Ἡ εὐλάβειά μας καί ἑρμηνευτικά στή Θ. Λειτουργία, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ εὐλάβειά μας καί ἑρμηνευτικά στή Θ. Λειτουργία, 11-08-2024, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Οἱ Χρι­στια­νοί πα­λαιά εἶ­χαν πιό πολ­λή εὐ­λά­βεια στό ἀν­τί­δω­ρο, ἀπ' ὅ,τι οἱ πολλοί σή­με­ρα στή Θεία Κοι­νω­νία.

Οἱ Χρι­στια­νοὶ πα­λαιὰ εἶ­χαν πιὸ πολ­λὴ εὐ­λά­βεια στὸ ἀν­τί­δω­ρο, ἀπ' ὅ,τι οἱ πολλοὶ σή­με­ρα (καὶ μοναχοί) στὴ Θεία Κοι­νω­νία.

Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

https://proskynitis.blogspot.com/2024/07/blog-post_28.html

Τά πάντα στόν ὅσιο θύμιζαν πώς προέρχεται ἀπό ἀρχαία γενεά, πού ἔμβλημά της εἶχε τή φιλοθεΐα καί τή φιλανθρωπία.

Από 7 ετών που πήγε στο μοναστήρι, δεν έκοψε τα μαλλιά του, Και από τότε που βγήκαν τα γένια του δεν τα έκοψε (μόνο μία φορά αναγκάστηκε να τα κόψει κατά τόν ἐρχόμό του στήν Ἑλλάδα, γιά τήν ἔκδοση πιστοποιητικοῦ ἰθαγενείας).

Εἶχε μία μοναδική εὐλάβεια καί ἱεροπρέπεια.

Ὁ τρόπος πού στέκεται κάποιος στήν ἐκκλησία εἶναι μιά ἀντανάκλαση τῆς ζωῆς του ὁλόκληρης.

Ο τρόπος που στέκεται κάποιος στην εκκλησία είναι μιά αντανάκλαση της ζωής του ολόκληρης. Όπως ζει ο άνθρωπος, έτσι συμπεριφέρεται και στην εκκλησία.Η εκκλησία επηρεάζει και κατά κάποιο τρόπο υποστηρίζει τις κινήσεις του πνεύματος, έπειτα όμως ακολουθεί η συνήθης πορεία της πνευματικής του συγκρότησης.

Επομένως άν επιθυμείς ο χρόνος σου στην εκκλησία ν' αξιοποιείται και να στέκεσαι επάξια ενώπιον του Κυρίου, προετοιμάσου γι' αυτό και στην καθημερινή ζωή σου.

Παρά τά χρόνια της κατάφερε καί ὁλοκλήρωσε τήν θρησκευτική πομπή 260 χιλιομέτρων....

Παρά τα χρόνια της κατάφερε και ολοκλήρωσε την θρησκευτική πομπή 260 χιλιομέτρων. Με τα δύο μπαστουνάκια και την Παναγία κρεμασμένη στον λαιμό της μπαίνει μαζί με τους άλλους προσκυνητές στην λαύρα Pochaev.... Ο πόνος φαίνεται στο πρόσωπο της , όμως η αγάπη για την Παναγία νικάει τα πάντα.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/08/260-pochaev.html

Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης: "Οἱ Χαιρετισμοὶ τῆς Παναγίας ἔχουν πολλὴ Χάρη"

Ἀπό τό Βιβλίο Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου

ΛΟΓΟΙ ΣΤ' «Περὶ Προσευχῆς»

ἐκδόσεις ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ὁ ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ἡ εὐλάβεια πρὸς τὴν Παναγία

– Πέστε μας, Γέροντα, κάτι γιὰ τὴν Παναγία.

– Τί νὰ σᾶς πῶ; Μὲ φέρνετε σὲ πολὺ δύσκολη θέση. Γιὰ νὰ μιλήση κανεὶς γιὰ τὴν Παναγία, πρέπει νὰ Τὴν ζήση.

– Γέροντα, καὶ τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας ἔχει δύναμη πνευματική, ὅπως τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ;

– Ναί. Ὅποιος ἔχει πολλὴ εὐλάβεια στὴν Παναγία, ἀκούει τὸ ὄνομά Της καὶ ἀλλοιώνεται. Ἤ, ἂν τὸ βρῆ κάπου γραμμένο, τὸ ἀσπάζεται μὲ εὐλάβεια καὶ σκιρτάει ἡ καρδιά του. Μπορεῖ νὰ κάνη ὁλόκληρη Ἀκολουθία μὲ ἕναν συνεχῆ ἀσπασμὸ στὸ ὄνομα τῆς Παναγίας[1]. Καὶ ὅταν προσκυνᾶ τὴν εἰκόνα Της, δὲν ἔχει τὴν...αἴσθηση ὅτι εἶναι εἰκόνα, ἀλλὰ ὅτι εἶναι ἡ ἴδια ἡ Παναγία, καὶ πέ­φτει κάτω λειωμένος, διαλυμένος ἀπὸ τὴν ἀγάπη Της.

– Γέροντα, νὰ μᾶς λέγατε κάτι ἀπὸ τὸ προσκύνημά σας στὴν Παναγία τῆς Τήνου.

– Τί νὰ πῶ; Μιὰ τόσο μικρὴ εἰκόνα κι ἔχει τόση Χάρη! Δὲν μποροῦσα νὰ ξεκολλήσω ἀπὸ κοντά της. Παραμέρισα λίγο, γιὰ νὰ μὴν ἐμποδίζω τοὺς ἄλλους ποὺ ἤθε­λαν νὰ προσκυνήσουν.

– Μερικοί, Γέροντα, σκανδαλίζονται ἀπὸ τὰ πολλὰ ἀφιερώματα ποὺ ἔχουν οἱ θαυματουργὲς εἰκόνες τῆς Παναγίας.

– Νὰ σᾶς πῶ τί ἔπαθε μιὰ φορὰ ἕνας πολὺ ἁπλὸς καὶ εὐλαβὴς προσκυνητής. Πῆγε στὴν Μονὴ Ἰβήρων καὶ προσκύνησε τὴν Παναγία τὴν Πορταΐτισσα. Ἐκεῖ ἡ εἰκόνα εἶναι γεμάτη φλουριά. Στὸν γυρισμό, πηγαί­νοντας γιὰ τὴν Μονὴ Σταυρονικήτα, μπῆκε σὲ λογισμούς.

Ὁ ἅγιος Πατήρ ἡμῶν Ἰωάννης Καλαΐδης - Ἡ ἀνάγνωση τῶν βίων ἁγιασμένων προσώπων.

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Η ανάγνωση των βίων αγιασμένων προσώπων.

Μεγάλη ήταν η ευλάβεια του αγίου Πατρός Ιωάννη προς τους αγίους της Εκκλησίας μας! Αναφερόταν συνεχώς προς τους πιστούς στα θαύματα των αγίων για να ενισχύσει την πίστη τους! Συνήθιζε μάλιστα μετά τις παρακλήσεις που έκανε το απόγευμα κάθε Κυριακής προς τους αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη, στο Ιερό Παρεκκλήσιό τους, να διαβάζει τα θαύματά τους. Ενθυμούμαστε την μεγάλη συγκίνησή του τις στιγμές εκείνες, που πολλές φορές έκλαιγε όλο το εκκλησίασμα!

Κειμήλια τοῦ Ξεριζωμοῦ

Κλαίγαμε που αφήναμε ορφανές τις εκκλησιές μας...Οι Έλληνες της Μικράς Ασίας, ως πρόσφυγες και ξεριζωμένοι στην Ελλάδα έσωσαν ό,τι μπόρεσαν από τις εκκλησές τους. Και τα πήραν μαζί τους. ΑΠΌ ΜΕΓΆΛΗ ΕΥΛΆΒΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΥΞΗ.

Δεν ήθελαν να απολησμονήσουν τον τόπο τους. Να αποκοπούν. Να καταντήσουν κουφάρια χωρίς ταυτότητα.

Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία της Αννίκα Χαριτωνίδου (από το Κέσι ): «Η επιτροπή μάζεψε τα πράματα της εκκλησίας. Έκαψε τις παλιές εικόνες κι όσα βιβλία ήταν παλιά.

Τα άλλα κειμήλια τα μαζέψανε και τα φέραμε. Το σταυρό και τον επιτάφιο τα είχα βάλει στο δικό μου σεντούκι. Τα άλλα πράγματα τα φρόντισε ο κουνιάδος μου ο δάσκαλος... Με τα πράματα της εκκλησίας είχα δώσει και μια δική μου εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνα.

Ήταν πολύ μεγάλη και δε χωρούσε στο δικό μου σαντούκι. Σαν ήρθαμε, έδωσα στον κουνιάδο μου το σταυρό και τον επιτάφιο. Κάποιος πήγε και τα πήρε από το σπίτι του μαζί με τα άλλα πράματα της εκκλησίας. Μαζί με αυτά πήγε και η δική μου εικόνα, που ήταν πολύ παλιά.

Μακαριστός Γέρων Γρηγόριος Δοχειαρίτης: Tὸ μυστικό τῆς ἁγιότητας τοῦ ὁσίου Ἀμφιλοχίου τοῦ ἐν Πάτμω.

Ποιό ἤτανε τὸ μυστικὸ τῆς ἁγιότητας τοῦ οσίου Ἀμφιλοχίου; Εἶχε ζήσει τὴν περιφρόνηση τῶν ἀνθρώπων, τῶν συνασκητῶν του, καὶ αὐτὸ τὸν ἔκανε εὐτυχισμένο. Μέσα στὴν καταφρόνια τὸν ἔβλεπες εὐτυχῆ, χαρούμενο, ἀνεπιτήδευτο. Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ὑπέμεινε μὲ ὑπομονή, μὲ καρτερία τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, ἀγόγγυστα, ἀκατάκριτα. Οὐδέποτε, ἂν τοῦ λαλούσαμε τὰ ἄσχημα τῶν ἀδελφῶν, συμφωνοῦσε μαζί μας, ἀλλὰ ἔκλινε τὴν κουβέντα: «Ἒ τὸν εὐλογημένο. Ἐγκατάλειψη Θεοῦ ἔπαθε. Κάνετε προσευχή. Ἔχει ἀνάγκη νὰ τὸν καλύψουμε μὲ τὸ πιὸ πολύτιμο βλατίο ποὺ κρατᾶ κάθε ἄνθρωπος στὰ χέρια του.» […]

Ζοῦσε τὴν ἀκτημοσύνη καὶ τὴν φτώχεια ὅπως τὰ ὑποσχέθηκε στὴν μοναχική του κουρά. Δύο πράγματα ἄκουγες νὰ ψιθυρίζη: τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ» καὶ«ἀδελφοί μου, ὑπάρχει χρεία ὑπομονῆς».

"Ὁ ἁγιογράφος ζωγραφίζεται, μεταφράζεται στήν εἰκόνα πού φτιάχνει· γι᾿ αὐτό παίζει μεγάλο ρόλο ἡ ψυχική του κατάσταση ..." |Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου

Η εικόνα που αγιογραφείται με ευλάβεια ρουφάει από τον ευλαβή αγιογράφο την Χάρη του Θεού και μεταδίδει στους ανθρώπους παρηγοριά αιώνια.

Ο αγιογράφος ζωγραφίζεται, μεταφράζεται στην εικόνα που φτιάχνει· γι᾿ αυτό παίζει μεγάλο ρόλο η ψυχική του κατάσταση.
Μου έλεγε ο Παπα- Τύχων :

«Εγώ, παιντί μου, όταν ζωγραφίζω επιτάφια, ψάλλω “Ο ευσχήμων Ιωσήφ, από του ξύλου καφελών…”».

Έψαλλε και έκλαιγε συνέχεια και τα δάκρυά του έπεφταν πάνω στην εικόνα.

Μια τέτοια εικόνα κάνει ένα αιώνιο κήρυγμα στον κόσμο.

Οι εικόνες αιώνες κηρύττουν.

Ὁ ἅγιος Πατήρ ἡμῶν Ἰωάννης Καλαΐδης καί ἡ εὐλάβειά του στά ἅγια λείψανα!

Μεγάλη ήταν η ευλάβεια του Αγίου Πατρός στα άγια λείψανα των αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας! Στην οικία του υπήρχαν αρκετές τέτοιες ευλογίες αγίων, τις οποίες του τις δώρισαν ιερείς και ευλαβείς Χριστιανοί! Ο νυν επίσκοπος Αργολίδος Νεκτάριος του είχε χαρίσει τεμάχιο αγίου λειψάνου του αγίου Λουκά του ιατρού, αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας. Η ηγουμένη της Ι. Μονής του αγίου Ραφαήλ, η Ευγενία Κλειδαρά, του είχε στείλει μικρά τεμάχια των τριών Αγίων και με την προσευχή του Αγίου Πατρός οι τρεις νεοφανείς Άγιοι έκαναν αμέτρητα θαύματα! Η ευωδία που εξέπεμπαν τα λείψανά τους ήταν άρρητη!

Ενθυμούμαι ότι τα πρώτα χρόνια που τον γνωρίσαμε, είχε ένα μικρό τεμάχιο λειψάνου του αγίου Νεκταρίου, το οποίο ευωδίαζε συνεχώς!

Νά μάθετε τό «Ἄγγελος πρωτοστάτης», νά τό λέτε στήν προσευχή σας...

Διδαχές Αγίου Κοσμά του Αιτωλού (μνήμη 24 Αυγούστου)

Να έχετε ευλάβεια σε όλους τους Αγίους της Εκκλησίας, και περισσότερο στη Δέσποινα Μαρία , διότι όλοι οι Άγιοι είναι δούλοι του Χριστού, η δε Θεοτόκος είναι Βασίλισσα του ουρανού και της γης, που παρακαλεί τον εύσπλαχνο Χριστό για τις αμαρτίες μας. Για τούτο πρέπει και εμείς να τιμούμε τη Δέσποινά μας με νηστείες και ελεημοσύνες.Ένας άνθρωπος ονομαζόμενος Ιωάννης νικήθηκε και έγινε κλέφτης, έγινε και καπετάνιος σε 100 κλέφτες· αλλά είχε πολλήν ευλάβεια στη Θεοτόκο και κάθε πρωί και βράδυ έλεγε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας. Θέλοντας ο πανάγαθος Θεός να τον σώσει για την ευλάβεια που είχε στη Θεοτόκο, έστειλε ένα άγιο ασκητή, τον οποίον άμα είδαν οι κλέφτες τον έπιασαν. Τους λέει ο ασκητής: Σας παρακαλώ, να με πάτε στον καπετάνιο σας, διότι έχω να σας πω λόγο για το καλό σας. Τον πήγαν στον καπετάνιο και του λέει: Κράξε μου όλα τα παλληκάρια να έλθουν να σας πω ένα λόγο. Τους κράζει ο καπετάνιος και ήλθαν. Λέει ο ασκητής: Δεν έχεις άλλον; Έχω, λέει, ένα μάγειρο. Του λέει του ο ασκητής: Κράξε τον να έλθει. Και άμα ήλθε, δεν μπορούσε να δει τον ασκητή ο μάγειρος, αλλά γύριζε το πρόσωπό του σε άλλο μέρος. Τότε του λέει ο ασκητής: Εις το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού σε προστάζω να μου ειπείς ποιός είσαι και ποιός σε έστειλε και τί κάνεις εδώ που κάθεσαι; Αποκρίθηκε ο μάγειρος και λέει:

Οἱ ζωντανοὶ Χριστιανοὶ εἶστε σημαδεμένοι!

Aπο το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ. 30

Ἐσεῖς ὅμως εἶστε σεσημασμένοι, εἶστε σημαδεμένοι, ἔχετε τὴν σφραγῖδα τοῦ ἀρνίου. Ὅπου βρίσκονται ζωντανοὶ Χριστιανοί, τοὺς γνωρίζουν ἕναν – ἕνα. Μπορεῖ αὐτοὶ σὲ μιὰ νύχτα νὰ τοὺς πιάσουν ὅλους αὐτούς.

Δὲν λένε ἐδῶ πέρα στὴν πόλι οἱ οἰκουμενισταὶ καὶ οἱ μαρξισταί;· «Tί νὰ κάνουμε; Ἐμεῖς ξέρουμε πολὺ καλὰ τοὺς Χριστιανούς, μὴ μᾶς μιλᾶτε γι’ αὐτούς. Ψόφιοι εἶναι. Ἂν μπορέσουμε νὰ διώξουμε τὸν Καντιώτη, τελείωσε ἡ ὑπόθεσι. Ὅλη ἡ Φλώρινα δική μας εἶναι». Ἔτσι θὰ κάνουν· θὰ χτυπήσουν κατακέφαλα.

Tέτοια διάθεσι ἔχουν. Σφοδρῶς πολεμοῦν τὰ κατηχητικὰ σχολεῖα, τὰς κινήσεις, τοὺς ἱεράρχας ποὺ ἀκόμα στέκονται καὶ ἔχουν ἐπὶ κεφαλῆς ἕναν ἀρχιεπίσκοπο ὁ ὁποῖος εἶναι πειθήνιον ὄργανον τῶν θελήσεών τους.

Ὁ ἅγιος Πατήρ ἡμῶν Ἰωάννης Καλαΐδης - Ὁ εὐσεβής εἶναι καί εὐγενής!

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Ο ευσεβής είναι και ευγενής!

Μεγάλη σημασία έδινε ο άγιος Πατέρας Ιωάννης στην ευγένεια που πρέπει να χαρακτηρίζει τον κάθε άνθρωπο και ιδιαίτερα τους Χριστιανούς! Και επειδή έδινε πολύ μεγάλη βαρύτητα στην ευλάβεια, την οποία θεωρούσε θεμέλιο της πνευματικής ζωής, συνέδεε τα δύο αυτά χαρίσματα άρρηκτα μεταξύ τους! 

Πολλές φορές που πηγαίναμε να τον συναντήσουμε μας μιλούσε για την ευλάβεια και την ευγένεια, λέγοντας:

" Ο ευσεβής άνθρωπος είναι και ευγενής "! Και είχε δίκιο, γιατί δεν μπορούμε να λέμε ότι έχουμε ευλάβεια προς τον Θεό και την ίδια στιγμή να μην είμαστε ευγενείς προς τον κάθε συνάνθρωπό μας, που είναι η εικόνα Του! Δυστυχώς αρκετές φορές, όσοι θέλουμε να ονομαζόμαστε Χριστιανοί δεν έχουμε την ευγένεια που θα έπρεπε σε ανθρώπους που θεωρούμε ότι δεν έχουν την δική μας "αξία" και "πνευματικότητα".

Ἅγιος Παΐσιος: Ἡ εὐλάβεια μέσα στὸν Ναό, στὸ Ἀντίδωρο καὶ τὶς Εἰκόνες!

Ἡ εὐλάβεια μέσα στὸν Ναό

Ὅταν ξεκινᾶς γιὰ τὸν Ναό, νὰ λὲς μὲ τὸν λογισμό σου: «Ποῦ πηγαίνω; Τώρα μπαίνω στὸν Οἶκο τοῦ Θεοῦ. Τί κάνω; Προσκυνῶ τὶς εἰκόνες, τὸν Θεό». Ἀπὸ τὸ κελλί σου ἢ ἀπὸ τὸ διακόνημά σου πηγαίνεις στὸν Ναό. Ἀπὸ τὸν Ναὸ νὰ πᾶς στὸν Οὐρανὸ καὶ πιὸ ἐκεῖ ἀκόμη, στὸν Θεό.

Ὁ Ναὸς εἶναι τὸ «σπίτι» τοῦ Θεοῦ. Καὶ τὸ δικό μας πραγματικὸ σπίτι εἶναι στὸν Παράδεισο. Ἐδῶ ψάλλουν οἱ ἀδελφές. Ἐκεῖ οἱ Ἄγγελοι, οἱ Ἅγιοι… Ἄν, ὅταν πηγαίνουμε σὲ ἕνα κοσμικὸ σπίτι, χτυπᾶμε τὴν πόρτα, σκουπίζουμε τὰ πόδια, καθώμαστε συνεσταλμένα, τότε μέσα στὸν Οἶκο τοῦ Θεοῦ, ὅπου θυσιάζεται ὁ Χριστός, τί πρέπει νὰ κάνουμε; Μὲ μία σταγόνα θεϊκοῦ Αἵματος μᾶς ἐξαγόρασε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ στὴν συνέχεια μᾶς νοσηλεύει μὲ κιλὰ Αἵματος καὶ μᾶς τρέφει μὲ τὸ πανάγιο Σῶμα Του. Ὅλα λοιπὸν αὐτὰ τὰ φρικτὰ καὶ θεῖα γεγονότα, ὅταν τὰ φέρνουμε στὴν μνήμη μας, μᾶς βοηθοῦν νὰ κινούμαστε μὲ εὐλάβεια μέσα στὸν Ναό. Ἀλλὰ βλέπω στὴν Θεία Λειτουργία ἀκόμη καὶ ὅταν ὁ ἱερέας λέη «Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας» καὶ λέμε «Ἔχομεν πρὸς τὸν Κύριον», λίγοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὸν νοῦ τους πρὸς τὸν Κύριο! Γι᾿ αὐτὸ καλύτερα νὰ λέμε νοερῶς «νὰ ἔχουμε τὶς καρδιές μας πρὸς τὸν Κύριον», γιατὶ ὁ νοῦς μας καὶ ἡ καρδιά μας εἶναι ὅλο πρὸς τὰ κάτω. Λέμε καὶ ψέματα, γιατὶ λέμε «ἔχομεν», ἀλλὰ δὲν ἔχουμε ἐκεῖ τὸν νοῦ μας. Βέβαια, ἐὰν ἔχουμε τὴν καρδιά μας πρὸς τὰ «ἄνω», ὅλα θὰ πᾶνε πρὸς τὰ «ἄνω».

Ἡ εὐλάβεια στὸ Ἀντίδωρο

Ὅσο μποροῦμε, νὰ προσέχουμε σὲ ὅλα. Μετὰ τὴν Θεία Κοινωνία ἢ τὸ ἀντίδωρο ἢ τὸ Εὐχέλαιο, καλὸ εἶναι νὰ σκουπίζουμε τὰ χέρια μας μὲ λίγο βαμβάκι βρεγμένο μὲ οἰνόπνευμα καὶ νὰ καῖμε τὸ βαμβάκι.

Ἅγιος ΠαΪσιος: “Τούς ταπεινούς καί πολύ εὐλαβεῖς τούς χρίει μόνη Της ἡ Παναγία...”

«Εδώ και μερικά χρόνια, ένας φιλομόναχος νέος είχε παρακολουθήσει μια ολονυκτία σε μια Μονή του Αγίου Όρους με πολλή ευλάβεια. Ήταν η εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου και, επειδή ήθελε και αυτός να αφιερωθή στον Θεό, σε όλη την αγρυπνία στεκόταν όρθιος και προσευχόταν με κατάνυξη.

Όταν έφθασαν στους Αίνους, ο Ιερεύς έχριε τους Πατέρες και τους προσκυνητάς από το λαδάκι της κανδήλας της Παναγίας.

Ο νέος όμως από πολλή ευλάβεια και υπερευαισθησία δεν πλησίασε για να χρισθή, διότι θεωρούσε ανάξιο τον εαυτό του. Όταν πια τελείωσαν όλοι και έφυγε ο ιερεύς, αισθάνθηκε την ανάγκη, μέσα από την καρδιά του, να πάη να προσκυνήση τουλάχιστον την Εικόνα της Παναγίας, για να πάρη κι αυτός λίγη Χάρη.

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: "Ὅταν ἀσπάζεται ὁ ἄνθρωπος μὲ εὐλάβεια καὶ θερμὴ ἀγάπη τὶς ἅγιες εἰκόνες, παίρνει τὰ χρώματα ἀπὸ αὐτὲς καὶ ζωγραφίζονται οἱ Ἅγιοι μέσα του"

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Β’ «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση» (Εὐλάβεια στὶς εἰκόνες)

Πόση εὐλάβεια πρέπει νὰ ἔχουμε στὶς εἰκόνες! Ἕνας μοναχὸς ἑτοίμασε μιὰ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Νικολάου, γιὰ νὰ τὴν δώση εὐλογία σὲ κάποιον. Τὴν τύλιξε μὲ καλὸ χαρτὶ καὶ τὴν ἔβαλε σὲ ἕνα ντουλάπι, μέχρι νὰ τὴν δώση. Ἀλλά, χωρὶς νὰ τὸ προσέξη, τὴν ἔβαλε ἀνάποδα. Σὲ λίγο ἄρχισε νὰ ἀκούγεται μέσα στὸ δωμάτιο ἕνας κρότος. Κοίταζε ὁ μοναχὸς ἀπὸ ̓δῶ-ἀπὸ ̓κεῖ, γιὰ νὰ δῆ ἀπὸ ποῦ ἐρχόταν αὐτὸς ὁ κρότος. Ποῦ νὰ πάη ὁ νοῦς του ὅτι ἐρχόταν ἀπὸ τὸ ντουλάπι! Ὁ κρότος συνέχιζε γιὰ ἀρκετὴ ὥρα, «τὰκ-τὰκ-τάκ»· δὲν τὸν ἄφηνε νὰ ἡσυχάση. Τελικά, ὅταν πῆγε κοντὰ στὸ ντουλάπι, κατάλαβε ὅτι ὁ κρότος ἔβγαινε ἀπὸ ἐκεῖ. Τὸ ἀνοίγει καὶ βλέπει ὅτι ὁ κρότος ἔβγαινε ἀπὸ τὴν εἰκόνα. «Τί νὰ ἔχη ἡ εἰκόνα; λέει· γιά νὰ δῶ». Μόλις τὴν ξετύλιξε, εἶδε πὼς ἦταν ἀνάποδα. Τὴν ἔστησε ὄρθια καὶ ἀμέσως σταμάτησε ὁ κρότος. Ὁ εὐλαβὴς ἰδιαίτερα εὐλαβεῖται τὶς εἰκόνες. Καὶ ὅταν λέμε «εὐλαβεῖται τὶς εἰκόνες», ἐννοοῦμε ὅτι εὐλαβεῖται τὸ εἰκονιζόμενο πρόσωπο. Ὅταν ἔχη κανεὶς μιὰ φωτογραφία τοῦ. πατέρα του, τῆς μάνας του, τοῦ παπποῦ του, τῆς γιαγιᾶς του, τοῦ ἀδελφοῦ του, δὲν μπορεῖ νὰ τὴν σχίση ἢ νὰ τὴν πατήση, πόσο μᾶλλον μιὰ εἰκόνα! Οἱ Ἰεχωβάδες δὲν ἔχουν εἰκόνες. Τὴν τιμὴ ποὺ ἀποδίδουμε στὶς εἰκόνες τὴν θεωροῦν εἰδωλολατρία. Εἶπα σὲ ἕναν Ἰεχωβᾶ μιὰ φορά: «Ἐσεῖς δὲν ἔχετε φωτογραφίες στὰ σπίτια σας;». «Ἔχουμε», μοῦ λέει. «Ἔ, καλά, ἡ μάνα, ὅταν τὸ παιδί της λείπη μακριά, δὲν φιλάει τὴν φωτογραφία τοῦ παιδιοῦ της;». «Τὴν φιλάει», μοῦ λέει. «Τὸ χαρτὶ φιλάει ἢ τὸ παιδί της;». «Τὸ παιδί της», μοῦ λέει. «Ἔ, ὅπως ἐκείνη, ὅταν φιλάη τὴν φωτογραφία τοῦ παιδιοῦ της, τοῦ λέω, φιλάει τὸ παιδί της καὶ ὄχι τὸ χαρτί, ἔτσι καὶ ἐμεῖς τὸν Χριστὸ φιλοῦμε· δὲν φιλοῦμε τὸ χαρτὶ ἢ τὸ σανίδι».

Γέροντα, καὶ ἂν ἕνα σανίδι κάποτε εἶχε ἐπάνω τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας ἢ κάποιου Ἁγίου καὶ ἔσβησαν τὰ χρώματα ἀπὸ τὸν καιρό, καὶ πάλι δὲν πρέπει νὰ τὸἀσπαζώμαστε;–Ναί, βέβαια! Ὅταν ἀσπάζεται ὁ ἄνθρωπος μὲ εὐλάβεια καὶ θερμὴ ἀγάπη τὶς ἅγιες εἰκόνες, παίρνει τὰ χρώματα ἀπὸ αὐτὲς καὶ ζωγραφίζονται οἱ Ἅγιοι μέσα του.

Προσευχή χωρίς εὐλάβεια

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία, από το να προσεύχεται κανείς χωρίς φόβο Θεού, χωρίς προσοχή και ευλάβεια. Εκείνος που προσεύχεται ή ψάλλει απρόσεκτα και ασυναίσθητα, είναι φανερό πως δεν ξέρει ποιος είναι ο Θεός. Ο Θεός πάλι, σαν εύσπλαχνος, θέλει να ελεήσει αυτό τον άνθρωπο και δεν μπορεί. Είναι καλύτερα, τολμώ να πω, να μην προσεύχεται κανείς καθόλου, παρά να προσεύχεται χωρίς προσοχή.

Η σωστή προσευχή είναι εκείνη που δεν γίνεται απλά με το στόμα, αλλά και με το νου και με την καρδιά. Όποιος λοιπόν δεν προσεύχεται ολοκληρωμένα, ουσιαστικά δεν κάνει προσευχή, και είναι υπόλογος γι’ αυτό απέναντι στο Θεό. Εκείνος που προσεύχεται χωρίς συμμετοχή του νου και της καρδιάς του, κατά βάθος περιφρονεί το Θεό. Και πώς θα ελεηθούμε από Εκείνον, όταν προσευχόμαστε με κενά λόγια, κι όταν ο νους μας συντυχαίνει με τους δαίμονες; Πώς να μην παροργίζουμε τον Κύριο, όταν από τη μια απευθυνόμαστε σ᾿ Εκείνον κι από την άλλη ο νους μας συλλογίζεται πράγματα άσχετα, άτοπα ή και αισχρά; Ένας τέτοιος νους δεν ανήκει στο Χριστό και δεν θα παραδοθεί ποτέ σ᾿ Αυτόν.

Πώς όμως θα μπορέσουμε να προσευχόμαστε με προσοχή, θείο φόβο, ευλάβεια και κατάνυξη; Πώς θα μπορέσουμε να προσευχόμαστε με τη σταθερή και ενεργητική συμμετοχή του νου και της καρδιάς μας; Δεν θα το κατορθώσουμε μόνοι μας. Στην τέλεια προσευχή θα φτάσουμε, μόνο αν ζητήσουμε από τον ίδιο τον Κύριο να μας φωτίσει με το Πνεύμα Του το Άγιο, για ν᾿ αποκτήσουμε επίγνωση της άπειρης μεγαλοσύνης Του, να νιώσουμε σε ποιο φοβερό Θεό μπροστά στεκόμαστε. Και ακόμα, αν Τον παρακαλούμε θερμά όχι για μάταια και πρόσκαιρα πράγματα, αλλά για την κάθαρσή μας από τα πάθη και, προπαντός, την απόκτηση ταπεινού φρονήματος. Όποιος, αλήθεια, γνωρίσει την απέραντη αγαθότητα του Θεού, δεν μπορεί παρά να ταπεινωθεί βαθιά μπροστά στη μακροθυμία Του.

...Ὅποιος δέν κεντηθεῖ στήν καρδιά του ἀπό ἀγάπη καί γλυκασμό πρός τήν ἁγνή Παρθένο...

...Είχε ιδιαίτερα μεγάλη ευλάβεια στην Παναγία, η οποία με τη στοργική της εύνοια δεν τον άφηνε ποτέ να λιποψυχήσει και ν’ αποθαρρυνθεί.

Έγραφε στα τετράδιά του πως «όποιος δεν κεντηθεί στην καρδιά του από αγάπη και γλυκασμό προς την αγνή Παρθένο, θα βρει πολύ κου­ραστική τη μοναχική ζωή και θα στραφεί στον κόσμο.

Ἀσκητές μέσα στόν κόσμο: Ἑπτάκις ἐσώθη

Η γε­ρόντισ­σα Τα­ξι­αρ­χί­α ἀ­πό τήν Ἱ­ε­ρά Μο­νή Πα­να­γί­ας Γορ­γο­ε­πη­κό­ου τῶν Ψα­χνῶν Εὐ­βοί­ας, δι­η­γή­θη­κε: «Ὁ πα­τέ­ρας μου Στυ­λια­νός Σκου­τέ­λας τό 1922 πι­ά­στη­κε αἰχ­μά­λω­τος ἀ­πό τούς Τούρ­κους. Ἡ μη­τέ­ρα μου μέ τέσ­σε­ρα παι­διά ἦρ­θε τό­τε στήν Ἑλ­λά­δα.

»Οἱ Τοῦρ­κοι τούς ἔ­βα­ζαν νά βε­βη­λώ­σουν τά ἱ­ε­ρά καί ὅ­σια τῆς πί­στε­ώς μας, νά πα­τή­σουν καί νά οὐ­ρή­σουν τίς εἰ­κό­νες. Ὅ­σους ἀρ­νοῦνταν τούς ἔ­στελ­ναν στήν καρ­μα­νι­ό­λα. Ἀλ­λά καί ὅ­σους βε­βή­λω­ναν τίς εἰ­κό­νες πά­λι τούς θα­νά­τω­ναν. Ἀ­νά εἴ­κο­σι ἄ­το­μα ἔ­στελ­ναν κά­θε φο­ρά γιά ἐ­κτέ­λε­ση.

»Ὁ πα­τέ­ρας μου κιν­δύ­νε­ψε νά θα­να­τω­θῆ ἑ­πτά φο­ρές. Προ­τί­μη­σε τόν θά­να­το, παρά νά ὑποκύψη στούς ἐκ­βια­σμούς τῶν Τούρ­κων νά βε­βη­λώ­ση τίς ἅ­γι­ες εἰ­κό­νες.