Ὁ θρύλος τῆς Ὀρθοδοξίας και τῆς Ρωμιοσύνης – Μητροπολίτης Αὐγουστίνος Καντιώτης (+1906-2010)

Ὁ θρύλος τῆς Ὀρθοδοξίας και τῆς Ρωμιοσύνης – Μητροπολίτης Αὐγουστίνος Καντιώτης (+1906-2010)

(Ἐκοιμήθη 28-8-2010)

Τοῦ κ. Νικολάου Ζαχαριάδη, Καθηγητοῦ θεολόγου – συγγραφέως

Ὁ ὑπεραιωνόβιος Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης Κυρὸς Αὐγουστῖνος Καντιώτης ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ πλήρης ἡμερῶν, σὲ ἡλικία 104 ἐτῶν. Ἐγεννήθη τὸ 1906 στὶς Λεῦκες στὴ νῆσο Πάρο.

Χιλιάδες χριστιανοὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἐξωτερικὸ ἔτρεξαν τὴν 30ή Αὐγούστου 2010 στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Παντελεήμονος στὴ Φλώρινα, γιὰ νὰ ἀποχαιρετήσουν τὸν θρῦλο τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς Ρωμιοσύνης τὸν νέο Χρυσόστομο τοῦ 20οῦ αἰώνα, τὸν δυναμικὸ καὶ δυναμιτικὸ ἱεροκήρυκα, ὁ ὁποῖος δὲν δίσταζε νὰ ἐλέγχει τὸ κακὸ καὶ νὰ ὁμολογεῖ τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως, ἐνώπιον ἀμέσου κινδύνου τῆς ζωῆς του, ἀλλὰ καὶ διότι γνώριζε ὁ Γέροντας κυρὸς ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ νὰ ἐκθέτει μὲ τρόπο γλαφυρὸ καὶ θελκτικὸ τὸν ἐμπνευσμένο κηρυγματικὸ του λόγο. Ἂν ἄλλοι ἀγωνίζονταν τότε μὲ τὸ σπαθί τους, ὁ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ἀγωνιζόταν μὲ τὴν ρομφαία τοῦ θείου λόγου, ποὺ εἶναι κοφτερότερη καὶ ἀποτελεσματικότερη ἀπὸ τὸ ΣΠΑΘΙ!!!

Κήρυττε μὲ ὅλη τὴν θέρμη τῆς καρδιᾶς του σὲ πόλεις, σὲ χωριά, γεμᾶτος ἀγάπη. Ἔμενε πάντοτε ἀνυποχώρητος στὶς ἀρχές του γιὰ μία ΕΚΚΛΗΣΙΑ ἐλευθέρα καὶ ζῶσα. Ὀρφανοί, χῆρες, ἄρρωστοι, κοντὰ του εὕρισκαν ἀνακούφιση καὶ παρηγοριά. Κόποι, ἀγωνίες, διωγμοί, στερήσεις, κίνδυνοι καί θυσίες σημάδεψαν τὴ δράση του.

Ὁ ἁπλὸς Γέροντας π. Ἀγαθάγγελος Μιχαηλίδης Ἀφιέρωμα!!! ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ.

Αρχιμανδρίτης Aγαθάγγελος Μιχαηλίδης-Ξενοφωντινός (1908-1991) 

Ο κατά κόσμον Αθανάσιος Μιχαηλίδης του Μιχαήλ και της Βικτωρίας γεννήθηκε στο χωριό Μουταλάσκη της Καππαδοκίας το 1908, το οποίο ήταν και το χωριό του ΟΣΙΟΥ Σάββα του Ηγιασμένου. Τα παιδικά του χρόνια, όπως διηγείτο, τα διήλθε σε μεγάλη πενία, οδυνηρή ορφάνια, πολλούς κόπους και μεγάλες ταλαιπωρίες. Η θερμή πίστη και η άδολη ευσέβεια, καθώς και η φυσική καππαδοκική ευλάβεια, τον έκαναν να τα ξεπεράσει όλα. Το 1922 πρόσφυγας εφθασε με τη μητέρα και τις δυο αδελφές του στην Κόρινθο και στη συνέχεια στη Θεσσαλονίκη, όπου εργάσθηκε σε ιποδηματοποιείο.

Ο πόθος του Θεού νέο τον έφερε στο Άγιον Όρος, το όρος του Θεού και των αγίων. Εκάρη μοναχός στη μονή Ξενοφώντος το 1930. Σπούδασε στην Αθωνιάδα Σχολή. Κατά την πανήγυρη της μονής του, του αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, το 1940, χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Μιλητουπόλεως Ιερόθεο († 1956). Στη μονή της μετανοίας του παρέμεινε επί δεκαετία.

Arxim Agathaggelos Mixailides-Xenofontinos 10

Μετά τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1947 από τον μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο († 1961) και διετέλεσε πρωτοσύγκελλος της ιεράς μητροπόλεως Μεσσηνίας. Μία εικοσαετία στη μεσσηνιακή πρωτεύουσα διακρίθηκε ως ο πλέον φιλακόλουθος ιερεύς, άριστος εξομολόγος, αναπαύοντας πλήθη πιστών, ελεήμων, ανάργυρος και ευπροσήγορος. Μία τοπική εφημερίδα εγραφε γι’ αυτόν:

Ὁ ἁπλὸς Γέροντας π. Ἀγαθάγγελος Μιχαηλίδης Ἀφιέρωμα!!! ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ.

Κάποτε πῆγε νά τόν ἐπισκεφθῆ ἕνας εὐκατάστατος γιατρός, γιά νά τόν συμβουλευτεῖ πῶς νά διαθέσει τήν περιουσία του, συντάσσοντας τη διαθήκη του.

Κάποτε πῆγε νά τόν ἐπισκεφθῆ ἕνας εὐκατάστατος γιατρός, γιά νά τόν συμβουλευτεῖ πῶς νά διαθέσει τήν περιουσία του, συντάσσοντας τη διαθήκη του. Ἦταν ἄτεκνος. Ὁ Γέροντας τόν συμβούλευσε ν' ἀρχίσει να διαθέτει σε φιλανθρωπίες τήν περιουσία του, ἡ ὁποία ἦταν ἀρκετή, ἐν ὅσῳ ήταν ἀκόμη ἐν ζωῇ. Ὁ γιατρός ἀνθίστατο. «Μά πάτερ, ἀφοῦ το ἀφήνω ὅλα σε φιλανθρωπικά ιδρύματα». Ὁ π. Επιφάνιος τοῦ ἀπαντοῦσε: «Δέν τ' ἀφήνεις γιατρέ μου. Σέ ἀφήνουν». 

Εἰς τιμήν καί μνήμην τοῦ Πολυνείκους - Γεωργίου Θεοδωροπούλου- Μά Γέροντα, ἐγώ δέν... Ἐκεῖνος τόν διέκοψε λυπημένος καί τοῦ ἀπάντησε:

Κάποια ἄλλη φορά, ὁ σύζυγός μου Πολυνείκης, μοῦ διηγήθηκε ἕνα πολύ διδακτικό περιστατικό, τό ὁποῖο ἀποδεικνύει γιά μία ἀκόμη φορά, τή διάκριση, τήν εὐγένεια, τήν ἀγάπη τοῦ π. Ἐπιφανίου πρός τούς ἀνθρώπους, ἀλλά καί τήν πνευματική ἀρχοντιά πού τόν χαρακτήριζαν.

Ὅταν διεγνώσθη ἡ ἀσθένεια τοῦ π. Επιφανίου, μεταξύ τῶν ἄλλων ἐξετάσεων πού ἔπρεπε νά κάνει, οἱ γιατροί τοῦ συνέστησαν να κάνει καί μιά ἀξονική τομογραφία. Οἱ ἴδιοι τόν συμβούλεψαν νά ἐπισκεφθεῖ τό πιό σύγχρονο Διαγνωστικό Κέντρο τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, τοῦ ὁποίου ιδιοκτήτης, «χάριτι Θεοῦ», ἦταν στενός συγγενής πνευματικῶν του παιδιῶν.

Τήν ἡμέρα ἐκείνη πού θά ἔκανε τήν ἐξέταση αὐτή, τόν συνόδεψε ἕνα ἄλλο πνευματικό του παιδί, γιατρός καί ἐκεῖνος.

Ἀφοῦ τελείωσε ἡ ἀξονική τομογραφία, ὁ π. Επιφάνιος κάθησε στο σαλόνι καί περίμενε τόν συνοδό του, να πάει στο ταμεῖο, τὸ ὁποῖο βρισκόταν στον ίδιο χώρο, να πληρώσει γιὰ τὴν ἐξέταση.

Εἰς τιμήν καί μνήμην τοῦ Πολυνείκους-Γεωργίου Θεοδωροπούλου. Ἀναμνήσεις ἀπό τήν ἐποχή πού συγκατοικοῦσα μέ τόν ἀδελφό μου, Γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο.

Αναμνήσεις ἀπό τήν ἐποχή πού συγκατοικοῦσα μέ τόν ἀδελφό μου, Γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο 

Τοῦ ἀειμνήστου Πολυνείκη Θεοδωρόπουλου 

Στο σημείο αυτό, θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε ν' ἀναφέρω στην ἀγάπη σας, μερικά περιστατικά, ἀλλά καί εἰκόνες πού έζησα κοντά του ὅλα αὐτά τά χρόνια, για πολλά ἀπό τά ὁποῖα συγκατοικούσαμε.

α) Ουδέποτε τόν εἶδα χωρίς ράσα. Σε σχετική ερώτηση πού τοῦ ἔθεσα ὅταν ἤμουν ἀκόμη ἔφηβος, ἐκεῖνος ἀπάντησε:

«Δέν εἶναι ἁμαρτία ἀδελφέ μου, οὔτε γιά σένα, οὔτε γιά μένα, τό νά μέ δεῖς χωρίς ράσα. Ἐπιθυμῶ ὅμως, οἱ κατά σάρκα συγγενεῖς μου να γνωρίζουν ότι συγκατοικοῦν μέ κληρικό».

β) Κατά τη διάρκεια τῆς νεκρωσίμου ἀκολουθίας τῆς ἀειμνήστου θείας μας Ἀλεξάνδρας, ἡ ὁποία ὅπως τονίστηκε παραπάνω, ὑπῆρξε για πολλά χρόνια φύλακας ἄγγελός του, παρατήρησα ὅτι ἀσπάστηκε τη σωρό της στα πόδια και

ὄχι στο πρόσωπο. Ὅταν μετά από λίγες μέρες τόν ρώτησα, γιατί τό ἔκανε αὐτό, ἐκεῖνος μοῦ ἀπάντησε: «Παιδάκι μου, δέν φοβήθηκα τόν σκανδαλισμό καί δέν ἀσπάστηκα τή θεία στο πρόσωπο. Τό ἔκανα γιατί, ὅπως καλά γνωρίζεις κι ἐσύ, ἡ θεία ἀπό βρεφικῆς ἡλικίας, εἶχε ἀναπηρία στά πόδια της καί παρ' ὅλα αὐτά, ἔκανε τόσα πολλά για μένα καί τό ἔργο μου. Ἤθελα λοιπόν μέ αὐτόν τόν τρόπο -προσευχόμενος παράλληλα- συμβολικά νά ευχαριστήσω τά ἀνάπηρα μέλη της πού τόσα προσέφεραν».

Ἱερομόναχος Πανάρετος Φιλοθειτης (Μακρυγιάννης; 1923-1993), πρωτοψάλτης.

Ο Ιερομόναχος Πανάρετος Φιλοθειτης (Μακρυγιάννης; 1923-1993), πρωτοψάλτης.

"Ένας ιερέας ήρθε μέσα από την πόλη μας... »

Μερικές φορές, μέσα από διαφορετικές συνθήκες, ο καλός Θεός βάζει μερικούς πολύ ξεχωριστούς ανθρώπους στην κοινωνία μας και στη ζωή μας. Αλλά τις περισσότερες φορές περνούν απαρατήρητοι, αν και σίγουρα αφήνουν ένα συγκεκριμένο σημάδι βοήθειας σε εμάς – είτε μέσω των λέξεων τους είτε μέσω των πράξεων τους. Σπόροι που ξεφυτρώνουν χρόνια μετά, και μετά τα καταλαβαίνουμε και ανάλογα με τις δυσκολίες της ζωής μας, ή τα δεχόμαστε ή τα απορρίπτουμε.

Ένας από αυτούς τους ξεχωριστούς ανθρώπους εδώ στην πόλη μας την Πάτρα ήταν και δάσκαλος μουσικής και βυζαντινής τέχνης, ενώ ακολούθησε το μοναστήρι Φιλοθέου του Αγίου Όρους - Πανάρετος Μακρυγιάννης.

Γι' αυτό, προς τιμήν και αναγνώριση της προσφοράς του ταπεινού αυτού δούλου του Ευαγγελίου, η Ιερά Μητρόπολη Πατρών και η τοπική Ένωση Ιεροψαλτών, με την ευκαιρία περίπου 20 ετών από την κοίμησή του, διοργάνωσαν εκδήλωση μνήμης για τον Ιερομόναχο Πανάρετο το βράδυ του Νοεμβρίου 17 στην Εθνική Σχολή Διακιδέων, παρουσία του Μητροπολίτη κ. Χρυσοστόμου και με κύριο ομιλητή τον Πατέρα. Εφραίμ, από την  σκήτη του Αγίου Ανδρέα στο Άγιο Όρος.

Η παρουσία εκατοντάδων συμπολιτών, που δεν μπόρεσαν να χωρέσουν στην αίθουσα Διακιδέων και έφτασαν μέχρι τις πόρτες και τα εξωτερικά πεζοδρόμια, ήταν άκρως συγκινητική.

Αλλά ποιος ήταν αυτός ο αξιοσέβαστος;

Ὅσιος γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος

Καθημερινά κατέφθαναν στην Μονή Θαψανών πνευματικά παιδιά του Αγίου Γέροντος προκειμένου να τον δουν, να πάρουν την ευχή του και να εξομολογηθούν.

Εκείνος, χαιρόταν ιδιαίτερα με την παρουσία τους, τους δεχόταν όλους με πολλή αγάπη και πατρική στοργή και η παρουσία παιδιών του προκαλούσε ιδιαίτερη χαρά.

ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ. ΕΤΟΣ 1977

Εσπερινός αγάπης 1977. 

Ο άγιος Γέροντας με τις Αδελφές βγαίνουν από το καθολικό για την καθιερωμένη μικρή λιτανεία της ημέρας γύρω από την Μονή Θαψανών.

Στιγμές πνευματικής χαράς και αγαλλιάσεως στις οποίες εκδηλώνεται και εξωτερικά αυτό που αισθάνονται μέσα τους τόσο ο Άγιος Γέροντας, όσο και οι Αδελφές. Την μετοχή στο μέγιστο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου.

Ἅγιος γέροντας Φιλόθεος ΖΕΡΒΑΚΟΣ.

Ο Άγιος Γέροντας π.Φιλόθεος Ζερβάκος ( + 1980 ) έχοντας στα δεξιά του το δεξί του χέρι τον ιερομόναχο π.Ιερόθεο Παραμάνη ( + 1972 ).

Η επεξεργασμένη αυτή φωτογραφία είναι από το έτος 1961, μήνα Φεβρουάριο.

Θυμᾶμαι τὸν γέροντα Αὐξέντιο, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη σὲ ἡλικία 90 ἐτῶν.

Θυμᾶμαι τὸν γέροντα Αὐξέντιο, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη σὲ ἡλικία 90 ἐτῶν, πρὸ δεκαετίας περίπου, ὁ ὁποῖος ἦταν ἕνας πάρα πολὺ ἐνάρετος καὶ ἅγιος μοναχός. Κάποτε -ἦταν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα- ἐπρόκειτο νὰ προσέλθουν οἱ πατέρες καὶ οἱ λαϊκοὶ Χριστιανοί, ποὺ ἦταν ἀρκετοὶ -ὡς προσκυνηταί- στὸ μοναστήρι, νὰ κοινωνήσουν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Πρὸ τῆς Θείας Κοινωνίας εἶπα ἀπὸ τὴν Ὡραία Πύλη γιὰ τοὺς λαϊκοὺς ἀδελφούς: «Θὰ παρακαλέσω νὰ προσέλθουν ὅσοι ἔχουν ἐξομολογηθῆ καὶ προετοιμασθῆ. Ὅποιος δὲν ἔχει ἑτοιμασθῆ, νὰ ἐξομολογηθῆ πρῶτα καὶ μετὰ νὰ κοινωνήσῃ».

Ὁ π. Αὐξέντιος ἐνόμιζε ὅτι τὸ ἔλεγα γιὰ τοὺς μοναχούς. Ἦταν τυφλός. Ἦταν ὁ πρῶτος στὴν σειρὰ ἀπὸ τοὺς πατέρες, ὁ ἀρχαιότερος -εἶχε ἔλθει στὸ μοναστήρι τὸ 1917. Περίμενε τὴν σειρά του νὰ κοινωνήση. Νόμισε λοιπὸν ὅτι ζητοῦσα καὶ ἀπὸ τοὺς πατέρες νὰ ἐξομολογηθοῦν. Ἐξομολογεῖται, λοιπόν, δημοσίᾳ.

13/26 Ὀκτωβρίου 2020.Κοίμηση μίας ἁγίας μορφῆς της Ὄπτινα,του ἱεροδιακόνου Ἤλιοδώρου (Γαϊριγιάντς)

Τον ιεροδιάκονο Ηλιόδωρο τον πρωτοσυνάντησα στο βιβλίο της Νίνας Πάβλοβα ''Η ημέρα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ''(Εκδ.''Πορφύρα'').Πραγματικά μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση το χάρισμα αυτού του ανθρώπου.Με τρόπο θαυμαστό κατάφερε και έφερε στην ορθόδοξη πίστη χιλιάδες ανθρώπους,κάποτε με έναν μόνο λόγο του.Παραθέτω το κεφάλαιο από το βιβλίο το οποίο αναφέρεται στον ιεροδιάκονο Ηλιόδωρο.

Θα το βρείτε σε αυτό το λίνκ:

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ.Αληθινή ιστορία από τον «κήπο της Όπτινα»

**ΔΙΔΑΧΕΣ του Οσίου ιεροδιακόνου Ηλιοδώρου-ΕΔΩ

Μια γυναίκα ρώτησε τον όσιο στάρετς Ηλία της Όπτινα : «Υπάρχουν άγιοι σήμερα;».

«Να αυτός», είπε ο στάρετς, δείχνοντας με το κεφάλι προς τον πατέρα Ηλιόδωρο καθώς περνούσε τρέχοντας πηγαίνοντας όπως συνήθως, να βοηθήσει κάποιον. Είναι μάλλον δύσκολο να αναγνωρίσεις κάποιον που γνωρίζεις, ως άγιο. Όταν ζεις δίπλα-δίπλα. Οι πρώτοι Χριστιανοί όμως είχαν μεγάλη οικειότητα με αυτή τη έννοια.

Πάντα προσπαθούσε να ταΐσει κάποιον

– “Έφαγες; Έφαγες; Πάμε, να σου δώσω να φας, πάμε για τσάι, πάμε στην τραπεζαρία.

” Ποιός πήγε για πρώτη φορά στην Όπτινα και δεν σκεπάστηκε από την ζεστασιά της αγάπη του. Τι άρτοι, τι εικονάκια, τι βιβλιαράκια με τους χαιρετισμούς δεν έβγαιναν από τις απύθμενες τσέπες του, έδινε ό,τι χρειαζόταν η κάθε ψυχή. Ακόμα και λίγα απλά λόγια γεμάτα αγάπη και στοργή, έλεγαν αργότερα οι ίδιοι, ”σαν να μας ανάστησε, δεν είχαμε ξανακούσει τέτοια λόγια”.

”Πως πάτε στο σπίτι; Χρειάζεστε χρήματα; Πάρε. Έχεις σύζυγο, παιδιά; Πως ζείτε; Πάρε αυτό, πάρτο, σε παρακαλώ μην αρνηθείς.”

Υπήρχε μια αίσθηση ότι έδινε περισσότερα από όσα έπαιρνε, λες και τα χρήματα στα χέρια του πολλαπλασιάζονταν. Μια ατελείωτη πηγή μητρικής αγάπης και δώρων γέμιζε τον προσκυνητή που έφταναν στην καρδιά του, και φτάνοντας στην εκκλησία συνέχιζε με τον Ακάθιστο στη Θεοτόκο, ”πηγαίναμε στον άνθρωπο και φτάναμε στην Μητέρα του Θεού”.

Να θυμιάζεις έτσι, να ψέλνεις έτσι, να ζεις έτσι ώστε να ζεις με τον Χριστό. Προσεύχου συνεχώς. Ήταν σαν μια ανεξάντλητη πηγή. Η αγαπημένη του Μητέρα του Θεού. ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ και γη.

Ἡ τελευταία μάχη μὲ τὸν διάβολο τοῦ Γέροντος Νείλου (Θεόδωρου) τοῦ Ἁγιοφαραγγίτου

Ήταν μεσημέρι Μεγάλης Τρίτης 2016.

Φευγαλέα λόγω της εργασιακής πληρότητας που επέβαλλαν οι ρυθμοί των Άγιων ημερών, επισκεφθήκαμε στο κρεβάτι του πόνου τον παλαίμαχο αγωνιστή της ερήμου Γέροντα Νείλο (Θεόδωρο) τον Αγιοφαραγγίτη.

Τον βρήκαμε καταπονημένο σωματικά, σχεδόν ξέπνοο, εξουθενωμένο από την βαριά και επίπονη νόσο που ταλαιπώρησε το αραχνώδες χοϊκό του περίβλημα αλλά ωρίμασε απόλυτα την γενναία του και εν-Χριστωμένη ψυχή.

Παρά την σωματική ταλαιπωρία ήταν θαλερότατος ψυχικά, σε μάχιμη ετοιμότητα και με την συνήθη υψιπετούσα καρδιά και πνευματική ακμαιότητα.

H άνεση που μας χορηγούσε ο στενότατος πνευματικός σύνδεσμος που είχε αναπτυχθεί ανάμεσά μας τώρα και αρκετά χρόνια, έδινε για μια άλλη φορά την δυνατότητα να ρουφήξουμε κάτι από το νέκταρ της ερήμου, τώρα που κατασταλαγμένο και συνολικό ξεχυνόταν από τον κρατήρα της άσκησης και του πόνου, στην περίλαμπρη δεξαμενή της αιωνιότητας.

Κάποια στιγμή παρατήρησα ότι ο Γέροντας ολοπόρφυρος στο πρόσωπο και με κάποια εναγώνια επιμονή, έφτυνε μέσα από την μάσκα του οξυγόνου και κάτι ψιθύριζε.

H μεταξύ μας αγάπη μου έδωσε την άνεση του ερωτήματος:

– Γέροντα, γιατί προσπαθείς να φτύνεις συνέχεια μέσα από την μάσκα του οξυγόνου;

Γέροντας: – Φτύνω τον αόρατο.. νά ‘ξερες τί μου κάνει; Έχω να κοιμηθώ πέντε μερόνυχτα…

– Τί σου κάνει Γέροντα;

Παπα-Γιώργης Ἀσπρόπουλος-Ὁ πρῶτος πνευματικὸς ὁδηγὸς τοῦ Γέροντος Ἰωσὴφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ

Στις 5 Μαρτίου 1929 κοιμήθηκε ο π.Γεώργιος Ασπρόπουλος, ο ενάρετος ιερέας των Λευκών Πάρου, εκείνος που βάπτισε τον πασίγνωστο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή και επέδρασε πολύ θετικά στην μετέπειτα πορεία του.

Φτωχός και ταλαιπωρημένος πλήρης όμως ελεημοσυνών και αγαθών έργων. Υπόδειγμα πίστεως και αρετής, λαμπάδα φωτεινή για όλους. Έλιωνε και φώτιζε ταυτόχρονα.

Η θυσιαστική του διακονία στην Εκκλησία σε χρόνια πολύ δύσκολα ήταν μία ευεργεσία για τους ενορίτες του και όλους τους παριανούς.

Να έχουμε τις ευχές και των δύο.

Ὁσιακὴ ἡ κοίμηση τοῦ Γέροντα Κοσμᾶ, Ἡγουμένου Ἱερὰς Μονῆς Στομίου Κονίτσης, 24-02-2025.

 

Ἡ μεγαλόσχημη μοναχὴ Ξένια, μιὰ ἐρημίτισσα μέσα στὸν κόσμο

Για να στερεωνόμαστε στην πίστη μας, ο Κύριος μας στέλνει θεάρεστους ανθρώπους που αποτελούν ζωντανό παράδειγμα ταπείνωσης, υπομονής, αυταπάρνησης, αγάπης προς τον Θεό και τους πλησίον. Ευτύχησα κι εγώ να συναντήσω τέτοιους ανθρώπους στον Ιερό Ναό του Αγίου Πρίγκιπα Αλεξάνδρου Νέβσκιϊ στην Τιφλίδα.

Όπως διηγούνταν παλαιές ενορίτισσες του Ιερού Ναού του Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκιϊ, στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης λειτουργούσε εκεί κάτι σαν κρυφό μοναστήρι, όπου ασκήτευαν οι γέροντες της μονής Γκλίνσκαγια: ο Μητροπολίτης Ζηνόβιος (Μαζούγκα), ο αρχιμανδρίτης Ανδρόνικος (Λουκάς), ο αρχιμανδρίτης Βιτάλιος (Σιντορένκο) ΕΔΩ και πολλοί κρυπτομοναχοί και κρυπτομοναχές. Τον Μητροπολίτη και τους γέροντες επισκέπτονταν συχνά για συμβουλές πνευματικά τους τέκνα από τη Ρωσία. Υπήρχαν φορές που στο αναλόγιο μαζεύονταν και έψελναν μόνο μοναχοί. Κάτι τέτοιες ιερές ακολουθίες ήταν αξέχαστες.

Τους ίδιους τους γέροντες δεν τους πρόλαβα, αλλά ο Κύριος με αξίωσε να επικοινωνώ με τους συνεχιστές τους, τα πνευματικά τους τέκνα. Είχαμε πολλά να μάθουμε από αυτούς. Η μητερούλα Μαρία (Καλίνινα), η μετέπειτα μεγαλόσχημη μοναχή Ξένια, ήταν μια από αυτές.

Η μητερούλα ήταν πραγματικό τέκνο του πατέρα Βιταλίου. Μας μιλούσε πολλές φορές για αυτόν και για άλλους θαυμαστούς γέροντες, με τους οποίους είχε αξιωθεί να συναναστρέφεται. Δυστυχώς, τότε δεν το είχα σκεφτεί να κρατάω σημειώσεις και τώρα που πέρασαν είκοσι χρόνια, θυμάμαι πολύ λίγα.

Τα νεανικά χρόνια της μητερούλας Μαρίας

Η μητερούλα Μαρία γεννήθηκε στη Ρωσία σε μια απλή αγροτική οικογένεια. Οι γονείς της ήταν βαθιά πιστοί άνθρωποι και η ζωή τους συνέπεσε με τα σκληρά χρόνια των δοκιμασιών στην ιστορία της Ρωσίας και της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ήταν η εποχή που από τους αγρότες αφαιρούσαν τις περιουσίες τους, τα σπίτια τους, τα ζώα τους, τη γη τους, «τα περισσεύματα», όπως έλεγαν. Και από την οικογένεια Καλίνιν είχαν πάρει όλα τους τα ζώα. Ο πατέρας της ήταν αντίθετος στην «κολεκτιβοποίηση», ωστόσο, έγινε μέλος του κολχόζ και άρχισε να δουλεύει εκεί αποκλειστικά από συμπόνια προς τα ζώα. Είπε: «Θα τα καταστρέψουν τα ζώα».

Η οικογένειά του πεινούσε. Πολλές φορές έτρωγαν μόνο ψωμί και νερό. Ο πατέρας δικαιούταν λίγο γάλα και γιαούρτι. Αλλά πολύ συχνά αυτά τα τρόφιμα δεν προλάβαιναν να φτάσουν στο σπίτι. Λόγω της απέραντης καλοσύνης του δεν μπορούσε να τα αρνηθεί στους απεγνωσμένους αγρότες με τα πεινασμένα παιδιά. Η γυναίκα του μερικές φορές τού παραπονιόταν:

Γέρων Ἰερόθεος ὁ Σπηλαιώτης, ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους σύγχρονους ἀσκητὲς τῆς Ἐκκλησίας.

Γερων Ιεροθεος (Ιωαννης Νικολακης κατα κοσμο ) ο Σπηλαιωτης,ηγουμενος στην Λογγοβαρδα.

Ενας απο τους μεγαλους συγχρονους ασκητες- πατερες της Εκκλησιας. Παραιτηθηκε από την ηγουμενία για να ασκητεψει στο Μυρισι ( ορος ) της Ναξου σε μια σπηλια ( στους τοιχους της σπηλιας ηταν κολλημενα κερακια που του φωτιζαν τα βραδια μαζι με το φως της σεληνης ) κοντα σε ενα ρυακι απο οπου επαιρνε νερο .

Τον γνωρισα πριν πολλα χρονια ... Πληρης χαρισματων ,ασκητης και μεγας νηστευτης εκανε ξηροφαγια με παξιμαδια ελιες και φρουτα και ετρωγε λιγο λαδι μονο τη Κυριακη.

Ειχε ενορατικο, προρατικο και διορατικο χαρισμα .

Ασθενης με καρκινο του πνευμονα απο το 1987 ( διαγνωσμενος με βιοψια) χωρις καμια θεραπεια παρα μονο την βαρια ασκηση και τη Θεια Χαρη .

Ὁ πατὴρ Ἰσαὰκ (Ἀτάλλα): «Δὲν θὰ μὲ δελεάσουν τὰ πλούτη ὅλου τοῦ κόσμου. Ἡ θέση μου εἶναι στὸ Μοναστήρι»

Γράφει ὁ Ἱερέας Μιλχὶμ Ἂλ Χαουρανὶ

 

Στὶς 16 Ἰουλίου τοῦ 1998 ἐκδήμησε εἰς Κύριον ἕνας ἀπὸ τοὺς ἁγιορεῖτες πατέρες ποὺ τιμᾶται ἰδιαίτερα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας. Πρόκειται γιὰ τὸν ἱερομόναχο Ἰσαὰκ (Ἀτάλλα), ποὺ καταγόταν ἀπὸ τὸν Λίβανο, τὸν μαθητὴ τοῦ μεγάλου Ἁγίου τῶν ἡμερῶν μας, τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτη. Τὸ πρῶτο βιβλίο μὲ τὴν βιογραφία τοῦ γέροντα Παϊσίου, ποὺ ἔχει καταγράψει μεγάλη ἀπήχηση καὶ δημοτικότητα καὶ ποὺ ἔχει μεταφραστεῖ σὲ πολλὲς γλῶσσες, ἦταν κυρίως ἔργο τοῦ ἱερομόναχου Ἰσαάκ [1]. Ὅμως, γιὰ τὸν ἴδιο τὸν συγγραφέα δὲν γνωρίζουμε πολλὰ πράγματα*. Στὸν πρόλογο τοῦ βιβλίου γιὰ τὸν Ἅγιο Παΐσιο ὑπάρχουν, βέβαια, διάσπαρτες βιογραφικὲς ἀναφορές. Προτείνουμε στοὺς ἀναγνῶστες νὰ...καλύψουμε ἐν μέρει αὐτὸ τὸ κενό, μὲ ὑλικὸ ποὺ προέρχεται ἀπὸ ὁρισμένες προσιτὲς σὲ μᾶς ἀραβικὲς πηγές. Ὁ καμβὰς τοῦ κειμένου βασίζεται σὲ ἀναμνήσεις ποὺ διηγήθηκε ὁ ἀδελφός τοῦ πατέρα Ἰσαὰκ Ἀντώνιος, τὶς ὁποῖες κατέγραψε ὁ γαμπρός του, ὁ ἱερέας Μιλχὶμ Ἂλ Χαουρανί, ποὺ τώρα λειτουργεῖ στὴν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ Μχάϊντς, στὸ Ὅρος τοῦ Λιβάνου[2].

Ὁ ἱερομόναχος Ἰσαὰκ (κατὰ κόσμον Φαρὲς Ἀτάλλα) γεννήθηκε στὶς 12 Ἀπριλίου τοῦ 1937, ἀπὸ εὐσεβεῖς χριστιανούς, τοὺς Νεμὲρ καὶ Μάρθα, στὸ χωριὸ Ναμπάϊ, ποὺ βρίσκεται στὴν περιοχὴ Ματέν, στὴν περιφέρεια τοῦ Ὅρους τοῦ Λιβάνου. Ἦταν πρωτότοκος γιὸς ἀνάμεσα στὰ 10 παιδιὰ τῆς οἰκογένειας. Ὁ πατέρας του, ποὺ εἶχε ἐξαιρετικὴ φωνή, ἔψελνε στὴν ἐκκλησία καὶ ἀπὸ αὐτὸν ὁ γιὸς κληρονόμησε τὴν ἀγάπη του γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Ὁ Φαρὲς ἀγαποῦσε τὴν μόνωση καὶ συχνὰ πήγαινε νὰ προσεύχεται σὲ ἔρημα μέρη. Μία φορὰ ἔφυγε γιὰ τὸ μοναστήρι τοῦ Προφήτη Ἠλία[3] μὲ τὴν ἐπιθυμία νὰ μείνει ἐκεῖ. Ὅμως, ἀναγκάστηκε νὰ ἐπιστρέψει σπίτι, ἐπειδὴ στὰ μοναστήρια δὲν δέχονταν τότε τοὺς πρωτότοκους, ἐπειδὴ ἐνδεχομένως θὰ χρειαζόταν νὰ φροντίζουν τοὺς γονεῖς τους.

Ὅταν ὁ Φαρὲς ἦταν 12 ἐτῶν, ἡ μητέρα του πέθανε καὶ ὁ πατέρας παντρεύτηκε ξανά. Ὁ νεαρὸς μαθήτευσε στὸ ἐπάγγελμα τοῦ ξυλουργοῦ καὶ βρῆκε δουλειὰ στὴν Βηρυτό. Ἐπέστρεφε σπίτι πολὺ ἀργὰ καὶ ὁ πατέρας τοῦ ἔκανε συχνὰ παρατηρήσεις γιὰ αὐτό. Σύντομα ἀποκαλύφτηκε ὅτι ἡ αἰτία τῶν καθυστερήσεων ἦταν ὅτι ὁ Φαρὲς παρακολουθοῦσε μαθήματα βυζαντινῆς μουσικῆς, τὰ ὁποία παρέδιδε ὁ πρωτοψάλτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιόχειας, ὁ Μίτρι Ἂλ Μούρ.

Γέρων Δαμασκηνὸς Κατρακούλης: Ὁ μεγαλος Ἅγιος τῶν Μεγάρων Νηπτικός, ἡσυχαστης, θεολόγος.

Γερων Δαμασκηνός Κατρακούλης:

Ο μεγαλος Αγιος των Μεγαρων

Νηπτικος, ησυχαστης, θεολόγος

Ο πνευματικός Πατήρ και κτίτωρ της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου Προδρόμου (Μακρινού), Πατήρ Δαμασκηνός, γνωστός εις όλους ως ό "Πάππους", κατά κόσμον Σπυρίδων Κατρακούλης, εγεννήθη εις τα Μέγαρα, την 2αν Ιουλίου 1921.

Οι γονείς του, Ιωάννης και Μαρία, άνθρωποι απλοϊκοί και φιλήσυχοι, ήσαν λίαν ευσεβείς και μετέδωσαν εις τα τέκνα των την βαθιά πίστη και αγάπη προς τον Θεόν και την Πατρίδα.

Όθεν ό μικρός Σπυρίδων, από την νηπιακή του ακόμη ηλικία, αντικρύζων το μυστήριον του θανάτου εις τάς κηδείας των συγγενών, αδυνατούσε να πιστεύση ότι ή ζωή τελειώνει εις τον τάφον. Ή ανήσυχος ψυχή του απεστρέφετο την φθοράν και δια τούτο εδίψα την αιώνιον ζωήν, έως ότου εις το πρόσωπον του Χριστού εύρε την ελπίδα και την χαράν της Αναστάσεως. Όλος ό βίος του υπήρξε εξωτερικώς απλούστατος. Ό ίδιος, κεκρυμμένος εν Χριστώ ως πολύτιμος μαργαρίτης, ηύξανε μέσα εις το όστρακο της θείας στοργής εν αφάνεια και ταπεινώσει. Προκύπτων λοιπόν σοφία και ηλικία και χάριτι, έλαβε την εγκύκλιο μόρφωσιν εις την γενέτειρα του, ενώ παραλλήλως ειργάζετο σκληρως, καλλιεργών με τα παιδικά του χέρια την άγονον γήν των πατέρων του.

Όμως ή καρδία και ό νους του αναζητούσαν κάποιους άλλους κόσμους και δια τούτο επλατύνοντο και ηνοίγοντο δια της φυσικής αποκαλύψεως εις την σφαίραν της γνώσεως του Θεού. Ολόκληρος ή δημιουργία συγκινούσε αφάνταστα την τρυφερά παιδική και εφηβική του ύπαρξιν. Συχνά εύρισκε καταφύγιο εις τον τότε ανθοστόλιστο κάμπο των Μεγάρων και εκεί ή καρδία του ησθάνετο την πνοή της αύρας της θείας αγάπης.

Ή ευαίσθητος ψυχή του αναζητεί τον Θεόν και διαρκώς συνομιλεί με τον ηγαπημένον του Χριστόν. Και ό Θεός πού προεγνώριζε την τελείαν του αφιέρωσιν, είλκυε αυτόν έτι και έτι εις την θείαν μέθεξιν. Ένεκεν της καθαρότητας του έγένετο σκεύος του Αγίου Πνεύματος. εις πρώιμον ηλικία εδέχθη εις την καρδίαν του την πρώτη αποκάλυψη του Προσώπου του Κυρίου και την εμπειρίαν του άκτίστου Φωτός.

Το γεγονός τούτο, το όποιον ό ίδιος απεκάλει "πρώτη γνωριμίαν" και "πρώτη άγάπην εις την Γαλιλαία του", συνεκλόνισε την ψυχήν του και σφράγισε όλη του την ζωήν.

Περιγράφων την μυστική αυτήν εμπειρία, λέγει: "Ώ ημέρα μεγάλη και σωτήριος! Μεγάλη Παρασκευή! όπου ένθεος έρως έγεννήθη στην ψυχή μου και ακράτητος δοξολογικός παφλασμός στην καρδία μου εκ μυστηριώδους λειτουργικής αισθήσεως. Άπαντα ως θυμίαμα με προσκαλούσαν εις προσευχήν, εις δρασιν και ενατένισιν του Κυρίου μου ασχηματίστως... Ευρέθην εις άφραστο μυσταγωγία και εις στιγμή αιωνιότητας, όπου συνήψα συμβόλαιο αρραβώνας μετά του Κυρίου μου ". Κατ' εκείνη την ημέρα έδωσε την αμετάκλητων υπόσχεσιν της τελείας αφιερώσεώς του εις τον Θεόν.

“Ἀρχιμανδρίτης Γερβάσιος Παρασκευόπουλος – Ὁ Ἅγιος Ποιμένας τῶν Πατρῶν. Βίος καί Διδασκαλία”, Ἀρχιμ. Κυρίλλου Κωστόπουλου, Ἱεροκήρυκος Ἱ.Μ. Πατρῶν καί Δρ. Θ. (π. Εὐάγγελος Πριγκιπάκης, Δρ Θεολογίας – Δρ. Φιλοσοφίας)

Τον Ιούνιο του 2024 θα συμπληρωθούν εξήντα συναπτά έτη από την μακάρια κοίμηση του οσίας μνήμης και αγίας βιωτής αοιδίμου Γέροντος Γερβασίου Παρασκευοπούλου, του Πνευματικού Φάρου των Πατρών[1], ενώ και κατά το παρόν έτος 2023 συμπλήρωσε επίσης εξήντα καρποφόρα έτη στην αγία ιερωσύνη, εργαζόμενος ακατάπαυστα, άοκνα και ανύστακτα από το έτος 1963 στον Αμπελώνα του Κυρίου το πνευματικό του τέκνο και συγγραφέας του υπό παρουσίαση έργου, πολυγραφότατος και πολυσέβαστος σε όλους μας Αρχιμ. π. Κύριλλος Κωστόπουλος, Ιεροκήρυξ της Μητροπόλεώς μας και διδάκτορας του Κανονικού Δικαίου στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, όπως νομίζουμε, το γεγονός, ότι τον Μάιο παρελθόντος έτους 2022 εμφανίστηκε στη δημοσιότητα η νέα εμπλουτισμένη έκδοση του εξαιρετικά σημαντικού του πονήματος για τον πρώτο πνευματικό του πατέρα, μυσταγωγό στην πίστη και οδηγό στην κατά Χριστόν ζωή, τον νέο φωτιστή των Πατρών[2] και όσιο πατέρα μας, αγιασμένο Γέροντα Γερβάσιο Παρασκευόπουλο[3], με τον βίο και το έργο του οποίου ξεκίνησε να ασχολείται ο π. Κύριλλος ήδη από την ιερατική του νεότητα πριν από τα μέσα της δεκαετίας του 1970.Εκδόσεις Γρηγόρη, 2022, σσ. 328

Έτσι, η μετέπειτα μακροχρόνια, διαρκής και εντατική ενασχόληση του πανοσιολογιωτάτου συγγραφέα με τον «Άγιο Ποιμένα των Πατρών», θεωρούμε ότι θα πρέπει να τέθηκε από τον ίδιο ευθύς εξαρχής και μάλιστα αμέσως μετά την είσοδό του στον ιερό κλήρο ως ένας από τους κύριους άξονες της ποιμαντικής του διακονίας, αλλά και ότι αποτέλεσε ουσιαστικό μέρος του ευρύτερου κατηχητικού και παιδαγωγικού του έργου, με απώτερο στόχο την πνευματική ωφέλεια και την κατά Χριστόν οικοδομή του εκκλησιαστικού πληρώματος από την εντρύφησή του στον θαυμαστό βίο και τη θεία πολιτεία του αοιδίμου π. Γερβασίου[4], τον οποίο ο π. Κύριλλος ευλογήθηκε να έχει οδηγό στην πνευματική ζωή κατά πρώιμα νεανικά του χρόνια στην Πάτρα, αλλά και να μαθητεύσει για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα «παρά τους πόδας» του, ώστε να αποπειραθεί κατόπιν με επιτυχία, αν και νέος κληρικός που υπηρετούσε ακόμη στην Ιερά Μητρόπολη Αργολίδος, να συνθέσει στην πρώτη του μορφή το έργο του για τον όσιο Γέροντα με τίτλο : «Αρχιμ. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος. Ο Βίος και το ποιμαντικό του έργο» (Ναύπλιον 1976), όπου αποτύπωσε σύντομα και γλαφυρά την προσωπική του εμπειρία από την αναστροφή του με τον μεγάλο αυτό άγιο άνδρα των ημερών μας.