Βασιλείου τοῦ Μεγάλου. Λόγος ἐγκωμιαστικός στήν Ἁγία Μάρτυρα Ἰουλίτα

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ

ΛΟΓΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΡΑ ΙΟΥΛΙΤΤΑ

Ο σκοπός αυτής της εκκλησιαστικής συνάξεως είναι το κήρυγμα προς τιμήν της μακαρίας μάρτυρος. Σας καλέσαμε και σας συγκεντρώσαμε σήμερα διότι η σημερινή ημέρα αποτελεί υπόμνηση του μεγάλου αγώνα και μαρτυρίου που έδωσε μέσα σε γυναικείο σώμα η πιο μακάρια από τις γυναίκες, η Ιουλίττα. Ο αγώνας της υπήρξε γενναιότατος, προκαλώντας τεράστια έκπληξη τόσο σε όσους ήταν τότε παρόντες στο θέαμα, όσο και σε όσους το έμαθαν αργότερα από τις διηγήσεις των αυτοπτών μαρτύρων — αν βέβαια ταιριάζει να αποκαλούμε κανείς «γυναίκα» εκείνη που με το μεγαλειώδες φρόνημα της ψυχής της κατάφερε να κρύψει την αδυναμία της γυναικείας φύσης.

Ο κοινός μας αντίπαλος, ο διάβολος, που καυχιόταν για εκείνα τα μεγάλα κατορθώματα, ότι δηλαδή θα σείσει ολόκληρη την οικουμένη και θα την κυριεύσει σαν φωλιά πουλιών, και θα μαζέψει τις πόλεις σαν παρατημένα αυγά και θα τις ερημώσει [βλ. Ησ.10,14: «Καὶ σείσω πόλεις κατοικουμένας καὶ τὴν οἰκουμένην ὅλην καταλήψομαι τῇ χειρὶ ὡς νοσσιὰν καὶ ὡς καταλελειμμένα ὠὰ ἀρῶ, καὶ οὐκ ἔστιν ὃς διαφεύξεταί με ἢ ἀντείπῃ μοι (:Και θα αναταράξω πόλεις κατοικημένες και με το χέρι μου θα κατακτήσω όλη την οικουμένη· όπως αρπάζει κανείς μέσα από την φωλιά πουλιών τα εγκαταλελειμμένα αυγά τους, έτσι θα αρπάξω και εγώ τα πλούτη της γης. Και κανείς δεν θα μπορέσει να μου ξεφύγει, κανείς δεν θα τολμήσει να μου φέρει αντιρρήσεις στο σχέδιό μου)»], έχει πάρα πολύ πληγωθεί και ηττηθεί από τη γυναικεία αρετή. Διότι όταν επιχείρησε, στον καιρό του πειρασμού, να αποδείξει ότι εκείνη δεν θα μπορούσε εξαιτίας της φυσικής αδυναμίας του γυναικείου φύλου να διαφυλάξει μέχρι το τέλος την πίστη της στον Θεό, την βρήκε με την δοκιμασία να είναι πιο γενναία απ’ ό,τι επέβαλλε η φύση της και να καταφρονεί τόσο πολύ τις φοβέρες του, όσο αυτός έλπιζε να την φοβερίσει με τα δεινά

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Καλλίνικος, Συναξάρι 29ης Ἰουλίου, , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Καλλίνικος, Συναξάρι 29ης Ἰουλίου, 29-7-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἁγία ΣτεφανΊδα

Η Αγία Στεφανίδα ήταν γυναίκα ενός στρατιωτικού στην Ιταλία το 160, όταν βασιλιάς ήταν ο Αντωνίνος. Στο μεταξύ πέθανε ο άνδρας της και έμεινε χήρα.

Οἱ Ἄγιοι τῶν κατακομβῶν Μήλου

Εικόνα 1. Η αγιογραφία του 2001

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ ΜΗΛΟΥ

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

«ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΟΙ ΚΑΛΩΣ ΑΘΛΗΣΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΕΦΑΝΩΘΕΝΤΕΣ ΕΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΑΙΣ ΜΗΛΟΥ»

Η ιστορία και τα εξιστορούμενα μιας αγιογραφίας

Σε λίγες μέρες θα εορταστεί, προφανώς με ιδιαίτερο - όπως όλα τα άλλα φέτος - τρόπο, την ημέρα των Αγίων Πάντων, η καθιερωμένη εορτή των Κατακομβών της Μήλου. Με αυτή την αφορμή δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο, ως μια πρώτη προσέγγιση στην ιστορία της εικόνας των Κατακομβών αλλά και όσων εξιστορούνται σε αυτήν.

Στην «ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΨΑΛΛΟΜΕΝΗ ΕΙΣ ΤΑΣ ΚΑΤΑΚΟΜΒΑΣ ΤΗΣ ΜΗΛΟΥ ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

ΠΟΙΗΘΕΙΣΑ ΕΝ ΑΓΙΩ ΟΡΕΙ ΥΠΟ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΙΚΡΑΓΙΑΝΝΑΝΙΤΟΥ ΥΜΝΟΓΡΑΦΟΥ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» που εκδόθηκε σε επιμέλεια του Πρωτοπρεσβυτέρου Ιωάννου Σπυρίδωνος Ράμφου Π.Θ. (Αθήνα 1962), διαβάζουμε αντί προλόγου:

«Πάλαι τῆς ἀσεβείας κατακρατούσης ἐν πάσῃ τῇ γῇ, ἡ μέν πεπλανημένη θρησκεία τῶν εἰδώλων ἐθεραπεύετο καί ἐτιμᾶτο, οἱ δέ εὐσεβεῖς Χριστιανοί ἀπηνῶς ἐδιώκοντο, καί ποικιλοτρόπως ᾐκίζοντο καί ἐτιμωρούντο. ἐκφεύγοντες δέ τήν μανίαν τῶν διωκτῶν, κατέφευγον καί ἐκρύπτοντο «ἐν ὄρεσι καί σπηλαίοις καί ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς» καί ἐν ὑπογείοις καταφυγίοις καί κατακόμβαις, ἔνθα ἐν ἀταραξίᾳ ψυχῆς καί γαλήνῃ νοός, προσέφερον τάς ὁσίας λατρείας τῷ ζῶντι καί ἀληθεῖ Θεῷ καί Σωτῆρι ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστῷ.

Τοιαῦται κατακόμβαι ὑπῆρχον καί ἐν τῇ νήσῳ Μήλῳ, κειμένῃ ἀνά τάς Κυκλάδας νήσους, αἵτινες ἐν τοῖς καθ’ ἡμᾶς χρόνοις γνωσθεῖσαι καί καθαρισθεῖσαι ἐκ τῶν συσσωρευθέντων χωμάτων καί λοιπῶν ὑλῶν, κατέστησαν ἱερόν προσκύνημα παντός εὐσεβοῦς χριστιανοῦ. Ἐν αὐταῖς γάρ, κατά τούς τότε χαλεπούς καιρούς, ἐπάτησαν πόδες ὁσίων ἀνδρῶν καί θεοφόρων ὁμολογητῶν τῆς ἀμώμου ἡμῶν πίστεως καί ἡγίασαν τό ἔδαφος αὐτῶν ἅγιοι ἱδρῶτες καί καταθέσεις καί ἐνταφιασμοί μακαρίων καί δεδοξασμένων «τοῖς στίγμασι τοῦ Χριστοῦ» λειψάνων καλλινίκων καί ἀνωνύμων Ἁγίων καί Μαρτύρων καί Ἀθλητῶν. Τά νῦν δέ ἁγιάζουσι νοερῶς τούς εὐλαβῶς προσερχομένους εἰς τάς ἁγίας αὐτάς καταδύσεις καί εὐωδιάζουσι μυστικῶς τάς ψυχικάς αἰσθήσεις ὑπερκοσμίῳ «ὀσμῇ καί εὐωδίᾳ ἀθανάτου ζωῆς» τούς πιστῶς προσιόντας τῇ ἀοράτῳ ἐπισκιάσει τῶν πρεσβειῶν τῶν δι’ αὐτῶν διελθόντων ἀνωνύμων τῆς πίστεως ἀγωνιστῶν καί Μαρτύρων.

Ἐν ταύταις οὖν ταῖς σεπταῖς κατακόμβαις, τά ἱερά, ὡς εἰπεῖν, καταφύγια ἤ ἐναυλίσματα, εὐβλαβεῖ καί προθύμῳ σπουδῇ καί ἀποφάσει τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Σύρου, Τήνου, Ἄνδρου, Κέας καί Μήλου κυροῦ Φιλαρέτου, τελεῖται ἐτήσιον προσκύνημα τῇ Κυριακῇ τῶν Ἁγίων Πάντων, ἔνθα συνερχόμενοι πανταχόθεν εὐσεβεῖς Χριστιανοί δοξολογοῦσιν ἐν αὐταῖς τῆς δόξης τόν Κύριον καί ὑμνοῦσι τούς Ἁγίους αὐτοῦ Μάρτυρας, ψάλλοντες τήν μετά χεῖρας Ἀκολουθίαν, ποιηθεῖσαν, ἡμετέρᾳ παρακλήσει, ὑπό τοῦ ὑμνογράφου τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας Ὁσιολογιωτάτου Μοναχοῦ Γερασίμου Μικραγιαννανίτου καί ἐγκριθεῖσαν ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, δι’ ἧς ὑμνεῖται ὁ ἀγωνοθέτης Κύριος καί οἱ τούτου ἀγωνισταί καί Ἀθλοφόροι, οἱ ζηλώσαντες τόν θάνατον Αὐτοῦ διά ποικίλων παθημάτων. Ὧν ταῖς πρεσβείαις, Χριστέ βασιλεῦ, δώρησαι ἡμῖν πταισμάτων ἄφεσιν καί ἀξίωσον ἡμᾶς τῆς οὐρανίου βασιλείας σου. Ἀμήν».

Σαράντα περίπου χρόνια μετά την σύνταξη της ακολουθίας από τον Αθωνίτη υμνωδό, γέροντα Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη (5 Σεπτεμβρίου 1905 – 7 Δεκεμβρίου 1991) για την οποία μας μιλάει ο π.Ιωάννης Ράμφος, δημιουργήθηκε με ευλάβεια και προσοχή η αγιογραφία των Κατακομβών της Μήλου, «οπτικοποιώντας» με εξαιρετικό τρόπο όσα θαυμαστά περιγράφονται στο κείμενο του «Υμνογράφου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας», ο οποίος, θεωρώντας την υμνογραφία προέκταση της προσευχής, δήλωνε: «Έχω τον άγιο μπροστά. Γι’ αυτό και δεν θέλω επικοινωνία με κανέναν. Η υμνογραφία, η πνευματική αυτή εργασία, είναι ένωση της ψυχής μετά του Θεού• είναι μία θαυμασία προσευχή• είναι μία μεταρσίωσις του νοός• είναι μία μυστική θεωρία• είναι ένα μυστήριον, που δεν ερμηνεύεται και με λόγους δεν εξωτερικεύεται. Η υμνογραφία είναι η υπάτη φιλοσοφία. Δεν εκφράζεται με αυτά τα λόγια. Πρέπει κανείς να την δοκιμάσει για να την αισθανθεί»[1].

Ἅγιος Μάρτυς Ἕκτωρ (Ἕκτορας).

Άγιος Μάρτυς Έκτωρ (Έκτορας).
20 Ιουνίου.

ΠΗΓΗ ΕΔΩ


Ο Άγιος Έκτωρ (Άγιος Έκτορας) είναι μάρτυρας των ρωμαϊκών χρόνων. Είναι από τους λησμονημένους Μάρτυρες και δεν αναφέρεται στα γνωστά Συναξάρια.

Ἁγία Ἐλικωνίδα.H Θεσσαλονικιὰ Ἁγία ποὺ μαρτύρησε στὴν Κόρινθο

Η Αγία Ελικωνίδα έζησε στα χρόνια του βασιλιά Γορδιανού του Γ’, στα μέσα του 3ου μ.Χ. αιώνα (238 – 244 ).

Ήταν Θεσσαλονικιά αλλά μετακόμισε στην Κόρινθο, όπου καταγγέλθηκε σαν χριστιανή στον άρχοντα Περίνιο.

Μάταια αυτός προσπάθησε να την αποσπάσει από τη χριστιανική πίστη. Εκείνη έμενε σταθερή και φώναζε ότι είναι χριστιανή. Εξοργισμένος τότε ο Περίνιος την έβρισε χυδαία και της ξύρισε το κεφάλι.

Η Ελικωνίδα χαμογελώντας απάντησε:

«Σείς, έπαρχε, θεωρείτε άνθρωπο κυρίως το σώμα, και την ομορφιά του, νομίζετε ότι είναι η κυριότερη ανθρώπινη αρετή, και πάνω σ’ αυτή τη βάση στηρίζετε την ταπεινή και πρόσκαιρη ευτυχία σας. Αλλά για μας τους χριστιανούς, το επίγειο σώμα είναι όπως και το ρούχο.

Ἁγία Μάρτυς Ἰουλιανή

ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΣ ΙΟΥΛΙΑΝΗ

21 Δεκεμβρίου

Η αγία Ιουλιανή ήταν κόρη ειδωλολατρών. Οι γονείς της, επιφανείς άρχοντες στη Νικομήδεια επί βασιλείας του στυγνού Διοκλητιανού (286-305), την αρραβώνιασαν με κάποιον Ελεύσιο, άνδρα με βαθμό συγκλητικού, ο οποίος την ερωτεύθηκε παράφορα και βιαζόταν να γίνει ο γάμος τους. Την καρδιά όμως της Ιουλιανής είχε προ πολλού κυριεύσει ο έρωτας για τον επουράνιο Νυμφίο Χριστό· η νεαρή κόρη επιθυμούσε να διαφυλαχθεί άθικτη και ακέραια για τον Χριστό, και προσπαθούσε να αντισταθεί όσο μπορούσε στις επιδιώξεις του μνηστήρα της. Δήλωσε κατ’ αρχήν, σαν να επρόκειτο για καπρίτσιο κοσμικής κοπέλας, ότι θα δεχόταν να νυμφευθεί τον Ελεύσιο, μόνο αν εκείνος γινόταν έπαρχος της πρωτεύουσας της Βιθυνίας. Παρά τη δυσκολία του εγχειρήματος, ο Ελεύσιος επιδόθηκε αμέσως στο έργο: δαπάνησε ανυπολόγιστα χρήματα, έβαλε να μεσολαβήσουν φίλοι και συγγενείς του στην αυλή, και σε σύντομο χρονικό διάστημα κατόρθωσε να γίνει έπαρχος της Νικομήδειας. Επανέλαβε τότε την πρόταση γάμου, και αναγκασμένη πλέον να φανερώσει την Πίστη της, η μνηστή του Χριστού, είπε: «Αν δεν εγκαταλείψεις τη λατρεία των μάταιων ειδώλων και δεν προσκυνήσεις τον Δεσπότη μου Χριστό, ομόζυγό μου δεν θα σε λάβω, διότι πώς είναι δυνατόν να ενωθούν τα σώματα και να αντιμάχονται οι καρδιές μας;».

Ἅγιος Μάρτυς Σεβαστιανός καί οἱ σύν αὐτῶ μάρτυρες

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ

ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

18 Δεκεμβρίου

Ο ένδοξος μάρτυς του Χριστού Σεβαστιανός ήταν γόνος επιφανούς ρωμαϊκής οικογενείας· γεννήθηκε στη Ναρβόννη και μεγάλωσε στα Μεδιόλανα (σημ. Μιλάνο). Οι μεγάλες ικανότητες και τα προσόντα του τον έκαναν να κερδίσει την εύνοια του αυτοκράτορα Καρίνου (περί το 283), ο οποίος τον διόρισε στρατηγό της πραιτοριανής φρουράς. Παρά τις τιμές και την ελαφρότητα του βίου στην αυτοκρατορική αυλή, ο Σεβαστιανός ήταν κρυφά οπαδός του Χριστού και επωφελούνταν από τα προνόμιά του για να επισκέπτεται τους χριστιανούς που ήταν κλεισμένοι στις φυλακές, για να τους παρηγορεί και να τους ενθαρρύνει να επιμείνουν έως τέλους στον αγώνα της Πίστεως. Μεγάλος ήταν ο αριθμός των μαρτύρων που δεν ολιγοψύχησαν στα βασανιστήρια χάρις στη βοήθειά του.

Δύο νεαροί Ρωμαίοι χριστιανοί υψηλής κοινωνικής θέσης, ο Μάρκος και ο Μαρκελλίνος, είχαν συλληφθεί με διαταγή του υπάτου Χρωματίου και είχαν υποβληθεί σε κάθε λογής μαρτύρια, πριν τελικά καταδικασθούν σε θάνατο. Κατά τη διάρκεια όλου του μήνα που προηγήθηκε της θανάτωσης, οι δύο άγιοι αγωνιστές του Χριστού υποβλήθηκαν σε ακόμη φοβερότερη δοκιμασία: τα δάκρυα και τις ικεσίες των νεαρών συζύγων τους και των συγγενών τους, οι οποίοι εκλιπαρούσαν τους μάρτυρες να μην τους εγκαταλείψουν. Λίγο έλειψε η αγάπη για τους συγγενείς και οι δεσμοί της σαρκός να τους κάνουν να ενδώσουν, εκείνοι που τόσο θαρραλέα αντιστάθηκαν στα κολαστήρια. Ευτυχώς ήλθε εγκαίρως ο Σεβαστιανός και τους ενθάρρυνε να υποφέρουν τον στιγμιαίο πόνο για να απολαύσουν την αιώνια δόξα και χαρά στον χορό των αγίων. Κατόρθωσε μάλιστα να φέρει στην Πίστη του Χριστού τους ειδωλολάτρες συγγενείς τους, Τρανκουιλίνο και Μαρκία, θεραπεύοντάς τους από την αρρώστια που τους βασάνιζε. Ο φλογερός λόγος και ο αποστολικός ζήλος του αγίου έφεραν επίσης στην Πίστη τον ανώτερο αξιωματούχο Νικόστρατο και τη σύζυγό του Ζωή, η οποία έπασχε από αλαλία και θεραπεύθηκε όταν ο Σεβαστιανός έκανε το σημείο του Σταυρού πάνω στα χείλη της. Αυτοί, με τη σειρά τους, προσηλύτισαν τον κομενταρήσιο (τον αξιωματούχο της αυλής) Κλαύδιο καθώς και άλλους εθνικούς, που μαζεύονταν στην κατοικία τους για να κατηχηθούν από τον Σεβαστιανό και να λάβουν το άγιο Βάπτισμα από τον ιερέα Πολύκαρπο, συνολικά εξήντα οκτώ άτομα. Όταν ήλθε η μέρα της θανάτωσης του Μάρκου και του Μαρκελλίνου, ο πατέρας τους Τρανκουιλίνος παρουσιάσθηκε ενώπιον του υπάτου, διακήρυξε τη μεταστροφή του και μίλησε τόσο πειστικά ώστε ημέρεψε η καρδιά του σκληρόκαρδου Χρωματίου που τον άκουγε με προσοχή, κι έγινε κι εκείνος χριστιανός. Την επομένη, με πίστη και ζήλο, ο ύπατος κατακρήμνισε όλα τα είδωλα που βρίσκονταν στην κατοικία του.

Ἁγία Λουκία

Η Αγία Παρθενομάρτυς Λουκία

Η Αγία Λουκία κατήγετο από τις Συρακούσες της Σικελίας[1] και εμαρτύρησε κατά το έτος 304 μ.Χ. όταν ηγεμόνας της Σικελίας ήταν ο Πασχάσιος και αυτοκράτωρ της Ρώμης ο Διοκλητιανός. Υπήρξε παρθένος, μεμνηστευμένη με κάποιον ειδωλολάτρη.

Η μητέρα της Ευτυχία υπέφερε από χρόνια αιμορραγία και έτσι ηναγκάσθη μαζί της να καταφύγη στην Κατάνη στον ναό της θαυματουργού Αγίας Αγάθης († 5 Φεβρουαρίου 251 μ.Χ.) για να θεραπευθή η Ευτυχία. Εκεί ωραματίσθη καθ’ ύπνους την Αγία Αγάθη η οποία την εβεβαίωσε ότι η μητέρα της θα θεραπευθή και ότι η ιδία θα τύχη μαρτυρικού τέλους[2].

Αφού απεκαταστάθη η υγεία της μητέρας της, η Αγία Λουκία διεμοίρασε την περιουσία της στους πτωχούς και ανέμενε προσευχομένη το τέλος της κατά τους λόγους της Αγίας Αγάθης. Η εμμονή της στην πατρώα πίστι και η εν γένει στάσι της ήταν η αιτία που εκινήθη ο μνηστήρας της εναντίον της. Δεν εδίστασε μάλιστα να την καταγγείλη στον ηγεμόνα Πασχάσιο ως χριστιανή. Εκείνος μετά την ανάκρισι που της έκανε, διέταξε να την κλείσουν σε πορνείο για να ατιμασθή[3]. Και όμως θεία δύναμι την εκράτησε αμετακίνητη στο σημείο που ευρίσκετο παρόλο που στην αρχή την ετραβούσαν οι στρατιώτες με ορμή και ύστερα την έδεσαν σε ζυγό που έσερναν πολλά ζευγάρια βόδια. Οι στρατιώτες θυμωμένοι που δεν κατόρθωσαν τον σκοπό τους την άλειψαν με πίσσα, ρετσίνι και λάδι και της έβαλαν φωτιά για να καή ζωντανή· και όμως, θεϊκή επέμβασι ήταν εκείνη που έσβησε την φωτιά…

Στην συνέχεια της έβγαλαν τα μάτια με ξιφίδιο και ένας στρατιώτης εβύθισε το μαχαίρι του στον λαιμό της και την εγκατέλειψαν αιμόφυρτη. Η Αγία εζήτησε να μεταλάβη των Αχράντων Μυστηρίων και εφοδιασμένη έτσι παρέδωσε την ψυχή της στον Κύριο αφού προηγουμένως προεφήτευσε για το σύντομο τέλος της ειδω-λολατρείας και την νίκη και επικράτησι του χριστιανισμού[4].

Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Μερκούριος

ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΣ

πηγή: Το Ειλητάριον

Καταγόμενος από την Επαρχία Ασίας (δυτική Μικρά Ασία) και από πατέρα Σκύθη που είχε μεταστραφεί κρυφά στον χριστιανισμό, ονόματι Γορδιανός, ο άγιος αθλητής του Χριστού Μερκούριος υπηρετούσε στον ρωμαϊκό στρατό επί βασιλείας Δεκίου και Βαλεριανού (249-260). Βρισκόταν σε εκστρατεία κατά των βαρβάρων, όταν μία ημέρα τού παρουσιάσθηκε ένας λαμπρός άγγελος και του έδωσε ένα ξίφος και την εντολή να ορμήσει στη μάχη, έχοντας εμπιστοσύνη στη βοήθεια του Δεσπότη Χριστού. Γεμάτος θάρρος από το όραμα αυτό, ο νέος ξεχύθηκε μέσα στη συμπλοκή, προχώρησε μόνος μέσα στις εχθρικές γραμμές, ανοίγοντας δρόμο με το ουράνιο σπαθί του και έφθασε μέχρι τον στρατηγό των βαρβάρων Ρήγα, τον οποίο και σκότωσε σε μονομαχία. Τα βαρβαρικά στρατεύματα, μαθαίνοντας τον θάνατο του αρχηγού τους, πανικοβλήθηκαν και τράπηκαν σε άτακτη φυγή.

Όταν ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε τη γενναία πράξη του Μερκουρίου, τον κάλεσε κοντά του, τον έβαλε να καθίσει στο τραπέζι του και τον τίμησε με τον τίτλο του στρατηγού παρά το νεαρόν της ηλικίας του. Θαμπωμένος από τις τιμές και τις απολαύσεις της αυλής, ο νεαρός χριστιανός λησμόνησε προς στιγμήν τα καθήκοντά του απέναντι στον μόνο αληθινό Βασιλέα. Του φανερώθηκε όμως τη νύκτα ο ίδιος άγγελος πάλι και του υπενθύμισε ότι το ξίφος εκείνο με το οποίο είχε νικήσει, είχε δοθεί σε αυτόν από τον Χριστό ως σημείο του αγώνα του μαρτυρίου που θα χρειαζόταν να δώσει. Ο Μερκούριος αφυπνίσθηκε τότε από τον ύπνο της αμελείας και την επομένη, ενώ ο αυτοκράτορας τον είχε καλέσει να προσφέρει θυσία στην Αρτέμιδα, εκείνος αρνήθηκε να παρουσιασθεί. Όταν κλήθηκε από τον ηγεμόνα, ομολόγησε την πίστη του με ζήλο και πέταξε κάτω τα στρατιωτικά του διάσημα, με σκοπό να δείξει ότι ήταν έκτοτε αποφασισμένος να εγκαταλείψει κάθε είδους επίγεια δόξα και να αντιμετωπίσει τον θάνατο για τον Χριστό.

Ρίχθηκε αμέσως στη φυλακή και υποβλήθηκε σε σκληρά βασανιστήρια. Όλα τα υπέμεινε με ιλαρότητα, αφού ο ίδιος εκείνος άγγελος τού είχε φανερωθεί στο κελλί του για να του δώσει θάρρος και ελπίδα. Αρχικά, τον έδεσαν σε τέσσερα παλούκια υπομένοντας πολλές μαχαιριές· έπειτα, κρεμασμένος πάνω από ένα μαγκάλι, δέχθηκε αφόρητους σπαθισμούς από παντού και το αίμα του κυλούσε τόσο άφθονο που έσβησε τελικά τη φωτιά. Τον κρέμασαν κατόπιν ανάποδα έχοντας δέσει ταυτόχρονα μια βαρύτατη πέτρα στην κεφαλή του και τον μαστίγωσαν με μαστίγιο με τέσσερις χάλκινες λωρίδες. Τέλος, τον μετέφεραν στην Καισάρεια της Καππαδοκίας και αποκεφαλίσθηκε με διαταγή του αυτοκράτορα. Ο άγιος Μερκούριος ήταν μεγαλόσωμος και ωραίος στην όψη, έχοντας ξανθά τα μαλλιά και, σύμφωνα με τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, εμφανισιακά τον στόλιζε και ένα φυσικό κοκκινάδι που έλαμπε στις νεανικές παρειές του. Μαρτύρησε σε ηλικία μόλις εικοσιπέντε ετών, αλλά κληρονόμησε αιώνια και άφθαρτη δόξα στην ουράνια στρατιά των αγίων Μαρτύρων του Ιησού Χριστού.

Οἱ Ἅγιοι Γαλακτίων καί Ἐπιστήμη

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΓΑΛΑΚΤΙΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

Οι άγιοι αυτοί μάρτυρες έζησαν κατά τα έτη της βασιλείας του αυτοκράτορα Δεκίου (250) και του ηγεμόνος Σεκούνδου στην πόλη Έμεσα (σημ.: Χομς στη Συρία). Οι γονείς του Γαλακτίωνος, Κλειτοφών και Λευκίππη, ήταν πλούσιοι ειδωλολάτρες της πόλεως. Είχαν όμως έναν καημό που τους έτρωγε. Η Λευκίππη παρέμενε στείρα παρ’ όλες τις θερμές ικεσίες τους στα είδωλα. Στην πόλη διέμενε τότε ένας μοναχός, ονόματι Ονούφριος. Ζητούσε ελεημοσύνη από τους περαστικούς - όχι για να τρέφεται, αλλά για να μοιράζει εν συνεχεία ό,τι του έδιναν στους φτωχούς - και επωφελούνταν για να κηρύσσει παντού το ιερό Ευαγγέλιο. Μία ημέρα, κτύπησε την πόρτα της Λευκίππης, για να ζητήσει ελεημοσύνη. Βλέποντας τη θλιμμένη όψη της γυναίκας, ρώτησε να μάθει τον λόγο. Εκείνη του απάντησε ότι δεν μπορούσε να κάνει παιδιά. Ο Ονούφριος τότε είπε ότι επρόκειτο για ένα σοφό μέτρο της θείας Προνοίας και ότι ο Θεός, μην επιθυμώντας να προσφέρει αυτή το τέκνο της στους δαίμονες, την εμπόδιζε να γεννήσει όσο θα παρέμενε ασεβής. Της εδίδαξε τα μυστήρια της Πίστεως και την εβάπτισε. Μετά από λίγο καιρό, εγέννησε και έπεισε τον άνδρα της να ασπασθεί κι αυτός την Πίστη στον Χριστό, ο Οποίος τους είχε λυτρώσει με τον τρόπο αυτό από την αισχύνη τους.

Περὶ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων καὶ τοῦ μαρτυρίου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Περὶ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων καὶ τοῦ μαρτυρίου, 26-10-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὁ ἅγιος μάρτυρας Συμφοριανός τοῦ Ὠτέν

22 Αυγούστου

Ο άγιος μάρτυρας Συμφοριανός του Ωτέν

Ο άγιος Συμφοριανός ήταν γιος μιας ευγενούς οικογένειας του Ωτέν (Αυγουστόδουνον στην Βουργουνδία) κατά τους χρόνους του διωγμού του Αυρηλιανού (περί το 275). Μία ημέρα συνάντησε ομάδα ειδωλολατρών που συνόδευαν ένα άγαλμα της Βηρηκύνθιας (Κυβέλης) και τους ενέπαιξε για τις δεισιδαιμονίες τους. Αμέσως τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον διοικητή Ηράκλειο που τον κάλεσε να παρουσιασθεί στο δικαστήριό του. Εκεί δήλωσε πως ήταν χριστιανός και υποστήριξε ότι όχι μόνο αρνιόταν να λατρέψει την μητέρα των θεών, αλλά πως ήταν έτοιμος να συντρίψει το άγαλμά της με το σφυρί.

Ο δικαστής είπε να του διαβάσουν τα αυτοκρατορικά διατάγματα κατά των χριστιανών και τον κατηγόρησε για ιεροσυλία κατά των θεών και ανταρσία κατά των νόμων του Κράτους.

Σοφία Μπεκρῆ: Ἡ ἐκ Καισαρείας μάρτυς Ἰουλίττα καὶ τὰ βαθύτερα αἴτια τῶν χριστιανικῶν διώξεων

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος

Στὸν λόγο του «Εἰς τὴν μάρτυρα Ἰουλίτταν» (PG 31, σελ. 237 καὶ ἑξῆς) ὁ Μέγας Βασίλειος ἐγκωμιάζει τὸ ἦθος καὶ τὴν γενναιότητα τῆς Ἁγίας αὐτῆς τῆς Καππαδοκικῆς γῆς, τὴν μνήμη τῆς ὁποίας ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας στὶς 30 Ἰουλίου.

Ὁ Μ. Βασίλειος ἐκφώνησε τὸν λόγο αὐτὸν τὸ 373, ἀνήμερα τῆς μνήμης της, ἀπὸ τὸν ἄμβωνα τοῦ ναοῦ ποὺ ἀνεγέρθηκε στὴν Καισάρεια πρὸς τιμή της, στηριζόμενος σὲ διηγήσεις πιστῶν ποὺ παρευρέθηκαν στὸ μαρτύριο τῆς Ἁγίας. Ἐξ ἄλλου τόσο ὁ ἴδιος ὅσο καὶ τ’ ἀδέλφια του εἶχαν συχνὰ ἀκούσει ἀπὸ τὴν εὐσεβῆ γιαγιά των, τὴν Μακρίνα, ποὺ εἶχε ζήσει καὶ μάλιστα ἐξοριστῆ κατὰ τὸν διωγμὸ τοῦ Διοκλητιανοῦ, παρόμοιες διηγήσεις γιὰ κατορθώματα μαρτύρων. Μάλιστα, ἀπὸ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο τῆς Ἁγίας (303), κατὰ τὸν διωγμὸ αὐτόν, μέχρι τὴν γέννησή του (329) δὲν εἶχαν μεσολαβήσει παρὰ μόνον τρεῖς περίπου δεκαετίες.

Στὴν ἀρχὴ τῆς ὁμιλίας του ὁ Βασίλειος χαρακτηρίζει τὴν γυναῖκα «ἀνδρειοτάτην», ἀναρωτώμενος μάλιστα ἐὰν πρέπει νὰ τὴν ἀποκαλεῖ κάποιος γυναῖκα («εἴπερ δὴ γυναῖκα προσαγορεύειν εὐπρεπές»), ἐκείνην ποὺ ὑπερέβη τοὺς ὅρους τῆς γυναικείας φύσεως καὶ ἔδειξε τόσο μεγάλο ψυχικὸ σθένος ὄχι μόνον κατὰ τὸ μαρτύριο ἀλλὰ καὶ στὶς προσωπικὲς περιπέτειες τοῦ βίου της.

Ἡ Ἁγία ὑπῆρξε πλουσία καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν χηρεία της, προκειμένου νὰ διαφυλάξῃ τὴν περιουσία της ἀπὸ τὶς ἁρπακτικὲς διαθέσεις ἑνὸς «βιαίου» καὶ «πλεονεκτικοῦ» εἰδωλολάτρου, κατέφυγε στὰ δικαστήρια, προσδοκῶντας νὰ εὕρῃ τὸ δίκιο της. Ἐκεῖνος ὅμως, μὲ ψευδομάρτυρες καὶ δωροδοκίες, κατώρθωσε νὰ κερδίσῃ τὴν δίκη, ἐπικαλούμενος μάλιστα τὸ διάταγμα τοῦ Διοκλητιανοῦ (24/2/303), σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο ἀπαγορευόταν νὰ παίρνουν μέρος στὰ κοινὰ ὅσοι δὲν λάτρευαν τοὺς θεοὺς τῶν αὐτοκρατόρων καὶ δὲν ἀρνοῦνταν τὴν πίστη των στὸν Χριστό.

Ἅγιος Μάρτυς Γόρδιος

Άγιος Μάρτυς Γόρδιος.

3 Νοεμβρίου.

Καὶ τὶς παρέλθῃ Γόρδιον τὸν ὁπλίτην, Πρὸς φρικτὸν ὅπλον στερρὸν ἄνδρα τὸ ξίφος; Τμηθεὶς ἀμφὶ τρίτῃ πέσε Γόρδιος ἐν κονίησιν.

Ο Άγιος Γόρδιος καταγόταν από την Καισαρεία της Καππαδοκίας και ήταν διακεκριμένος αξιωματικός του στρατού του αυτοκράτορα της Ανατολής Λικινίου, ο οποίος το 314 ήλθε σε πόλεμο μετά του Μέγα Κωνσταντίνου. Και επειδή ο Κωνσταντίνος έδειχνε φανερή συμπάθεια προς τους Χριστιανούς, ο Λικίνιος αποφάσισε να περιποιηθεί τους ειδωλολάτρες με την προοπτική να τους κινήσει κάποια μέρα εναντίον του αντιπάλου του. Γι' αυτό, έδιωξε από την Αυλή και το στρατό, όλους τους χριστιανούς και διέταξε να κλείσουν και να γκρεμισθούν πολλές εκκλησίες. Επέβαλε μάλιστα, αυστηρές ποινές σ' όλους όσους αντιστέκονταν.

Τότε λοιπόν απομακρύνθηκε και ο Γόρδιος από το στρατό. Αποσύρθηκε σ' ένα όρος, όπου περνούσε τον καιρό του με προσευχή, μελέτη και σωματική εργασία. Αλλά οι πληροφορίες που έπαιρνε ήταν, ότι ο Λικίνιος επέμενε στις σκληρές διώξεις κατά των χριστιανών. Κατέβηκε λοιπόν μια νύχτα με την απόφαση να φωνάξει εναντίον της αδικίας και υπέρ του Χριστού. Να στιγματίσει τη διαγωγή του αυτοκράτορα, ο οποίος έκανε τόσο ανίερη κατάχρηση της εξουσίας του εναντίον όχι μόνο της αλήθειας, αλλά και του ιερότατου δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας. Έτσι λοιπόν, κάποια μέρα που όλοι οι επίσημοι ήταν μαζεμένοι στο θέατρο, ο Γόρδιος έκανε πράξη όλα τα παραπάνω, με αποτέλεσμα να αποκεφαλισθεί επί τόπου. Ήταν το έτος 320 μ.Χ.

Συμπληρωματικά στοιχεία.

Κατά την 3η Ιανουαρίου εκάστου έτους, η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Γορδίου, οπότε, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρεται εις αυτόν τον Μάρτυρα της Πίστεως με τα εξής λόγια:

Ἁγία μάρτυς Ἴα

Αγία μάρτυς Ία

(Μνήμη 4 Αυγούστου, 11 Σεπτεμβρίου)

Κατά το πεντηκοστό τρίτο έτος της βασιλείας του[1], ο βασιλιάς των Περσών Σαβώριος ανέβηκε στα κάστρα και τα σύνορα των Ρωμαίων κάνοντας εκστρατεία με το στρατό του. Έφτασε δε και σ’ ένα κάστρο που λεγόταν Βιζαϊδέον[2], και κατόρθωσε να το κυριεύσει και να γίνει κάτοχός του και να καταστρέψει τα τείχη του. Όχι δε μόνον αυτό, αλλά θανάτωσε εκεί με τα ξίφη και πλήθος Ρωμαίων και συνέλαβε περίπου πενήντα χιλιάδες[3] άνδρες και γυναίκες, μαζί με τον επίσκοπο Ηλιόδωρο και τους γηραλέους πρεσβυτέρους Δόσσα και Μαρεάβη[4] και άλλους πρεσβυτέρους και διακόνους, άνδρες αγιότατους, όπως επίσης και ομάδα αγίων μοναχών και παρθένων μοναζουσών, τους οποίους πήρε όλους αιχμαλώτους.

Καθώς τους οδηγούσαν στη χώρα των Ουζαϊνών[5], έφτασαν σε σταθμό που λεγόταν Βισακέρ. Εκεί ο αγιότατος επίσκοπος Ηλιόδωρος αρρώστησε, κι επειδή έμελλε να πεθάνει, χειροτόνησε επίσκοπο στη θέση του τον θεοσεβή πρεσβύτερο Δόσσα. Επίσης και το θυσιαστήριο[6] που είχε πάρει όταν έφευγε στην αιχμαλωσία, το παρέδωσε στον οσιότατο Δόσσα για να λειτουργεί σ’ αυτό οσίως και δικαίως και αμέμπτως ενώπιον του Κυρίου. Και ο θεοφιλέστατος Ηλιόδωρος ανεπαύθη εν Κυρίω.

Το Ιερό λείψανό του κηδεύτηκε εκεί από τους Χριστιανούς με πολλή τιμή και δόξα. Καθώς λοιπόν προχωρούσαν στο δρόμο, φεύγοντας από τα μέρη εκείνα, συναθροίστηκαν σε κάποιο μέρος κι έψαλλαν και υμνούσαν δοξολογώντας τον άγιο Θεό, και καθημερινά εκτελούσαν αυτή τη λατρευτική διακονία. Οι μάγοι όμως πλημμύρισαν από θυμό επειδή αυτοί έψαλλαν και λάτρευαν τον Χριστό τον Θεό μας, οι καρδιές και οι ψυχές τους ταράχθηκαν φοβερά και άρχισαν να κακολογούν και να συκοφαντούν τους Χριστιανούς που λάτρευαν τον Θεό στον αρχιμάγο Αδελφέρ, ο οποίος και πρωτύτερα είχε γίνει αίτιος αιματοχυσιών πολλών Χριστιανών και αθλοφόρων Μαρτύρων του αγίου Θεού που μαρτύρησαν στην Ανατολή.

+ 6 Σεπτεμβρίου ἑκάστου ἔτους μνήμη τῆς Ἁγίας Καλοδότης ἡ μάρτυρας, πού τήν ἀποκεφάλισαν, ἐνῶ ἦταν σέ προχωρημένη ἐγκυμοσύνη

δια χειρός Παναγιώτας Χ"Μιχαήλ Μωυσή

Είναι ένα από τα δραματικά γεγονότα της περιόδου των διωγμών κατά του Χριστιανισμού.

Η αγία Καλοδότη, που η μνήμη της εορτάζεται στις 6 Σεπτεμβρίου, ήταν σε κατάσταση εγκυμοσύνης.

Και μάλιστα προχωρημένης. Και η ίδια και ο σύζυγός της Κύρος ήταν Χριστιανοί.

Της ζήτησαν να προσκυνήσει στα είδωλα και να αρνηθεί το Χριστό. Ούτε καν το διανοήθηκε.

Διακήρυξε με όση δύναμη μπορούσε ότι την πίστη της δεν την αλλάζει. Δεν κάμφθηκε ούτε από τα βασανιστήρια, παρότι ήταν έγκυος.

Τα μαρτύρια τα αντιμετώπισε ως γνήσια Χριστιανή. Δεν έχασε ούτε για μια στιγμή την ηπιότητα, τη γλυκύτητα, την ανεξικακία, την πραότητά της ακόμη και προς αυτούς τους βασανιστές της.

Και σκόρπιζε γύρω της ειρήνη, όσο τραγικές και αν ήταν οι περιστάσεις. Τελικά, αφού δεν μπόρεσαν να την πείσουν και να την αλλάξουν, την αποκεφάλισαν.

Άφησε, όμως, ένα σπουδαίο δίδαγμα με τη στάση της. Στις δυσχερείς στιγμές φαίνεται η πνευματικότητα του καθενός μας.

Και τελικά κερδισμένος δεν είναι αυτός, που δεν ελέγχει τον εαυτό του, αλλά αυτός, που μπορεί να συγκρατηθεί και να δείξει ανωτερότητα.

Ακόμη και όταν υπάρχουν απέναντί μας άτομα εριστικά, αν και είναι πολύ δύσκολο να παραμείνουμε ειρηνικοί, δεν είναι, όμως, ακατόρθωτο.

Ἅγιος Μητροφάνης Τσί-Σούνγκ καί οἱ μαζί μ' αὐτόν μαρτυρήσαντες: Τατιανή ἡ Πρεσβυτέρα του, Ἡσαΐας καί Ἰωάννης οἱ γιοι του, Μαρία ἡ νύφη του, ἁγία Ἴα (ἤ Ἴγια) ἡ διδασκάλισσα καί ἄλλοι 222 Κινέζοι Μάρτυρες

Άγιος Μητροφάνης Τσί-Σούνγκ και οι μαζί μ' αυτόν μαρτυρήσαντες: Τατιανή η Πρεσβυτέρα του, Ησαΐας και Ιωάννης οι γιοι του, Μαρία η νύφη του, Αγία Ία (ή Ίγια) η διδασκάλισσα και άλλοι 222 Κινέζοι Μάρτυρες

Χαίροις Σινών Μαρτύρων πληθύς,

Θεού του ζώντος η γενναία παράταξις,

η πλάνην καταβαλούσα την βουδδικήν ανδρικώς,

και Χριστού την πίστιν ανυψώσασα,

τα άνθη τα πνέοντα, ευωδίαν την άρρητον,

νέοι αστέρες του νοητού στερεώματος,

οι τας καρδίας των πιστών καταυγάζοντες,

Κίνας το μέγα καύχημα, Ασίας αγλάϊσμα,

και στολισμός και λαμπρότης

και απαρχή προς τον Κύριον.

Αυτόν δυσωπείτε,

ταις ψυχαίς ημών δοθήναι το μέγα έλεος.

Το 1900, η μυστική εταιρεία πολεμικών τεχνών «Πυγμάχοι» (Boxers), υποστηριζόμενη από την επίκληρο αυτοκράτειρα, γνωστή για την ξενοφοβία της, εξαπέλυσε διωγμό κατά των χριστιανών, στους οποίους απέδιδαν την ευθύνη για όλες τις συμφορές της Κίνας. Στις 10 Ιουνίου, τοιχοκολλήθηκαν προκηρύξεις στους δρόμους του Πεκίνου καλώντας τους ειδωλολάτρες να σφαγιάσουν τους χριστιανούς και απειλώντας όσους θα τολμούσαν να τους κρύψουν. Την επόμενη νύχτα, οι «Πυγμάχοι», περνώντας με αναμμένους δαυλούς από κάθε συνοικία της πόλης, συνελάμβαναν στα σπίτια τους όσους Ορθόδοξους χριστιανούς έβρισκαν και τους βασάνιζαν με σκοπό να αρνηθούν τον Χριστό. Πολλοί, τρομοκρατημένοι από τα μαρτύρια, έκαψαν θυμίαμα μπροστά στα είδωλα για να σώσουν την ζωή τους, ενώ άλλοι ομολόγησαν με γενναιότητα την πίστη τους και υπέστησαν τρομερά βασανιστήρια. Αφού έκαψαν τα σπίτια τους, τους οδήγησαν έξω από την πόλη, στους ειδωλολατρικούς ναούς των «Πυγμάχων», όπου ξεκοιλιάστηκαν, αποκεφαλίσθηκαν ή κάηκαν στην πυρά.

Ἄν εἴμασταν ἐμεῖς στά χρόνια τῶν μαρτύρων...

Αν ήμασταν εμείς στα χρόνια των μαρτύρων με τον ορθολογισμό που έχουμε, θα λέγαμε, τον Θεό τον αρνούμαι απ' έξω, όχι από μέσα μου, γιατί έτσι θα μου δώσουν την τάδε θέση και θα βοηθάω και κανένα φτωχό. Τότε, λιβάνι να έριχναν στη φωτιά των ειδώλων, η Εκκλησία δεν τους κοινωνούσε. Ήταν μ' αυτούς που λέγονταν προσκλαίοντες. Αυτοί που αρνιόνταν τον Χριστό, έπρεπε με μαρτύριο να εξιλεωθούν.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Γιατί οἱ μάρτυρες τῶν ἐσχάτων χρόνων θά εἶναι ὑπέρ πάντας τούς μάρτυρας;

Γέροντα, γιατί ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων λέει ότι οι μάρτυρες των εσχάτων χρόνων θα είναι υπέρ πάντας τους μάρτυρας; Γιατί παλιά είχαμε μεγάλα αναστήματα. Στην εποχή μας λείπουν τα παραδείγματα. Μιλώ γενικά για την Εκκλησία και τον μοναχισμό. Τώρα πλήθυναν τα λόγια και τα βιβλία και λιγόστεψαν τα βιώματα. Ο καλός Θεός βέβαια θα λάβει υπόψιν Του την εποχή και τις συνθήκες στις οποίες ζούμε και ανάλογα θα ζητήσει. Αν αγωνιστούμε λίγο θα στεφανωθούμε περισσότερο από τους παλαιούς.