Ό άγιος πατήρ ημών Γερμανός γεννήθηκε τον 6° αιώνα στο Ώτέν. Μετά τις σπουδές του αποσύρθηκε σε έναν συγγενή του καί επί δεκαπέντε χρόνια διήγε μαζί του βίο θεάρεστο, με άσκηση, προσευχή και ύμνους. Καθώς ή εύωδία των αρετών του απλώθηκε στην περιοχή, ο επίσκοπος του Ώτέν τον χειροτόνησε πρεσβύτερο (530), εν συνεχεία δέ ο διάδοχος εκείνου του ανέθεσε τήν ήγουμενία τής Μονής του αγίου Συμφοριανού. Ή αυστηρότητα του τον έφερνε ενίοτε σέ αντίθεση μέ τον επίσκοπο, γεγονός που του κόστισε μάλιστα μία φορά τήν φυλάκιση του. Ή πόρτα τής φυλακής άνοιξε από μόνη της, άλλά ο άγιος δεν δέχθηκε νά διαβεί τό κατώφλι, παρά μόνο αφού έλαβε εντολή.Περί το 555, κλήθηκε στο Παρίσι από τόν βασιλιά Χιλδεβέρτο καί ορίσθηκε νά χειροτονηθεί επίσκοπος τής πόλεως. Στο νέο του αυτό αξίωμα, ο ταπεινός Γερμανός δεν άλλαξε στο παραμικρό τήν αυστηρότητα του βίου του, ούτε τήν ενδυμασία του. Μέχρι τήν τελευτή του, παρέμεινε μοναχός καί ασκητής, προσθέτοντας στήν τάση του προς τήν ευαγγελική τελειότητα τήν μέριμνα γιά τήν σωτηρία του λαού του τόν όποιο παραινούσε ακαταπόνητα. Τό κήρυγμα του έβρισκε στήριγμα περίλαμπρο στήν δωρεά τών θαυμάτων, τήν οποία ο Θεός του είχε επιδαψιλεύσει. Θεράπευε πολλούς ανήμπορους καί ασθενείς καί ελευθέρωνε τους δαιμονιζομένους, τους οποίους κρατου σε πολλές ημέρες κοντά του, προκειμένου νά προσεύχεται γι’ αυτούς. Καθώς ή φήμη του ώς θαυματουργού εξαπλώθηκε, χρησιμοποιούνταν κάθε αντικείμενο πού είχε ευλογήσει ή αγγίξει, γιά νά αποσταλεί σέ όσους δοκιμάζονταν, καί μέ τήν χάρη του Θεού εκείνοι λυτρώνονταν από τά δεινά τους. Δεν έπαυε στιγμή τις ελεημοσύνες καί αφιέρωνε σέ αυτές τό μεγαλύτερο μέρος τών πόρων τής Εκκλησίας του, όταν δέ αυτοί δεν έπαρκοΰσαν, προσέφευγε στον βασιλιά Χιλδεβέρτο, ο όποιος έτρεφε μεγάλο θαυμασμό στο πρόσωπο του από τότε πού ο άγιος τον είχε θεραπεύσει από βαρεία ασθένεια.
