«Τό πνεῦμα μέ τό ὁποῖο ἱερουργοῦσε ὁ Όσιος Ἱερώνυμος ὁ Σιμωνοπετρίτης] καί ἡ ἁπλότητα μὲ τὴν ὁποία ἀσκοῦσε τή λειτουργική του διακονία καί ἀποστολή φαίνονται καθαρά ἀπ' τόν παρακάτω διάλογο, τόν ὁποῖο καί διέσωσε κάποιος εὐλαβής κληρικός:
π. Α: π. Ἱερώνυμε, σκέπτομαι να γίνω ἱερέας. Τί θὰ εἴχατε νά μέ συμβουλεύσετε;
π. Ἱερώνυμος: Δύο πράγματα μόνο ἔχω νά σοῦ πῶ, ἀλλά πολύ σπουδαῖα. Τό πρῶτο κάθε φορά κατά τήν ὁποία μπαίνεις στήν ἐκκλησία νά σταυροκοπιέσαι καί νά λές· αὐτή εἶναι ἡ πρώτη καί ἡ τελευταία μου Λειτουργία. Η μόνη μου Λειτουργία.
Καί τό δεύτερο· Ὅταν βρίσκεσαι μπροστά στό ἱερό θυσιαστήριο, νά μήν ἐμποδίζης τόν κόσμο να βλέπη τὸν Ἑσταυρωμένο.
Δηλαδή, τί ἐννοεῖτε, να στέκωμαι κάπως στην ἄκρη;
-Όχι, βέβαια. Νά μάθης νά εἶσαι διάφανος.
Δηλαδή, ή παρουσία σου νά εἶναι ἀνάλαφρη καί διακριτική ὥστε νά μήν παρεμβάλλεται ἀνάμεσα στον Ἐσταυρωμένο Κύριο καί τό διψασμένο λαό Του. Ὁ ἱερέας πρέπει νά εἶναι τόσο σεμνός, ταπεινός καί συνεσταλμένος ὥστε ἁπλά να λειτουργῆ· ἄν εἶναι δυνατόν νά μή φαίνεται. Ἡ ἔντονη παρουσία του κρύβει τό Χριστό»
Βιβλιογραφία Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Όρθρος Φαεινός.
Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου