Ἠ Θεία Λειτουργία ἐπιτελεῖται...

*Η θεία Λειτουργία επιτελείται:*

α) προς δόξαν και αίνον του Μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας και σε ανάμνηση του θανάτου αυτού σύμφωνα με το γεγραμμένο τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν,

β) υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των ευσεβώς κεκοιμημένων ορθοδόξων χριστιανών, όπως ακριβώς αναφέρουν και οι άγιοι Πατέρες, παραλαμβάνοντας, κατά τον *άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη,* την παράδοση αυτή από τους αγίους και πανευφήμους Αποστόλους και όπως αναφέρουν στις λειτουργίες τους ο Βασίλειος και ο Χρυσόστομος,

γ) υπέρ των ζώντων ορθοδόξων Αρχιερέων, των αρχόντων και παντός του χριστώνυμου λαού.

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν, οὔτε δεήθητι οὔτε δεήθητε (Μυστικές Εὐχές).

Παν. Δ. Παπαδημητρίου, PhD

βʹ ἔκδοσις, 28/4/2026

(γιά καλύτερη ἐμπειρία ἀνάγνωσης, γιά τίς παραπομπές, τίς ἀναφορές, κτλ., δεῖτε παρακάτω τό PDF)

«Μυστικῆς ἐπιτελουμένης Εὐχῆς» (Ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης, 4ος αἰ.)

Στὴν Ἐκκλησία Τελετάρχης εἶναι ὁ Διάκονος.1 «Ὁ ρόλος τοῦ Διακόνου στή θεία λατρεία εἶναι μέ πολλή σοφία καθορισμένος. Ἐκτελεῖ χρέη τελετάρχου πρός δύο κατευθύνσεις [πολλάκις ταυτοχρόνως]·2 πρός τόν Λαόν καί πρός τόν Ἱερέα».3 Φυσικὰ ἀπουσίᾳ Διακόνου, σὲ Συλλείτουργο, ἕνας ἀπὸ τοὺς Ἱερεῖς ἀναλαμβάνει (μέσα ἀπὸ τὸ Ἱερό) τὴν προσφώνηση (ἐκφώνηση) τῶν Εὐχῶν τοῦ Διακόνου.

Α. Τριῶν εἰδῶν Εὐχές στὴν Λειτουργία

Στὴν Θεία Λειτουργία ἔχουμε τριῶν εἰδῶν Εὐχές:

α) Κοινὲς 4 Εὐχές διά Προσφωνήσεως (ἔκφωνες,5 φωναχτές) ὑπὸ τοῦ Διακόνου,

β) Εὐχές Ἱερατικές (μυστικές, ἄνευ μικροφώνων,6 μὲ μία ἐξαίρεση),

γ) Εὐχές Λαϊκές-Μοναχικές 7 (ἐπίσης μυστικές, ὅπως καὶ οἱ Ἱερατικές).

Ἔχουμε πρῶτον, τὶς κοινὲς διὰ Προσφωνήσεως (ἔκφωνες) Εὐχές, τὶς ὁποίες προσφωνεῖ («χῦμα») ὁ Διάκονος (πάντοτε προσευχόμενος, στραμμένος πρὸς Ἀνατολάς),8 πρὸς τὸν Ἱερέα, καὶ πρὸς τὸν Πιστὸ Λαό. Ὅτι λέμε σήμερα Διακονικά, Εἰρηνικά, Συναπτές, Δεήσεις, ἢ Διακονικὲς αἰτήσεις/ δεήσεις, τόν 4ον αἰ. καὶ ἐνωρίτερον ἐλέγοντο Εὐχὴ διὰ Προσφωνήσεως, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ ΙΘʹ Κανὼν τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου (364 μ.Χ.).9 Καὶ μέχρι πρότινος ὅμως, τὰ Διακονικά Εὐχὲς λέγονταν (πρὶν ἡ δυτικότροπη Λειτουργική τάχα Ἀναγέννηση μονοπωλήσει τὸν ὅρο Εὐχὲς ἀποκλειστικὰ γιὰ τὶς Ἱερατικὲς Εὐχές), ὅπως π.χ. φαίνεται στὸ Ἱεροτελεστικὸν τοῦ Βογιατσῆ.10 Εὐχὲς εἶναι ἡ κάθε αἴτησις χωριστά, ἀλλὰ Εὐχὴ εἶναι κυρίως τὸ σύνολο τῶν αἰτήσεων σὺν τὴν κατακλείδα στὸ τέλος.

Προσφώνησις εἶναι ἡ ὑπὸ τοῦ Διακόνου κοινὴ προτροπή, κοινὴ πρόσκλησις τοῦ Ἱερέως (πρωτίστως) καὶ τοῦ Λαοῦ (καὶ τοῦ Ἱεροψάλτου) γιὰ Προσευχή,11 μέσῳ τῶν κοινῶν Συναπτῶν καὶ Δεήσεων. Οἱ διὰ προσφωνήσεως Εὐχὲς ἦσαν ἀρχικὰ ἐκτενέστατες.12 Καὶ ἡ ἐν Λαοδικείᾳ Σύνοδος μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ἦσαν τότε δύο διὰ Προσφωνήσεως Εὐχὲς τῶν Πιστῶν (ὑπῆρχαν καὶ ἄλλες τῶν Κατηχουμένων, τῶν Ἐνεργουμένων κτλ.).

Ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση λέει:ἡ ἐπίγεια ἱστορία συνεχίζεται ὅσο τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία στὴ γῆ.

Η εκκλησιαστική παράδοση λέει:

η επίγεια ιστορία συνεχίζεται όσο τελείται η Θεία Λειτουργία στη γη.

Όσο προσφέρεται η Ευχαριστία, όσο εισακούεται η προσευχή, όσο οι άνθρωποι μετανοούν—η ανθρωπότητα έχει νόημα και σκοπό.

Η Λειτουργία δεν είναι απλώς μια λειτουργία. 

Είναι η πνοή του κόσμου, η πνευματική του καρδιά.

Σύγχρονες Λειτουργίες τοῦ Ἁγίου Ἰἀκώβου

Παν. Δ. Παπαδημητρίου, αʹ ἔκδοσις, 20/10/2025

Ὀρθόδοξος Τύπος, 24/10/2025 – 7/11/2025, ἀρ. φύλλων 2562-2564.

Τίτλος δημοσίευσης Ὀ.Τ.: «Σύγχρονοι Λειτουργίαι τοῦ Ἁγ. Ἰακώβου».

(γιά καλύτερη ἀνάγνωση, γιά τίς παραπομπές, τίς εἰκόνες, τίς ἀναφορές, κτλ., δεῖτε στὸ τέλος τό PDF)

Οἱ Λειτουργίες τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου ποὺ τελοῦνται, ἐδῶ καὶ περίπου 100+ χρόνια[1] στὴν Ἑλλάδα, εἶναι «Λειτουργικοὶ αὐτοσχεδιασμοί».[2] Τό 1930 τελοῦνταν ἅπαξ ἢ δίς τοῦ ἔτους, μόνον στὸ παρεκκλήσι τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καὶ στὴν Ῥιζάρειο Σχολή.[3] Τό 1968 μετὰ ἀπὸ στρατηγικὴ προώθηση τόσων ἐτῶν, τελοῦνταν περίπου μόνο στό 23.2% τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,[4] μία – δύο φορὲς τὸν χρόνο, στοὺς Μητροπολιτικοὺς Ναούς. Οἱ Λει­τουργίες αὐτές:[5]

Τελοῦνται λατινογενῶς ἐκτὸς τοῦ Ἱεροῦ Βήματος, γιὰ τὸ θεαθῆναι.[6], [7], [8]

Τελοῦνται λατινογενῶς πρὸς τὴν Δύση, χάριν τῆς πλάνης παλαιοτέρων κληρικῶν καὶ θεολόγων-λειτουργιολόγων,2, [9] καὶ τοῦ ἀκράτου κληρικαλισμοῦ.6

Τελοῦνται αὐτοσχεδιαστικῶς κατὰ τὸ δοκοῦν.2, 8

Δὲν ὑπάρχει versus populum (πρὸς τὸν λαό, πρὸς τὴν δύση) ἀνάγνωσις Εὐχῶν, οὔτε τέλεσις τῆς Λειτουργίας, οὔτε τῶν Μυστηρίων ἐν γένει καὶ τῶν Ἀκολουθιῶν πρὸς τὸν λαὸ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία:

Ἅγιος Ἰουστῖνος ὁ Φιλόσοφος: «ἐν τῷ καιρῷ τῆς προσευχῆς [ἰδιαίτερα στὴν Θεία Λειτουρ­γία, καὶ στὶς Ἀκολουθίες][10] νεύομεν πρὸς ἀνατολὴν πάντες», «Τὸ δὲ ἔθος, παρ' ὧν εἴληφεν ἡ Ἐκκλησία τὸ εὔχεσθαι, παρὰ τούτων εἴληφε καὶ τὸ ποῦ εὔχεσθαι [κατ’ Ἀνατολάς], τοῦτο δὲ παρὰ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων».9

Οὔτε ὅμως καὶ στοὺς παλαιότερους Παπικούς λειτουργοῦσε ὁ Ἱερεὺς πρὸς τὴν Δύση.9

Αὐτὸ τὸ «ἔθιμο» τῆς πρὸς τὴν Δύση «θεατρικῆς» τελέσεως τῆς Λειτουργίας ἦρθε ἀπὸ τὴν Ἑσπερία, ἀπὸ τὸν ἀρχιαιρεσιάρχη Λούθηρο (1526 μ.Χ.), καὶ κατόπιν τὸ υἱοθέτησαν οἱ Παπικοί στὴν ἐκκοσμίκευσή τους, πολλοὶ ἐκ τῶν ὁποίων (ἀκόμη καὶ ὁ ἐκλιπὼν Πάπας Ῥώμης Βενέδικτος ὁ 16ος) ἀντιδροῦν σήμερα σὲ αὐτὸν τὸν νεωτερισμό![11]

Ἀπὸ τὴν συλλογικὴ ἐπιστημονικὴ συνεργασία ἐκδόσεως τῆς Ἱ.Μ.Μ. Βατοπαιδίου γιὰ τὴν Λειτουργία τοῦ Ἰακώβου ἔχουμε τὶς ἑξῆς ἐρωτο-ἀπαντήσεις:2

«Ἔχουμε ἀποδείξεις ὅτι πράγματι τελεῖται [ἡ Λειτουργία τοῦ Ἰακώβου] στὴν ἁγία Τράπεζα στὸ ἱερὸ Βῆμα;

[Ἀπάντησις:] Δὲν χρειάζονται ἀποδείξεις. Ἡ σύγχρονη πράξη καὶ ὅλη ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας αὐτὸ ἀποδεικνύουν. Μᾶλλον ὅσοι θέτουν τράπεζες στὴν μέση τοῦ ναοῦ, παρούσης τῆς ἁγίας Τραπέζης, ἐκεῖνοι πρέπει νὰ ἀποδείξουν ποῦ στηρίζουν τὴν πρακτική τους».6

Ἐγκύκλιος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιὰ τὶς «ἑσπερινὲς Θεῖες Λειτουργίες».

Ἐν Ἀθήναις τῇ 31ῃ Μαρτίου 2004, ὑπ’ ἀριθμ. 2786

ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Πρός

Τούς Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Θέμα : «Ὁ καιρός τῆς Θείας Λειτουργίας καί ἡ δυνατότης τελέσεώς της τό Ἑσπέρας».

Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Ὁ ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης θεωρεῖ τήν Θείαν Λειτουργίαν ὡς «τέλος πάσης τελετῆς καί θείου μυστηρίου σφραγίδα». Αὕτη καίτοι ἐπισφραγίζει τήν νυχθήμερον λειτουργικήν προσευχήν, ἐν τούτοις διατηρεῖ αὐτοτέλειαν ἀπό τάς ἄλλας Ἱεράς Ἀκολουθίας καί ἐλευθερίαν τρόπον τινά ἀπό τούς χρονικούς περιορισμούς τοῦ ἡμερονυκτίου λειτουργικοῦ συστήματος.

Τά ἀνωτέρω χαρακτηριστικά της συνέβαλον εἰς τήν διαμόρφωσιν διαφόρων λειτουργικῶν σχημάτων καί εἰς τήν ἀρχικήν σύνδεσίν της μέ τό δεῖπνον, κατά μίμησιν τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, ἀλλά καί ἐπειδή τό ἑσπέρας σηματοδοτεῖ τήν ἔναρξιν νέας λειτουργικῆς ἡμέρας, κατά τούς Ἑβραίους. Αὐτό ἐπηρέασε καί τήν χριστιανικήν λειτουργικήν πρᾶξιν.

Ἡ σύναξις τῶν πιστῶν, εἰς τά πλαίσια τοῦ δείπνου καί μάλιστα «ἐν τῇ Κυριακῇ ἡμέρᾳ», ἐτόνισε τήν ἔννοιαν τῆς εὐχαριστίας, ὄχι ὡς μιᾶς λατρευτικῆς (μυστηριακῆς) τελετῆς, ἀλλά τῆς κυρίας ἐκδηλώσεως τῆς προσμονῆς καί προγεύσεως τοῦ καινοῦ κόσμου τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Τό Μυστήριον ἐτελεῖτο ἀρχικῶς μετά τό δεῖπνον, ἀλλ’ ἐνωρίς διά λόγους εὐλαβείας ἐπεκράτησε νά τελῆται πρό τοῦ δείπνου. Εἰς τοῦτο συνέβαλον αἱ κοινωνικαί συνθῆκαι, ἀλλά καί λόγοι σεβασμοῦ πρός αὐτό τοῦτο τό Μυστήριον. Διετηρήθη δέ αὐτό τό ἑσπερινόν σχῆμα εἰς τά πλαίσια τῆς παννυχίδος κατά τάς μεταβαπτισματικάς λειτουργίας (Μ. Σάββατον, παραμονή Θεοφανείων καί Χριστουγέννων ἤ καί τήν Μ. Πέμπτην), ὅπως καί εἰς τήν Θείαν Λειτουργίαν τῶν Προηγιασμένων. Εἰς ὅλας τάς ἀνωτέρω περιπτώσεις ὁ πλέον ρυθμιστικός παράγων τοῦ τοιούτου καθορισμοῦ ἦτο ἡ νηστεία, τό ὅριον τῆς ὁποίας διαφυλάττει ἡ ἐνάτη ὥρα, ἀλλά καί ἡ ἀνάγκη κοινωνίας τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων ὑπό τῶν ὁμαδικῶς βαπτιζομένων κατά τάς ἀνωτέρω ἡμέρας κατηχουμένων.

Θὰ ἀξιωθῶμεν νὰ συμμετάσχωμεν εἰς ὁλόκληρον τὴν θ. Λειτουργίαν;

Θὰ ἀξιωθῶμεν νὰ συμμετάσχωμεν εἰς ὁλόκληρον τὴν θ. Λειτουργίαν;

Γράφει ὁ Ἀρχιμανδρίτης Θεόκλητος Κ. Τσίρκας

Ὑπάρχουν μερικοὶ Ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι λέγουν ὅτι εἶναι ΤΟΠΟΣ ΚΑΙ ΤΥΠΟΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ὁ Ὁποῖος «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ. β΄ 4), ἐνῶ ὁ ἄλλος ποὺ εἶναι καὶ «ἀνθρωποκτόνος» (Ἰωάν. η΄ 44) δὲν θέλει νὰ σωθεῖ κανένας.

Ἄν κανεὶς παρακολουθήσει τὸν Μακ. Ἀρχιεπίσκοπο ἤ κάποιον Σεβ. Μητροπολίτη νὰ Λειτουργεῖ ἀπὸ τὴν ἀρχή, θὰ διαπιστώσει πὼς μετὰ τὴν Εἴσοδο τοῦ Κυρίου (Μικρὰ Εἴσοδος) καὶ τὸ θεῖον Κήρυγμά Του (Ἱερὸν Εὐαγγέλιον) Τόν… ὁδηγοῦν στό… Γολγοθᾶ… (Μεγάλη Εἴσοδος).

Ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴ διακοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας, ποὺ ἔγραψαν οἱ Θεόπνευστοι Πατέρες Μέγας Βασίλειος καὶ Ἱερὸς Χρυσόστομος, ὅπου παρεμβάλουν τὶς προσευχὲς γιὰ τοὺς ΚΑΤΗΧΟΥΜΕΝΟΥΣ ποὺ ὑποτίθεται ὅτι προσεύχονται (γιὰ τοὺς ΚΑΤΗΧΟΥΜΕΝΟΥΣ) στὸν Κύριο «ἵνα αὐτοὺς ἐλεήσῃ, Κατηχήσῃ αὐτοῖς τὸν λόγον τῆς ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΕΝΩΣῌ ΑΥΤΟΥΣ, Τῌ ΑΓΙᾼ ΑΥΤΟΥ ΚΑΘΟΛΙΚῌ ΕΚΚΛΗΣΙᾼ» κ.λπ., ὅπως φαίνεται ὅτι ὁ ΤΟΠΟΣ καὶ ὁ ΤΥΠΟΣ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ τῶν Μητροπολιτῶν, δὲν εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ὁποῖος «θέλει πάντας σωθεῖναι», ἀλλὰ ὁ ΜΙΣΟΚΑΛΟΣ, ποὺ δὲν θέλει νὰ σωθεῖ κανένας, ἀλλὰ νὰ τοὺς ἔχει ὅλους στὴ ΛΙΜΝΗ τῆς Ἀποκαλύψεως καὶ νὰ παίρνουν τὸ λουτρό τους μαζί του!!!

"Ἡ Θεία Λειτουργία", ἔλεγε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, "ἐπιτελεῖται πρῶτον....

❈ "Ἡ Θεία Λειτουργία", ἔλεγε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, "ἐπιτελεῖται πρῶτον, εἰς δόξαν καί αἶνον στόν Μεγάλο Θεό καί Σωτῆρα μας Ἰησοῦ Χριστό καί εἰς μνήμη τοῦ θανάτου καί τῆς ἀναστάσεως Αὐτοῦ κατά τό γεγραμμένο, "τοῦτο ποιεῖτε εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν" (Λουκ. 22,19).

Ὁ γερω-Εὐμένιος ἦταν ὁ ἀγαπημένος τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου.

Μια φορά μου λέει, τυχερέ, βρήκες και τον Ιάκωβο, βρήκες και τον Ευμένιο, εγώ έναν άνθρωπο βρε δεν έχω.

-Του λέω, Γέροντα είσαι παραπονιάρης.Όλο παράπονα κάνεις.

-Είμαι βρε, είμαι παραπονιάρης. Του άρεσε έτσι να μηδενίζεται. Καλά με κατάλαβες, καλά με κατάλαβες, αλλά ξέρεις βρε τι σημαίνει να περνά τόσος κόσμος και να μην έχω και ‘γω έναν, έναν, να εξομολογηθώ και ‘συ να ‘χεις δυό;

Πώς να μην έχω παράπονο;

-Και τι θέλετε του λέω, πως μπορώ να βοηθήσω;

-Να μου φέρεις τον Ευμένιο να εξομολογηθώ.

-Λέω και ‘γω, πως θα το πω τώρα του Ευμένιου; Θα δεχτεί ο Ευμένιος να εξομολογήσει τον Πορφύριο;

Ο Ευμένιος, βαθιά απλότητα χιλιόμετρα μακριά από την δική μου την πολυπλοκότητα.

-Μου λέει, πότε θέλει;

-Του λέω, καμιά Κυριακή που δεν πάει πολύς κόσμος μετά τη Λειτουργία να πάμε;

Μα τι ήταν η συνάντησή τους !!

-Αν έχετε διαβάσει που λέει στην Παλαιά Διαθήκη, κατέβηκε ο Μωησής από το Όρος Σινά και ήταν τόση η λάμψις από την επαφή του με τις ενέργειες του Θεού που ήταν τόσο το φως, που οι Εβραίοι για να μπορούν να συνομιλούν μαζί του έβαλαν μπροστά του ένα μαντήλι γιατί από την λάμψη δεν μπορούσαν να τον δουν.

Όταν βγήκε ο γερο-Ευμένιος από τον Άγιο Πορφύριο, από το κελί του μετά τη εξομολόγηση, έτσι ήταν το πρόσωπό του, τόσο φως είχε επάνω του.

Σκεφτείτε ότι αυτοί οι δύο γνωρίσθηκαν από την εποχή της Πολυκλινικής, που ήταν στην Πολυκλινική εφημέριος ο Άγιος Πορφύριος.

Διότι οἱ Ἅγιοι ἔγιναν Ἅγιοι μὲ τὸ Εὐαγγέλιο

"Παρατηρήσατε, ότι κατά την Θεία Λειτουργία, προτού να αναγνωστεί το Ευαγγέλιο, λέγονται τα απολυτικία των Αγίων; Γιατί άραγε; Διότι οι Άγιοι έγιναν Άγιοι με το Ευαγγέλιο. Επομένως και εμείς με το Ευαγγέλιο θα αποκτήσουμε την απαραίτητα αγιότητα και θα κερδίσουμε την Βασιλεία του Θεού."

Αρχ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος

 

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2025/02/blog-post_270.html

Πόσο σφάλλουν αὐτοί πού οὔτε τήν Κυριακή δέν πᾶνε στή Θεία Λειτουργία!

Πόσο σφάλλουν αὐτοί πού οὔτε τήν Κυριακή δέν πᾶνε στή Θεία Λειτουργία! Πόσο σφάλλουν ἔ;... ἀπό τή στιγμή πού πρέπει νά πηγαίνεις κάθε μέρα, ἄν εἶναι δυνατόν. Καί ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού τό κάνουν, ξέρετε. Και ἐδῶ μέσα στήν πόλη. Βρίσκουν τόν τρόπο νά πηγαίνουν κάθε μέρα. Γιατί κάθε μέρα γίνεται Θεία Λειτουργία κάπου, σέ κάποια Ἐκκλησία. Τό ἔχουνε κανονίσει ἔτσι ἀπό τή Μητρόπολη κάθε μέρα μία Ἐκκλησία ἐδῶ στό Κέντρο νά λειτουργεῖ.

Καί ὑπάρχουν ἄνθρωποι, πού προσπαθοῦν κάθε μέρα νά πηγαίνουν στή Θεία Λειτουργία. Εἶναι πάρα πολύ ὠφέλιμο αὐτό.

Ὁ Μέγας Βασίλειος καί ἡ λειτουργία του

Ο σπουδαίος αυτοκράτορας Βασίλειος ο Β΄, κατά την διάρκεια της βασιλείας του οποίου η Αυτοκρατορία γνώρισε την μεγαλύτερη δύναμή της, παρήγγειλε και πλήρωσε τον εξωραϊσμό του ναού της Αγίας Σοφίας στην Αχρίδα (αρχές του 11ου αιώνα).

Η αυτοκρατορική χορηγία εκφράστηκε με μια ωραία παράσταση στο Ιερό Βήμα του ναού, αντί για κάποια επιγραφή. Εικονίστηκε ο συνώνυμος άγιος του αυτοκράτορα, ο άγιος Βασίλειος της Καισάρειας, λειτουργός μπροστά από μια Αγία Τράπεζα με μαρμάρινο κιβώριο και αυτοκρατορικό πολύτιμο πορφυρογάλανο κάλυμμα.

Πάνω στην Αγ. Τράπεζα διακρίνεται το Ευαγγέλιο σε πλάγια θέση, όπως τοποθετείται μέχρι σήμερα μετά τον Χερουβικό Ύμνο, ένα ασημένιο Ποτήριο και όμοιος Δίσκος με ένα ολόκληρο προσφοράκι με σφραγίδα σταυρού χωρίς γράμματα. Πίσω του δύο υποδιάκονοι ριπίζουν τα δώρα με δύο ριπίδια-εξαπτέρυγα στα χέρια. Κάτω από τα τίμια δώρα δεν υπάρχει αντιμήνσιο, αντίθετα με την σημερινή συνήθεια. Ο Ιεράρχης φοράει απλά ολόλευκα άμφια με χρυσοκεντημένα επιμάνικα και επιγονάτιο.

Σκύβει μπροστά στα δώρα και εύχεται με την ευχή από την Λειτουργία που έγραψε ο ίδιος, την ευχή της Προσκομιδής των δώρων στην Αγία Τράπεζα που αρχίζει ως εξής:

Δὲν τὰ κρατῶ ἐγώ, οἱ Ἅγιοι τὰ κρατοῦν!

Ο Όσιος Γεώργιος έψελνε κατανυκτικά και γλυκά. Όλος ήταν αμίλητος και προσεκτικός μέσα στην Εκκλησία.

Όταν με απορία και θαυμασμό κάποιοι τον ρωτούσαν πώς μπορούσε και κρατούσε τα Τίμια Δώρα με την αναπηρία που είχε, τους απαντούσε με βεβαιότητα που δεν επιδεχόταν συζήτηση...

-Δεν τα κρατώ εγώ, οι Άγιοι τα κρατούν!

Οσιος Γεώργιος Καρσλίδης

 https://proskynitis.blogspot.com/2024/11/blog-post_26.html

Ἀπ' αὐτὸ ποὺ βιώνουμε στὴ διάρκεια μιᾶς Θείας Λειτουργίας,μπορούμε νὰ καταλάβουμε,το τί θέση θὰ ἔχουμε στὴν αἰωνιότητα...

«Απ' αυτό που βιώ­νου­με στη διάρ­κεια μιας Θείας Λει­τουρ­γί­ας, μπο­ρού­με να κα­τα­λά­βου­με, το τι θέση θα έχου­με στην αιω­νιό­τη­τα, για το αν κά­νου­με ή όχι για τον πα­ρά­δει­σο! Είναι μια προ­σω­πι­κή συ­νάν­τη­ση με το Χρι­στό τετ α τετ.

Ἡ εὐλάβειά μας καί ἑρμηνευτικά στή Θ. Λειτουργία, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ εὐλάβειά μας καί ἑρμηνευτικά στή Θ. Λειτουργία, 11-08-2024, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Πότε στεκόμαστε ὄρθιοι στή Θεία Λειτουργία - λατρευτικές ἐπισημάνσεις, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

Πότε στεκόμαστε ὄρθιοι στή Θεία Λειτουργία - λατρευτικές ἐπισημάνσεις, 10-8-2024, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ εὐχή τῆς ἀναφορᾶς - Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΊΑ, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ εὐχή τῆς ἀναφορᾶς - Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΊΑ, 4-8-2024, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Τὸ ἀκόλουθο περιστατικό μας δείχνει πόσο σημαντικὴ εἶναι ἡ τέλεση μνημόσυνου στὴ θεία λειτουργία

Το άφθαρτο λείψανο του Αγ.Θεοδοσίου του Τσερνιγκωφ

Κατά την ανακομιδή των λειψάνων και την αγιοκατάταξη του αγ. Θεοδοσίου του Τσερνίγκωφ [ΕΔΩ](η οποία έλαβε μέρος στις 9/22 Σεπτεμβρίου 1896), ο φημισμένος Στάρετς Αλέξιος (+1917), ιερομόναχος του Ερημητηρίου του Γκολοσέεβ [ΕΔΩ] ο οποίος συμμετείχε στην ανακομιδή των λειψάνων, αποκαμωμένος καθώς καθόταν δίπλα στα λείψανα, λαγοκοιμήθηκε και είδε μπροστά του τον άγιο, ο οποίος του είπε:

--Σ’ ευχαριστώ που κοπιάζεις για μένα και σε παρακαλώ θερμά, όταν τελέσεις τη θεία λειτουργία, να μνημονεύσεις τους γονείς μου – και έδωσε τα ονόματά τους.

--Πώς μπορείς εσύ, ω Άγιε, να ζητάς τις δικές μου προσευχές, όταν εσύ ο ίδιος στέκεσαι στον ουράνιο Θρόνο και ικετεύεις το Θεό να δωρίσει στους ανθρώπους το έλεός Του»; ρώτησε ο ιερομόναχος.

--Ναι, αυτό είναι αλήθεια», απάντησε ο άγιος Θεοδόσιος, αλλά η προσφορά στη θεία λειτουργία έχει περισσότερη δύναμη από την προσευχή μου.

Περί τῆς τάξεως στή Θεία Λειτουργία- Κυριακή της Σαμαρείτιδος, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Περί τῆς τάξεως στή Θεία Λειτουργία- Κυριακή της Σαμαρείτιδος, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 2-6-2024

 

Ξέρετε στὴ Θεία Λειτουργία τῆς Ἀνάστασης τί δῶρα δίνει ὁ Θεός..;

https://proskynitis.blogspot.com/2024/05/blog-post_10.html

Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας Ἀχράντου

Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου

Θέλω καὶ κάτι ἐπὶ πλέον νὰ ἐπισημάνω γιὰ τὴν Θεία Λειτουργία, γιὰ τὴ στιγμὴ τοῦ «Ἄξιόν ἐστι».

 Εκείνη τὴν ὥρα νὰ προσέχουμε τὸν λογισμό μας καὶ νὰ σταυρώνουμε ὅλο τὸ σῶμα μας, διότι εἶναι παρὼν ὁ Θεός. Εκείνη τὴν ὥρα ἀποκαλύπτει πολλὰ πράγματα ὁ Θεὸς καὶ πολύ μᾶς ἐνισχύει. Ἐκείνη τὴν ὥρα ἐπισκιάζει ἡ Χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ἡ δὲ Παναγία ὅλα τὰ ἐξορκίζει εἴτε πειρασμὸ εἴτε ἄρρωστια. Στο «ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας Ἄχράντου» νὰ σταυρώνουμε τὸν νοῦ μας, ὅπου πονᾶμε καὶ νὰ μνημονεύουμε ὀνόματα ἀρρώστων, ἁμαρτωλῶν, φυλακισμένων καὶ ὅσων ἀνθρώπων ἔχουν ἀνάγκη.