Στὴ δεκαετία ποὺ ἤμουν στὸν Ἅγιο Βασίλειο Πειραιῶς, γύρω στὰ 1975-76, σὲ μιὰ Μαιευτικὴ κλινική, μεταβαίνει μιὰ νεαρὰ κυρία, 27 περίπου ἐτῶν, καὶ συναντᾶ τὸν Διευθυντὴ τῆς κλινικῆς, ποὺ ἦταν γνωστὸς Γυναικολόγος, καὶ τοῦ ζητᾶ νὰ κάμει τὴ γνωστὴ ἐπέμβαση τῆς ἐκτρώσεως ἔναντι μεγάλης ἀμοιβῆς. Ὁ γιατρὸς-μαιευτήρας, ποὺ ἦταν ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ἀρνήθηκε καὶ τῆς εἶπε:
- Κυρία μου, ἡ κλινική μου εἶναι φωλιὰ ζωῆς καὶ δὲν θὰ τὴν κάνω σήμερα «σφαγεῖο».
-Εἶναι δικαίωμά μου, ἐγὼ τὸ ὁρίζω καὶ ἐγὼ θὰ τὸ ρίξω. Ἄλλωστε, σεῖς θὰ πληρωθεῖτε καλά. Μοῦ φτάνει τὸ ἕνα παιδί, ἄλλο δὲν χρειάζομαι.
