Ὁσία Ποπλία ἡ Ὁμολογήτρια(+9 Ὀκτωβρίου)

Οσία Ποπλία-Από το Μηνολόγιο του Βασιλείου Β'

Η Οσία Ποπλία η Ομολογήτρια παντρεύτηκε και αναδείχτηκε πρότυπο χριστιανής γυναίκας, που ξέρει με την υπακοή και την αγάπη να διατηρεί την αρμονία του οικογενειακού σπιτιού.

Η Οσία Ποπλία γεννήθηκε και έζησε στην Αντιόχεια, επί αυτοκρατόρων μεγάλου Κωνσταντίνου μέχρι και Ιουλιανού του παραβάτη (361). Ο τρόπος με τον όποιο φρόντισε και μπόρεσε να αναθρέψει το μοναχογιό της Ιωάννη, μαρτυρείται από τη διαγωγή, με την οποία έλαμψε αυτός και αναδείχτηκε έξοχος μεταξύ έξοχων. Ήταν τόσο σεμνός και υπερβολικά ταπεινόφρων, ώστε όταν χήρεψε η επισκοπή Αντιοχείας τον πίεσαν να την αναλάβει αυτός. Αλλά ο Ιωάννης έμεινε άκαμπτος και έμεινε απλός Ιερέας.

ΜΗΝΟΛΟΓΙΟ ΙΟΥΛΙΟΥ

ΜΗΝ ΙΟΥΛΙΟΣ

Ἔ­χων ἡ­μέ­ρας 31.

Ἡ ἡ­μέρα ἔ­χει ὥ­ρας 14 κ΄ ἡ νὺξ ὥ­ρας 10.




1. Τῶν Ἁ­γίων καὶ Θαυ­μα­τουρ­γῶν Ἀ­ναρ­γύ­ρων Κο­σμᾶ καὶ Δα­μι­α­νοῦ, τῶν ἐν Ῥώμῃ.

Κα­τά­λυ­σις οἴνου καὶ ἐλαίου.

Ἀ­πο­λυ­τί­κιον. Ἦ­χος πλ. δ´.

Ἅ­γιοι Ἀ­νάρ­γυ­ροι καὶ θαυ­μα­τουρ­γοί, ἐ­πι­σκέ­ψα­σθε τὰς ἀ­σθε­νείας ἡ­μῶν· δω­ρεὰν ἐ­λά­βετε, δω­ρεὰν δότε ἡ­μῖν.

Ἕ­τε­ρον Ἀ­πο­λυ­τί­κιον.


Ἧ­χος δ´. Ταχὺ προ­κα­τά­λαβε.

Ὡς θεῖοι θε­ρά­πον­τες καὶ ἰ­α­τῆ­ρες βρο­τῶν, ἀ­νάρ­γυ­ρον βλύ­ζετε, τὴν θε­ρα­πείαν ἡ­μῖν, Ἀ­νάρ­γυ­ροι ἔν­δο­ξοι· ὅ­θεν τοὺς προ­σ­ιόν­τας, τῇ σε­πτῇ ὑ­μῶν σκέπῃ, ῥύ­σα­σθε νο­ση­μά­των, καὶ πα­θῶν ἀ­νι­ά­των, Κο­σμᾶ καὶ Δα­μι­ανέ, τῆς Ῥώ­μης βλα­στή­ματα.


Κον­τά­κιον. Ἦ­χος β´.

Οἱ τὴν χά­ριν λα­βόν­τες τῶν ἰ­α­μά­των, ἐ­φα­πλοῦτε τὴν ῥῶ­σιν τοῖς ἐν ἀ­νάγ­καις, ἰ­α­τροὶ θαυ­μα­τουρ­γοὶ ἔν­δο­ξοι. Ἀλλὰ τῇ ἡ­μῶν ἐ­πι­σκέ­ψει, καὶ τῶν πο­λε­μίων τὰ θράση κα­τα­βάλ­λετε, τὸν κό­σμον ἰ­ώ­με­νοι ἐν τοῖς θαύ­μασι.




Με­γα­λυ­νά­ριον.

Ἴ­α­σιν σω­μά­των ῥῶ­σιν ψυ­χῶν, Κο­σμᾶ θε­ο­φόρε, σὺν τῷ θείῳ Δα­μι­ανῷ, νεί­ματε ὑ­ψό­θεν, ἀ­ΰλῳ χει­ρουρ­γίᾳ, τοῖς κα­τα­τρυ­χο­μέ­νοις ποι­κί­λοις πά­θεσι.



2. Μνήμη τῆς ἐν Βλα­χέρ­ναις Κα­τα­θέ­σεως τῆς τι­μίας Ἐ­σθῆ­τος τῆς Ὑ­πε­ρα­γίας Θε­ο­τό­κου.


Κα­τά­λυ­σις οἴνου καὶ ἐλαίου.


Ἀ­πο­λυ­τί­κιον. Ἦ­χος πλ. δ´.

Θε­ο­τόκε ἀ­ει­πάρ­θενε, τῶν ἀν­θρώ­πων ἡ σκέπη, Ἐ­σθῆτα καὶ Ζώ­νην τοῦ ἀ­χράν­του σου σώ­μα­τος, κρα­ταιὰν τῇ πό­λει σου πε­ρι­βο­λὴν ἐ­δω­ρήσω, τῷ ἀ­σπόρῳ τόκῳ σου ἄ­φθαρτα δι­α­μεί­ναντα· ἐπὶ σοὶ γὰρ καὶ φύ­σις και­νο­το­μεῖ­ται καὶ χρό­νος· διὸ δυ­σω­ποῦ­μέν σε, εἰ­ρή­νην τῇ οἰ­κου­μένῃ δω­ρή­σα­σθαι, καὶ ταῖς ψυ­χαῖς ἡ­μῶν τὸ μέγα ἔ­λεος.




Ἕ­τε­ρον Ἀ­πο­λυ­τί­κιον.


Ἦ­χος γ´. Θείας πί­στεως.

Θεῖον ἔν­δυμα, τῶν οἰ­κτιρ­μῶν σου, καὶ ἱ­μά­τιον, ἀ­θα­να­σίας, τὴν ἁ­γίαν σου Ἐ­σθῆτα καὶ ἄ­φθαρ­τον, τῇ κλη­ρου­χίᾳ σου Κόρη δε­δώ­ρη­σαι, εἰς πε­ρι­ποί­η­σιν πάν­των καὶ σύ­να­ψιν. Ὅ­θεν Ἄ­χραντε, τὴν θείαν αὐ­τῆς κα­τά­θε­σιν, τι­μῶν­τες εὐ­σε­βῶς σε με­γα­λύ­νο­μεν.

Κον­τά­κιον.


Ἦ­χος δ´. Ὁ ὑ­ψω­θεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Πε­ρι­βο­λὴν πᾶσι πι­στοῖς ἀ­φθαρ­σίας, θε­ο­χα­ρί­τωτε Ἁ­γνὴ ἐ­δω­ρήσω, τὴν ἱ­ε­ρὰν Ἐ­σθῆτά σου, μεθ᾿ ἧς τὸ ἱ­ε­ρόν, σῶμά σου ἐ­σκέ­πα­σας, σκέπη θεία ἀν­θρώ­πων· ἧς περ τὴν κα­τά­θε­σιν, ἑ­ορ­τά­ζο­μεν πόθῳ, καὶ ἐκ­βο­ῶν­τες κρά­ζο­μεν πι­στῶς· Χαῖρε Παρ­θένε, Χρι­στι­α­νῶν τὸ καύ­χημα.


Με­γα­λυ­νά­ριον.

Τῆς ἀ­θα­να­σίας τὸν χο­ρη­γόν, τέ­ξασα Παρ­θένε, ἠ­θα­νά­τι­σας τὸν Ἀ­δάμ· τοῦτο γοῦν δη­λοῦσα, ἡ ἄ­φθαρ­τος Ἐ­σθής σου, φθο­ρᾶς πα­θῶν λυ­τροῦ­ται τοὺς προ­σπε­λά­ζον­τας.