Ἡ ἐκκλησία τῆς Ὁσίας Παρασκευῆς της Ἐπιβατινῆς στὴν Καλλικράτεια τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης

Η εκκλησία της Οσίας Παρασκευής της Επιβατινής (ή Νέας) στην Καλλικράτεια (Mimarsinan) της Ανατολικής Θράκης την δεκαετία του 1910..

Μετά το 1922 μετατράπηκε σε τζαμί..

Τελικά, το 1992 οι Τούρκοι την κατεδάφισαν...

Η Καλλικράτεια (σήμερα Mimarsinan) ήταν ελληνική κωμόπολη κτισμένη επί του αριστερού κέρατος του κόλπου των Αθύρων της Προποντίδας, και απείχε περίπου 32 χιλιόμετρα από την Κωνσταντινούπολη. Εκκλησιαστικά υπαγόταν στην Μητρόπολη Μετρών και Αθύρων και διοικητικά στην νομαρχία Κωνσταντινουπόλεως.

Ἡ Ἱερὰ Εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς ἐπονομαζόμενης Βουρλιωτίσσης

Η Ιερά Εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου της επονομαζόμενης Βουρλιωτίσσης, φυλάσσεται στον Ιερό Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως Θεοτόκου Ν. Φιλαδελφείας.

Προέρχεται από τα ιστορικά Βουρλά της Μικράς Ασίας, μιας πόλης 38 χλμ δυτικά της Σμύρνης. Τα Βουρλά ή Κλαζομενές (σημερινά Urla ) κάηκαν, μαζί με τη Σμύρνη, το θλιβερό έτος 1922 από τους πυρσούς του τουρκικού εθνικισμού, στην προσπάθεια των τούρκων να εξαφανίσουν το ελληνικό στοιχείο, το οποίο βαθιά ριζωμένο, σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια στους τόπους εκείνους, “προσέβαλλε” την εθνική ομοιογένεια του νεοσύστατου κεμαλικού κράτους.

Κατέστρεψαν και λεηλάτησαν εκκλησιές, έκαψαν μοναστήρια, σκότωσαν με βιαιότητα τους ορθοδόξους και όσοι κατάφεραν, ακολούθησαν τον δρόμο της προσφυγιάς προς την μητέρα Ελλάδα.

Ἡ Ἁγία Φωτεινή.Ο ὡραιότερος κι ὁ πιὸ ἐντυπωσιακὸς ναὸς τῆς Σμύρνης.

Η Αγία Φωτεινή ήταν η Μητρόπολη, αλλά και ο ωραιότερος κι ο πιο εντυπωσιακός ναός της Σμύρνης. Ξεχώριζε για το πανύψηλο καμπαναριό, τις φανταχτερές του καμπάνες, τις μεγαλοπρεπείς τοιχογραφίες και το χρυσό σταυρό, που έλαμπε στον ήλιο. Οι Σμυρναίοι ευλαβούνταν πολύ την Αγία Φωτεινή και γι’ αυτό το όνομα Φωτεινή ήταν συχνό στις Σμυρνιές και εν γένει στις Μικρασιάτισσες. Μάλιστα, ήταν από τα δημοφιλέστερα.

Ο μεγάλος Μητροπολιτικός ναός της Αγίας Φωτεινής με το μεγαλοπρεπές και εξαίρετης τέχνης μαρμάρινο κωδωνοστάσιο, κτίσθηκε τον 17ο αιώνα, καταστράφηκε από σεισμό το 1688, ανοικοδομήθηκε το 1690 και επανοικοδομήθηκε το 1692 ύστερα από πυρκαγιά που σημειώθηκε.

Αποτελούσε τον ναό όπου τελούνταν στη μικρή περίοδο της απελευθέρωσης (1919-1922) όλες οι επίσημες λειτουργίες και εθνικές τελετές. Τόσο ο ναός όσο και το κωδωνοστάσιο ανατινάχτηκαν με δυναμίτιδα από τους Τούρκους μετά την καταστροφή.

“ΔΕΝ ΜΙΣΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ”

Ὁμιλία Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως κ. Ἀνδρέου ἐπὶ τῇ μνήμῃ τῶν σφαγιασθέντων κατὰ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφή (1922) (Ἱ. Ναὸς Ἁγ. Κων/νου καὶ Ἑλένης, Ἐνορία Κάτω Κονίτσης, 15.9.2024)

Θὰ κάνουμε ἕνα μακρυνὸ ταξίδι, σήμερα. Θὰ βρεθοῦμε στὸν Πόντο.

Στὶς 19 Μαΐου τοῦ 1919 ἀποβιβάζεται στὴν Σαμψοῦντα τοῦ Πόντου ὁ Τοῦρκος ἀξιωματικὸς Μουσταφᾶ Κεμάλ. Αὐτὸς δίνει διαταγὴ γιὰ τὴν ἐξόντωση τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου, ὡς συνέχεια τοῦ σχεδίου ποὺ εἶχε ἀρχίσει ἀπὸ τὸ 1914, ὅταν δηλ. ἄρχιζε ὁ Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ἔδωσε, λοιπόν, τὸ σύνθημα ἐξολοθρεύσεως τῶν Χριστιανῶν, λέγοντας : “Ὁ πλοῦτος καὶ οἱ περιουσίες, ποὺ ἔχουν οἱ γκιαούρηδες (δηλ. οἱ Ἕλληνες καὶ χριστιανοί), ἄν τοὺς ἐξολοθρεύσετε, μποροῦν νὰ γίνουν δικά σας”.

Τὴν ἑπομένη ἡμέρα ἐξάπτει τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα, μᾶλλον τὸν θρησκευτικὸ φανατισμό, σὲ ὁμιλία ποὺ ἔκανε στὸ μουσουλμανικὸ χωριὸ Καβά, ρίχνοντας ἕνα νέο σύνθημα : “Ἐξολοθρεῦστε κάθε μὴ μουσουλμάνο”. Καὶ μὲ τὸ δάκτυλό του ἔδειχνε τοὺς χριστιανούς. Στὴν συνέχεια οἱ “Κεμαλιστές”, ὅπως λέγονταν οἱ ὀπαδοί του, δημιούργησαν τὰ λεγόμενα “Δικαστήρια τῆς Ἀνεξαρτησίας”, τὰ ὁποῖα λειτουργοῦσαν στὴν Ἀμάσεια τοῦ Πόντου, ὅπου ὁδήγησαν τουλάχιστον 450 Προκρίτους Ἕλληνες Ποντίους, Κληρικούς, Βουλευτές, Γιατρούς, Δικηγόρους, Τραπεζίτες, Δημοσιογράφους, Ἐμπόρους, Δασκάλους. (Δὲν ἄφησαν δηλ. καὶ κανέναν).

Πολὺ τὸν ἔθλιβε ὅταν ἀντίκριζε τὰ βουνὰ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ ἤξερε ὅτι οἱ ἑπτὰ (7) Λυχνίες τῆς Ἀποκαλύψεως ἤτανε σβησμένες

Πολύ τον έθλιβε όταν αντίκριζε τα βουνά της Μικράς Ασίας και ήξερε ότι οι επτά (7) Λυχνίες της Αποκαλύψεως ήτανε σβησμένες: η Έφεσος, η Σμύρνη, η Πέργαμος, τα Θυάτειρα, οι Σάρδεις, η Φιλαδέλφεια, η Λαοδίκεια και ότι η μόνη αναμμένη Λυχνία ήτανε η Λυχνία της Αποκαλύψεως (στην Πάτμο)».

Έλεγε: «Να σας αξιώσει ο ΘΕΟΣ να πάρετε το ΦΩΣ από την αναμμένη Λυχνία της Αποκαλύψεως (στην Πάτμο) να το μεταφέρετε για να ανάψετε τις σβησμένες Λυχνίες του ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ στη Μικρά Ασία».

- Έχουμε ένα ανεξόφλητο χρέος πρώτα προς τους κρυπτοχριστιανούς απέναντι, οι οποίοι περιμένουν μέχρι τώρα κάτι από εμάς, και δεύτερο στον τουρκικό λαό (ο οποίος στο σύνολο του ή μάλλον περίπου κατά το 50% είναι Έλληνες εξισλαμισθέντες).

Ἁγία Παρασκευὴ Κρήνης Μικρᾶς Ἀσίας Καστέλλο Χίος

Ο προσφυγικός Ναός της Αγίας Παρασκευής Καστέλλου κτίστηκε το 1936 με τον μόχθο και τον ιδρώτα των κατοίκων του ομώνυμου συνοικισμού και τους απανταχού Έλληνες πρόσφυγες από την Αγία Παρασκευή Κρήνης Μικράς Ασίας.

Εντός του Ναού φυλάσσεται η ιστορική και θαυματουργή εικόνα της Αγίας Παρασκευής, η οποία μεταφέρθηκε στη Χίο μαζί με άλλα σημαντικά εκκλησιαστικά κειμήλια από τους πρόσφυγες κατά την Μικρασιατική καταστροφή του 1922.

Ἀλησμόνητες πατρίδες, ΖΩΝΤΑΝΕΣ πατρίδες.ΟΧΙ χαμένες πατρίδες. Ποτέ!

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2024/05/blog-post_339.html

ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΡΘΕΝΙΟΥ ΣΤΗ ΛΑΜΨΑΚΟ

Ο Ναός του Αγίου Παρθενίου στην Λάμψακο της Μικράς Ασίας όπου και ο τάφος του Αγίου. Ο Ναός έχει μετατραπεί σε Τζαμί.(φωτογραφία π. Χαρίτων Ρυζιώτης )πηγή

Στην βιογραφία του Αγίου Παρθενίου αναφέρεται πως στον τάφο του (που είναι σε ναό που έκτισε ο άγιος όταν ζουσε προς τιμήν του Χριστού) στη Λάμψακο (και που τώρα είναι τούρκικη πόλη με το όνομα Λαμψέσκι) πάνε οι τούρκοι και ακουμπούν επάνω του τα ρούχα των άρρωστων παιδιών τους και συγγενών τους για να τους πάρει όπως λένε τις ασθένειες. Και ο άγιος τους θεραπεύει όλους.

Ὁ περικαλλής βυζαντινός ναός τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνα στήν Σηλυβρία τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης

12 Δεκεμβρίου θα πανηγύριζε ο περικαλλής βυζαντινός ναός του Αγίου Σπυρίδωνα στην Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης. Βρισκόταν στο υψηλότερο σημείο του λόφου της πόλης, κοντά στην νοτιοανατολική γωνιά του βυζαντινού τείχους και ήταν κτίσμα του 11ου με 12ου αιώνα.

Ἡ κολυμβήθρα ὅπου βαπτίστηκε ὁ Ἅγιος Παΐσιος

Ο Όσιος Αρσένιος βάπτισε τον γέροντα Παΐσιο, μικρό στα Φάρασα και απαίτησε από τους γονείς του να δοθεί το δικό του όνομα Αρσένιος και όχι το όνομα Χρήστος που ήταν του παππού του.

Τότε είπε χαρακτηριστικά με προφητικό νόημα: «Εσείς καλά θέλετε να αφήσετε άνθρωπο στο πόδι του παππού, εγώ δεν θέλω να αφήσω καλόγηρο στο πόδι μου;»

Κειμήλια τοῦ Ξεριζωμοῦ

Κλαίγαμε που αφήναμε ορφανές τις εκκλησιές μας...Οι Έλληνες της Μικράς Ασίας, ως πρόσφυγες και ξεριζωμένοι στην Ελλάδα έσωσαν ό,τι μπόρεσαν από τις εκκλησές τους. Και τα πήραν μαζί τους. ΑΠΌ ΜΕΓΆΛΗ ΕΥΛΆΒΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΥΞΗ.

Δεν ήθελαν να απολησμονήσουν τον τόπο τους. Να αποκοπούν. Να καταντήσουν κουφάρια χωρίς ταυτότητα.

Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία της Αννίκα Χαριτωνίδου (από το Κέσι ): «Η επιτροπή μάζεψε τα πράματα της εκκλησίας. Έκαψε τις παλιές εικόνες κι όσα βιβλία ήταν παλιά.

Τα άλλα κειμήλια τα μαζέψανε και τα φέραμε. Το σταυρό και τον επιτάφιο τα είχα βάλει στο δικό μου σεντούκι. Τα άλλα πράγματα τα φρόντισε ο κουνιάδος μου ο δάσκαλος... Με τα πράματα της εκκλησίας είχα δώσει και μια δική μου εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνα.

Ήταν πολύ μεγάλη και δε χωρούσε στο δικό μου σαντούκι. Σαν ήρθαμε, έδωσα στον κουνιάδο μου το σταυρό και τον επιτάφιο. Κάποιος πήγε και τα πήρε από το σπίτι του μαζί με τα άλλα πράματα της εκκλησίας. Μαζί με αυτά πήγε και η δική μου εικόνα, που ήταν πολύ παλιά.

Μικρασία: Ἁγίων καί μαρτύρων γῆ

Μικρασία: Ἁγίων καί μαρτύρων γῆ

Εὐδοξία Αὐγουστίνου. Φιλόλογος - Θεολόγος

Ἀπό τότε πού ὁ μέγιστος τῶν Ἑλ­λή­νων ποιητῶν, ὁ Ὅμηρος, ἔψαλλε τά «κλέα» τῶν Παναχαιῶν στήν Ἰωνία, σφραγίστηκε ἐκεῖ ἡ ἑλληνικότητα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί τοῦ Εὔξεινου Πόντου. Στήν ἴδια μαρτυρική περιοχή ὁ μεγάλος ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, Παῦλος, ἔσπει­ρε τό Εὐαγγέλιο καί ἵδρυσε τίς πρῶτες χριστιανικές ἐκκλησίες, στίς ὁποῖες ἀ­ναφέρονται κάποιες ἀπό τίς Ἐπιστολές του, ἀλλά καί οἱ ἑφτά ἐπιστολές τῆς Ἀποκαλύψεως. Στή Μικρά Ἀσία, ἐπίσης, συνῆλθαν οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι.

Ἐκεῖ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Εὐγένιος ὁ Τραπεζούντιος στίς 21 Ἰανουαρίου 292 μέ διαταγή τοῦ τοπικοῦ ἄρχοντα Λυσία. Ἐκεῖ ἄθλησαν οἱ ἐν Ἀμορίῳ 42 μάρτυ­ρες, τούς ὁποίους τιμοῦμε στίς 6 Μαρ­τίου. Ἐκεῖ, στά παγωμένα νερά τῆς λί­μνης Σεβάστειας, ἄφησαν τήν τελευ­ταία τους πνοή οἱ 40 μάρτυρες, τούς ὁ­ποί­ους γιορτάζουμε στίς 9 Μαρτίου. Στήν Καππαδοκία τόν Δ´ αἰώνα, γεν­νή­θηκαν καί ἀνδρώθηκαν οἱ τρεῖς μεγάλοι Πα­τέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Μέγας Βα­σίλειος, ἐπίσκοπος Καισαρείας, ὁ ἀ­δελ­φός του Γρηγόριος, ἐπίσκοπος Νύσ­σης, καί ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, πού ἀ­ναδείχθηκε ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντι­νουπόλεως. Ἐκεῖ γεννήθηκαν κι ἔδρα­σαν σπουδαῖες μορφές τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἡ ἁγία Νίνα, πού ἐκχριστιάνισε τήν Γεωργία τοῦ Καυκάσου, ὁ ἅγιος Θε­ο­δό­σιος ὁ Κοινοβιάρχης, ὁ ἅγιος Γεώργιος ὁ Τροπαιοφόρος, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε στήν Καππαδοκία καί μαρτύρησε στά τέλη τοῦ 3ου αἰώνα μ.Χ. στήν Παλαι­στί­νη, ἡ ἁγία Εἰρήνη Χρυσοβαλάντου, ὁ ἅγιος Ἀμφιλόχιος Ἰκονίου, ὁ ἅγιος Βλάσιος, ὁ ἅγιος Ζήνων καί πολλοί ἄλλοι.

Ἔνας νέος Ζάλογγος στήν Μικρά Ἀσία

Οι Μικρασιάτισσες γυναίκες, μαζί με τα παιδία τους, έπεσαν θυσιαζόμενες από τους βράχους των Πετρωτών Σμύρνης στη θάλασσα, για να μην ατιμωθούν από τους Τσέτες το 1922 (ένας νέος Ζάλογγος στη Μικρά Ασία). »…γυναίκες πολλές, μια σειρά ατελείωτη από το μπουλούκι που ερχόνταν από το Κορδελιό, σπρώχνοντας η μία την άλλη και σκύφτοντας, τραβούσαν κατά τους ψηλούς βράχους, εκεί στα Πετρωτά. Ώσπου να καλοκαταλάβεις, πηδούσαν και χάνονταν μέσα στη θάλασσα. Πολλές κρατούσαν αγκαλιά και τα μωράκια τους.

Ἡ Παναγία Φανερωμένη τῶν Κυδωνιῶν (Αϊβαλί).

Πριν από πολλά χρόνια, στις Κυδωνίες (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας, σ’ αυτή την Ελληνική αλλά σκλαβωμένη στους τούρκους πολιτεία, συνέβη ένα μεγάλο και θαυμαστό γεγονός που απεδείχθη ως πραγματική ευλογία του Θεού για ολόκληρη την Χριστιανοσύνη.

«Ημέρα λαμπροφόρος πάσιν εξέλαμψε…» στις 28 Ιουνίου του 1852 στις Κυδωνίες, όταν αποκαλύφθηκε με θαυμαστό τρόπο, η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας Φανερωμένης, όπως ονομάστηκε, εξαιτίας του πλήθους των θαυμάτων τα οποία η Θεοτόκος πραγματοποίησε, για να ενδυναμωθεί η πίστη των Χριστιανών και να διαλυθούν οι αμφιβολίες των άθεων και αδιάφορων ανθρώπων στους δύσκολους καιρούς της τουρκοκρατίας...

Σαν αστραπή μεταδόθηκε εκείνη την ημέρα το χαρμόσυνο μήνυμα από στόμα σε στόμα σε όλη την πολιτεία. Η εικόνα της Παναγίας είχε βρεθεί. Ευλογία μεγάλη για όλη την πολιτεία είχε φέρει το θεϊκό αυτό σημείο. Ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους. Οι καμπάνες στις Εκκλησίες χτυπούσαν γιορτινά. Οι δύσπιστοι απορούσαν και έτρεχαν να ιδούν από κοντά με τα μάτια τους, το αναπάντεχο θαύμα. Παράμερα στα ανασκαμμένα αναχώματα, μια απλοϊκή, φτωχή κοπέλα, η Ευαγγελινή, γονατιστή με σκυμμένο το πρόσωπο, προσπαθούσε να κρύψει τα αναφιλητά και τα δάκρυά της. Συγκινημένη καθώς την παρηγορούσαν οι Αϊβαλιώτισσες γυναίκες, ένιωθε ανακούφιση και δικαίωση, καθώς είδε τους εργάτες να βρίσκουν επιτέλους και να βγάζουν από τη γη, μετά από κουραστική εργασία την Αγία Εικόνα με την πανσεβάσμια μορφή της Παναγίας.

Αρκετό καιρό πριν, η Ευαγγελινή, ζούσε με αγωνία την όλη υπόθεση. Από την πρώτη στιγμή που άρχισε να ενυπνιάζεται επανειλημμένα την Παναγία και να της υποδεικνύει κάποιο σημείο στη γη του Αϊβαλιού, όπου υπήρχε κρυμμένη η εικόνα Της, η κοπέλα με δισταγμό είχε εμπιστευθεί τη θεία αυτή αποκάλυψη σε ανθρώπους που πίστευε ότι θα την βοηθούσαν. Όμως οι ειρωνείες, ακόμα και οι απειλές τους, δεν την πτόησαν. Παρακίνησε κάποιους πιο έμπιστους Αϊβαλιώτες να ανασκάψουν στο μέρος εκείνο, σ’ έναν κήπο που καθώς λένε τον ονόμαζαν «περιβόλι του Σαλιόκολα» και ήταν κοντά στη γνωστή ενορία της Κάτω Παναγιάς, της Ζωοδόχου Πηγής, σε απόσταση εκατό περίπου μέτρων από την παραλία, τον «Καντηλί γιαλό». Όσο οι εργάτες έσκαβαν και δεν έβρισκαν τίποτα, η αγωνία κορυφωνόταν καθώς και οι επικρίσεις και οι αντιδράσεις. Ώσπου ήρθε η ευλογημένη στιγμή που με τις προσευχές ενός ευλαβέστατου παπά της Αγίας Τριάδας, του παπα-Χαράλαμπου, βρέθηκε η εικόνα!

Τό θαυματουργό εἰκόνισμα τοῦ Ἁγ.Ἀνδρέα καί ἡ Μικρασία

   Μέχρι και οι εικόνες που έφεραν οι Μικρασιάτες βοούν «ήρθε ο καιρός να επιστρέψουμε πίσω» 

Αυτή την μαρτυρία την λάβαμε στα μέσα του Οκτωβρίου που μας πέρασε και κρίναμε σκόπιμο να την αναφέρουμε όταν θα πλησιάζει η εορτή του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΑ.

 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

  Όταν οι κατατρεγμένοι πρόγονοι μας αφήσαν τις πατρίδες στην γη της Ιωνίας της Μικράς Ασίας για να περάσουν στα απέναντι νησιά του ΑΙΓΑΙΟΥ μέσα στις βάρκες, τα μόνα πράγματα που πήραν ήταν τα άγια εικονίσματα τους. Αυτά ήθελαν να γλυτώσουν από την καταστροφική μανία των αγαρηνών. Αυτά τα εικονίσματα τα θεωρούσαν δικά τους πρόσωπα αγαπημένα και δεν μπορούσαν να τα αποχωριστούν. 

Αλλά στην παραπάνω αναρτημένη εικόνα του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΑ αυτό το γεγονός ίσχυε στην κυριολεξία. 

Τι συνέβαινε με αυτό το εικόνισμα, όπως μας ειπώθηκε από οικογένεια Μικρασιατών; Η οικογένεια που το μετέφερε από την Μικρά Ασία μετέδωσε στις επόμενες γενιές, τον λόγο της αγιογράφησης του εικονίσματος του ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΥ. 

 Αυτή η οικογένεια έχασε ένα δεκατετράχρονο παιδί στον πρώτο διωγμό το καλοκαίρι του 1914. Το παιδί αυτό το απήγαγαν και σαν αιχμάλωτο το κατέταξαν στα περιβόητα καταναγκαστικά τάγματα εργασίας. Από τότε οι δικοί του έχασαν τα ίχνη του και το θεωρούσαν αγνοούμενο. Μαζί με τον αβάσταχτο πόνο, τους έμεινε η προσευχή και η ελπίδα μήπως το ξαναβρούνε. Για αυτό αγιογράφησαν την παραπάνω εικόνα του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΑ γιατί το χαμένο παιδάκι τους το έλεγαν ΑΝΔΡΕΑ.

  Πέρασαν λίγα χρόνια και ήρθε πιο μεγάλη συμφορά. Ο βίαιος εκτοπισμός τους έγινε τώρα με δραματικό τρόπο από τις εστίες τους. Φωτιά, τσεκούρι, η μυρωδιά του αίματος τους ακολουθούσε μέχρι να αποβιβαστούν στην μητέρα Ελληνική γη. Η μικρασιατική καταστροφή του 1922 γραφόταν στα δίπτυχα της ζωής τους, αλλά αυτοί αντί για τον βιο τους είχαν σφιχταγκαλιάσει και μετέφεραν τα εικονίσματα τους, ως την μόνη παρηγοριά, λες και μετέφεραν μαζί με αυτά τις αλησμόνητες πατρίδες τους στη μάνα Ελλάδα. 

  Έτσι ήρθε η εικόνα αυτή πρώτα στην Χίο και μετά με την κατανομή των προσφυγικών οικογενειών στην Αν. Μακεδονία. Όμως ο μικρός αγνοούμενος Ανδρέας έμεινε στην μικρασιατική γη. Μόνο το εικόνισμα αυτό θύμιζε με πόνο την ιστορία του. Πέρασαν λίγα χρόνια και νέα φουρτούνα ξέσπασε. Τα στίφη των Βουλγάρων κατακτητών άναβαν φωτιές στην Μακεδονία και την Θράκη που τους τις παραχώρησαν οι συνεταίροι τους ναζιστές Γερμανοί.

Ἡ θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Παντοβασίλισσας καί ἡ ἱστορία της

 

Η Παντοβασίλισσα στην Τρίγλια της Μικράς Ασίας, την γενέτειρα του Χρυσοστόμου Σμύρνης, μένει ορθή ακόμα! Αιώνες τώρα!

Εἰκόνες τῆς Παναγίας ἀπό τήν περιοχή τῆς Προύσας

Παναγία η εκ Προύσας Μικράς Ασίας – Iερός Nαός Εισοδίων της Θεοτόκου Σερρών. 

Ἡ θαυματουργός εἰκόνα τῆς Παναγίας πού σήμερα φυλάσσεται στό Ναό προέρχεται ἀπό τά περίχωρα τῆς Προύσας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, καί μετεφέρθη ἀπό τούς πρόσφυγες Μικρασιάτες μετά τόν ξεριζωμό τοῦ 1922 καί τήν ἐγκατάστασή τους στή νέα πατρίδα. Ἀπό τήν ἐγκατάσταση τῶν προσφύγων στήν περιοχή τῶν Σφαγείων της πόλης των Σερρών, μέχρι τό 1947 ἡ περίπυστος εἰκόνα τῆς Παναγίας φυλασσόταν στό σπίτι τῆς Δέσποινας Χιδερίδου, ὅπου πολλοί χριστιανοί τήν ἐπισκέπτονταν γιά νά τήν προσκυνήσουν. Τό 1947 σύμφωνα μέ ἀξιόπιστες μαρτυρίες πιστῶν, ἡ Κυρία Θεοτόκος ἐμφανίστηκε σέ μία δασκάλα καί τῆς εἶπε ὅτι ἦρθε ἡ ὥρα νά ἀποκτήσει τό δικό της σπίτι, ὑποδεικνύοντας ἀκριβῶς καί τό μέρος ὅπου σήμερα βρίσκεται ὁ Ναός. Ἔτσι κτίσθηκε ὁ πρῶτος Ναός ἐξυπηρετώντας τίς λατρευτικές ἀνάγκες τῶν πιστῶν μέχρι τό 1967, χρονιά πού κτίστηκε ὁ δεύτερος Ναός. ὁ ὁποῖος ὅμως γκρεμίστηκε λόγω ρωγμών στήν τοιχοδομία. Το 1998 τελέσθηκε ὁ ἁγιασμός τῆς θεμελιώσεως του σημερινού ναού ὁ ὁποῖος εἶναι τρίκλιτη βασιλική μέ ὑπερῶο.Το 2003 πραγματοποιήθηκαν τά ἐγκαίνια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, ο οποίος εορτάζει πανηγυρικά στίς 21 Νοεμβρίου, εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου.

Ἡ σφαγή τοῦ Μητροπολίτη Κυδωνιῶν Γρηγορίου και των Αϊβαλιωτῶν ἀπό τους τσέτες (3 Ὀκτωβρίου 1922)

Ο Μητροπολίτης Κυδωνιών Γρηγόριος

Ο Μητροπολίτης Κυδωνιών Γρηγόριος. Το κοσμικό του όνομα ήταν 'Αναστάσιος 'Αντωνιάδης ή Σαατσόγλου και, κατά μεταγλώττιση δική του, Ωρολογάς.
Γεννήθηκε το 1864 στη Μαγνησία της Μ. Ασίας και ήταν απόφοιτος της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Διετέλεσε δε και καθηγητής, Ιεροκήρυκας και πρωτοσύγκελλος στις Ι. Μητροπόλεις Θεσσαλονίκης, Σερρών και Δράμας. Ως Ιεροκήρυκας ανήκει στους πρώτους πού στο κήρυγμα χρησιμοποίησαν τη δημοτική γλώσσα. Το 1902 έγινε Μητροπολίτης Στρωμνίτσης και από το 1908 έως το 1922 Μητροπολίτης Κυδωνιών με έδρα το Αϊβαλί. 

  Εργάστηκε με ζήλο και επιτυχία για την προάσπιση των εθνικών ελληνικών δικαίων και ιδιαίτερα συνεργάστηκε γι' αυτά με τον μητροπολίτη Δράμας Χρυσόστομο Καλαφάτη (1902-1910), τον κατόπιν εθνομάρτυρα μητροπολίτη Σμύρνης (1910-1922). Όντας πατέρας πνευματικός και προστάτης του ποιμνίου του, έσωσε πολλούς φυλακισμένους και μελλοθανάτους.

Οἱ Νεομάρτυρες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί τοῦ Πόντου καί μία προφητεία

ΕΧΕΤΕ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ
ΣΤΙΣ ΦΛΕΒΕΣ ΣΑΣ ΤΡΕΧΕΙ ΑΙΜΑ ΜΑΡΤΥΡΩΝ

Απόσπασμα ομιλίας του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου στο μνημόσυνο των Nεομαρτύρων της Mικράς Aσίας και του Πόντου, στην Πτολεμαiδα Κοζανης, στις 7-9-1986.

(Η εικόνα έγινε με συμβολή του Γέροντος Μητροπολίτου π. Αυγουστίνου Καντιώτου, από ερασιτέχνη ζωγράφο. Τοποθετήθηκε στον πρώτο ιερό ναό που εκτίσθηκε στην Ελλάδα για τους Νεομάρτυρες της Μικράς Ασίας και του Πόντου, το 1986.
Το χωρίο της Αποκαλύψεως στο επάνω μέρος της εικόνος  ήταν πάλι ιδέα του σεβάσμιου Μητροπολίτου.

Τό ''Σπήλαιο τοῦ Ἁγίου Παύλου''στήν Ἔφεσο

Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών της Εφέσου, περισσότερες από 3.500 επιγραφές έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα. Μερικές από τα πιο ενδιαφέρουσες βρίσκονται σε μια μικρή σπηλιά στην πλαγιά του βουνού Bülbül Dagh (Nightingale Mountain). Το σπήλαιο έχει τρία ονόματα, τα οποία το παλαιότερο Κρυφή Παναγία, και προέρχεται από τον τοπικό μύθο σύμφωνα με τον οποίο, όταν ο άγιος Ιωάννης έφερε την Παναγία στην Έφεσο από την Ιερουσαλήμ, δεν είχαν κανένα μέρος για να μείνουν.