Οἱ μοναχοί Ἀθανάσιος καί Κύριλλος Παβαλούκα. Μέρος Γ'. Τελευταῖο

 Οἱ μοναχοί Ἀθανάσιος καί Κύριλλος Παβαλούκα

Ἁγιασμένες μορφές τῆς Ὀρθοδόξου Ρουμάνικης Ἐκκλησίας

 Μέρος Γ'

 Ἐάν ἄκουγε ὁ Γέροντας ὅτι συνέβαιναν κἄπου ἁμαρτωλά ἔργα, ἐστενοχωρεῖτο πολύ. Ἐνίοτε τολμοῦσε νά συμβουλεύη τέτοιου εἴδους ἐπιλήψιμα πρόσωπα μέ δάκρυα στά μάτια, ὑπενθυμίζοντάς τους τόν φόβο τῶν κολάσεων στήν ἄλλη ζωή.
Ὅταν κάποτε ἄκουσε ὅτι ὑπάρχουν σκάνδαλα στό σεμινάριο τῆς Μονῆς Νεάμτς, ἔλαβε τό θάρρος, παρουσιάσθηκε στόν Μητροπολίτη καί τοῦ εἶπε.
-Σεβασμιώτατε, εἶμαι κι ἐγώ ἕνας πτωχός μοναχός τῆς μονῆς Νεάμτς. Ὅμως ἀκούω νά γίνωνται κάτι πράγματα στό θεολογικό σεμινάριο καί φρίττω. Ἄς σταθοῦμε καλά, ἄς σταθοῦμε μετά φόβου. Σᾶς παρακαλῶ νά ἔλθετε καί νά κατευθύνετε σωστά τίς ὑποθέσεις τοῦ σεμιναρίου, πρίν νά ἔλθη ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ.
-Καί ποιός εἶσαι ἐσύ καί μιλᾶς μέ τόση παρρησία; Τόν ἐρώτησε ὁ Μητροπολίτης.
- Ἐγώ εἶμαι τσοπάνης στό μοναστήρι Νεάμτς καί ὀνομάζομαι Ἀθανάσιος ἁμαρτωλός.
-Γιά τήν παρρησία σου αὐτή, σοῦ δίνω κανόνα καί σέ ἐξορίζω στό μοναστήρι Βορόνα, γιά νά μάθης ἄλλη φορά νά σιωπᾶς...

Οἱ μοναχοί Ἀθανάσιος καί Κύριλλος Παβαλούκα. Μέρος Β'

 Οἱ μοναχοί Ἀθανάσιος καί Κύριλλος Παβαλούκα

Ἁγιασμένες μορφές τῆς Ὀρθοδόξου Ρουμάνικης Ἐκκλησίας

 Μέρος Β'

Μία ἄλλη ἄσκησις τοῦ π. Ἀθανασίου ἦτο καί αὐτή. Οὐδέποτε ἐξάπλωνε στό πλευρό, οὔτε στό κρεββάτι, οὔτε στό πάτωμα.
'Αλλά ἀπό τήν νεότητά του, συνηθισμένος ἀπό τόν διδάσκαλό του τόν Γέρο-Γεώργιο, ἀναπαυόταν ἐπάνω σ᾿ἕνα μικρό σκαμνί πού τό εἶχε φτιάξει μέ τά χέρια του.
 Ἀργά τό βράδυ, ὅταν ἐτελείωνε τίς δουλειές μέ τά πρόβατα, ἀναχωροῦσε σέ ἕνα μέρος τῆς πλαγιᾶς, ὅπου ἔκανε πολλές μετάνοιες, ἐδιάβαζε ψαλμούς καί προσευχόταν μέ δάκρυα. Κατόπιν ἐπιστρέφοντας, καθόταν στό σκαμνάκι του μέ τήν κάππα στήν πλάτη του καί ἔτσι περνοῦσε μερικές ὧρες.
 Ὅταν ἐπήγαινε μακριά ἀπό τήν Μονή γιά ἀνεύρεσι βοσκῆς γιά τά πρόβατα, ἔπαιρνε μαζί του καί τό γαϊδουράκι, ὅπου μαζί μέ τ᾿ ἄλλα πράγματά του ἔβαζε καί τό σκαμνί του γιά νά ξεκουράζη τό ταλαίπωρο σῶμα του, ὅσες ἡμέρες θά ἔμενε μακριά ἀπό τήν Μονή.Ἐάν κάποτε ξεχνοῦσε νά πάρη τό σκαμνί, ἔφτιαχνε ἄλλο, ἐκεῖ πού εὑρισκόταν.

Οἱ μοναχοί Ἀθανάσιος καί Κύριλλος Παβαλούκα. Μέρος Α'

Τό φθινόπωρο τοῦ ἔτους 1909 μπῆκε στήν αὐλή τοῦ μοναστηριοῦ Νεάμτς ἕνα κοπάδι ἀπό 350 πρόβατα, καθοδηγούμενα ἀπό δύο νεαρούς δουλευτάδες, ξένους καί ἄγνωστους στά μέρη τῆς Μολδαβίας.
Ἦσαν οἱ κατά σάρκα ἀδελφοί Ἰωάννης καί Χαράλαμπος Παβαλούκα ἀπό τήν κοινότητα Μπρέτσκου-Τρέϊ Σκάουνε. Ἦσαν δύο παιδιά τῆς Τρανσυλβανίας, πιστά καί ἐνάρετα, τά ὁποῖα φλεγόμενα ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἐπέρασαν μέ τό κοπάδι τους τά Καρπάθια Ὄρη, γιά νά μήν ἐπιστρέψουν ποτέ πάλι στό χωριό τους. Ἤρχοντο νά κοινοβιάσουν μέ τήν περιουσία τους στό μοναστήρι Νεάμτς.
Ἐπῆραν μαζί τους γιά νά τά χαρίσουν στό  μοναστήρι ὅ,τι πολυτιμώτερο εἶχαν.  350 πρόβατα, τέσσερα ἄλογα πού τραβοῦσαν δύο καρότσες, τέσσερα γαϊδούρια μέ τά σαμάρια τους, φορτωμένα μέ τίς προσωπικές τους ἀποσκευές καί 6 σκυλιά, τούς φύλακες τοῦ κοπαδιοῦ.