π.Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης- Πόνος και θλίψη γιά τό μιαρό συλλείτουργο τῆς Θάσου

 

Εκπομπή με τον π. Αρσένιο Βλιαγκόφτη [Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2022]

……………………………………..

https://aktines.blogspot.com/2022/09/blog-post_68.html#more

Ἁγία μάρτυς Ἴα

Αγία μάρτυς Ία

(Μνήμη 4 Αυγούστου, 11 Σεπτεμβρίου)

Κατά το πεντηκοστό τρίτο έτος της βασιλείας του[1], ο βασιλιάς των Περσών Σαβώριος ανέβηκε στα κάστρα και τα σύνορα των Ρωμαίων κάνοντας εκστρατεία με το στρατό του. Έφτασε δε και σ’ ένα κάστρο που λεγόταν Βιζαϊδέον[2], και κατόρθωσε να το κυριεύσει και να γίνει κάτοχός του και να καταστρέψει τα τείχη του. Όχι δε μόνον αυτό, αλλά θανάτωσε εκεί με τα ξίφη και πλήθος Ρωμαίων και συνέλαβε περίπου πενήντα χιλιάδες[3] άνδρες και γυναίκες, μαζί με τον επίσκοπο Ηλιόδωρο και τους γηραλέους πρεσβυτέρους Δόσσα και Μαρεάβη[4] και άλλους πρεσβυτέρους και διακόνους, άνδρες αγιότατους, όπως επίσης και ομάδα αγίων μοναχών και παρθένων μοναζουσών, τους οποίους πήρε όλους αιχμαλώτους.

Καθώς τους οδηγούσαν στη χώρα των Ουζαϊνών[5], έφτασαν σε σταθμό που λεγόταν Βισακέρ. Εκεί ο αγιότατος επίσκοπος Ηλιόδωρος αρρώστησε, κι επειδή έμελλε να πεθάνει, χειροτόνησε επίσκοπο στη θέση του τον θεοσεβή πρεσβύτερο Δόσσα. Επίσης και το θυσιαστήριο[6] που είχε πάρει όταν έφευγε στην αιχμαλωσία, το παρέδωσε στον οσιότατο Δόσσα για να λειτουργεί σ’ αυτό οσίως και δικαίως και αμέμπτως ενώπιον του Κυρίου. Και ο θεοφιλέστατος Ηλιόδωρος ανεπαύθη εν Κυρίω.

Το Ιερό λείψανό του κηδεύτηκε εκεί από τους Χριστιανούς με πολλή τιμή και δόξα. Καθώς λοιπόν προχωρούσαν στο δρόμο, φεύγοντας από τα μέρη εκείνα, συναθροίστηκαν σε κάποιο μέρος κι έψαλλαν και υμνούσαν δοξολογώντας τον άγιο Θεό, και καθημερινά εκτελούσαν αυτή τη λατρευτική διακονία. Οι μάγοι όμως πλημμύρισαν από θυμό επειδή αυτοί έψαλλαν και λάτρευαν τον Χριστό τον Θεό μας, οι καρδιές και οι ψυχές τους ταράχθηκαν φοβερά και άρχισαν να κακολογούν και να συκοφαντούν τους Χριστιανούς που λάτρευαν τον Θεό στον αρχιμάγο Αδελφέρ, ο οποίος και πρωτύτερα είχε γίνει αίτιος αιματοχυσιών πολλών Χριστιανών και αθλοφόρων Μαρτύρων του αγίου Θεού που μαρτύρησαν στην Ανατολή.

Τόν βλάσφημο δέν τόν δεχόταν οὔτε ἡ γῆ...

ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΙΜΩΡΙΑΣ ΤΩΝ ΒΛΑΣΦΗΜΩΝ

Ἀναφέρεται, ὅτι στόν πόλεμο τοῦ 1940, ἡ θεία δύναμη ἀπαντοῦσε ἄμεσα καί ἀμείλικτα σέ ὅσους ξεστόμιζαν βλαστῆμιες, γι' αὐτό καί τό φοβερό τοῦτο κακό εἶχε χαθεῖ τότε ἀπό τά στόματα τῶν Ἑλλήνων πολεμιστῶν.

Ὑπῆρχαν, βέβαια, καί κάποιες ἐξαιρέσεις. Στό Τεπελένι, λ.χ., στίς 27 Δεκεμβρίου 1940, μερικοί στρατιῶτες, πού μετέφεραν πυρομαχικά στήν πρώτη γραμμή, συνάντησαν κάποιον τραυματία. Ἦταν πληγωμένος στήν κνήμη.

- Κουράγιο! τοῦ λένε. Θά γυρίσουμε νά σέ πάρουμε...

Ἐκεῖνος τότε βλαστήμησε τήν Παναγία. Ἔφριξαν οἱ φαντάροι.

- Γιά ὄνομα τοῦ Θεοῦ, μή βλαστημᾶς ! Πές "Παναγία βοήθα"!

Αὐτός ὅμως, μέσα στούς πόνους του, συνέχισε νά βλαστημάει.

Ὅταν ἐπέστρεψαν, τόν βρῆκαν νεκρό. Λυπήθηκαν, ποῦ ἡ ψυχή του ἔφυγε μέ τέτοιο τρόπο.

Ἔσκαψαν πρόχειρα καί τόν ἔθαψαν. Δέν εἶχαν ἀπομακρυνθεῖ οὔτε εἴκοσι μέτρα, ὅταν μιά ὀβίδα ἔπεσε πάνω στόν θαμμένο νεκρό, τόν ξέθαψε καί τόν πέταξε μακριά. Οἱ φαντάροι ἔπεσαν στή γῆ γιά νά φυλαχθοῦν, ἀλλά δέν ἦρθε δεύτερη ὀβίδα. Κατάλαβαν τότε πῶς ἦταν σταλμένη γιά τόν βλάσφημο...

Ἡ ζωή ἀλλάζει ὅταν ἔλθει ὁ Χριστός στήν καρδιά μας, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

46. Ἡ ζωή ἀλλάζει ὅταν ἔλθει ὁ Χριστός στήν καρδιά μας, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 11-1-2019

[Ματθ. 11, 27:30]

«Μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν»[1], μᾶς διδάσκει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ἄν ἐγκολπωθοῦμε τόν Κύριο καί γνωρίσουμε ἐμπειρικά τή ζωή Του -αὐτό σημαίνει τό μάθετε- τότε ἀλλάζουμε, ἀλλοιωνόμαστε καί ἀναπαυόμαστε.

«Ὅταν βρεῖς τόν Χριστό», λέει ὁ Ἅγιος Πορφύριος, «σοῦ ἀρκεῖ. Δέν θέλεις τίποτε ἄλλο, ἡσυχάζεις. Γίνεσαι ἄλλος ἄνθρωπος. Ζεῖς παντοῦ, ὅπου ὑπάρχει ὁ Χριστός. Γίνεσαι ἄλλος ἄνθρωπος. Ζεῖς στά ἄστρα, στό ἄπειρο, στόν οὐρανό μέ τούς ἀγγέλους, μέ τούς ἁγίους, στή γῆ μέ τούς ἀνθρώπους, μέ τά φυτά, μέ τά ζῶα, μέ ὅλους, μέ ὅλα». Γίνεσαι δηλαδή, λέει ὁ Ὅσιος, οἰκουμενικός καί συμπαντικός καί παγκόσμιος ἄνθρωπος καί μέσα στήν καρδιά σου ἔχεις ὅλους τούς ἀνθρώπους, ὅλο τόν κόσμο, καί ἑνώνεσαι μέ τόν Κύριο, πού εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Δημιουργός τῶν πάντων. «Ὅπου ὑπάρχει ἡ ἀγάπη στόν Χριστό, ἐξαφανίζεται ἡ μοναξιά. Εἶσαι εἰρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος. Οὔτε μελαγχολία, οὔτε ἀρρώστια, οὔτε πίεση, οὔτε ἄγχος, οὔτε κατήφεια, οὔτε κόλαση. Γιατί ὁ Χριστός εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς, ἡ πηγή τῆς χαρᾶς, τό φῶς τό ἀληθινό. Ὁ Χριστός εἶναι σέ ὅλες σου τίς σκέψεις, σέ ὅλα σου τά ἔργα. Ἔχεις τήν Χάρη καί μπορεῖς ὅλα νά τά ὑποφέρεις γιά τόν Χριστό. Ἀκόμη μπορεῖς νά πάσχεις καί ἀδίκως μέ τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ. Μπορεῖς νά σηκώσεις κάθε δυσκολία, κάθε ἐχθρότητα, κάθε διωγμό, κάθε συκοφαντία. Μπορεῖς», λέει ὁ Ὅσιος, «νά ὑποφέρεις ἀδικίες γιά τόν Χριστό καί μάλιστα μέ χαρά. Ὅπως ἔπαθε Ἐκεῖνος, τό ἴδιο κι ἐσύ μπορεῖς νά πάσχεις ἀδίκως. Διάλεξες τόν Χριστό, γιά νά μήν πάθεις; Τί λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος; «Χαίρω ἐν τοῖς παθήμασί μου»[2]»[3]. Ὁ Κύριος δέν ὑπόσχεται μιά ζωή χωρίς παθήματα, χωρίς δυσκολίες, ἀλλά μᾶς ὑπόσχεται τήν ἄρση τῶν δυσκολιῶν καί τήν μέ ὑπομονή καί δύναμη ἀντιμετώπισή τους.

Ὁ Θεός θεμελιώνει τόν χρόνο, ἀλλά ὁ Ἴδιος εἶναι ἔξω ἀπό τόν χρόνο

Ὁ Θεὸς θεμελιώνει τὸν χρόνο, ἀλλὰ ὁ Ἴδιος εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸν χρόνο. Ἄν ἐγώ θεμελιώνω τὸ σπίτι μου, εἶμαι ἔξω ἀπὸ τὸ θεμέλιο πού βάζω. Διότι δὲν θὰ εἶχε ἔννοια ἐγώ νὰ θεμελιώνω καὶ νὰ εἶμαι ὁ ἴδιος τὸ θεμέλιο. Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι κύριος τοῦ χρόνου, σημαίνει ὅτι δὲν παλιώνει ὁ Θεός.

Ὑπάρχει μία ὡραῖα ἔκφραση στὴν Άγ. Γραφὴ, γιατὶ, πῶς νὰ τὰ ἐκφράσει κάνεις ἀλλιῶς; ἡ Άγ. Γραφὴ ἐκφράζεται δημωδώς, γιὰ νὰ γίνει κατανοητὴ καὶ ἀπὸ τὸ πιὸ μικρὸ παιδί, καὶ ἀπὸ τὸν πιὸ ἀγράμματο ἄνθρωπο.

«Ὅ παλαιὸς τῶν ἡμερῶν», στὴν Ἀποκάλυψη, παρουσιάζεται ὁ Χριστός, μὲ ἄσπρα γένεια, ἄσπρα μαλλιά, σὰν τὸ χιόνι.

Κυρίως ὅμως ὁ Πατὴρ λέγεται «Ὅ παλαιὸς τῶν ἡμερῶν», δηλαδὴ αὐτός πού πάλιωσε στὴν ἡλικία, καὶ πῶς νὰ τὸ ποῦμε ἀλλιῶς, αὐτός πού δὲν τὸν νικᾶ ὁ χρόνος. Εἶναι ὁ πιὸ παλιὸς ἀπ’ ὅλους, ἀπ’ ὅλα, ἀλλά ὑπάρχει.

" Ἔρημος"...

" Έρημος"...

Η ασκητική έννοια της λέξης "έρημος" δεν αναφέρεται σε γεωγραφικό τόπο, αλλά σε τρόπο ζωής.

Είναι μια τέτοιου είδους "απομάκρυνση" από τους ανθρώπους, που καμιά ανθρώπινη εξουσία δεν ασκείται στον άνθρωπο και ο ίδιος ο άνθρωπος κανέναν δεν εξουσιάζει.

"Γέροντα, γιατί εἶσθε ἔτσι χαρούμενος;"

Κάποτε ρώτησε μία κοπέλα τον Οσιο Σωφρόνιοτου Έσσεξ:~ "Γέροντα, γιατί είσθε έτσι χαρούμενος;"~ "Παιδί μου γιατί όλη την νύκτα έκλαιγα...!"

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/09/blog-post_474.html

Ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ

"Αυτός που αγοράζει ξηρούς καρπούς δεν ψάχνει το τσόφλι, αλλά το κουκούτσι. Ομοίως, αυτός που αγοράζει αυγά. Και περιτριγυρισμένοι από αμέτρητα πράγματα στον κόσμο, οι άνθρωποι αναζητούν το αόρατο και όχι το ορατό. Και σε σας. Ο Θεός αναζητά την καρδιά σας».

- Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/09/blog-post_309.html

21 Σεπτεμβρίου. Ἀπόδοσις τῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ. Κοδράτου ἱερομάρτυρος ἐπισκόπου Ἀθηνῶν (†130)· Ἰωνᾶ προφήτου (880 π.Χ.). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Τετ. ιε΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Γαλ. γ΄ 15-22).

Γαλ. 3,15           Ἀδελφοί, κατὰ ἄνθρωπον λέγω· ὅμως ἀνθρώπου κεκυρωμένην διαθήκην οὐδεὶς ἀθετεῖ ἢ ἐπιδιατάσσεται.

Γαλ. 3,15                   Αδελφοί, σας φέρνω ένα παράδειγμα, από όσα συμβαίνουν μεταξύ των ανθρώπων. Διαθήκην ανθρώπου, η οποία μετά τον θάνατον του έχει ελεχθή και αναγνωρισθή ως έγκυρος, κανένας δεν την καταργεί η δεν προσθέτει καμμίαν διάταξιν εις αυτήν.

Ὅσιος ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΣΛΙΔΗΣ : Βίος καί Πολιτεία, μέ Γερόντισσα Εὐφημία Καθ. Ἱ.Μ.Παντοκράτορος Κερκύρας

  

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/07/blog-post_94.html

Ἅγιος Δανιήλ Κατουνακιώτης

Άγιος Δανιήλ Κατουνακιώτης

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

Ήταν ιερός βλαστός και ευώδης ανθός της μαρτυρικής γης της Ιωνίας ο Γέροντας Δανιήλ ο Σμυρναίος. Την ευωδία του ευφράνθηκαν πολλοί, στη μεταφύτευσή του στο Περιβόλι της Παναγίας, και τους καρπούς των αρετών του επίσης.

Αριστούχος απόφοιτος της Ευαγγελικής σχολής της Σμύρνης, υιός ευλαβέστατων γονέων, μελετητής της Αγίας Γραφής και της Φιλοκαλίας. Μετά από προσκύνημα μονών και ναών της Πελοποννήσου και των νήσων του Αιγαίου και την προτροπή του οσίου Αρσενίου (1800-1877) στην Πάρο, εισέρχεται στην αθωνική μονή του Αγίου Παντελεήμονος.

Η δοκιμή του χαρακτηρίζεται από συνεχή και πρόθυμη υπακοή. Στην κουρά του από Δημήτριος ονομάζεται Δανιήλ. Σύντομα αναγνωρίζουν τα προσόντα του και τον κάνουν γραμματέα της μονής, που είχε τότε 250 μοναχούς. Στις διαφορές Ελλήνων και Ρώσων δέχεται εξορία που τον λυπεί και τον ταλαιπωρεί. Φιλοξενείται επί εξάμηνο στη μονή Αγίας Αναστασίας στα Βασιλικά Χαλκιδικής, όπου γίνεται πηγή ωφελείας για τους εκεί πατέρες.

Κατόπιν επί μία πενταετία μονάζει στη μονή Βατοπεδίου, όπου θεραπεύεται από σοβαρή ασθένεια από την Παναγία. Την Παναγία υπεραγαπούσε σε όλη του τη ζωή.

Τέλος κατευθύνεται στα πάντερπνα Κατουνάκια. Εκεί ίδρυσε το ησυχαστήριο των Οσίων Αγιορειτών Πατέρων. Μετά από λίγα χρόνια αποχτά μικρή συνοδεία. Τη χειραγωγεί με τη Φιλοκαλία, την οποία μελετά συνεχώς και την αποστηθίζει.

Η αρετή του συνδυασμένη με τη σοφία του, η προσευχή και η ταπείνωση του, η μελέτη και η πείρα του συνέδραμαν να εντοπίζει πλάνες, να διορθώνει πλανεμένους, να θεραπεύει δαιμονόπληκτους, να επαναφέρει στην αγιοπατερική οδό τους περί τρισυνθέτου του ανθρώπου υποστηρίζοντες Μακρακιστές.

Ἀπό τόν βίο τῆς ὁσίας Θεοδώρας [Ἀπό τόν Εὐεργετινό]

Από τον βίο της οσίας Θεοδώρας

Από τον Ευεργετινό

Η αγία Θεοδώρα ασκήτευε, περνώντας για άντρας, σε ανδρικό μοναστήρι. Κάποτε κατηγορήθηκε ψευδώς ότι άφησε έγκυο μια κοπέλα, και εξορίστηκε από το μοναστήρι μαζί με το μωρό, το οποίο αναγκάστηκε να το ανατρέφει με πολύν κόπο επί επτά χρόνια.

Όταν πέρασαν τα επτά χρόνια, οι μοναχοί της λαύρας του Ενάτου ήρθαν να παρακαλέσουν τον ηγούμενο της μονής της αγίας να τη δεχτεί πάλι και να τη συναριθμήσει με την υπόλοιπη μοναχική αδελφότητα. Γιατί, έλεγαν, αρκετά τιμωρήθηκε με το να μένει επτά ολόκληρα χρόνια δίπλα στην είσοδο της μονής. Και πρόσθεσαν ότι από θεϊκή αποκάλυψη βεβαιώθηκαν ότι συγχωρήθηκε πια το αμάρτημα του Θεοδώρου.

Ο ηγούμενος άκουσε την παράκλησή τους και απάλλαξε τη Θεοδώρα από την άδικη καταδίκη, προστάζοντάς την να μένει από εκεί και πέρα σε απομονωμένο κελλί χωρίς να βγαίνει καθόλου, και να μην της αναθέτουν κανένα διακόνημα της μονής.

Πέρασαν δύο ακόμη χρόνια που η αγία ασκήτευε έτσι με περισσότερη εγκράτεια και θερμότερες προσευχές. Τότε έγινε ξηρασία στον τόπο και οι στέρνες του κοινοβίου έμειναν χωρίς σταγόνα νερό. Ο ηγούμενος, επειδή από όσα άκουγε και έβλεπε, είχε βεβαιωθεί ότι η ευλογημένη Θεοδώρα αξιώθηκε να λάβει το χάρισμα των θεραπειών, την κάλεσε και την πρόσταξε να ρίξει στη στέρνα τη στάμνα και να φέρει νερό. Εκείνη, μαθημένη να υπακούει στα λόγια του πατέρα, χωρίς να εξετάσει ή να προφασιστεί τίποτε, έκανε ό,τι την πρόσταξε, και αμέσως ανέβασε τη στάμνα γεμάτη νερό. Και τότε και άλλες στέρνες φάνηκαν γεμάτες νερό.

Αφού πέρασαν λίγες μέρες, η αγία πήρε το παιδί και το βράδυ κλείστηκε στο κελλί και όλη τη νύχτα τού έδινε τις πιο πνευματικές συμβουλές. Και ενώ ακόμη το συμβούλευε, παρέδωσε με χαρά την ψυχή της στα χέρια του Θεού. Αμέσως το παιδί ξέσπασε σε κλάματα και γέμισε το κελλί με τις φωνές του. Όσοι βρέθηκαν κοντά, διαπίστωσαν τι έγινε και το είπαν στον ηγούμενο. Και εκείνος, μόλις το άκουσε, διηγήθηκε στους μοναχούς ένα όνειρο που είδε.

Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου: "Πὼς λειτουργοῦν οἱ πνευματικοὶ νόμοι;"

Ὁ Ἅγιος γέροντας Παϊσιος μιλᾶ σὲ πνευματικό του τέκνο γιὰ τοὺς νόμους τῆς φύσης ἀλλὰ καὶ τοὺς πνευματικοὺς νόμους ποὺ διέπουν τὴ σχέση τῶν ἀνθρώπων καὶ τοῦ Θεοῦ.

– Γέροντα, ποιοὶ νόμοι λέγονται πνευματικοί;

– Θὰ σοὺ ἐξηγήσω: Ὅπως στὴν φύση ὑπάρχουν οἱ φυσικοὶ νόμοι, ἔτσι καὶ στὴν πνευματικὴ ζωὴ ὑπάρχουν οἱ πνευματικοὶ νόμοι. Ἂς ποῦμε,ὅταν πετάει κανεὶς ἕνα βαρὺ ἀντικείμενο ψηλά, μὲ ὅσο περισσότερη ὁρμὴ καὶ ὅσο πιὸ ψηλὰ τὸ πετάξει, μὲ τόσο μεγαλύτερη δύναμη θὰ πέσει κάτω καὶ θὰ συντριβεῖ. Αὐτὸς εἶναι φυσικὸς νόμος.

Στὴν πνευματικὴ ζωή, ὅσο περισσότερο ὑψώνεται κανεὶς μὲ τὴν ὑπερηφάνειά του, τόσο μεγαλύτερη θὰ εἶναι καὶ ἡ πνευματική του πτώση καὶ ἀνάλογα μὲ τὸ ὕψος τῆς ὑπερηφάνειάς του θὰ συντριβεῖ.

Γιατί ὁ ὑπερήφανος ἀνεβαίνει, φθάνει σὲ ἕνα σημεῖο...

καὶ μετὰ πέφτει καὶ σπάζει τὰ μοῦτρα τοῦ – «ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται». Αὐτὸς εἶναι πνευματικὸς νόμος.

Χριστέ μου θέλω νά εἶμαι μαζί Σου, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

45. Χριστέ μου θέλω νά εἶμαι μαζί Σου, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 10-1-2019

«Ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ πατρός μου μοναί πολλαί εἰσιν»[1], «ἵνα ὅπου εἰμί ἐγώ, καί ὑμεῖς ἦτε»[2]. Τό σωστό εἶναι νά λέμε: «Χριστέ μου, ὅ,τι θέλει ἡ ἀγάπη Σου∙ ἀρκεῖ νά ζῶ στήν ἀγάπη Σου»[3]. Βλέπουμε πῶς ὁ Ἅγιος εἶχε ξεπεράσει τό στάδιο, ἤ τήν βαθμίδα πιό σωστά τοῦ δούλου καί δέν τηροῦσε τίς ἐντολές ἀπό φόβο μήν πάει στήν κόλαση. Εἶχε ξεπεράσει καί τήν βαθμίδα τοῦ ἐμπόρου, δηλαδή δέν ἔκανε ὑπακοή στόν Θεό γιά νά πάρει ὡς ἀνταπόδοση ἐμπορικά, ἀνταλλακτικά, τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ἀγαποῦσε τόν Θεό, καί ὅ,τι ἔκανε, τό ἔκανε ἀπό ἀγάπη ἀνιδιοτελή γιά τόν Θεό. Αὐτή εἶναι ἡ τέλεια βαθμίδα τῶν ἁγίων καί αὐτό εἶναι ὁ δικός μας στόχος, νά ἀγαπᾶμε χωρίς νά σκεφτόμαστε τήν ἀνταπόδοση. Νά ἀγαπᾶμε καί τόν Θεό καί τόν πλησίον ἀνιδιοτελῶς.

«Ἐγώ ὁ καημένος», ἔλεγε ὁ Ἅγιος, «τί νά σᾶς πῶ... εἶμαι πολύ ἀδύνατος. Δέν ἔχω κατορθώσει ν' ἀγαπήσω τόσο πολύ τόν Χριστό, νά Τόν λαχταρήσει ἡ ψυχή μου. Αἰσθάνομαι ὅτι εἶμαι πολύ πίσω. Ἔτσι τό αἰσθάνομαι. Δέν ἔχω φθάσει ἐκεῖ πού θέλω, δέν ζῶ αὐτή τήν ἀγάπη. Ἀλλά δέν ἀποθαρρύνομαι. Ἐμπιστεύομαι τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Λέω στόν Χριστό: «Τό ξέρω, δέν εἶμαι ἄξιος. Στεῖλε με ὅπου θέλει ἡ ἀγάπη Σου. Αὐτό ἐπιθυμῶ, αὐτό θέλω. Στή ζωή μου πάντα Σέ λάτρευα».

Ὅταν ἤμουν ἄρρωστος βαριά καί θά ἔφευγα γιά τούς οὐρανούς, δέν ἤθελα νά σκέφτομαι τίς ἁμαρτίες μου», λέει ὁ Ὅσιος. «Ἤθελα νά σκέφτομαι τήν ἀγάπη τοῦ Κυρίου μου, τοῦ Χριστοῦ μου, καί τήν αἰώνια ζωή. Δέν ἤθελα νά ἔχω φόβο. Ἤθελα νά πάω στόν Κύριο καί νά σκέπτομαι τήν ἀγαθότητά Του, τήν ἀγάπη Του.