Ἡ πνευματική ἐλεημοσύνη εἶναι ἀνώτερη ἀπό τήν ὑλική

❈ *Ἐρώτηση*: Ὅταν λέτε νά δίνουμε, τό μυαλό μας πηγαίνει κυρίως σέ ὑλικά πράγματα. Ἄν πονάει ὁ ἕνας καί προσεύχεται γιά τόν ἄλλον, αὐτό εἶναι ἀνώτερο ἤ κατώτερο ἀπό τό νά δίνει ὑλικά;

*Ἀπάντηση*: Ἄν πονάει καί προσεύχεται εἶναι ἀνώτερο καί τό καλύτερο εἶναι νά τό κάνει χωρίς νά τό ξέρει ὁ ἄλλος. Τό μεγαλύτερο δόσιμο εἶναι ἡ Χάρις, πού στέλνεις στόν ἄλλον δῶρο, ὅταν προσεύχεσαι γιά ἐκεῖνον. Κανένα ὑλικό δῶρο δέν ἔχει ἀξία μπροστά στή Χάρη τοῦ Θεοῦ, πού θά τοῦ στείλεις μέ τήν προσευχή. Αὐτή εἶναι πνευματική ἐλεημοσύνη, ἡ ὀποία εἶναι ἀνώτερη ἀπό τήν ὑλική καί μποροῦμε ὅλοι νά τήν προσφέρουμε. Ὑλική ἴσως κάποιος νά μή μπορεῖ. Νά ἀγαπήσουμε ὅλους τούς ἄλλους, νά πονέσουμε καί νά προσευχηθοῦμε γιά ὅλη τήν ἀνθρωπότητα.

Εἶπε Γέρων:Το πρῶτο ἀσύρματο τηλέφωνο δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν Θεό!

Εἶπε Γέρων:Το πρῶτο ἀσύρματο τηλέφωνο δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν Θεό!Το ὀνόμασε ΠΡΟΣΕΥΧΗ! Ποτὲ δὲν χάνει τὸ σῆμα του καὶ ποτὲ δὲν χρειάζεται φόρτιση! 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_35.html

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης. Τοῖς ἐρημικοῖς ἄπαυστος ὁ θεῖος πόθος ἐγγίνεται, κόσμου οὖσι τοῦ ματαίου ἐκτός»

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς γιά πνευματικές εμπειρίες

 «Τοῖς ἐρημικοῖς ἄπαυστος ὁ θεῖος πόθος ἐγγίνεται, κόσμου οὖσι τοῦ ματαίου ἐκτός»

«Κύριε μου, πόσο θέλω νά εἶμαι πάντα μαζί σου, μά οἱ ἁμαρτίες μου μέ ἀπομακρύνουν ἀπό κοντά σου. Σέ παρακαλῶ, ζήτησέ με πάντα ὅταν στήν προσευχή καί ἐγώ σέ ζητῶ διά νά σέ βρίσκω. Νά μέ θέλεις νά

μέ βρίσκεις, διότι ἁμαρτωλά προσεύχομαι χλιαρά μέ τόσους μετεωρισμούς. Μά ὅταν, Κύριέ μου, μέ ζητεῖς νά μέ εὑρεῖς, τότε καί ἐγώ γίνομαι θερμή, ὥσπου να φλέγονται τα ρουθούνια μου καί ὅλη μου ἡ ψυχή καί τό σῶμα. Ἁμαρτωλή εἶμαι. Ζήτησόν με, ποθῶ νά σέ βρίσκω κάθε βράδυ στήν προσευχή, νά μέ δυναμώνεις. Ναί, Κύριε μου, ἐλθέ, Πνεῦμα Ἅγιον, καί κατάπεμψον οὐράνιον δρόσον. Ἡ φτωχούλα μου ψυχή σέ ἀναζητᾶ. Τά δάκρυα μου δεν σταματοῦν. Ἰησοῦ μου, σέ ἀναζητῶ, σέ ἀναζητῶ. Ἐθερμάνθηκα ἐντός μου, φλέγομαι, Κύριε, δέν ἀντέχω, κάνε με παιδί σου. Δῶσε μου τήν ἀγάπη σου καί μόνο ἐσένα νά βλέπω καί κανέναν ἄλλον, ὅλη δική σου κάνε με, ὅλα μου διά σέ νά γίνονται τά τῆς παρούσης μου ζωῆς. Μέ ρουφάει τό θεῖο καί ρουφῶ τά θεῖα καί ἄφθαρτα καί οὐράνια. Κύριε, τί μελωδία ψηλά ψηλά στόν οὐρανό!

Πῶς ὑμνοῦν οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μέ τό «ἀλληλούια»! Ὀλίγον τό ἄκουσα ἀπό τόσο ψηλά καί ἔμεινα λιπόθυμη, ἆρα ὅταν εἶναι ὅλα τά τάγματα πόσον καί τί ὡραῖα ψαλμωδία θά εἶναι!!27 Σταματᾶ ὁ νοῦς μου. Θά πεθάνω, δέν ἀντέχω, Κύριε, ἀνάξια εἶμαι κάνε με παιδί σου καί σῶσε με.

Σ' εὐχαριστῶ, γλυκύτατε Κύριε Ἰησοῦ μου.

Σ' εὐχαριστῶ θερμά καί σέ ἀσπάζομαι τό φτωχό παιδί σου».

127 .Μελετώντας ὁ εὐλαβής αναγνώστης αὐτές τίς πνευματικές εμπειρίες τῆς ἀείμνηστης ἀδελφῆς Συγκλητικῆς, ἄν ἔπεσε στα χέρια του καμιά φορά το βιβλίο μέ τίς ἐμπειρίες τοῦ ἁγίου Σιλουανοῦ, νομίζει ὅτι πρόκειται περί τοῦ ἰδίου προσώπου. Αὐτό σημαίνει ὅτι ἀμφότεροι ἔλαβον τήν αὐτήν χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος.

Βιβλιογραφία. ΙΩΣΉΦ Μ.Δ. ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΠΟΔΑΣ ΤΏΝ ΑΓΊΩΝ.. ΙΕΡΌ ΗΣΥΧΑΣΤΉΡΙΟ ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΎΣΗΣ ΡΑΨΆΝΗΣ

 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/02/blog-post_357.html

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς. Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.Πειρασμός μὲ μορφὴ ἀνδρὸς καὶ ἡ δύναμη τῆς εὐχῆς.Καθαρά Δευτέρα, νύκτα. (1967)

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς γιά πνευματικές εμπειρίες

Πειρασμός με μορφή ἀνδρός καί ἡ δύναμη τῆς εὐχῆς

Καθαρά Δευτέρα, νύκτα.

Ἐκοιμόμουν, μοῦ κτυπᾶ κάποιος τήν πόρτα, μέ τό φώναγμα: «Αδελφή, ἀδελφούλα», γιά νά μέ ξυπνήσει. Καί ἐξύπνησα, βλέπω ἄνδρα, τό κεφάλι του μέσα ἀπό τήν πόρτα τοῦ κελλιοῦ μου. Τοῦ λέγω: «Τί θέλεις αὐτήν τήν ὥρα;» Ἄρχισε νά μέ κολακεύει, ὡς ἀδελφός, μέ ἐρωτικά λόγια πονηρά. Γυρίζω ἀπό τήν ἄλλη πλευρά καί παίρνω τό κομποσκοίνι καί προσεύχομαι, μιά φωνή μέσα μου: «Εἶναι ὁ διάβολος». Εγώ ἔλεγα ὅτι ἔφυγαν ὅλες οἱ ἀδελφές γιά τήν ἀκολουθία, δέν μέ ξύπνησαν ἀλλά ἄφησαν καί τίς πόρτες ανοιχτές καί μπῆκε τοῦτος ὁ νέος μέσα. Μετά τή φωνή πού πληροφορήθηκα ὅτι ἦταν αὐτός, ἐνῶ γύρισα ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, νά μήν τόν βλέπω, μά είπε τόσα λόγια και τρόπους ερωτικούς, αἰσχρούς νά μέ ἑλκύσει. Αλλά, ἐπικαλούμουν τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ μέ πίστη, μέ θέρμη πολλή νά μέ λυτρώσει ἀπό τήν παγίδα αυτήν. Μετά από λίγη ώρα μέ ἐκάλυψε ἕνα συννεφάκι, θεῖος γνόφος, μοῦ ἦλθε μία μακαριότης καί θεωρία Θεοῦ καί μυστηρίων, πού ὁ διάβολος ὠρύετο ἔξω. Ἐγώ ἄκουγα τίς φωνές του, ἀλλά δέν ἄκουγα στήν οὐσία τίποτα. Θεῖον πρᾶγμα μέ σκέπαζε ἀρκετή ὥρα. Ἔπειτα μοῦ δόθηκε τόση δύναμη, πού παίρνω τα σπίρτα καί τό κομποσκοίνι νά τόν κάψω, νά τόν κάνω κομμάτια, τόση δύναμη χωρίς καθόλου φόβον. Πράγματι, τό ἔκανα αὐτό, σηκώθηκα, μ' αὐτήν τήν δύναμιν βγαίνω ἔξω ἀπό τό κελλί, τίποτε, οἱ ἀδελφές ἡσύχαζαν, ἡ ὥρα ἦταν μία (1.00 μ. μ.).

Ὁ Μακαριστός γέρων Εὐσέβιος Βίτης ἀναφέρει

" Άν μάθουμε κάτι συγκλονιστικό, ατύχημα, θεομηνία, καταστροφή, αρρώστιες, πολέμους, επιδημίες κλπ, άς κάνουμε γι αυτά μία προσευχή, π.χ κάθε μέρα νά κάνουμε τήν παράκληση στήν Παναγία γιά κάτι σuγκεκριμένο, σήμερα γιά τήν Κύπρο, αύριο γιά τήν Β.Ήπειρο, μεθαύριο γιά κάποιους αρρώστους, κλπ. Άς φροντίζουμε από καιρό σέ καιρό νά μαθαίνουμε άν κάποιοι πατριώτες είναι άρρωστοι πρό πάντων από τό εξωτερικό καί νά πηγαίνουμε νά τούς βλέπουμε.

«Ἐγὼ προσεύχομαι πάντοτε. Ἔχω καλὴ σχέση καὶ ἐπικοινωνία μὲ τὸν Θεό. Τοῦ ᾽πα δυὸ κουβέντες καὶ συνεννοηθήκαμε.»

Άγιος Παΐσιος: Εἶναι μεγάλη, λοιπόν, ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς. Καὶ ἡ χάρη της. Πολὺ μεγάλη. Καὶ ὁ ἀρχέκακος ὄφις, ὁ σατανᾶς καὶ τὰ ὄργανά του, τὴν τρέμουν.

Λίγο νὰ φωνάξομε τὸν Χριστό, λίγο νὰ ἐπικαλεσθοῦμε τὴν Παναγία, λίγο νὰ μιλήσομε στοὺς ἁγίους, καὶ παίρνει πόδι ὁ ἄλλος. Δὲν ἀντέχει τὴ χάρη τους.

Δὲν ἀντέχει τὴν ἀγάπη τους. Δὲν ἀντέχει τὴν παρουσία τους. Δὲν ἀντέχει τίποτε. Τὸ κακὸ βέβαια μὲ μᾶς πολλὲς φορὲς εἶναι ὅτι δὲν προσευχόμεθα. Δὲν προσευχόμεθα μὲ θέρμη.

Πήγαιναν μιὰ φορὰ δύο Χριστιανοὶ στὸν δρόμο. Κι ἔφτασαν σ᾽ ἕνα ποτάμι, τὸ ὁποῖο εἶχε πλημμυρίσει. Κι ἔκατσαν καὶ προσευχήθηκαν νὰ τὸ περάσουν.

Ὁ ἕνας εἶπε δυὸ κουβέντες μὲ θέρμη καὶ πέρασε. Ὁ ἄλλος προσευχήθηκε ὥρα πολλή, μπῆκε καὶ κινδύνευσε νὰ πνιγεῖ. Τὸν ἔπιασε ὀ ἄλλος καὶ τὸν ἔβγαλε. Κι εἶχε ἀπορία ὁ δεύτερος.

Κι εἶπε στὸν πρῶτο: «Καλά, ἀδελφέ. Ἐσὺ εἶπες δυὸ κουβέντες καὶ πέρασες. Ἐγὼ εἶπα ἐκατὸ καὶ κινδύνευσα νὰ χαθῶ, ἂν δὲν ἤσουν ἡ ἀφεντιά σου. Γιατί ἔγινε αὐτό;»

Τοῦ λέει: «Ἐσὺ προσεύχεσαι, ἀδελφέ, συχνά;»

«Σκαμπίλι ἀπὸ τὴν Παναγία ἦταν»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Σκαμπίλι ἀπὸ τὴν Παναγία ἦταν»

«Ἰδοὺ ὀλίγον πῦρ ἡλίκην ὕλην ἀνάπτει!» (Ἰάκ. 3, 5). (Ἰδοὺ ὀλίγη φωτιά, πῶς φουντώνει καὶ καταστρέφει ἐκτεταμένα καὶ πυκνὰ δάση).

Δὲν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, γιὰ νὰ κάψης ἕνα δάσος, ἀλλὰ λίγη φωτιὰ καταστρέφει ὁλόκληρα δάση. Ἰδιαίτερα ὅταν γίνεται μὲ πρόθεση, ὅπου πίσω ἀπὸ τὴν πρόθεση κρύβεται κάποιο πάθος καὶ κάθε πάθος εἶναι καὶ ἕνας διάβολος, λέγει ὁ ὅσιος Ἀγάθων.Οἱ ἐμπρησμοὶ ἀνέκαθεν γινόντουσαν. Ἀκόμη καὶ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη (Ἰησοῦ Ναυῆ 6, 24) ἀναφέρεται:

«καὶ ἡ πόλις ἐνεπρήσθη ἐν πυρισμῷ σὺν πᾶσι τοῖς ἐν αὐτῇ, πλὴν ἀργυρίου καὶ χρυσίου καὶ χαλκοῦ καὶ σιδήρου ἔδωκαν εἰς θησαυρὸν Κυρίου εἰσενεχθῆναι» (Ἔπειτα ἡ πόλη παραδόθηκε στὴ φωτιὰ μαζὶ μὲ ὅλα ὅσα ὑπῆρχαν μέσα σ’ αὐτήν· πυρπολήθηκαν κι ἔγιναν στάκτη τὰ πάντα, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἀσήμι, τὸ χρυσάφι, τὸν χαλκὸ καὶ τὸν σίδηρο, τὰ ὁποῖα εἶχαν συγκεντρώσει καὶ εἶχαν καταθέσει στὸ θησαυροφυλάκιο τοῦ Κυρίου)».Ἀλλὰ καὶ στοὺς Ψαλμοὺς (73, 7) ἀναφέρεται:

«ἐνεπύρισαν ἐν πυρὶ τὸ ἁγιαστήριόν σου, εἰς τὴν γῆν ἐβεβήλωσαν τὸ σκήνωμα τοῦ ὀνόματός σου». (: Κατέκαψαν τὸ θυσιαστήριό σου καὶ βεβήλωσαν τὸν Ναὸ ποὺ εἶναι ἀφιερωμένος στὸ ὄνομά σου, ἀφοῦ πρῶτα τὸν σώριασαν σὲ ἐρείπια πάνω στὴ γῆ).

Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς\ Δι' αὐτῆς δίδεται κάθε καλό ἀπό τόν Θεό καί ἐπιτυγχάνεται ἡ ἕνωση μέ τόν Θεό, Εὐεργετινός τόμος Δ΄, Ὑπόθεση Ι΄, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς\ Δι' αὐτῆς δίδεται κάθε καλό ἀπό τόν Θεό καί ἐπιτυγχάνεται ἡ ἕνωση μέ τόν Θεό, Εὐεργετινός τόμος Δ΄, Ὑπόθεση Ι΄, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς (Παιδιά-νέοι), Ἡ νοερά προσευχή καί τά στοιχεῖα τῆς πλήρους προσευχῆς, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς (Παιδιά-νέοι), Ἡ νοερά προσευχή καί τά στοιχεῖα τῆς πλήρους προσευχῆς, 6-7-2025, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ὅπλο πῆρες....φυσίγγια πῆρες;

Ερωτώ πλειστάκις και λέγω:

- Παιδί μου, το πρωί όταν σηκωθείς προσεύχεσαι;

- Όχι, λέγει, αλλά κάνω το Σταυρό μου…

- Ο Σταυρός είναι όπλο κατά του διαβόλου.Φυσίγγια έβαλες μέσα εις το όπλο;

- Ποια είναι τα φυσίγγια;

- Είναι η προσευχή παιδί μου.

Διότι ο στρατιώτης όταν πάει στη μάχη μόνο με το όπλο, δεν πρόκειται να νικήσει τον εχθρό.Θα τον νικήσει ο εχθρός. Έβαλες λοιπόν φυσίγγια μέσα;

Γέρων Γρηγόριος: «Δύναμη μεγάλη ἡ προσευχή»

Εἰς μνημόσυνον τῶν 4 χρόνων ἀπὸ τὴν ἐκδημία του. Ὅλες οἱ ἀναρτήσεις ΕΔΩ.

«Ὁμιλίες Γέροντος Γρηγορίου - A'», (2020) Μεταμόρφωσις Χαλκιδικῆς: Ἱερὸν ἡσυχαστήριον «Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος».

 

Ἡ προσευχή, ὅπως λέγουν οἱ ἅγιοι Πατέρες, δὲν εἶναι ἕνα καθῆκον, δὲν εἶναι μία ὑποχρέωση τοῦ Χριστιανοῦ. Ἡ προσευχὴ εἶναι μιὰ συνάντηση. Συνάντηση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό. Καὶ ὅταν συναντᾶται ὄντως ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν Θεό, ὅταν πραγματικὰ προσεύχεται, τότε ἡ ἐνέργειά της, ἡ δύναμή της εἶναι καταπληκτική! Ἕνας προσευχόμενος ἄνθρωπος ἔχει τὴν δύναμη, κοινῶς θὰ λέγαμε, νὰ ἀναποδογυρίσει τὸν κόσμο!

Ἕνας Ἁγιορείτης, ὁ μακαριστὸς πατὴρ Γαβριὴλ ὁ Καρουλιώτης, ἕνας μεγάλος ἀσκητής, ὅταν μιλοῦσε γιὰ τὴν προσευχή, μοῦ ἔλεγε κάποτε: «Πάτερ, τί εἶναι ἡ ἀτομικὴ ἐνέργεια; Τί εἶναι; Ἔχουμε ἐμεῖς τὸ ἀτομικό μας ὅπλο!». Ἦταν πολὺ ζωντανὸς ἄνθρωπος καὶ ἐκινεῖτο ὁλόκληρος, ὅταν μιλοῦσε... «Ἔχουμε τὸ ἀτομικό μας ὅπλο», ἔλεγε, «ποὺ καταστρέφει ὅλα τὰ κακά, νικάει τὰ πάντα. Εἶναι ἡ προσευχή! Ἔπειτα ἀπὸ τὴν προσευχὴ βγαίνει κανεὶς σὰν τὸ λιοντάρι γεμᾶτος φωτιά, πῦρ πνέων».

Ἡ μεγαλύτερη δύναμη τοῦ ἀνθρώπου ἡ προσευχή (Εὐεργετινός), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ μεγαλύτερη δύναμη τοῦ ἀνθρώπου ἡ προσευχή (Εὐεργετινός), Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 17-07-2010

« πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». (Α’ Τιμ. 2, 4).

Πριν από λίγους μήνες, μια κυρία 80 χρονών ήρθε να με δει στην εκκλησία. Μου είπε την ιστορία της. Ζήτησε να λάβει το Άγιο Βάπτισμα. Άρχισε έτσι να παρακολουθεί την Ορθόδοξη Κατήχηση για λίγες μέρες. Την ημέρα της βάπτισης ήταν άρρωστη και ζήτησε να έρθω να τη βαφτίσω στο νοσοκομείο. Ενώ σκεφτόμουν την περίπτωσή της, την είδα να έρχεται στην εκκλησία, περπατώντας μόνη της, χωρίς καν να την κρατάει κανείς, κάτι που με εξέπληξε. Την βάφτισα την ίδια ημέρα, την Κυριακή 15/10/2023, με το όνομα Βερονίκη. Μετά τη βάπτισή της, αποκαταστάθηκε και θεραπεύτηκε από τις ασθένειές της. Έμεινε στο σπίτι και ερχόταν στην εκκλησία κάθε Κυριακή. Μια Κυριακή ήρθε στην εκκλησία, κοινώνησε και γύρισε σπίτι της. Έπειτα ζήτησε να πάω να την δω στο σπίτι της. Παρόλο που καθυστερούσα πολύ στην εκκλησία, «με περίμενε πραγματικά», ήλθα την είδα, και μόλις έφυγα από το σπίτι της, με ειδοποιούν ότι κοιμήθηκε. Αναρωτιέμαι αν αυτός είναι θάνατος ή απλά μετάβαση στη ζωή! «ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν ( Ιωάν.5, 24).

Ένα άλλο εκπληκτικό παράδειγμα είναι ο κ. Πέτρος Nguba, 79 ετών, τον οποίο βαφτίσαμε την περασμένη Κυριακή 19/05/2024. Στη ζωή του δεν πήγε να προσευχηθεί πουθενά. Ποτέ δεν ήθελε να ακούσει για την Εκκλησία. Δεν μιλούσε ποτέ για τον Χριστό. Δεν πίστευε σε τίποτα. Άπιστος κυριολεκτικά. Όμως πριν από λίγους μήνες γνώρισε την Ορθόδοξη Εκκλησία. Από τότε που γνώρισε την Εκκλησία μας, είναι πάντα παρών σε κάθε Ακολουθία και στην Κατήχηση. Μένει 15 χλμ μακριά από τον Ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου και αυτή τη διαδρομή την κάνει κάθε Κυριακή!!! 15 χλμ για να έρθει και 15 χλμ για να επιστρέψει. Αρκετές φορές με τα πόδια παρά την ηλικία του. Ένας άνθρωπος που δεν προσευχόταν ποτέ στη ζωή του, έγινε ο πιο ένθερμος στην πίστη και το πρότυπο πολλών άλλων. Το ορθόδοξο βάπτισμα του Πέτρου Nguba έχει εκπλήξει πολλούς ανθρώπους που δεν μπορούν να καταλάβουν πώς άλλαξε και μεταμορφώθηκε τόσο πολύ, και μάλιστα απότομα.

«Κύριε τῶν Δυνάμεων»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Κύριε τῶν Δυνάμεων»

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει γιὰ τὴν δύναμη τῆς προσευχῆς:

«Ἡ προσευχὴ εἶναι μεγάλο ὅπλο, θησαυρὸς παντοτινός, πλοῦτος ποὺ ποτὲ δὲν ἐξαντλεῖται, λιμάνι ἀκύμαντο, καὶ μέσο γαλήνης. Ἡ προσευχὴ εἶναι ρίζα, καὶ πηγὴ καὶ μητέρα ἀπείρων ἀγαθῶν κι εἶναι πιὸ δυνατὴ κι ἀπ’ τὴν ἴδια τὴ βασιλικὴ ἐξουσία».

«Κύριε τῶν Δυνάμεων, μεθ’ ἡμῶν γενοῦ, ἄλλον γὰρ ἐκτός Σου βοηθόν, ἐν θλίψεσιν οὐκ ἔχομεν, Κύριε τῶν Δυνάμεων, ἐλέησον ἡμᾶς». Ὅπως ἀναφέρεται στὸ περιοδικὸ «Ἁγία Λυδία», ψάλλοντας τόν προσφιλῆ αὐτό ὕμνο, κατ’ ἀρχάς κάνουμε μιά ὁμολογία. Ὁμολογοῦμε ὅτι ὁ Τριαδικὸς Θεὸς εἶναι ἡ Δύναμη ὅλων τῶν δυνάμεων!

Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς φυσικὲς δυνάμεις, ὑπάρχουν καὶ κάποιες ἄλλες ποὺ δὲν εἶναι ὁρατὲς στὰ μάτια μας. Εἶναι οἱ πνευματικὲς δυνάμεις. Ὑπάρχουν οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις, μὲ τὸν διάβολο καὶ τοὺς ἀγγέλους του, ποὺ ἐπενεργοῦν μόνο σ’ αὐτοὺς ποὺ ἐπιτρέπουν νὰ ἰσχύση ἡ ψευτοδύναμή τους. Ὑπάρχουν καὶ οἱ φωτεινὲς δυνάμεις, οἱ ἅγιοι ἄγγελοι. Μάλιστα, «Δυνάμεις» εἶναι ἡ ὀνομασία ἑνὸς ἀπὸ τὰ ἀγγελικὰ τάγματα.

Ὑπεράνω ὅλων τῶν πνευματικῶν δυνάμεων εἶναι ὁ Κύριος τῶν δυνάμεων. Στὸν τρισάγιο ὕμνο ποὺ ψάλλεται στὴν θεία Λειτουργία -ὕμνο κατ’ ἐξοχὴν τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων- ἀφοῦ ὁλοκληρωθῆ ἀπὸ τοὺς ἱεροψάλτες τὸ «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς», ὁ ἱερέας στρέφεται πρὸς τὸν λαὸ καὶ ἀναφωνεῖ: «Δύναμις». Μὲ τὴν λέξη αὐτή, παροτρύνει τοὺς ψάλτες, ἀλλὰ καὶ τὸν λαὸ νὰ ψάλλουν μὲ μεγαλοπρέπεια καὶ λαμπρότητα τὸν Τρισυπόστατο Τριαδικὸ Θεό. Γιατί, ὁ Πατέρας εἶναι Ἅγιος, Ἰσχυρὸς καὶ Ἀθάνατος. Ὁ Υἱὸς εἶναι Ἅγιος, Ἰσχυρὸς καὶ Ἀθάνατος. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι Ἅγιο, Ἰσχυρὸ καὶ Ἀθάνατο. Ἡ λέξη δηλαδὴ «Δύναμις», ἀναφέρεται στὸν Πανάγιο Θεό, ποὺ εἶναι «Μονὰς ἐν Τριάδι καὶ Τριὰς ἐν Μονάδι», μία φύσις, μία οὐσία, ἄρα καὶ μία Δύναμις!

Γέρων Ἰουστῖνος Πίρβου: Ἐλᾶτε στὴν Ὀρθόδοξη Ἀδελφότητα.

«Ένα βράδυ μετά την Θεία Λειτουργία, μισή ώρα αφ’ ότου με πήρε ο ύπνος, είδα τρία βασανιστικά όνειρα το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο για το πως σφράγιζαν τους ανθρώπους με τους υπηρέτες του αντίχριστου.

Τους μάζευαν από τον δρόμο και τους σφράγιζαν δια της βίας σε ένα εργαστήριό τους με ένα ηλεκτρονικό τσιπ στο μέγεθος ενός κουκουτσιού από δαμάσκηνο.

Φυσικά δεν πρέπει να πιστεύουμε στα όνειρα. Είδα όμως κάτι πολύ ενδιαφέρον: όσοι ήταν δύο ή περισσότεροι μαζί κατάφερναν να δραπετεύσουν, να μην σφραγισθούν, αλλά όσοι ήταν μοναχοί τους, τους απήγαγαν εύκολα και τους σφράγιζαν. Και το λέω αυτό, όχι επειδή είμαι ονειροπαρμένος -με τίποτα- πιστεύω όμως ότι εάν δημιουργήσουμε μια πνευματική ενότητα και αντισταθούμε μαζί, ο Κύριος θα μας ελεήσει. Επειδή μόνοι μας δεν θα αντιστεκόμαστε, γι’ αυτό και θα επιδιώκουν να μας διαιρέσουν. Η αγάπη και η προσευχή θα έχουν πολλή δύναμη και η τεχνική τους θα είναι ανίσχυρη, όπως λέει και ο Κύριος στο Ευαγγέλιο: «οὗ γάρ εἰσι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν.» (Ματθ. 18:20).

Εἶδα καὶ τὴν ψυχὴ τοῦ πατέρα μου...έλεγε ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος

- Είδα και την ψυχή του πατέρα μου, - έλεγε ο Γέροντας -, να κάθεται έξω από ένα απλό σπιτάκι σαν κελλάκι και του λέω:

«Πατέρα μου, εσύ που ήσουν και χτίστης, δεν έχτιζες ένα μεγαλύτερο σπίτι να μένεις άνετα, αλλά κάθεσαι σε ένα τέτοιο σπιτάκι» Τότε, τι μου λέει:

Βοήθεια σὲ κεκοιμημένη!! (Ἄγ.Παΐσιος Ἁγιορείτης)

Το πρωί της 30ης Νοεμβρίου του 1974 (π.η.), μνήμη του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου, ενώ ο Όσιος ήταν στο κελλί του στο Άγιον Όρος και έλεγε την ευχή γονατιστός στο κρεββάτι του, παρουσιάσθηκε ξαφνικά μπροστά του ένας νέος και του είπε:

– Είναι ανάγκη να πάμε, γιατί είσαι μάρτυρας.

– Μάρτυρας; ρώτησε με απορία.

– Μάλιστα , μάρτυρας σε δικαστήριο.

Αμέσως – χωρίς να καταλάβη πώς- βρέθηκε στο Κοιμητήριο της Κόνιτσας μπροστά σε έναν τάφο. Ο νέος, με μια απαλή κίνηση, άνοιξε τον τάφο, και ο Όσιος είδε μέσα σ’αυτόν μια γνωστή του γριούλα. Παρόλο που ήταν μισολιωμένη και είχε αφόρητη δυσωδία, δεν την αποστράφηκε. Μπήκε μέσα στον τάφο και την αγκάλιασε με πολύ πόνο.

Εκείνη φώναζε: “Καλόγερε, σώσε με! Καλόγερε, σώσε με!”.

Έπειτα του είπε:

– Πες, όσες φορές μου ζήτησες κάτι, δεν σου το έδωσα;

– Πάντα μου έδινες και με το παραπάνω, απάντησε ο Όσιος.

«Ἔλα». Ἐκεῖνος πλησίασε καὶ ἔκανε τὸ Τρισάγιο.

Ὅταν ὁ Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης ήταν έφημέριος στόν Ἱ.Ν. τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ἄνω Καισαριανής, πήγαινε πολλές φορές τά Σάββατα να κάνει Τρισάγιο στο κοιμητήριο. Ένα Σάββατο, ἐνῶ τελοῦσε τό τελευταίο Τρισάγιο, είδε ἀπό τόν διπλανό τάφο νά βγαίνει ένα χέρι καί νά τόν καλεί.

Πῶς συναντιόνταν στὀ Μήλεσι ὁ Ἅγ.Πορφύριος καί ὁ Ἅγ.Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ

Ἀπὸ τὶς πιὸ σημαντικὲς μαρτυρίες ἀνάμεσα στοὺς Ἕλληνες γιὰ τὸν Ἅγιο Σωφρόνιο εἶναι αὐτὴ τοῦ ἅγιου Πορφυρίου, ὁ ὁποῖος εἶχε παραδεχθεῖ ὅτι συναντιόνταν οἱ δυό τους πνευματικὰ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς προσευχῆς, βρισκόμενοι ὁ ἕνας στὸ Ἔσσεξ καὶ ὁ ἄλλος στὸ Μήλεσι, ὅπου γι’ αὐτὸ τὸ γεγονὸς τοῦ εἶχε ἀπευθύνει καὶ ἐπιστολή.

Γράφει ὁ δρ. Κλείτος Ἰωαννίδης (στὸ βιβλίο του «Γέρων Πορφύριος, Μαρτυρίες και εμπειρίες»):

«Χάρη στὸ διορατικὸ χάρισμά του ὀ Γέρων Πορφύριος γνώριζε καὶ τὴ μορφὴ ἑνὸς ἄλλου μεγάλου Γέροντος τῶν ἡμερῶν μας, τοῦ Ρώσου Γέροντος Σωφρονίου, κτίτορος καὶ Προηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου στὸ Ἔσσεξ τῆς Βρετανίας, ὁ ὁποῖος, ἀνάμεσα στ’ ἄλλα βιβλία, ἔγραψε καὶ τὸ παγκόσμια γνωστὸ καὶ μεταφρασμένο σὲ πολλὲς γλώσσες 'Ὁ Γέροντας Σιλουανός'.

Τά ''δῶρα'' μας πρός τούς θανόντες...

Συναντούμε πολύ συχνά περιπτώσεις όπου συγγενείς τού θανόντος θέλουν να διοργανώσουν πολυέξοδη κηδεία ή να χτίσουν έναν πλούσιο τάφο. Μεγάλα χρηματικά ποσά δαπανώνται μερικές φορές σε πολυτελή μνημεία. Πολλά χρήματα δαπανώνται από συγγενείς και φίλους σε στεφάνια και λουλούδια, και τα τελευταία πρέπει μάλιστα να αφαιρεθούν από το φέρετρο πριν κλείσει, για να αποφευχθεί τυχόν επιτάχυνση τής αποσύνθεσης τού σώματος.

Άλλοι πάλι προτιμούν να αποτίσουν φόρο τιμής στον θανόντα αλλά και τη συμπαράσταση τους με τους συγγενείς τού θανόντος μέσω του Τύπου, αν κι αυτός καθαυτός ένας τέτοιος τρόπος έκφρασης τών συναισθημάτων δεν καταδείχνει τίποτε άλλο παρά την ρηχότητά αυτών τών «συναισθημάτων», και μερικές φορές το πόσο ψεύτικα αυτά τα συναισθήματα είναι, γιατί αυτός που θρηνεί με ειλικρίνεια δεν θα ‘βγάλει’ τον θρήνο του στην ‘βιτρίνα’ για επίδειξη αλλά θα θελήσει να εκφράσει την θλίψη του με πιο προσωπικό, πιο ζεστό τρόπο.

Αλλά ό,τι κι αν κάνει κανείς, για το θανόντα δεν θα αλλάξει τίποτε: είναι ένα νεκρό σώμα πού κείτεται σε ένα φτωχό ή σε ένα πλούσιο φέρετρο, σε έναν πολυτελή ή ταπεινό τάφο. Δεν κουβαλάει την μυρωδιά τών λουλουδιών, δεν τού χρειάζονται οι προσποιημένες εκφράσεις θλίψης. Το σώμα ενδίδει στην αποσύνθεση, η ψυχή όμως ζεί, αλλά δεν βιώνει πλέον τις αισθήσεις που γίνονταν αντιληπτές μέ την βοήθεια τών σωματικών οργάνων. Μια άλλη ζωή είναι εδώ γι ' αυτήν, και μια άλλη πρέπει να τής δωθεί.

Αυτό το κάτι πού χρειάζεται και που πρέπει εμείς να κάνουμε, αν αγαπάμε πραγματικά τον θανόντα και θέλουμε να τού δωρίσουμε τα δώρα μας, είναι ακριβώς αυτό πού θα φέρει χαρά στην ψυχή τού θανόντος: πρώτα απ ' όλα, οι ειλικρινείς προσευχές γι ' αυτόν, είτε αυτές είναι προσωπικές και κατ’οίκον, είτε ιδαίτερα οι εκκλησιαστικές προσευχές που συνδέονται με την Ευχαριστία, π.χ.η ανάγνωση τών ονομάτων. Πολλές εμφανίσεις νεκρών κι άλλα οραμάτα επιβεβαιώνουν τα μεγάλα οφέλη που απολαμβάνουν εκείνοι που έχουν πεθάνει από την προσευχή μας καθώς κι από την Ευχαριστία..