…μάλλον εσκεμμένα έχει δημιουργηθεί σύγχυση μεταξύ φυτοθεραπείας και ομοιοπαθητικής…
Η ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ
ΕΧΕΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ;
Μιχάλης Ράλλης*
(Επίκουρος Καθηγητής του Τομέα Φαρμακευτικής Τεχνολογίας)
και ομάδα φοιτητών του Τμήματος Φαρμακευτικής του ΕΚΠΑ
Τμήμα Φαρμακευτικής, Τομέας Φαρμακευτικής Τεχνολογίας,
Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Α’ Μέρος
Στις
ημέρες μας, πλην της ιατρικής επιστήμης, εξασκούνται πολλές παράπλευρες
θεραπείες, οι οποίες είναι γνωστές με τον όρο «εναλλακτικές
θεραπευτικές μέθοδοι». Η διάδοση αυτών των θεραπειών κατά τα τελευταία
χρόνια έχει εντυπωσιακά αυξηθεί. Στατιστικά δεδομένα αναφέρουν ότι
περίπου το 30% των ασθενών καταφεύγουν σε αυτές, γεγονός το οποίο έχει
προκαλέσει κοινωνικό προβληματισμό σε Ευρώπη και Αμερική. Τούτο
οφείλεται όχι τόσο στην οικονομική διάσταση του θέματος, η οποία είναι
σοβαρή, χωρίς αντίστοιχη ουσιαστική προσφορά των υπηρεσιών υγείας, όσο
στις τραγικές συνέπειες που μπορεί να έχουν στην πορεία σοβαρών
ασθενειών, με τον αποπροσανατολισμό των αρρώστων από τη σωστή διάγνωση
και θεραπεία που προσφέρει η επιστήμη της ιατρικής.[1]
Σχετικά
πιο γνωστές είναι ο βελονισμός-ηλεκτροβελονισμός, το ρέικι, η
ιριδολογία, η χειροπρακτική, η ρεφλεξολογία, η βιοενεργητική, το τάι
τσι, η οστεοπαθητική, ο διαλογισμός, οι αναπνοές, οι ραϊχικές τεχνικές
(οργονομία), η γιόγκα, η κινησιολογία, η μακροβιοτική, το σιάτσου, το
αϊκίντο, η ακουστικο-ψυχο-φωνολογία, η ανθρωποσοφική ιατρική, η άουρα
σόμα, η ατμοϋγροποίηση, η αυτοθεραπεία, η βιομαγνητική θεραπεία, η
θεραπεία Γκέρσον, η βιοχορευτική.
