Οἱ σωτήριες ἐπεμβάσεις τοῦ ὁσίου Γεωργίου Καρσλίδη

Οι σωτήριες επεμβάσεις του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)

Ένας νέος, το 1950 ήταν τριάντα ετών, έπαθε ένα πολύ δυνατό νευρικό κλονισμό και είχε απογοητευθεί. Επισκέφθηκε πολλούς και διάφορους ιατρούς, δίχως να γνωρίσει θεραπεία. Είχε και την κακή συνήθεια να βλασφημεί. Η αδελφή του τον παρακαλούσε να επισκεφθούν τον όσιο Γεώργιο, αλλά εκείνος δεν δεχόταν επ’ ουδενί. Ήταν πολύ αρνητικός. Παρά τα πολλά φάρμακα που είχε πάρει, δεν είδε καμία βελτίωση. Είχε χάσει πολύ βάρος και ήταν σε άθλια κατάσταση. Οι συγγενείς του τον έκλαιγαν ως άταφο νεκρό. Τότε σκέφθηκε ότι φεύγει από τη ζωή και, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, οδήγησε τα βήματά του στον όσιο Γέροντα συνοδευόμενος από τη μητέρα του.

Ο όσιος τους περίμενε στη θύρα του φράχτη του μοναστηριού και είπε με νόημα στη μητέρα: «Έλα, λοιπόν, όπου και να τον πας, αυτός δεν γίνεται καλά, αυτόν θα τον κάνει καλά το μοναστήρι». Γυρνώντας προς τον νέο τον αγκάλιασε και τον ρώτησε: «Παιδί μου, εσύ δεν ξέρεις να μιλάς και βγάζεις φωτιά από το στόμα σου;» Έμεινε άφωνος και μόνο τον κοίταζε, κατανοώντας ότι αυτά τα έλεγε, επειδή βλασφημούσε τα θεία.

Κάθισαν δίπλα-δίπλα και ο όσιος επί αρκετή ώρα τον συμβούλεψε πολλά και ωραία. Στο τέλος τον διαβεβαίωσε: «Εγώ θα σου πω τι θα κάνεις και θα γίνεις καλά… Ό,τι κακό έχεις θα φύγει από πάνω σου, αλλά να θυμάσαι πως πρέπει να αλλάξεις ζωή, γιατί αν εξακολουθήσεις την ίδια ζωή, η δεύτερη φορά θα είναι πολύ χειρότερη από την πρώτη».

Ἡ Θεία Λειτουργία καί ἡ Θεία Μετάληψη γιά τόν ὅσιο Γέροντα ἦταν ὅ,τι τό πιό κεντρικό καί σημαντικό στή ζωή του.

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Ἡ Θεία Λειτουργία καί ἡ Θεία Μετάληψη γιά τόν ὅσιο Γέροντα ἦταν ὅ,τι τό πιό κεντρικό καί σημαντικό στή ζωή του.

Ἀπό ἐκεῖ λάμβανε δύναμη γιά τή ζωή του, ἀλλά καί γιά νά ἐνισχύει τούς ἄλλους στίς πολλές καί μεγάλες ἀνάγκες τους.

Ἡ θεία Εὐχαριστία, ἡ ἁγιοπνευματική χάρη, ἡ συλλειτουργία καί συνομιλία του μέ ἁγίους τόν ἐνδυνάμωναν στό πλούσιο και ποικίλο ἔργο του, τῆς ἀνορθώσεως ψυχῶν.

Τὸ διορατικὸ χάρισμα τοῦ Ὁσίου Γεωργίου Καρσλίδη

Μία νέα γυναίκα από την Νικήσιανη όταν πήγε να δει τον όσιο Γέροντα, αφού είχε κατηγορήσει πικρά κάποιον στη μητέρα της, έκπληκτη άκουσε:

«Προχθές εσύ που πήγες στη μάνα σου τι την είπες; Τι ωραίες συμβουλές την έδωσες; Και ποια είσαι εσύ που μπορείς να κρίνεις άνθρωπο;»

Την ίδια ημέρα πήγαν και αρκετές άλλες συγχωριανές της να δουν τον όσιο. Προς όλες είχε κάτι προσωπικό να πει. Ασφαλώς και δεν το έκανε για να τις ντροπιάσει, αλλά για να μετανοήσουν. Ούτε φυσικά για να φανερώσει το διορατικό του χάρισμα και να τον θαυμάζουν. Μάλιστα προς την κάθε μία αναφερόταν με το όνομά της, χωρίς να του το έχουν πει.

Λέγει σε μία: «Εσύ γιατί ήρθες; Κακώς ήρθες. Γιατί έκανες φασαρία στον άνδρα σου; Αφού δεν σε άφηνε, δεν έπρεπε να ‘ρθείς».

Άλλη τη ρώτησε: «Πόσα παιδιά έχεις;» Εκείνη απάντησε «τέσσερα». Της ανταπάντησε: «Εσύ έχεις κτήματα για δεκατέσσερα παιδιά. Πού είναι τα άλλα παιδιά;»

Ὅσιος Γεώργιος Δράμας-Τὸ παιδάκι δὲν ἔφευγε ἀπὸ τὸν τάφο του, φιλοῦσε τὴν φωτογραφία καὶ φώναζε συνέχεια "παππούλη"!

Ένας κύριος από τη Θεσσαλονίκη είχε ένα μικρό παιδί, τον Θεόδωρο, που όταν γεννήθηκε είχε ένα σοβαρό πρόβλημα με τα μάτια του. Τσίμπλιαζαν, τον πονούσαν, δεν μπορούσε καθόλου να τ’ ανοίξει κι έτσι δεν έβλεπε.

Οι ιατροί είχαν αποφασίσει να το εγχειρήσουν.

Διαβάζοντας τον βίο του οσίου Γεωργίου, τον επικαλέσθηκαν θερμά.

Ο μικρός Θεόδωρος ήταν στο κρεβάτι του, άρχισε να κλαίει δυνατά και να τρίβει τα μάτια του.

Ὁ 17ος Ψαλμὸς ἦταν ὁ ψαλμὸς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Καρσλίδη, ὅπως εἶχε ἀποκαλύψει στὴν μοναχὴ Ἄννα.

Ψαλμός 17, 22-25.

"22 ὅτι ἐφύλαξα τὰς ὁδοὺς Κυρίου καὶ οὐκ ἠσέβησα ἀπὸ τοῦ Θεοῦ μου, 23 ὅτι πάντα τὰ κρίματα αὐτοῦ ἐνώπιόν μου, καὶ τὰ δικαιώματα αὐτοῦ οὐκ ἀπέστησαν ἀπ᾿ ἐμοῦ. 24 καὶ ἔσομαι ἄμωμος μετ᾿ αὐτοῦ καὶ φυλάξομαι ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου. 25 καὶ ἀνταποδώσει μοι Κύριος κατὰ τὴν δικαιοσύνην μου καὶ κατὰ τὴν καθαριότητα τῶν χειρῶν μου ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ.

Δὲν τὰ κρατῶ ἐγώ, οἱ Ἅγιοι τὰ κρατοῦν!

Ο Όσιος Γεώργιος έψελνε κατανυκτικά και γλυκά. Όλος ήταν αμίλητος και προσεκτικός μέσα στην Εκκλησία.

Όταν με απορία και θαυμασμό κάποιοι τον ρωτούσαν πώς μπορούσε και κρατούσε τα Τίμια Δώρα με την αναπηρία που είχε, τους απαντούσε με βεβαιότητα που δεν επιδεχόταν συζήτηση...

-Δεν τα κρατώ εγώ, οι Άγιοι τα κρατούν!

Οσιος Γεώργιος Καρσλίδης

 https://proskynitis.blogspot.com/2024/11/blog-post_26.html

«Τ᾿ ἄναψα τρεῖς φορές καί δέν καῖνε!»

Ο Ιωακείμ Καραγιαννίδης εἶχε ἀκούσει ὅτι ὁ Γέροντας εἶχε μιά θαυματουργή εἰκόνα κι ἔτσι τοῦ ἀγόρασε ἕνα καντήλι, λάδι καί ἄφθονα κεριά γιά νά τά ἔχει νά καῖνε μέρα-νύχτα, νά μήν τοῦ λείπουν. Παρατήρησε ὅμως ὅτι ὁ Γέροντας δέν ἄναβε οὔτε τα κεριά οὔτε τό καντήλι κι ἔτσι τόν ρώτησε:

«Γέροντα, γιατί δέν ἀνάβετε τήν κανδήλα καί τά κεριά πού σᾶς ἔφερα;»

- «Τ᾿ ἄναψα τρεῖς φορές καί δέν καῖνε!» τοῦ ἀποκρίθηκε ἐκεῖνος.

«Ἀπόψε ἤμουν πάνω σ᾿ ἕνα ἄλογο, πού πετοῦσε μέσα στά σύννεφα καί ἔφθασα στήν ἐκκλησία πού εἶναι στά Δενδράκια. Ἐκεῖ εἶδα ἐσένα, τό παιδί σου καί τή γυναίκα σου νά κάθεστε στό τραπέζι μπροστά στό ναό καί νά εἶναι πάνω στό τραπέζι τό κανδήλι, τά κεριά καί τό λάδι.

Σ'ἀγαπῶ “σάν τό ἁλάτι”

Ὁ Γέροντας πολλές φορές δίδασκε μέ παραβολές ὥστε νά γίνεται μέ εὐχάριστο τρόπο ἡ διδασκαλία του καί μέ τά χαριτωμένα περιστατικά νά ἀποτυπώνεται πιό καλά στήν μνήμη τους καί νά ἔχει ἀπήχηση στήν ψυχή τους.

Μία από αυτές είναι αυτή.....

Μία φορά ἕνας πατέρας πού εἶχε τρεῖς κόρες ρώτησε τήν καθεμία πόσο τόν ἀγαπᾶ. Ὅταν ἔφθασε στήν τρίτη, πῆρε τήν ἀπάντηση ὅτι τόν ἀγαπᾶ σάν τό ἁλάτι. Θύμωσε πολύ καί παρεξηγήθηκε μέ τήν ἀπάντησή της.

Δεν μπορείς,ε;Άγγελος Κυρίου σ’ έχει δεμένο».

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΣΛΙΔΗΣ

Σε μία Θεία Λειτουργία παρευρέθηκε με την γυναίκα του ένας αξιωματικός.

Ήταν πολύς κόσμος εκείνη τη μέρα και δεν χωρούσαν όλοι στο ναό.

Όταν βγήκε ο Γέροντας με τη Θεία Μετάληψη πλησίασε κι ο αξιωματικός.

Ο Γέροντας του έκανε τότε νόημα να καθήσει στην άκρη.Σε λίγο πλησίασε να κοινωνήσει η γυναίκα του και της έκανε κι εκείνης το ίδιο νόημα. Τότε ο αξιωματικός, που έβραζε από θυμό για την «περιφρόνηση» τάχα που δέχθηκαν από τον Γέροντα, μονολογούσε:

«Θα τον δείρω εγώ αυτόν τον καλογέρο!Θα τον δείρω!».

Τότε η θεία δίκη τον καθήλωσε στην θέση που ήταν και παρέμεινε ακίνητος.

Όταν τελείωσε η Θεία Λειτουργία, πλησίασε ο Γέροντας τη γυναίκα και τη ρώτησε:

«Δεν μου λες, μήπως ξέχασες τι έφαγες χθες και ήρθες σήμερα να μεταλάβεις;».

Αυτή σιωπούσε.

«Έφαγες καλά καλά το ψάρι και μετά ήρθες να κοινωνήσεις!

Όταν άνοιξες το στόμα σου, φίδι έβγαινε από μέσα…Θα κρατήσεις νηστεία κι από λάδι και μετά θα ’ρθεις να σε κοινωνήσω».

«Ἡ Παναγία, κόρη μου, ἄκουσε τὴν προσευχή σου καὶ ἔσωσε τὸν ἄνδρα σου ἀπὸ μεγάλο κίνδυνο!...».

Μία ευλαβής γυναίκα, μόλις ο σύζυγός της έφευγε για δουλειές του στη Δράμα, εκείνη ανηφόριζε βιαστικά για το μοναστήρι, για να προλάβει την ακολουθία, που συνήθως τέλειωνε πριν ξημερώσει.

Μία ημέρα που έφυγε ο σύζυγός της με φορτωμένο το αμάξι του με ξύλα, έτρεξε στην εκκλησία του μοναστηριού. Στάθηκε σε μία γωνία πίσω από το παγκάρι και άρχισε με θέρμη την προσευχή της. Ήταν δύσκολα χρόνια της βουλγαρικής κατοχής.Στο τέλος της θείας λειτουργίας πήγε τελευταία να πάρει αντίδωρο. Έσκυψε τότε λίγο ο όσιος και της είπε χαμηλόφωνα:

«Η Παναγία, κόρη μου, άκουσε την προσευχή σου και έσωσε τον άνδρα σου από μεγάλο κίνδυνο!…».

Έφυγε σκεπτική και με κάποια αγωνία, περιμένοντας πότε να βραδυάσει, να επιστρέψει ο σύζυγός της και να μάθει τι έπαθε. Παράλληλα όμως δόξαζε εκ προοιμίου τον Θεό κι ευχαριστούσε μέσα από την καρδιά της την Παναγία, για τη βοήθεια που της έκανε.

Μία ἐνύπνια ἐμφάνιση τοῦ ὁσίου Γεωργίου στή μοναχή Ἄννα

Μία ἐνύπνια ἐμφάνιση τοῦ ὁσίου στή μοναχή Ἄννα, τῆς εἶπε ὅτι ὁ 17°ς ψαλμός τοῦ ψαλτηρίου τοῦ προφητάνακτος Δαβίδ ἦταν ὁ δικός του ψαλμός.

Πράγματι ἡ μελέτη αὐτοῦ τοῦ ψαλμοῦ εἶναι μία σύνοψη τῆς ζωῆς τοῦ ὁσίου, ὅπου εἶχε συνεχῶς στραμμένο τό νοῦ του στόν Θεό, εἶχε διαρκῆ προσευχή, ἀλλά καί μόνιμη τή θεία βοήθεια.

Ἡ θαυματουργικὴ δύναμη τοῦ ὁσίου Γεωργίου Καρσλίδη

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)

Μία κυρία από την Αθήνα, που μικρή είχε γνωρίσει τον όσιο Γεώργιο, είχε οικογένεια και πάντοτε ζούσε με τις αναμνήσεις του οσίου. Όπως λέει η ίδια οι μνήμες της και η αγάπη της προς αυτόν έμεναν το ίδιο ζωντανές. Κάθε χρόνο επισκεπτόταν το μοναστήρι του. Το 2005 είχε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Οι ιατροί είχαν γνωματεύσει πως πάσχει από καρκίνο κι έπρεπε να χειρουργηθεί. Επισκέφθηκε το μοναστήρι ως ταπεινή προσκυνήτρια. Με πολύ πόνο στάθηκε στην άκρη του τάφου του οσίου και τον θερμοπαρακαλούσε να τη συνδράμει. Κάποια στιγμή αισθάνθηκε από τη μέση και κάτω ένα μούδιασμα, σαν να την τίναξε ηλεκτρικό ρεύμα. Αμέσως ένιωσε ανάλαφρη και χαρούμενη. Οι επόμενες εξετάσεις ήταν καθαρές. Η θαυματουργική δύναμη του οσίου επέδρασε επάνω της, ώστε να τον αγαπά περισσότερο και να τον ευχαριστεί εκ βαθέων.

* * *

Μία καθηγήτρια από την Αθήνα είχε πρόβλημα χρόνιο με το γόνατό της, το οποίο με την εργασία της επιδεινώθηκε. Επισκέφθηκε τους ιατρούς και τη βοήθησαν όσο μπορούσαν, αλλά είχε δυνατούς πόνους. Διαβάζοντας τον βίο του οσίου Γεωργίου τον ευλαβήθηκε. Επισκέφθηκε τη μονή του το 2007 και πήρε μαζί της λαδάκι από το καντήλι των αγίων λειψάνων του. Ύστερα από μία επέμβαση είδαν ότι το πρόβλημα ήταν δυσκολότερο από το αναμενόμενο και θα μπορούσε να μην εργασθεί πλέον. Ήταν καθηγήτρια σωματικής αγωγής και στενοχωριόταν πολύ. Σταυρώνοντας με το λαδάκι το γόνατό της έγινε τελείως καλά, προς μεγάλη έκπληξη των ιατρών και των φυσιοθεραπευτών. Το θαύμα της έδωσε χαρά, κουράγιο και δύναμη.

* * *

Μία κυρία από τη Ν. Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης επί μία εικοσιπενταετία είχε σοβαρά εντερικά προβλήματα που την ταλαιπωρούσαν αφάνταστα. Δυσκολευόταν πολύ και να φάει. Πήγε σε πολλούς ιατρούς, αλλά η βοήθειά τους ήταν μηδαμινή και τα πολλά και διάφορα φάρμακα δεν ωφέλησαν τίποτε. Το 2007 επισκέφθηκε την ιερά μονή και με πολύ ενδιαφέρον μελέτησε τον βίο του οσίου δύο φορές. Οι μοναχές της πρόσφεραν και μία φωτογραφία του οσίου. Με πίστη καθημερινά σταύρωνε με τη φωτογραφία την κοιλιά της, παρακαλώντας για την ίασή της. Ένα βράδυ είδε στον ύπνο της τον όσιο Γεώργιο να διέρχεται σαν σκιά και να της λέει: «Την Πέμπτη θα γίνει το θαύμα…». Πράγματι την επόμενη Πέμπτη ο όσιος, καθώς αναφέρει, τη λυπήθηκε κι έβαλε τέλος στην πολύχρονη ταλαιπωρία της, ώστε να μπορεί να τρώει άνετα και άφοβα και να ζει ανθρώπινα.

Από το βιβλίο: (†) Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Ο Όσιος Γεώργιος της Δράμας. Έκδοσις Ι. Μ. Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα) Δράμα 2016, σελ. 451.

https://enromiosini.gr/arthrografia/i-thaymatoyrgiki-dynami-toy/

Θαύματα τοῦ ὁσίου Γεωργίου Καρσλίδη

Ένας κύριος από τη Δράμα καταθέτει με βαθειά συγκίνηση πως θέλοντας να περάσει σ’ ένα κεντρικό δρόμο από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο, βρέθηκε στη μέση του δρόμου, δίχως να μπορεί να περάσει απέναντι, λόγω της μεγάλης κινήσεως των τροχοφόρων. Την ώρα εκείνη ερχόταν κατά επάνω του ένα αυτοκίνητο που έτρεχε πολύ μ’ ένα νέο οδηγό. Όταν τον πλησίασε στα δύο μέτρα περίπου, αισθάνθηκε κάποιος να τον σήκωσε αστραπιαία και να τον πήγε στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ο οδηγός νόμιζε ότι τον πάτησε. Έντρομος σταμάτησε πιο πέρα και όταν τον είδε όρθιο, σαστισμένος και απορημένος τον κοίταξε και τον ξανακοίταξε και αναχώρησε.

Ο άνθρωπος που σώθηκε πιστεύει ακράδαντα πως αυτός που τον έσωσε είναι ο όσιος Γεώργιος. Τον έχει στο αυτοκίνητό του, τον ευλαβείται απέραντα και τον αγαπά ιδιαίτερα. Πηγαίνει συχνά για εκκλησιασμό στο μοναστήρι και τον παρακαλεί για την οικογένειά του. Το γεγονός αυτό συνέβη λίγες ημέρες μετά την επίσημη αγιοκατάταξη του οσίου, όπου όλοι έζησαν, όπως περιγράφει, ώρες αλησμόνητες, ωραίες, θαυμάσιες κι εξαιρετικές μέσα σε μία σεμνή μεγαλοπρέπεια κι ένα κατανυκτικό τόνο.

Σκάβοντας τόν τάφο, τό χῶμα φλόγισε...

Το 1962, τρία χρόνια μετά την κοίμηση του Γέροντα, μία ὁμάδα θαρραλέων γυναικῶν μέ ἐπικεφαλῆς τήν Αὐγή Κωνσταντινίδου ἀπό τό Λειβαδερό δοκίμασαν να κάνουν ἀνακομιδή στόν Ἅγιο τήν νύκτα, μυστικά.

Σκάβοντας τόν τάφο, τό χῶμα φλόγισε κι αυτές έντρομες σταμάτησαν κι ἔφυγαν. Πῆραν ἀπό τό φλογισμένο, ἁγιασμένο χώμα στα σπίτια τους καί τό τοποθέτησαν στο εἰκονοστάσι τους.

Ὁ Ἅγιος Γεώργιος Καρσλίδης τῆς Δράμας προβλέπει τόν πόλεμο

Την παραμονή του πολέμου με τους Ιταλούς, ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης έκλαιγε συνεχώς.Του είπαν:

«Τι έχεις, Γέροντα, και κλαις;»

Απάντησε: «Έμεινα ορφανός».

Κι όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος είπε:

«Έφυγε η Παναγία με τον άγιο Γεώργιο στο μέτωπο».

Για τον Γέροντα [τον όσιο Γεώργιο (Καρσλίδη) της Δράμας], ο πόλεμος που ξέσπασε δεν ήταν ένα αναπάντεχο γεγονός. Πολλοί χωρικοί αναφέρουν ότι το είχε προείδει και τους είχε προειδοποιήσει εμμέσως.

Η Συμέλα Σπυριδοπούλου, που μαζί με μία φίλη της είχαν επισκεφθεί τον Γέροντα μια εβδομάδα πριν τον πόλεμο, τον άκουσε να λέει: «Σήμερα ο Άι-Γιάννης κίνησε για τον πόλεμο».

Αυτή όμως δεν έδωσαν σημασία στα λόγια του και σε πέντε μέρες το είχαν ήδη ξεχάσει. Την πέμπτη μέρα, ενώ η Συμέλα σκάλιζε έξω στον κήπο, ήρθε ο Γέροντας, κάθησε κοντά της κι άρχισαν να συζητούν.

Κάποια στιγμή αισθάνθηκαν μία δυνατή ευωδία, όχι όμως από θυμίαμα. Το καλύτερο άρωμα να χρησιμοποιούσες τέτοια ευωδία δεν θα έβγαινε! Μοσχοβολούσε ο τόπος!

Τη ρώτησε τότε ο Γέροντας:

– Συμέλα, αγροίκησες [κατάλαβες] τίποτα;

– Ναι, Γέροντα του είπε εκείνη. Μα τι όμορφη ευωδία είναι αυτή;

Ἅγιος Γεώργιος Καρσλίδης: Μία ἀπό τίς σημαντικότερες ἁγίες μορφές τοῦ 20οῦ αἰώνα!

Ο άγιος Γεώργιος Καρσλίδης (1901-1959) αποτελεί μια από τις πιο ξεχωριστές, και σημαντικότερες αγίες μορφές του 20ού αιώνα! Η ζωή του μοιάζει σαν να ανακεφαλαιώνει πολλές άλλες μορφές αγίων βιοτών τις οποίες διαβάζουμε στον συναξαριστή.

Άλλωστε, δεν είναι απλά ένας όσιος της εκκλησίας, αλλά και ένας ομολογητής-μάρτυρας ο οποίος έζησε ιδιαίτερα σκληρές μέρες δοκιμασίας και μαρτυρίου κατά την περίοδο της κομουνιστικής επικράτησης στην Γεωργία. Με αποκορύφωμα, βεβαίως, την αντιμετώπιση του εκτελεστικού αποσπάσματος.

Ο μοναχός Συμεών, όπως μετονομάστηκε από Αθανάσιος ο Άγιος κατά την κουρά του, δέχτηκε αρκετές σφαίρες από τα πυρά του εκτελεστικού αποσπάσματος, αλλά κυρίως στα πόδια! Και έτσι δεν ήταν φονικές. Γι’ αυτό και στη συνέχεια του χάρισαν την ζωή, αφού ένας νόμος προνοούσε πως όποιος επιζήσει μετά από πυρά εκτελεστικού αποσπάσματος δικαιούται χάρη!

Και ήδη εμείς νιώθουμε να μας κατακλύζει η θεία χάρη της οποίας ο ίδιος ήταν φορέας, μετέχοντας και εμείς στην μαρτυρική ζωή του σχετικά νέου αγίου της Εκλλησίας μας. Η αγιοκατάταξη του από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου έγινε το 2008.

Ο ίδιος, ο ομολογητής, μάρτυρας άγιος μας διέτρεξε ολόκληρο τον βίο του και ως ένας πνευματοφόρος άγιος Γέροντας, ένας όσιος και κόσμημα της Εκκλησία και του κόσμου! Στάθηκε πλάι στον πονεμένο άνθρωπο της εποχής του και μάλιστα μέσα σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες επιβίωσης, περιόδους ξεριζωμού και προσφυγιάς, παγκοσμίων πολεμικών συρράξεων, κατοχής, εμφυλίου πολέμου…

Εἶχε μία αὐστηρότητα ζυμωμένη μέ μία πηγαία ἀγάπη.

Περάσαμε ὄμορφα χρόνια μαζί του. Μικρά πού ἤμασταν πολλές φορές παίζαμε ἐκεῖ ἔξω καί φυσικά φωνάζαμε δυνατά καί τόν ἐνοχλούσαμε ὁπωσδήποτε στήν προσευχή του. Τότε μᾶς ἔβαζε μιά φωνή καί ἀμέσως σκορπίζαμε καί τό παιχνίδι σταματοῦσε. Εἶχε μία αὐστηρότητα ζυμωμένη μέ μία πηγαία ἀγάπη. Μέσα μας ἐμεῖς τό διαισθανόμασταν, γι' αὐτό καί πιό πολύ τόν ἀγαπούσαμε. Ὅπου τόν βλέπαμε τρέχαμε νά τοῦ φιλήσουμε τό χέρι.

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

https://proskynitis.blogspot.com/2023/11/blog-post_98.html

«Ὅποτε θέλει εὐωδιάζει, μέχρι ἔξω βγαίνει ἡ εὐωδιά».

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Ένας κύριος από τη Λεμεσό της Κύπρου επί μία διετία είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας. Πάθαινε συνεχείς διακοπές της αναπνοής του κατά τη διάρκεια του ύπνου. Το πρόβλημά του ήταν άρκετά έντονο, με συνέπεια να μή μπορεί να κοιμηθεί καλά, να μή άποδίδει στην εργασία του και να κινδυνεύει κατά την οδήγηση, λόγω των αϋπνιών του. Η όλη υπερένταση του έδωσε και μία μορφή μελαγχολίας.

Οι πολλοί και διάφοροι ιατροί που επισκέφθηκε του έδωσαν άφθονα φάρμακα, δίχως όμως το επιθυμητό αποτέλεσμα. Επισκεπτόμενος τη μονή του οσίου, -λόγω του ότι μονάζειεκεί και μία συγγενής του, η οποία και του έδωσε και δυο κομποσχοίνια, μία άλλη μοναχή του τα έβαλε στην κάρα του οσίου για να ευλογηθούν-, έζησε ένα πρωτόγνωρο θαύμα.

Αναπαυόμενος στο κελλί του ξύπνησε από την πρόσκληση της επιτετραμμένης μοναχής στο ναό να την ακολουθήσει. Από την κάρα του οσίου εξερχόταν μία λεπτή, υπέροχη ευωδιά. Προσκύνησε συγκινημένος και, όπως αναφέρει, η ευωδιά εισήλθε μέσα του. Έμεινε εκστατικός να θαυμάζει.

Μία μοναχή απλά και αυθόρμητα είπε: «Όποτε θέλει ευωδιάζει, μέχρι έξω βγαίνει η ευωδιά».

Ὁ διορατικός ὅσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Μία ημέρα μία γυναίκα από το χωριό Λιβαδερό καθάριζε σιτάρι στην αυλή του μοναστηριού. Ο όσιος Γεώργιος ήταν στο κελλί του. Κάποια στιγμή της είπε: «Πήγαινε στην καρυδιά και να πεις σ’ αυτή, που παίρνει τα καρύδια δίχως ευλογία, ας αφήσει λίγα και για μας». Ας σημειωθεί ότι η καρυδιά δεν φαινόταν από εκεί που καθόταν ο όσιος και ήταν κάπως μακριά.

✶✶✶

Ένας ζήτησε του οσίου να κάνει σαρανταλείτουργο για τους γονείς του. Μετά το πέρας του σαρανταλείτουργου ο όσιος του είπε επακριβώς πού και πώς τελείωσαν τον βίο τους: Ξεψύχησαν κάτω από ένα δένδρο από την πείνα.

✶✶✶

Εκεί έξω από το σπίτι που μέναμε στον ξενώνα – διηγείται μία γυναίκα – είχε κομμένα κούτσουρα, και καθόμασταν σ’ αυτά το καλοκαίρι τα βράδυα. Περνούσε ο κόσμος, που γυρνούσαν από τις δουλειές τους με τα ζώα, έπαιρναν την ευχή του κι εγώ εκεί μαζί του, έπαιζα κοντά του. Μόλις βράδιαζε, μου έλεγε: «Πήγαινε, Βαγγελιώ, να μου φέρεις τα φάρμακα τώρα».

Εγώ ήξερα πού τα είχε μέσα στο κελλάκι του κι έτρεχα και τα έφερνα. Αλλά ήταν νύχτα, τότε δεν είχε ηλεκτρικό, κι εγώ φοβόμουν, μήπως ο άγιος Γεώργιος ή ο άγιος Δημήτριος με τ’ άλογά τους βρεθούν ξαφνικά μπροστά μου και τρομάξω. Τρέχοντας γυρνούσα κι εκείνος χαμογελώντας μου έλεγε: «Ποιος άγιος σε κυνήγησε σήμερα, τι άλογο είχε;»

Παῦλε, αὐτό ἀπό ἐδῶ βγάλτο. Ὅπως ἐμεῖς ἔχουμε τόν σταυρό, ἔτσι κι αὐτοί τό ἔχουν αὐτό. Δέν θά σοῦ βγεῖ σέ καλό

Κάποιος μία φορά ἔκτιζε τίς σκάλες τοῦ σπιτιοῦ του καί εἶχε πάρει μία πλάκα ἀπό τά τούρκικα μνήματα, πού τήν εἶχαν στήν θέση τοῦ σταυροῦ, πού ἔχουμε ἐμεῖς, στό πάνω μέρος τοῦ τάφου. Τήν τοποθέτησε γιά σκαλοπάτι. Ὅταν πῆγε ὁ ὅσιος στό σπίτι του, τόν συμβούλεψε:

«Παῦλε, αὐτό ἀπό ἐδῶ βγάλτο. Ὅπως ἐμεῖς ἔχουμε τόν σταυρό, ἔτσι κι αὐτοί τό ἔχουν αὐτό. Δέν θά σοῦ βγεῖ σέ καλό».