Ὁσία Ξένια τῆς Πετρουπόλεως, ἡ διὰ Χριστὸν σαλή

Ἡ Ξένια Γρηγόριεβνα Πετρόβα ἦταν σύζυγος λαμπροῦ συνταγματάρχη τοῦ τσαρικοῦ στρατοῦ, ὁ ὁποῖος ἦταν ἐπίσης καί ψάλτης στά ἀνάκτορα. Ζοῦσε ἄνετη καί κοσμική ζωή ἐν μέσῳ τῆς ἀριστοκρατίας τῆς πρωτεύουσας. Ὁ αἰφνίδιος θάνατος τοῦ συζύγου της, ὅταν ἐκείνη ἦταν μόλις 26 χρόνων, τήν ἀναστάτωσε βαθιά καί τῆς φανέρωσε τή ματαιότητα κάθε ἐπίγειου δεσμοῦ. Προσπάθησε ἀπό τότε νά ἐλευθερωθεῖ ἀπό κάθε τί πού τή συνέδεε μέ τόν κόσμο κι ἄλλαξε ὁλότελα τή συμπεριφορά της. Βλέποντάς την οἱ συγγενεῖς νά μοιράζει τήν περιουσία της σέ ἐλεημοσύνες, νόμισαν ὅτι τό πένθος τήν ἔκανε νά χάσει τά λογικά της. Φοροῦσε τή στρατιωτική στολή τοῦ συζύγου της καί δέν ἀποκρινόταν παρά  μόνο ἄν τῆς ἀπευθύνονταν μέ τό ὄνομα τοῦ μακαρίτη ἀξιωματικοῦ.

Αυτά που δεν σας είπαν για τις μεταμοσχεύσεις (Πρωτοσύγκελλος Δαμασκηνός, Πνευματικός Ιεράς Μονής Τροοδιτίσσης)

ΟΥΤΕ ΔΙΝΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ: Μια ξεκάθαρη Εκκλησιαστική απάντηση και θέση στην πρόκληση των Μεταμοσχεύσεων.

Το σύγγραμμα γράφτηκε προ ημερών έπειτα από παράκληση του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Πάφου κ.κ. Γεωργίου, ως Προέδρου της Συνοδικής Επιτροπής επί της Βιοηθικής.

Η Άλλη Όψις θερμά ευχαριστεί τον π. Δαμασκηνό για την αποστολή της μελέτης του και εύχεται το περιεχόμενό της, να συμβάλει στον προβληματισμό επί του θέματος των Μεταμοσχεύσεων, ευρύτερου κοινού και ιδιαίτερα των αρμοδίων.

Διαβάστε την μελέτη πατώντας εδώ

Διαβάστε περισσότερα άρθρα για το θέμα πατώντας εδώ

Πῶς ἐπιβουλευόμαστε μόνοι μας τόν ἑαυτό μας...

«ΤΙ ΚΟΠΟ ΕΧΕΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΕΧΘΡΩΝ;»

Ἀπό τό βιβλίο «ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΩΦΕΛΙΜΑ»

τοῦ Ἀββᾶ Ζωσιμᾶ

 Καί πάλι ἔλεγε ὁ μακάριος:

Μοῦ εἶπε κάποιος :

-          Ἀββᾶ, πολλές εἶναι οἱ ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί σκοτίζεται ὁ νοῦς, ποιά νά φυλάξει καί ποιά νά μή φυλάξει.

-            Αὐτό νά μή σέ ταράζει, τοῦ ἀποκρίθηκα. Τοῦτο μόνο συλλογίσου, πώς εὔκολα κατορθώνεις τήν ἀρετή, ἄν ἀντιμετωπίζεις τά πράγματα χωρίς προσπάθεια. Γιατί ἔτσι, ἀφοῦ δέν τά διεκδικεῖς, δέν θά μνησικακήσεις.

Τί κόπο ἔχει ἡ προσευχή ὑπέρ τῶν ἐχθρῶν;

Προσευχή. Διδαχές Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

Τὸ κύριο ἔργο τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ προσευχή. Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε γιὰ νὰ ὑμνεῖ τὸ Θεό. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἔργο ποὺ τοῦ ἁρμόζει. Αὐτὸ μόνο ἐξηγεῖ τὴν πνευματική του ὑπόσταση. Αὐτὸ μόνο δικαιώνει τὴν ἐξέχουσα θέση του μέσα στὴ δημιουργία. Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε γιὰ νὰ λατρεύει τὸ Θεὸ καὶ νὰ μετέχει στὴ θεία Του ἀγαθότητα καὶ μακαριότητα.

Ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι, λαχταράει γιὰ τὸ Θεὸ καὶ τρέχει μὲ πόθο νὰ ἀνυψωθεῖ πρὸς Αὐτόν. Μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ὑμνῳδία εὐφραίνεται. Τὸ πνεῦμα του ἀγάλλεται καὶ ἡ καρδιὰ του σκιρτάει. Ὅσο περισσότερο προσεύχεται, τόσο ἡ ψυχή του ἀπογυμνώνεται ἀπὸ τὶς κοσμικὲς ἐπιθυμίες καὶ γεμίζει ἀπὸ τὰ οὐράνια ἀγαθά. Καὶ ὅσο ἀποχωρίζεται τὰ γήϊνα καὶ τὶς ἡδονὲς τοῦ βίου, τόσο περισσότερο ἀπολαμβάνει τὴν οὐράνια εὐφροσύνη. Ἡ δοκιμὴ καὶ ἡ πείρα μᾶς ἐπιβεβαιώνουν τὴν ἀλήθεια αὐτή.

Ὁ Θεὸς εὐαρεστεῖται στὶς προσευχὲς ἐκεῖνες ποὺ προσφέρονται μὲ τὸν πρέποντα τρόπο, δηλαδὴ μὲ συναίσθηση τῆς ἀτέλειας καὶ τῆς ἀναξιότητός μας. Γιὰ νὰ ὑπάρξει ὅμως τέτοια συναίσθηση, ἀπαιτεῖται τέλεια αὐταπάρνηση τοῦ κακοῦ μας ἑαυτοῦ καὶ ὑποταγὴ στὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ἀπαιτεῖται ταπείνωση καὶ ἀδιάλειπτη πνευματικὴ ἐργασία.

“Ἄν ἐξευτελίσεις τόν ἑαυτό σου, θά βρεῖς ἀναπαυση”

«ΑΒΒΑΣ ΖΩΣΙΜΑΣ»

Ὁ βίος του

Ἀπό τό βιβλίο «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Τόμος  Β΄

Ὁ ἀββάς Δωρόθεος, στίς περίφημες “Διδασκαλίές” του, κάνει συχνές ἀναφορές στόν ἀββᾶ Ζωσιμᾶ, σάν σέ αὐθεντικό διδάσκαλο τῆς ἁγιοπνευματικῆς ζωῆς, ἀπονέμοντάς του μεγάλο σεβασμό καί ἐκτίμηση.

Ὁ ὅσιος Ζωσιμᾶς, πού ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στίς 24 Ἰανουαρίου, ἔζησε ἀπό τά τέλη τοῦ 5ου ὡς  τίς ἀρχές τοῦ 6ου αἰῶνα. (Ἄλλος εἶναι ὁ ὁμώνυμος ἀββᾶς, πού ἀνακάλυψε καί κήδεψε τήν ὁσία Μαρία τήν Αἰγυπτία. Αὐτός ἔζησε τόν 7ο αἰῶνα καί ἑορτάζεται στίς 4 Ἀπριλίου.)

«Η ποιμαντική προσέγγιση τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου ἀπό τόν Γέροντα Πορφύριο». Ὁμιλία π.Σαράντη Σαράντου (21/1/12)

«Η ποιμαντική προσέγγιση τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου ἀπό τόν Γέροντα Πορφύριο»

Ὁμιλία τοῦ ᾿Αρχ. π. Σαράντη Σαράντου στή Σχολή Γονέων τῆς ἐνορίας ῾Αγίας Παρασκευῆς ᾿Αττ. στίς 21/01/2012 (ἠχητικό ἀρχεῖο)




Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)


Πηγή άρχείου  Ναός Ἁγίων Ἀναργύρων Πευκακίων Ἁγίας Παρασκευῆς

Πηγή εἰκόνας: Ἱ. Ἡσ. Ἀνάστασις Χριστοῦ-Ἐμμαούς, Ἅγ. Βασίλειος Λαγκαδᾶ.

Έρευνα περί αμβλώσεων

Κωνσταντίνου Δωρ. Μουρατίδου Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θέματα τα τελευταία χρόνια είναι και αυτό των αμβλώσεων. Πολλές απόψεις, από αντίθετες ομάδες τίθενται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, για το αν είναι φόνος, αν η γυναίκα είναι ελεύθερη να διαθέτει το σώμα της όπως αυτή θέλει.

Το κύριο όμως ερώτημα που πρέπει να τεθεί και να απαντηθεί, και από εκεί εξαρτώνται όλα είναι: Αν το έμβρυο είναι ανθρώπινη ζωή ή όχι. Από την απάντηση αυτή εξαρτάται η στάση της Ηθικής έναντι των εκτρώσεων.

Εδώ θα αναλύσουμε ενδελεχώς το θέμα, και θα αποδείξουμε -όχι εμείς- αλλά οι επιστήμονες και οι ειδήμονες ότι η έκτρωση είναι φόνος.

Σήμερα στην εποχή μας, στην εποχή του Ορθολογισμού ζητείται η γνώμη της επιστήμης. Όλα ξεκινούν και καταλήγουν στην επιστήμη.

Tό ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα της Τριτής 24-01-12

Ἡ καθημερινή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἀπαραίτητη γιά τόν Χριστιανό. Ὅπως ὁ ἄρτος γιά τό σῶμα ἔτσι καί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ γιά τήν ψυχή ἀποτελεῖ ζωτική ἀνάγκη. Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μόνο μέ ψωμί. ἀλλά καί μέ κάθε λόγο πού ἐκπορεύεται ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 4, 4): «Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνο ζήσεται ἄνθρωπος ἀλλ’ ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ».
Εἴθε καθημερινά νά μελετοῦμε τό λόγο Του καί νά τρέφουμε τήν ψυχή μας μ’ αὐτόν. Μαζί μέ τά Ἅγια Μυστήρια καί τόν Πνευματικό ἀγῶνα, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ ἀναμμένη τήν λαμπάδα τῆς πίστεως μέσα μας καί μᾶς καθιστᾶ ζωντανά κυτταρα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας.
Σύν Θεῷ θά ἀναρτῶνται τά ἀναγνώσματα πού ἔχει ὁρίσει ἡ Ἁγία Μας Ἐκκλησία νά ἀναγινώσκονται καθημερινά ἀπό τούς Χριστιανούς γιά τό 2012.
Κάνετε κλίκ πάνω στήν εἰκόνα καί για να  μεγενθύνετε γιά νά διαβάσετε.

Απόστολος: Προς Ιάκωβον κεφ. γ΄ 1 - 10

γ΄ 1 - 10

Ευαγγέλιον: Κατά Μάρκον Κεφ. Ζ΄ 5 - 16

Ζ΄ 5 - 16

                                                                         

Εὐχαριστοῦμε τήν ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» γιά τήν ὁλοπρόθυμη ἄδεια χρήσης καί ἀναδημοσίευσης τοῦ κειμένου μετά τῆς συντόμου ἑρμηνείας, πού ἔχει ἐκπονήσει ὁ μακαριστός Θεολόγος Π. Τρεμπέλας.

Αν η εικόνα του Αγιογραφικού Αναγνώσματος δεν είναι ευκρινής, παρακαλούμε πατήστε κλικ στο http://hristospanagia1.wordpress.com/

Ειρήνη. Διδαχές Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

Ἡ εἰρήνη εἶναι θεῖο δῶρο, ποὺ χορηγεῖται πλουσιοπάροχα σ’ ὅσους συμφιλιώνονται μὲ τὸ Θεὸ καὶ ἐκτελοῦν τὰ θεία Του προστάγματα.

Ἡ εἰρήνη εἶναι φῶς καὶ φεύγει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ποὺ εἶναι σκοτάδι. Ἕνας ἁμαρτωλὸς ποτὲ δὲν εἰρηνεύει.

Νὰ ἀγωνίζεστε ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ μὴ σᾶς ταράζει ἡ ἐξέγερση τῶν παθῶν μέσα σας. Γιατί, ἂν στὴν πάλη μαζί τους νικήσετε, τὸ ξεσήκωμα τῶν παθῶν ἔγινε γιὰ σᾶς ἀφορμὴ νέας χαρᾶς καὶ εἰρήνης.

«Νὰ ἐπιδιώκετε τὴν εἰρήνη μὲ ὅλους, ἐπιδιώκετε καὶ τὴν ἁγιότητα, χωρὶς τὴν ὁποία κανεὶς δὲν θ’ ἀντικρύσει τὸν Κύριο» (Ἑβρ.12, 14).

Ἡ εἰρήνη καὶ ὁ ἁγιασμὸς εἶναι δυὸ ἀναγκαῖες προϋποθέσεις γιὰ ὅποιον ζητάει μὲ πόθο νὰ δεῖ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Ἡ εἰρήνη εἶναι τὸ θεμέλιο στὸ ὁποῖο στηρίζεται ὁ ἁγιασμός.

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΣΑΜΑΚΟΣ (1440 – 1511) Ένας ασκητικός και φιλάνθρωπος άγιος της Κρήτης θαυματουργεί με το άφθαρτο σκήνωμά του στη Ζάκυνθο

Ανάμεσα στο πλήθος των αγίων, που έλαμψαν με τη φιλόθεη βιοτή και την αγιαστική τους χάρη στην ιστορική μεγαλόνησο της Κρήτης, συγκαταλέγεται και ο τιμώμενος στις 22 Ιανουαρίου Άγιος Ιωσήφ ο Σαμάκος, ο οποίος έζησε ασκητικά, απέκτησε τη φήμη αγίου ανδρός και μέχρι σήμερα θαυματουργεί αδιάλειπτα με το άφθαρτο ιερό σκήνωμά του στο ευλογημένο νησί της Ζακύνθου.
Ο Άγιος Ιωσήφ, ο επονομαζόμενος Σαμάκος, γεννήθηκε το 1440, λίγα χρόνια δηλαδή πριν την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, στο χωριό των Κεράμων, που είναι το σημερινό χωριό Αζωκέραμο της επαρχίας Σητείας της Κρήτης. Όταν απέκτησε την κατάλληλη ηλικία, παραδόθηκε από τους ευσεβείς γονείς του σε ένα σεβάσμιο πνευματικό γέροντα, που κατοικούσε στο μονύδριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, του επονομαζομένου Δερματάνου, το οποίο βρισκόταν στον Χάνδακα, το σημερινό Ηράκλειο Κρήτης. Εκεί ο Ιωσήφ μελετούσε τα ιερά γράμματα και εξασκούσε την καλλιγραφία.
Μετά από λίγο καιρό απεβίωσαν οι θεοσεβείς γονείς του και έγινε κληρονόμος της περιουσίας τους, την οποία διένειμε στους φτωχούς. Στη συνέχεια επιδόθηκε σε σκληρότερους πνευματικούς αγώνες ποθώντας τα αιώνια και άφθαρτα αγαθά του Ουρανού.
Η νηστεία, η προσευχή και οι αγρυπνίες ήταν η διαρκής ενασχόλησή του σε τέτοιο βαθμό, ώστε έφθασε σε ανώτατο ύψος αρετής αντιμετωπίζοντας με επιτυχία τις παγίδες του διαβόλου. Βλέποντας ο γέροντας την πνευματική πρόοδο του Ιωσήφ, ο οποίος διακρίθηκε για τη σεμνότητα, την ταπεινοφροσύνη και το σπάνιο ήθος του, τον έκειρε μοναχό και αφού δοκιμάσθηκε για αρκετό χρονικό διάστημα, χειροτονήθηκε ιερέας. 

Θεολογική θεώρηση του πόνου. Πρωτοπρ. Γεωργίου Μεταλληνού

(Ψαλμ. 89, 10: «Και το πλείον αυτών πόνος και μόχθος»)

Ο Ψαλμωδός κάνει, μία θλιβερή διαπίστωση. Τα χρόνια της ζωής του ανθρώπου μπορεί να φθάσουν, στην καλύτερη περίπτωση, τα ογδόντα- το μεγαλύτερο όμως μέρος τους είναι πόνος και μόχθος. Είναι σύμφυτος ο πόνος -και ο ψυχικός και ο σωματικός- στη ζωή μας, ως μία όψη του υπάρχοντος στον κόσμο κακού. 

Αυτό επιβεβαιώνει και ο λόγος του Ιησού Χριστού: «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε». Δεν υπόσχεται στους πιστούς Του κάποιο ουτοπικό – άλυπο βίο. Συμπληρώνει όμως: «αλλά θαρσείτε. ΕΓΩ νενίκηκα τον κόσμον». συνεπώς και τα κακά του κόσμου. Μέσα σ’ αύτη την εν Χριστώ δυνατότητα υπέρβασης του πόνου εύχεται και η λειτουργική μας σύναξη: « Υπέρ του ρυσθήναι ημάς από πάσης θλίψεως, οργής, κινδύνου και ανάγκης, του Κυρίου δεηθώμεν». 

Η διαπίστωση, συνεπώς, της πραγματικότητας του πόνου δεν αίρει την αναζήτηση της δυνατότητας απαλλαγής από αυτόν. Πώς μπορούν αυτά να κατανοηθούν;

Ό παλαιός άνθρωπος δε θά μας απασχολεί...Γέρων Πορφύριος

  Ό παλαιός άνθρωπος δε θά μας απασχολεί
 
Γιά νά κόβουμε τά πάθη μας, ό Παππούλης μού είπε μιά μέρα τό έξης παράδειγμα:

Έχουμε, παιδί μου, έναν κήπο που υπάρχουν φυ­τρωμένα λουλούδια άπό τή μιά μεριά, και αγκάθια άπό τήν άλλη. Υπάρχει και μιά βρύση σ' αυτό τό μέρος πού τά ποτίζει. Όταν έχουμε γυρισμένο τό νερό τής βρύσης προς τή μεριά των λουλουδιών, θά μεγαλώσουν τά λου­λούδια.
Και τά αγκάθια, λόγω έλλειψης νερού, θά ξερα­θούν.
Έτσι πρέπει νά κάνουμε και μέ τις πράξεις μας. Όταν συνεχώς πράττομε τό καλό, σιγά σιγά θά έκλείψουν οί κακές συνήθειες μας, Ό παλαιός άνθρωπος πού υπάρχει μέσα μας θά φωλιάσει στον κρυψώνα του και δε θά μας απασχολεί. Για νά γίνει όμως αυτό, χρειάζεται αδιάλειπτη προσευχή και αγώνας για την αρετή».

Ερμηνεία των Δέκα Εντολών. Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

1.  Εγώ ειμί Κύριος ο Θεός σου, ουκ έσονται σοι θεοί έτεροι πλην εμού.

Ένας Κύριος είναι ο Κύριος ο Θεός σου, Αυτός που φανερώνεται (με τρία πρόσωπα, δηλ.) σαν Πατέρας και σαν Υιός και σαν Άγιο Πνεύμα. Σαν Πατέρας μεν αγέννητος, σαν Υιός δε γεννητός (μεν, αλλά και αυτό πάλι) χωρίς αρχή, και πέρα από τον χρόνο, και χωρίς να πάθει καμμία
αλλοίωση, σαν Λόγος (του Θεού Πατρός).
Αυτός δε ονομάζεται Χριστός, γιατί έχρισε (δηλ. αγίασε) με το να αναλάβει ο ίδιος το δικό μας (ανθρώπινο) είδος. Και σαν Άγιο Πνεύμα, που και Αυτό προέρχεται από τον Πατέρα, όχι γιατί γεννήθηκε απ΄ Αυτόν, αλλά γιατί Αυτός Το στέλνει. Αυτός μόνο είναι Θεός.
Και μάλιστα ο αληθινός Θεός, ο ένας Κύριος, που εμφανίζεται με τρεις υποστάσεις. (Είναι ένας και μοναδικός ο Θεός αυτός, που) δεν διαιρείται κατά την φύση, τη θέληση, την σκέψη, την δύναμη και την ενέργεια, και όλα γενικώς τα γνωρίσματα της Θεότητας.

Ο τάφος του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού στην Γεωργία

 Ο Όσιος Μάξιμος ο Ομολογιτής γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 580 μ.Χ. από πλούσιους και ευγενείς γονείς. Πραγματοποίησε λαμπρές θεολογικές, φιλολογικές και φιλοσοφικές σπουδές. Για τα πνευματικά αλλά και τα διοικητικά του χαρίσματα προσλαμβάνεται ως αρχιγραμματέας του αυτοκράτορα Ηρακλείου.
Παραιτήθηκε όμως γρήγορα για να υπερασπισθεί τις αλήθειες της πίστεώς του από την αίρεση των Μονοθελητών. Γίνεται μοναχός και αρχίζει ένα σκληρό και ανελέητο αγώνα κατά των αιρετικών. Στον αγώνα του αυτό συναντά πολλά εμπόδια, κυρίως από τον αυτοκράτορα Κώνστα, ο οποίος ήταν υπέρμαχος των Μονοθελητών και έφθασε στο σημείο να συγκαλέσει ψευδο-σύνοδο, η οποία καταδίκασε και αναθεμάτισε τον όσιο και τέλος τον παρέδωσε στον έπαρχο της πόλης για να τιμωρηθεί. Μαστιγώνεται και τέλος του κόβουν τη γλώσσα και το δεξί του χέρι.