Ἡ περί θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου διδασκαλία τῶν Ἑλλήνων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας
Παναγιώτου Μπρατσιώτου Θεολογία 42, σελ. 30-42, Ἀθήνα 1971
Κεντρική καί ἀρκούντως χαρακτηριστική διδασκαλία τῆς Ἑλληνικῆς Ὀρθοδόξου
Ἐκκλησίας εἶναι ἡ «περί θεώσεως τοῦ ἄνθρωπου».
Ἡ διδασκαλία αὔτη διατυπωθεῖσα τό πρῶτον ὑπό τοῦ
Μικρασιάτου τήν καταγωγήν Πρεσβυτέρου, εἴτα δέ καί Ἐπισκόπου της Ἐκκλησίας τοῦ
Λουγδούνου (Λυών) τῆς Νοτίου Γαλατίας, Εἰρηναίου, βραδύτερον δέ καί ὑπό τοῦ Ἀρχιεπισκόπου
Ἀλεξανδρείας Μέγ. Ἀθανασίου λαμπρυνθεῖσα καί ἐμπεδωθεῖσα ἔχει ὡς ἕξης: «Ὁ Θεός ἐγένετο
ἄνθρωπος, ἴνα ἠμεῖς γενοίμεθα ὅ,τι Αὐτός ἐστίν», διδασκαλία ἤτις τυγχάνει ξένη
πρός τόν Δυτικόν κόσμον, μάλιστα δέ τόν Προτεσταντικόν.
Ὅμως ἡ τιμή τῆς πρώτης συστηματικῆς θεμελιώσεως καί ἐπιστημονικῆς
διατυπώσεως τῆς διδασκαλίας ταύτης ἐν τή Δύσει καί δή ἐν τή Γαλλική γλώσση, ἀνήκει
εἰς τήν ἐν Παρισίοις ἐγκατεστημένην Ρωσίδα τήν καταγωγήν θεολόγον Myrra Lot -
Borodine δημοσιεύσασαν εἰδικήν πραγματείαν ἐν τή Revue de l ' histoire de
Religion κατά τά ἔτη 1930-1932.
