῦ λέει ὅτι προκειμένου νὰ βάλει βαθμολογία στὸ Α΄ τρίμηνο σὲ ἔνα τμῆμα διαπραγμεύτηκε μὲ τοὺς ἀδιάφορους καὶ προκλητικοὺς μαθητὲς τὶ βαθμὸ θὰ τοὺς βάλει. Ἤθελε νὰ βαθμολογήσει ἀρκετοὺς μαθητὲς κάτω ἀπὸ τὴ βάση σὲ μάθημα τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ἀπὸ πρωτότυπο. Ἀμέσως τὸν ἀπείλησαν τὶ μάρκα εἶναι τὸ αὐτοκίνητό του. Ἐπέμενε καὶ πραγματικὰ τοὺς ἔβαλε μικροὺς βαθμοὺς. Ἐκεῖνοι ἔπαθαν σόκ. Ἄρχισαν νὰ φωνάζουν ὅτι εἶναι ἄδικο ἀλλὰ οἱ βαθμοὶ εἶχαν μπεῖ. Τὶ ἔγινε μετά; Τοὺς ὁδήγησε ἀπὸ τὴν κόλαση στὸν παράδεισο. Ὅλοι ἀπὸ τὴν ἑπόμενη μέρα ἄλλαξαν. Κάπου τὸ ἔχαναν ἀλλὰ ἄλλαξαν. Ἔτσι κατάφερε νὰ τοὺς βάλει βαθμούς, ὥστε νὰ περάσουν τὴν τάξη.

Ἔρχομαι στὴν καθήγητρια Σοφία Χρηστίδου. Ἡ τάξη της εἶναι ἀνάλογη μὲ τὴν κατάσταστη ποὺ περιέγραψα ἀνωτέρω. Τὴν συμπεριφορὰ περιγράφει ὁ Ἐλεύθεριος Ἀνδρώνης : οὔρλιαζαν μὲ κραυγὲς ζώων, τῆς πετοῦσαν μπουκάλια νεροῦ καὶ κουτιὰ μὲ σοκολατοῦχο γάλα, τῆς ἔφραζαν τὴν πόρτα μὲ θρανία, μιὰ μαθήτρια τῆς ἔδειξε τὰ ὀπίσθια της, χτυποῦσαν τὰ θρανία κάνοντας ἐκκωφαντικὸ θόρυβο, τὴν κορόιδευαν καὶ τὴν ἔβριζαν.

Ἕνα περιστατικό

Ἕνα περιστατικό

Γράφει ὁ Ἁγιοσιωνίτης

Μεταφερόμαστε στὸ μακρινὸ 1995. Ἔτυχα αὐτήκοος μάρτυρας τοῦ περιστατικοῦ ποὺ θὰ ἀφηγηθῶ. Τὸ Γυμνάσιο Λαιμοῦ Πρεσπών πάει σὲ ἐκκλησιασμό στὸν Ἅγιο Γερμανὸ γιὰ τὴν γιορτὴ μᾶλλον τοῦ Ἁγίου Γερμανοῦ. Προεστὼς τῆς ἐκκλησίας ἦταν ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἰουστῖνος Μπαρδάκας, κληρικὸς τότε τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Φλωρίνης.

Ὅταν πῆγαν τὰ παιδιὰ, ὅπως ἦταν μὲ φόρμες καὶ παντελόνια οἱ μαθήτριες, καὶ μπῆκαν στὸν ναὸ, ὁ προεστὼς τῆς ἐκκλησίας ἔψεξε κατευθείαν τὶς μαθήτριες γιὰ τὶς φόρμες καὶ τὰ παντελόνια. Ἴσως δὲν εἶχε ἀπό τὴν προηγούμενη μέρα ἐνημερωθεῖ οἱ μαθήτριες νὰ ἔλθουν μὲ φουστάνια. Καὶ πάλι ὅμως θὰ δημιουργοῦνταν πρόβλημα στὸ μάθημα τῆς γυμναστικῆς. Εἶχε δίκαιο ὁ Ἀρχιμανδρίτης τότε, καὶ πλέον ἐπίσκοπος Νέας Κρήνης καὶ Καλαμαριᾶς. Οἱ γυναῖκες κι ἂν ἀκόμα εἶναι κορίτσια σχολικῆς ἡλικίας πρέπει νὰ φοροῦν φουστάνια.

Δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς. (Ἡσαΐας 26,9)

Δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς. (Ἡσαΐας 26,9)

Γράφει ὁ Ἁγιοσιωνίτης

Προέρχεται ἀπὸ τὸν προφήτη Ἡσαΐα αὐτὸ ποὺ ἀκοῦμε τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα στὸ Ἀλληλούια, Εἶναι ὅμως ἐντολὴ καὶ δὲν πρόκειται γιὰ μιὰ παρότρυνση. Μάλιστα, ὁ Κύριος τοῦ άρέσει ἡ δικαιοσύνη, μιὰ ματιὰ στὸ ψαλτήρι βεβαιώνει ὅτι πράγματι ὁ Κύριος εἶναι δίκαιος. Παράδειγμα στὸν ψαλμὸ 10,7 : ὅτι δίκαιος Κύριος, καὶ δικαιοσύνας ἠγάπησεν, εὐθύτητας εἶδε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ. Ἐξάλλου καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέει στὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους 6,9 : ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ἄδικοι βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι;

Ἔρχομαι στὸ προκείμενο, πρόκειται γιὰ τὸν μητροπολίτη Πάφου Τυχικὸ μὲ ὅλες τις περιπέτειες του. Ἀρχικὰ δικάστηκε ἀπὸ τὴν Ἱερά σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆε Κύπρου. Στὶς 22 Μαΐου 2025 βγῆκε ἡ καταδικαστικὴ ἀπόφαση ἀπὸ τὴν ἐκκλησία τῆς Κύπρου λόγῳ ὅτι ἦταν ὀρθόδοξος ἱεράρχης. Δὲν δέχτηκε τὴν κάρα τοῦ ἀποστόλου Παύλου καὶ δὲν δεχόταν νὰ τελέσει μεικτοὺς γάμους. Παύθηκε ἀπὸ τὴν θέση του καὶ ὅλα ἠρέμησαν. Ἄρχοντες λαῶν συνήχθησαν κατὰ τοῦ δικαίου.

Στὶς 5 Ἰουνίου, ὁ Μητροπολίτης Τυχικὸς κατέθεσε αἴτηση ἐκκλήτου (ἔφεσης) στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἡ Ἁγία καἰ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ ὁποίου ἐπικύρωσε ὁμόφωνα τὴν συνοδικὴ ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου. Παρότι ἀναγνώρισε ὅτι ἡ ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου εἶχε νομικὰ κενὰ σὰν ἄλλος Πόντιος Πιλᾶτος ὁ Βαρθολομαῖος εἶπε ἀθῶος εἰμι ἀπὸ τοῦ αἵματος τοῦ δικαίου τοῦτου.

Ἡ μνήμη καὶ ἡ πνευματικὴ ζωὴ τῶν πιστῶν.

Ἡ μνήμη καὶ ἡ πνευματικὴ ζωὴ τῶν πιστῶν.

Γράφει ὁ Ἁγιοσιωνίτης

Διάβασα στὸ Εὐαγγέλιο μιᾶς περασμένης Κυριακῆς, τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου, καὶ μοῦ ἔκανε ἐντύπωση τὸ μέμνησο ποὺ χρησιμοποίησε ὁ Ἀβραὰμ στὸν πλούσιο, ὅταν τοῦ εἶπε ὅτι θυμήσου τὶ ἔκανες στὴν ἐπίγεια ζωὴ σου καὶ τὶ ἀπέλαβε ὁ Λάζαρος. Τὸ ρῆμα εἶναι ἀπὸ τὸ μιμνήσκω-ομαι, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ρῆμα παράγεται τὸ οὐσιαστικὸ ἡ μνήμη.

Τὴν μνήμη τὴν ἔβαλε ὁ Θεὸς στὸν ἄνθρωπο νὰ θυμᾶται πρῶτα τὸν Θεό καὶ μετὰ τὸν πλησίον του. Τὴν ἔβαλε νὰ θυμᾶται τὶς συνεχεῖς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τὸν δοξάζει συνέχεια γιὰ ὅ,τι τοῦ δίνει. Τὴν ἔβαλε νὰ θυμᾶται τὸν συνάνθρωπό του καὶ νὰ τὸν βοηθᾶ ἀποτελεσματικὰ. Νὰ θυμᾶται τὶς εὐεργεσίες τοῦ συνανθρώπου του καὶ νὰ τὸν εὐχαριστεῖ, κατὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε. Νὰ μὴν θυμᾶται τὸ κακὸ ποὺ ἔκανε ὁ πλησίον του, δηλαδή νὰ εἶναι ἀμνησίκακος. Νὰ θυμᾶται τὰ ἁμαρτήματα του στὴν ἱερὰ ἐξομολόγηση καὶ νὰ τὰ ἐξαγορεύει.

Ἡ πίστη τῶν ποιμένων

Γράφει ὁ Ἁγιοσιωνίτης

Ἄκουσα τὴν 20η ὁμιλία τοῦ ἁγίου Ἀθανάσιου Μυτιληναίου πάνω στὴν Ἀποκάλυψη. Ἐκεῖ λέγει ὁ ἅγιος πατὴρ «Ὄχι μόνο τοὺς ποιμένας, τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὐς ἐπισκόπους, διότι αὐτή ἡ ἀπειλὴ τοῦ Κυρίου εἶναι μιὰ ἀπειλὴ ποὺ πάντα στέκεται ἐναντίον τῶν ποιμένων, ἰδιαίτερα στὴν ἐποχὴ μας ποὺ οἱ ποιμένες κάπως ἔτσι αἰσθάνονται ὅτι δὲν βαριέσαι, δὲν θὰ ἔλθει ὁ Κύριος. Δύνανται νὰ ὑπάρχουν ποιμένες, οἱ ὁποῖοι νὰ μὴν περιμένουν τὸν Χριστό; Οὔτε κἄν νὰ τὸν πιστεύουν; Ἔτσι φαίνεται, ἔτσι φαίνεται. Ἀλλιώτικα, ἀλλιώτικα δὲν ξέρω πῶς μπορεῖ νὰ ἐξηγηθοῦν μερικὰ πράγματα, δὲν μποροῦν νὰ ἐξηγηθοῦν, διότι ὅταν ἡ α ὑπάρχει ἡ β συμπεριφορὰ τόσο φοβερή, δὲν ἐξηγεῖται παρὰ μόνο ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ὁ ποιμὴν δὲν πιστεύει στὴν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ. Τὶ λέμε; Οὔτε κἄν στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Φοβερόν; Φοβερόν».

«Κι ὅμως ἀληθές, ἐξάλλου αὐτὸ τὸ εἰδοποίησε ὁ Κύριος γιὰ τοὺς ποιμένες. Τὸ διαβάζουν καὶ οἱ ποιμαινόμενοι, διότι ὅταν, ἀγαπητοὶ μου, ὑπάρχουν ποιμένες ποὺ δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ σᾶς, τὸ εἶπα τὴν περασμένη φορά, νὰ κάνετε τὸ πᾶν δυνατὸν νὰ φροντίσατε γιὰ τὸν ἑαυτὸ σας. Ὅπως ὅταν δὲν ἔχουμε καλοὺς διδασκάλους, φροντίζουμε νὰ μάθουμε γράμματα, δὲν ξέρω μὲ ποιὸν τρόπο, θὰ μάθουν οἱ γονεῖς στὰ παιδιὰ τους γράμματα, ὅταν ὑποτεθεῖ ὅτι δὲν ἔχουν καλοὺς διδασκάλους ἢ ὑστεροῦνται διδασκάλων. Πῶς θὰ γίνει; Οἱ γονεῖς νὰ μάθουν στὰ παιδιὰ τους γράμματα. Δηλαδὴ θὰ βροῦν ἕνα τρόπο νὰ κινηθοῦν, νὰ κινηθοῦν. Ἔτσι καὶ ἐδῶ, σᾶς εἶχα πεῖ ἄλλοτε, πρὸ λίγου καιροῦ, σᾶς τὸ λέγω ἄλλη μιὰ φορά. Μὴ περιμένετε ἂν δεῖτε ὅτι δὲν σᾶς ποιμαίνουμε καλῶς. Φροντίστε νὰ ποιμάνατε, φροντίστε τὸν ἑαυτὸ σας, γιὰ τὴν σωτηρίαν σας, διότι μὴν πεῖτε ὅτι δὲν εἴχαμε ποιμένες. Θὰ σᾶς ζητηθεῖ λόγος. Δὲν εἶναι δικαιολογία πάντα ὅτι δὲν ἔχουμε ποιμένες».

Ἦταν ἡ ὁμιλία γιὰ τὸν ἐπίσκοπο τῶν Σάρδεων, ὁ ὁποῖος ἔκανε πλημμελῶς τὰ καθήκοντά του, μιὰ εἰκόνα τῶν σημερινῶν ἐπισκόπων ποὺ εἶναι μασόνοι, οἰκουμενιστὲς καὶ κοιτᾶνε τὴν καλοπέρασὴ τους. Θὰ ξεκινήσω ἀπὸ τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο. Εἶναι μὲγας οἰκουμενιστὴς καὶ θέλει ἐναγκαλισμοὺς μὲ ὅλους τοὺς αἱρετικοὺς τῆς Δύσης. Ἐπομένως πιστεύει στὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό; Δὲν πιστεύει καὶ θὰ ἔχει τὴν μοῖρα τοῦ ἐπισκόπου τῶν Σάρδεων. Ἂν ἡ κεφαλὴ τῆς ὀρθοδοξίας δὲν ἔχει πίστη, τὶ νὰ ποῦν καὶ οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι; Τυφλὸς ἐὰν τυφλὸν ὁδηγῇ ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται.

Ὁ προσωπικὸς ἀριθμὸς καὶ ἡ διοίκηση τῆς ἐκκλησίας.

Ὁ προσωπικὸς ἀριθμὸς καὶ ἡ διοίκηση τῆς ἐκκλησίας.

Γράφει ὁ Ἁγιοσιωνίτης

Στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἱερωνύμου ὅλα ἐπιτρέπονται. Ἐπί Σεραφείμ καὶ Χριστοδούλου τίποτα δὲν θὰ μποροῦσε νὰ κινηθεῖ. Τὸ εἴδαμε, τὸ γνωρίσαμε, ὅταν ἐπὶ Σεραφείμ τέθηκε τὸ θέμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, κινήθηκε οὐρανὸς καὶ γῆ νὰ μὴν δοθεῖ στὸ κράτος. Ὅταν ἐπὶ Χριστοδούλου τέθηκε τὸ θέμα τῆς ἀναγραφῆς τοῦ θρησκεύματος στὶς ταυτότητες, ὁ ἀρχιεπίκοπος ἔκανε συγκεντρώσεις σὲ ὅλη τὴν χώρα μὲ παλμὸ καὶ τόλμη. Δυστυχῶς αὐτὸ ἔγινε καὶ οἱ ταυτότητες ἄλλαξαν. Δὲν χάθηκαν ὅμως οἱ ἀγῶνες τοῦ Χριστοδούλου, γιατὶ ἀπέκτησε φήμη ὅτι μπορεῖ νὰ συγκινεῖ τὰ πλήθη καὶ ἂν ἦταν αὐτὸς τώρα θὰ ὑπῆρχε σφορδὴ ἀντίθεση μὲ τὴν πολιτεία καὶ ἡ κυβέρνηση θὰ ἔκανε πίσω λόγῳ τῶν ψήφων ποὺ θὰ χανόταν.

Ὅμως εἴμαστε δυστυχῶς στὴν ἐποχή τοῦ Ἱερωνύμου. Αὐτὸς εἶναι τώρα ἀρχιεπίσκοπος καὶ είμαστε στὴν ἐποχὴ τῶν συμβιβασμῶν. Τὸ εἴδαμε στὸ θέμα τῶν ταυτοτήτων. Μᾶς πρόδωσαν, παραδόθηκαν ἀμαχητὶ, πρῶτος ὁ ἀρχιεπίσκοπος. Διαδιδόταν ὅτι θὰ ἀποφασίσει ἡ ἱεραρχία γιὰ τὶς ταυτότητες ἀλλὰ ἔβγαλε τὴν καταραμένη νέα ταυτότητα καὶ τὸ θέμα ἔληξε.

Σύγκριση τῶν κηρυγμάτων. Ἐπίσκοποι καὶ ὁ ἅγιος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

Σύγκριση τῶν κηρυγμάτων

Ἐπίσκοποι καὶ ὁ ἅγιος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

Γράφει ὁ Ἁγιοσιωνίτης

Πῆρα ἀφορμὴ νὰ τὸ γράφω τὸ κείμενο αὐτὸ, ἀφοῦ ἀκούω τὰ ἀνούσια καὶ ὑψηλῆς θεολογίας κηρύγματα τῶν ἐπισκόπων καὶ τὸ μεστὸ κήρυγμα τοῦ ὁσίου Αὐγουστίνου Καντιώτη, πού εἶναι πρακτικὸ κήρυγμα καὶ μένει στὰ ἀφτιὰ τῶν πιστῶν ποὺ τὸν παρακολουθοῦσαν καὶ προσπαθοῦσαν νὰ μὴν χάσουν τίποτα. Τὸν ἔπαιρναν σὰν ὁ Χριστὸς νὰ μιλοῦσε μὲ τα θεϊκὰ του λόγια. Μαγνήτιζε μὲ τὰ λόγια του καὶ καθήλωνε τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ.

Προχωρῶ στὴ σύγκριση. Ἀρχίζω τὴ σύγκριση μὲ τὸν Σεβασμιώτατο μητροπολίτη Σερρῶν Θεολόγο, Τὴν Τρίτη 14 Ὀκτωβρίου στὴν ἱερὰ μονὴ Λειμῶνος στὴν Λέσβο, ἔβγαλε κήρυγμα ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τοῦ ὁσίου Ἰγνατίου τοῦ Ἀγαλιανοῦ καὶ εἶπε: «Οἱ ἅγιοι τῆς πίστεώς μας, ὡς ὁ σήμερον λαμπρῶς ἑορταζόμενος Ἅγ. Ἰγνάτιος (+1566), ὁ συνώνυμος τῆς φωτιᾶς κατὰ τὸ ἔτυμον τοῦ ὀνόματός του, ὁ καλὸς Ποιμένας, ὁ σοφὸς οἰακοστρόφος τῆς κατὰ Μήθυμναν Ἐκκλησίας, ὁ πεφωτισμένος ἱδρυτὴς καὶ τῆς φερωνύμου αὐτῆς μάνδρας, ἀλλὰ καὶ τῆς λειτουργούσης σὲ αὐτὴν, κατἀ τὰ δίσεκτα χρόνια τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς, περιφήμου Λειμωνιάδος Σχολῆς, ἀποτελοῦν γεννήματα τῆς Ἐκκλησίας μας. Γεννήθηκαν καὶ ἀνατράφηκαν πνευματικῶς μέσα στὴν Ἐκκλησία, φωτίσθηκαν, χαριτώθηκαν, χριστοποιήθηκαν, ἁγιάσθηκαν. Γι’ αὐτό καὶ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, μπορεῖ με σεμνοπρεπῆ καύχηση νὰ λέγει πρὸς τὸν οὐρανό, ὅτι οἱ ἅγιοι εἶναι δικὰ Της παιδιὰ καὶ ἀναθρέμματα.

Οἱ νεκροὶ πνευματικὰ ἐπίσκοποι

Οἱ νεκροὶ πνευματικὰ ἐπίσκοποι

Γράφει ὁ Ἁγιοσιωνίτης

Οἶδα σου τὰ ἔργα, ὅτι ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς, καὶ νεκρὸς εἶ. Ἀφορμὴ πῆρα ἀπὸ τὴν Ἀποκάλυψη, διαβάζοντας ἐκεῖ στὸ τρίτο κεφάλαιο στὴν έπιστολὴ πρὸς τὸν ἐπίσκοπο τῶν Σάρδεων ἀπὸ τὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστὸν ὅτι ὁ ἐπίσκοπος ἐκεῖ εἶναι νεκρὸς, ἂν καὶ ζεῖ. Ἡ τιμωρία του εἶναι προφανὴς, ἐὰν οὖν μὴ γρηγορήσῃς, ἥξω ἐπὶ σὲ ὡς κλέπτης, καὶ οὐ μὴ γνώσῃ ποίαν ὥραν ἥξω ἐπὶ σε (Ἐάν ὅμως δὲν ἐξυπνήσης καὶ δὲν γίνης προσεκτικὸς ἀπ' ἐδῶ καὶ πέρα, θὰ ἔλθω εἰς σὲ ἔξαφνα, εἰς ὥραν ποὺ δὲν περιμένεις, ὅπως ἔρχεται ὁ κλέπτης, καὶ δὲν θὰ γνωρίσης ποίαν ὥραν θὰ ἔλθω νὰ σὲ παραλάβω διὰ τοῦ θανάτου).

Στὶς ἡμέρες μας ἡ σημερινὴ κατάσταση τῶν ἐπισκόπων καὶ πατριαρχῶν εἶναι πτώματα. Εἶναι στὴν πλειονότητά τους νεκροὶ. Νεκρὰ εἶναι καὶ τὰ ἔργα τους, συμπροσευχές, καλοσώρισμα ἁμαρτωλῶν, οἰκουμενισμὸς καὶ ὅλα τὰ κακά. Σὲ ποιὸν νὰ δῶ τὰ ἔργα του : Θὰ ἐπιλέξω τοὺς τρεῖς, τὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς τὸν Ἐλπιδοφόρο, τὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἑλλάδος Ἱερώνυμο καὶ τὸν ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιο.

Ἡ ἱεραρχία μᾶς παραπλανᾶ.

Ἡ ἱεραρχία μᾶς παραπλανᾶ.

Γράφει ὁ Ἁγιοσιωνίτης

Μὲ ἀφορμὴ αὐτὸ ποὺ ἐξέδωσε ἡ Ιερά Σύνοδος γιὰ τὸν Προσωπικὸ Ἀριθμὸ κάνω τὶς παρακάτω σκέψεις. Ἡ ἱεραχία συνεχῶς μᾶς παραπλανᾶ, σὰν νὰ μὴν ἔχουν ταχθεῖ νὰ σώσουν τὸ ποίμνιό τους.

α. Κατὰ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης τὸ 2016 νομιμοποίησε ὅλες τὶς αἱρέσεις καὶ τὶς κατέστησε ἐκκλησία. Ἀκολουθώντας τὸν πατριάρχη εἶδε μὲ συμπάθεια τὶς αἱρετικές ὁμάδες καὶ ἀπὸ τότε ἔγιναν δεκτές γιὰ συλλείτουργα. Μὲ το φυλλάδιο ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2017 γράφει : Κατακείοντας τὸ μήνυμα αὐτὸ, ἐπιθυμοῦμε νὰ σᾶς διαβεβαιώσουμε ὅτι ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀγρυπνοῦμε καὶ παραμένουμε ἀμετακίνητοι στὴν Όρθόδοξη πίστη καὶ ἀφοσιωμένοι στὴν Μία, Ἁγία, Καθολικἠ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Ἀγρυπνοῦντες κοιμώμενοι καὶ πρόδωσαν τὴν ὀρθόδοξη πίστη παρὰ τὶς θέσεις τους. Μᾶς παραπλάνησαν καὶ μᾶς πρόδωσαν.