Τοιαῦτα μέ πόνον φϑεγγόμενος ἦλθεν ἐκεῖθεν μία πνοή ὡς ἀέρας λεπτός ἀπό τόν Ναόν, εὐωδίαν γεμᾶτος

Γινώσκω ἕνα γνωστὸν ἀδελφόν, ὅπου μίαν ἡμέραν συνήντησε πολλοὺς πειρασμούς· καὶ ὅλην τὴν ἡμέραν ἐκείνην διῆλϑε μὲ δάκρυα, χωρὶς ποσῶς νὰ γευϑῇ.

Καὶ δύοντος τοῦ ἡλίου, εἰς μίαν πέτραν καϑήμενος, ἔβλεπεν εἰς τὴν κορυφὴν τὸν Ναὸν τῆς Μεταμορφώσεως καὶ κλαίων παρεκάλει μὲ πόνον καὶ ἔλεγε:

''Κύριε, καϑώς μετεμορφώϑης εἰς τοὺς Μαϑητάς Σου, μεταμορφώϑητι καὶ εἰς τὴν ψυχήν μου! Παῦσον τὰ πάϑη, εἰρήνευσον τὴν καρδίαν μου! Δὸς εὐχὴν τῷ εὐχομένῳ, καὶ κράτησον τὸν ἀκράτητον νοῦν μου!''

Τοιαῦτα μὲ πόνον φϑεγγόμενος ἦλθεν ἐκεῖθεν μία πνοὴ ὡς ἀέρας λεπτὸς ἀπὸ τὸν Ναόν, εὐωδίαν γεμᾶτος· ὅπου, ὡς μοὶ ἔλεγεν, ἐπλήρωσε, τὴν ψυχήν του χαράν, φωτισμόν, θείαν ἀγάπην· καὶ ἤρχισε μέσα του ἀπὸ τὴν καρδίαν νὰ βρύῃ μετὰ μέλιτος ἀδιάλειπτα ἡ εὐχή.

«Θεέ μου, πάρε με!»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Θεέ μου, πάρε με!»

«καὶ ἔσεσθε µισούµενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνοµά µου· ὁ δὲ ὑποµείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται» (Ματθ. 10, 22). (δηλ.: Καὶ θὰ µισῆσθε ἐξακολουθητικῶς ἀπὸ ὅλους δι’ ἐµέ.Ἐκεῖνος ὅµως, ποὺ εἰς τὰς δοκιµασίας αὐτὰς θὰ δείξῃ ὑποµονὴν µέχρι τέλους, αὐτὸς θὰ σωθῇ).

Ἡ ὑπομονὴ στὶς θλίψεις μας καὶ στὶς δοκιμασίες μας θὰ μᾶς ὁδηγήση στὴν σωτηρία μας.Μᾶς λέγει ὁ θεῖος Χρυσόστομος.

«Τίποτε δέν εἶναι ἴσο μέ τήν ὑπομονή, ἀλλ’ αὐτή πρό πάντων εἶναι ἡ βασιλίδα τῶν ἀρετῶν, τὸ θεμέλιο τῶν κατορθωμάτων, τὸ ἀκύμαντο λιμάνι, ἡ εἰρήνη ἀνάμεσα στοὺς πολέμους, ἡ γαλήνη στὴν τρικυμία, ἡ ἀσφάλεια στὶς ἐπιβουλές, ἡ δύναμη ποὺ καθιστᾶ ὅποιον τὴν ἐπιτύχει πιὸ στερεὸ καὶ ἀπ’ τὸ διαμάντι. Αὐτὴ τὴν ἀρετὴ δὲν θὰ μπορέσουν νὰ τὴν παραβλάψουν οὔτε ὅπλα κινούμενα, οὔτε στρατόπεδα παρατεταγμένα, οὔτε μηχανήματα πολιορκητικά, οὔτε τόξα, οὔτε δόρατα ριπτόμενα, οὔτε τὸ ἴδιο τὸ στρατόπεδο τῶν δαιμόνων, οὔτε οἱ ζοφερὲς φάλαγγες τῶν ἀντιπάλων δυνάμεων, οὔτε ὁ ἴδιος ὁ διάβολος παρατασσόμενος μὲ ὅλη τὴ στρατιὰ καὶ τὴ μηχανή του. Τί φοβᾶσαι λοιπόν;».Στὸ Γεροντικὸ διαβάζουμε:

«Ἕνας ἐρημίτης ἔμενε σὲ μιὰ καλύβα, δώδεκα μίλια μακριὰ ἀπὸ τὴν πηγὴ ποὺ ὅλη ἡ σκήτη ἔπαιρνε νερό. Ἔτσι ἦταν ἀναγκασμένος νὰ κάνη πολὺ συχνὰ ὅλη ἐκείνη τὴν πεζοπορία. Μιὰ μέρα, ποὺ ἡ ζέστη ἦταν ἀφόρητη, ἔχασε τὴν ὑπομονή του.

– Εἶναι τάχα ἀνάγκη νὰ κοπιάζω τόσο; εἶπε μὲ τὸ λογισμό του. Δὲν ἔρχομαι νὰ κατοικήσω πιὸ κοντὰ στὴν πηγή;

Καθὼς ἔκανε αὐτὲς τὶς σκέψεις, ἔνοιωσε κάποιον νὰ βαδίζει πίσω του. Γύρισε καὶ εἶδε ἕνα νέο ἀστραπόμορφο.

– Ποιὸς εἶσαι ἐσύ; τὸν ρώτησε μὲ θαυμασμὸ καὶ ἀπορία.

Ἀκοῦν ἀλλὰ δέν...τηρούν...

Κάποιοι ἀδελφοὶ ἐπισκέφθηκαν τὸν ἀββᾶ Φίλικα, ἔχοντας μαζί τους ἀνθρώπους κοσμικούς, καὶ τὸν παρακάλεσαν νὰ τοὺς πεῖ ἕνα λόγο, ἀλλὰ ὁ Γέροντας σιωποῦσε.Καθὼς ὅμως τὸν παρακαλοῦσαν πολλὴ ὥρα, τοὺς εἶπε:

«Θέλετε ν᾿ ἀκούσετε κάποιο λόγο;»

Τοῦ λένε: «Ναί, ἀββᾶ», καὶ ὁ Γέροντας τοὺς εἶπε:

Τὸ φίδι, πού ʺἔγινε ἀρνάκιʺ.

Το φίδι, που ʺέγινε αρνάκιʺ.

Δεν είναι γνωστό το όνομα εκείνου του ασκητή, που έμεινε στην ιστορία ως «Ο περιζωσμένος με το φίδι». Την ιστορία αυτή διηγήθηκε στα πνευματικά του τέκνα ο Άγιος Παΐσιος.

Ασκήτευε σε μία καλύβα, στα άγρια και απάτητα μέρη του Αγίου Όρους, ένας αναχωρητής. Ήταν πολύ απλός και εργατικός, δούλευε ασταμάτητα και προσευχόταν αδιαλείπτως. Εκεί που δούλευε ο Ασκητής υπήρχαν πάρα πολλά φίδια, τα οποία συνήθιζαν και δεν τον φοβόντουσαν. Ένα από αυτά τα φίδια, όμως, σχεδόν δεν έφευγε από τα πόδια του και τον ενοχλούσε να δουλεύει. Κάποια στιγμή, κουράστηκε ο Ασκητής να το αρπάζει και να το πετάει συνέχεια μακριά, για να μην τον ενοχλεί και βρήκε μία άλλη λύση: το πήρε από τα πόδια του και το έβαλε πάνω του, σαν ζώνη, δένοντάς το και με κόμβο.

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, ὁ ξυπόλυτος Ἀρχιερέας καὶ διὰ Χριστὸν σαλός

Ο Άγιος Ιωάννης της Σαγκάης (1896-1966) δεν έμοιαζε καθόλου με έναν «μεγαλοπρεπή ασπρομάλλη στάρετς»: ήταν μικρός, άσχημος, με ελάττωμα στην ομιλία, συχνά με ένα ζαρωμένο ράσο και χωρίς παπούτσια.

Μερικοί από τους ανθρώπους γύρω του ντρέπονταν για «έναν τέτοιο επίσκοπο», επειδή υπηρετούσε ως επίσκοπος σε μεγάλες πόλεις: Σαγκάη, Παρίσι, Βρυξέλλες, Σαν Φρανσίσκο.

Αρκούνταν στα πιο ταπεινά ενδύματα, φορούσε μόνο ελαφριά σανδάλια ή παντόφλες και πολλές φορές ήταν και ξυπόλητος γιατί τα έδινε στους φτωχούς. Κάλτσες δεν φορούσε, ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες και εποχές, και πολλές φορές περπατούσε ξυπόλητος και λειτουργούσε, ακόμη και ως επίσκοπος, προς μεγάλο σκανδαλισμό ορισμένων… πράγμα για το οποίο δέχθηκε άγριες επικρίσεις. Έμεινε ξυπόλητος, γιατί συνήθιζε να χαρίζει τα πέδιλά του σε κάποιο φτωχό που δεν είχε η και για άσκηση μιμούμενος τους κατά Χριστόν σαλούς…

Μὲ μέτρο στὶς σωματικές μας φροντίδες!

Μὲ μέτρο στὶς σωματικές μας φροντίδες!

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Εἶναι φορές, καλοί μου φίλοι, ποὺ παραμελοῦ­με τὶς πνευματικές μας ὑποχρεώσεις, γιὰ χάρη τῶν σωματικῶν. Γιὰ νὰ μὴν πῶ ὅτι αὐτὸ κυρίως κάνουμε!

Λέμε γιὰ παράδειγμα: «Ἀντὶ νὰ πάω τὴν Κυριακὴ στὴν Ἐκκλησία, θὰ σηκωθῶ νωρὶς καὶ θὰ διαβάσω»! Ἢ «ἀντὶ νὰ πάω σ’ ἐκείνη τὴν πνευματικὴ συνάντηση (κατηχητικό, ὁμιλία κ.λπ.) καλύτερα εἶναι νὰ κάνω ἐκείνη τὴ δουλειὰ ἢ τὴν ἄλλη». Ἢ «ἀντὶ τῆς ἀνάγνωσης ἑνὸς ὠφέλιμου πνευματικοῦ βιβλίου, καλύτερα εἶναι νὰ ἑτοιμαστῶ γιὰ τὰ μαθήματα τῆς ἄλλης ἡμέρας».

Καὶ τί παράξενο! Ἂν προσέξουμε καλὰ θὰ δοῦ­με ὅτι αὐτὴ ἡ φροντίδα μας γιὰ τὶς βιοτικὲς ἀνάγκες ποὺ ἔγινε σὲ βάρος τῶν πνευματικῶν μας ἀναγκῶν, τελικὰ δὲν ἔκανε καλύτερα καὶ τὰ βιοτικά μας πράγματα. Ὁ χρόνος ποὺ νομίζαμε ὅτι θὰ κερδίσουμε ἀφήνοντας τὶς πνευματικές μας ὑποχρεώσεις, ὄχι μόνο δὲν κερδήθηκε, ἀλλὰ χάθηκε πολλαπλάσια! Κάποιες φορές, μάλιστα, ὄχι μόνο δὲν εἴχαμε τὰ ἀποτελέσματα ποὺ θέλουμε στὶς βιοτικὲς ἐπιδιώξεις, ἀλλ’ αὐτὲς ἢ πῆγαν πίσω ἢ ἔγιναν ἀκόμη χειρότερες!

* * *

Μοῦ ἔλεγε ἕνας γνωστός μου γιὰ ἕνα συμμαθητή του, ὁ ὁποῖος ἦταν μέτριος στὶς σχολικές του ἐπιδόσεις. Ἐκεῖ στὸ 15 μὲ 16 ἦταν συνήθως οἱ βαθμολογίες του. Κι ὅμως τὸ παιδὶ αὐτό, πέρασε στὴν Ἰατρικὴ Ἀθηνῶν, ἀποφοίτησε χωρὶς καμμιὰ καθυστέρηση μὲ «λίαν καλῶς», στὴ συνέχεια δημιούργησε μία ἄριστη πολύτεκνη οἰκογένεια, ἔγραψε πλῆθος ἀπὸ ἐπιστημονικὲς ἐργασίες καὶ κάνει λαμπρὴ καριέρα στὴ δουλειά του. Ὅλοι τὸν θαυμάζουν καὶ τὸν ρωτοῦν: «Μὰ πῶς τὰ προλαβαίνεις ὅλα;».

Ὥς καὶ αὐτὸς ὁ γνωστός μου, ποὺ μοῦ τὰ διηγιόταν ὅλα αὐτά, τοῦ εἶπε: «Δημήτρη, στ’ ἀλήθεια ποῦ ἀποδίδεις αὐτὴ τὴν ἐπιτυχία σου; Σὲ θυμᾶμαι πολὺ καλὰ στὸ σχολεῖο, ἕνας μέτριος μαθητὴς ἤσουν!» Κι ἐκεῖνος τοῦ ἐξομολογήθηκε τὸ ἑξῆς: «Ἔτσι εἶναι, ὥσπου ἀνακάλυψα ὅτι μὲ τὸν ἐκκλησιασμό, τὴν προσευχὴ καὶ γενικὰ μὲ τὴν προτεραιότητα στὰ πνευματικὰ πράγματα, ὅλα ἀλλάζουν στὴ ζωή σου. Παίρνεις τέτοια εὐλογία ἀπὸ τὸν Θεό, ποὺ τὰ βιοτικὰ πᾶνε ἀπὸ μόνα τους»!

Καὶ μὲ αὐτὸ θυμήθηκα ἕνα ἄλλο περιστατικὸ ποὺ διάβασα. Δύο καταστηματάρχες, πεθερὸς καὶ γαμπρός, διατηροῦσαν καταστήματα μὲ ροῦ­χα στὰ Λουτρὰ τῆς Αἰδηψοῦ στὴν Εὔβοια. Ὁ πεθερὸς κατηγοροῦσε τὸν γαμπρό του ὡς τεμπέλη, γιατί εἶχε τὸ μαγαζί του πάντοτε κλειστὸ τὶς Κυριακές, ἂν καὶ λόγω τῆς ἡμέρας ἡ κίνηση ἦταν μεγάλη! Ἐκεῖνος ὅμως προτιμοῦσε νὰ ἐκκλησιάζεται μὲ τὴν οἰκογένειά του καὶ νὰ κάνει τὴν ἡμέρα αὐτὴ ὅποιες ἀγαθοεργίες μποροῦσε.

Ὅταν κανείς κάνει τό καθῆκον του, εἶναι πολύ ἀναπαυμένος ἐσωτερικά.... π. Ευσέβιος Γιαννακάκης

Στὴ βραδινή τράπεζα τῆς Μονῆς (Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου, Μαρκόπουλο Ωρωπού, ὕστερα ἀπὸ μιὰ κοπιαστική ἡμέρα, ὁ λόγος του σὰν οὐράνια δροσιὰ ἔπεφτε στὶς ψυχές τῶν ἀδελφῶν.

«Κουρασθήκατε σήμερα. Ὅλες πρόθυμες, χαρούμενες, μὲ ὑποδειγματική συνεργασία. Κουρασθήκατε πολύ. Ἀλλὰ ἡ κούραση ξεκουράζει. Ὅταν κανεὶς κάνει τὸ καθῆκον του, εἶναι πολὺ ἀναπαυμένος ἐσωτερικά. Χαριτώνεται ὁ ἄνθρωπος. Τὸν εὐλογεῖ πολὺ ὁ Θεός. Τοσοῦτο μᾶλλον καθ' ὅσον ἐσεῖς κτίζετε τὸ Σπίτι τῆς Παναγίας μας... Κεφαλὴ τῆς Ἀδελφότητός μας ή Παναγία. Νὰ τὴν τιμοῦμε μὲ τὴν αὔξηση τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἁγιότητος...

“Ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Πατρός μου μοναὶ πολλαί εἰσιν”. Οἱ ἰδιαίτερες μονὲς εἶναι γιὰ τοὺς πιστούς, γιὰ τοὺς δυνατούς, γιὰ τοὺς ἀφοσιωμένους εἰς τὸν Θεὸν ἀνθρώπους. Λοιπόν, τί ὡραῖο πράγμα νὰ ζεῖ ἡ καθεμιὰ τὴ μονὴ ποὺ τῆς ἑτοιμάζει ὁ Θεὸς στὸν Οὐρανό! ... Ἀσύλληπτο στὴ σκέψη τῶν ἀνθρώπων.

Τὸ ἀκόλουθο περιστατικό μας δείχνει πόσο σημαντικὴ εἶναι ἡ τέλεση μνημόσυνου στὴ θεία λειτουργία

Το άφθαρτο λείψανο του Αγ.Θεοδοσίου του Τσερνιγκωφ

Κατά την ανακομιδή των λειψάνων και την αγιοκατάταξη του αγ. Θεοδοσίου του Τσερνίγκωφ [ΕΔΩ](η οποία έλαβε μέρος στις 9/22 Σεπτεμβρίου 1896), ο φημισμένος Στάρετς Αλέξιος (+1917), ιερομόναχος του Ερημητηρίου του Γκολοσέεβ [ΕΔΩ] ο οποίος συμμετείχε στην ανακομιδή των λειψάνων, αποκαμωμένος καθώς καθόταν δίπλα στα λείψανα, λαγοκοιμήθηκε και είδε μπροστά του τον άγιο, ο οποίος του είπε:

--Σ’ ευχαριστώ που κοπιάζεις για μένα και σε παρακαλώ θερμά, όταν τελέσεις τη θεία λειτουργία, να μνημονεύσεις τους γονείς μου – και έδωσε τα ονόματά τους.

--Πώς μπορείς εσύ, ω Άγιε, να ζητάς τις δικές μου προσευχές, όταν εσύ ο ίδιος στέκεσαι στον ουράνιο Θρόνο και ικετεύεις το Θεό να δωρίσει στους ανθρώπους το έλεός Του»; ρώτησε ο ιερομόναχος.

--Ναι, αυτό είναι αλήθεια», απάντησε ο άγιος Θεοδόσιος, αλλά η προσφορά στη θεία λειτουργία έχει περισσότερη δύναμη από την προσευχή μου.

«Τὸ μεγάλο στοίχημα ἀνάμεσα σὲ πιστοὺς καὶ ἀπίστους»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Τὸ μεγάλο στοίχημα ἀνάμεσα σὲ πιστοὺς καὶ ἀπίστους»

«Εἰ γὰρ πιστεύοµεν ὅτι Ἰησοῦς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη, οὕτω καὶ ὁ Θεὸς τοὺς κοιµηθέντας διὰ τοῦ Ἰησοῦ ἄξει σὺν αὐτῷ» (Α΄ Θεσ. δ΄, 14). (δηλ.: Δὲν πρέπει νὰ λυπῆσθε σὰν κι’ αὐτούς, διότι ἐὰν ἔχωµεν πεποίθησιν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἀπέθανε καὶ ἀνεστήθη, ἔτσι πρέπει νὰ πιστεύωµεν, ὅτι καὶ ὁ Θεὸς ἐκείνους, ποὺ ἀπέθαναν ἑνωµένοι διὰ τῆς πίστεως µὲ τὸν Ἰησοῦν, θὰ τοὺς φέρῃ ἐνδόξως εἰς τὴν αἰωνίαν ζωὴν µαζὶ µὲ αὐτόν).

Ὁ Χρυσορρήμων μᾶς ἐξηγεῖ γιὰ τὸν θάνατο:

«Ὁ θάνατος δὲν εἶναι ἐξαφάνιση τῆς οὐσίας, ἀλλὰ καταστροφὴ τῆς θνητότητας κι ἐξαφάνιση τῆς φθορᾶς. Καθ’ ὅσον αὐτὸς ὁ θάνατος δὲν καταστρέφει τὸ σῶμα, ἀλλὰ ἐξαφανίζει τὴ φθορά. Γιατὶ ἡ οὐσία μένει καὶ θ’ ἀναστηθῆ μὲ μεγαλύτερη δόξα, ὄχι ὅμως ὅλων. Ἡ μὲν λοιπὸν ἀνάσταση θὰ εἶναι κοινὴ γιὰ ὅλους, ἐνῶ ἡ ἔνδοξη ἀνάσταση θὰ εἶναι γιὰ ἐκείνους ποὺ ἔζησαν ἐνάρετα».Ἀπὸ τὸ ἐξαίρετο βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ Φ. Κόντογλου «Μυστικὰ Ἄνθη» (ἐκδ. «ΑΣΤΗΡ», Ἀθῆναι) παραθέτουμε τὸ ἀκόλουθο ἀποκαλυπτικὸ περιστατικό:

«Δὲ μὲ εἶχε θολώσει καλὰ-καλὰ ὁ ὕπνος, δὲν ξέρω ἂν ἤμουνα ξυπνητὸς ἢ κοιμισμένος, καὶ βλέπω μπροστά μου ἕναν ἄνθρωπο μὲ ἀλλόκοτη ὄψη. Ἤτανε κατακίτρινος, σὰν πεθαμένος, μὰ τὰ μάτια του ἤτανε σὰν ἀνοιχτὰ καὶ μ᾿ ἔβλεπε τρομαγμένος. Τὸ πρόσωπό του ἤτανε σὰν μάσκα… Ἐκεῖνο τὸ πλάσμα μ᾿ ἔκανε ν᾿ ἀνατριχιάσω. Τὸ κοίταζα, καὶ μὲ κοίταζε, δίχως νὰ μιλήσει, σὰν νὰ περίμενε νὰ τὸ γνωρίσω. Καὶ στ᾿ ἀλήθεια, μ᾿ ὅλο ποὺ ἤτανε τόσο ἀλλόκοτο, σὰν νὰ μοῦ εἶπε μία φωνή: «Εἶμαι ὁ τάδε!». Μόλις ἄκουσα τὴ φωνή, τὸν γνώρισα ποιὸς ἤτανε. Τότε κι ἐκεῖνος ἄνοιξε τὸ στόμα του κι ἀναστέναξε. Μὰ ἡ φωνή του σὰν νὰ ἐρχότανε ἀπὸ πολὺ μακριά, σὰ νά ῾βγαινε ἀπὸ κανένα βαθὺ πηγάδι.

Ἔβλεπα πὼς βρισκότανε σὲ μία μεγάλη ἀγωνία, κι ὑπόφερα κι ἐγὼ μαζί του. Τὰ χέρια του, τὰ πόδια του, τὰ μάτια του, ὅλα φανερώνανε πὼς βασανιζότανε. Ἀπάνω στὴν ἀπελπισία μου, πῆγα κοντά του νὰ τὸν βοηθήσω, μὰ ἐκεῖνος μοῦ ῾κανε νόημα μὲ τὸ χέρι του νὰ σταματήσω.

Ἔκτρωση = ἔγκλημα

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἔκτρωση = ἔγκλημα

«Ὁρᾶτε µὴ καταφρονήσητε ἑνὸς τῶν µικρῶν τούτων· λέγων γὰρ ὑµῖν ὅτι οἱ ἄγγελοι αὐτῶν ἐν οὐρανοῖς διὰ παντὸς βλέπουσι τὸ πρόσωπον τοῦ πατρός µου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. 18, 10). (Δηλ.: Προσέχετε νὰ µὴ καταφρονήσετε οὔτε ἕνα ἀπὸ τοὺς µικροὺς αὐτούς· διότι σᾶς λέγω, ὅτι οἱ φύλακές των ἄγγελοι εἶναι ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἔχουν πολλὴν παρρησίαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Διότι εἶναι ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ εἰς τὸν οὐρανὸν ἀποτελοῦν τὸ ἄµεσον περιβάλλον καὶ βλέπουν πάντοτε τὸ πρόσωπον τοῦ Πατρός µου, ποὺ εἶναι εἰς τοὺς οὐρανούς).

Ὁ Ἅγιος Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστὴς ἐτόνιζε:

«Τὸ ἔγκλημα αὐτὸ παίρνει ὁλοένα καὶ μεγαλύτερες διαστάσεις, ἐπικίνδυνες καὶ πρέπει ἐπιτέλους νὰ συνειδητοποιήσουν οἱ γυναῖκες πόσο φοβερὸ εἶναι καὶ νὰ κάνουν ἕνα ἀγῶνα νὰ τὸ σταματήσουν ἢ νὰ ἐμποδίσουν ἄλλες γυναῖκες ποὺ πρόκειται κατὰ διαβολικὴ ἐνέργεια νὰ τὸ διαπράξουν. Γιατί συνήθως φθάνουν στὸ ἔγκλημα αὐτὸ εἴτε ἀπὸ ἄγνοια εἴτε ἀπὸ πίεση εἴτε ἀπὸ πάλη ἐσωτερική.

Κυρίως συμβάλλει ἡ συνέργια τοῦ διαβόλου μὲ αἰτίες καὶ ἀστήρικτες δικαιολογίες καὶ προφάσεις καὶ ἀδυναμίες, ὅπως π.χ. δὲν φθάνουν τὰ οἰκονομικά, μὲ πιέζει ὁ ἄντρας μου κ.λπ. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ εἶναι καὶ ἡ ἄγνοια καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐκμεταλλεύεται ὁ διάβολος καὶ κατορθώνει νὰ παρασύρη τὶς μητέρες σ’ αὐτὸ τὸ τραγικὸ ἁμάρτημα.

Σωτηρία Νούση (+ 6 Ἰουνίου 2022): μιὰ ἁγία μοναχικὴ ψυχή, καὶ ἡ συγκλονιστικὴ παρουσία τοῦ Ὁσίου Παϊσίου στὴν ζωή της

Η Σωτηρία Νούση, ασκήτρια στον κόσμο και ο Άγιος Παΐσιος

«Για τον Όσιο Παΐσιο άκουσα για πρώτη φορά πριν από πολλά χρόνια μέσα στο τραίνο, όπου συνταξίδευα με μια παρέα φοιτητών. Επέστρεφαν από το Άγιον Όρος, φαίνονταν ενθουσιασμένοι και μιλούσαν συνέχεια για την αγιοσύνη και την διορατικότητα του π. Παϊσίου. Επιθύμησα να γνωρίσω και εγώ τον Γέροντα και ρώτησα:

– Παιδιά, αυτόν τον Γέροντα δεν μπορώ να τον γνωρίσω κι΄εγώ ;

—Όχι, εσείς δεν μπορείτε να πάτε στο Άγιο Όρος.

-Έξω δεν βγαίνει;

-Δεν γνωρίζομε. Εμείς πηγαίνομε στο Κελί του Τιμίου Σταυρού κοντά στην Σταυρονικήτα.»

Παρέμεινε για πολλά χρόνια ανεκπλήρωτη η επιθυμία μου να γνωρίσω τον Άγιο Γέροντα Παΐσιο και όταν αργότερα πήγα προσκύνημα στους Αγίους Τόπους και επέστρεψα στην Αθήνα, προσευχήθηκα ( στον Θεό και είπα ):

«Κύριε μου, θέλω εάν είναι ευλογημένο, να γνωρίσω τον πάτερ Παΐσιο, όποτε Εσύ θέλεις, εγώ θα περιμένω…»

Την παραμονή της Πρωτομαγιάς του 1978, με πήρε τηλέφωνο μια γνωστή μου δασκάλα και μου είπε, ότι αύριο θα πάνε σε ένα γνωστό μας Μοναστήρι, αν θέλω να πάω μαζί τους. Απάντησα ότι δεν μπορώ, γιατί είχα κάποια εργασία.

Το βράδυ της Πρωτομαγιάς, με πήρε πάλι τηλέφωνο η δασκάλα και μου είπε, ότι πήγαν στο Μοναστήρι και εκεί συνάντησαν και τον γέροντα Παΐσιο. «Ήταν περαστικός, πήγαινε για Αθήνα και έδωσε από ένα σταυρουδάκι σε όλα τα κορίτσια της παρέας.

«Στενοχωρήθηκα, έκλαιγα σαν μικρό παιδί και έλεγα: «Χριστέ μου, γιατί δεν με φώτισες να πάω και εγώ στο Μοναστήρι που σου το ζήτησα τόσο πολύ για να γνωρίσω τον π. Παΐσιο;».

Παρηγορήθηκα, όταν είδα (εν ύπνω, ή εν οράματι) τον Γέροντα, που μου είπε:

....τότε κατάλαβα γιατί τοῦ ἔβαλα ἐδαφιαία μετάνοια....

Ήταν τέτοιες μέρες του Μαίου του 2005, κάτω στην Δάφνη του Αγίου Όρους αμέτρητος κόσμος, ο καιρός βοηθούσε τους επισκέπτες. Όλοι μαζεμένοι στο καφενείο για λιγο νερό, σκιά και κάνα κάφε.

Άλλοι έβγαιναν από το Όρος, κι άλλοι έμπαιναν. Εγώ με καλή παρέα έφευγα από το Όρος μετά από ένα μικρό αλλά απερίγραπτο διήμερο. Αυτός έμπαινε. Ξαφνικά ο φίλος μου λέει στο αυτί : "Ο Σιατίστης, πάμε να πάρουμε την ευλογία του". Πήγα από πίσω μη γνωρίζοντας πολλά. Όταν έφτασα μπροστά του αντί για ευλογία του έβαλα εδαφιαία μετάνοια, δεν ξέρω γιατί, σαν να μην το έκανα εγώ, πρώτη φορά στην ζωή μου έκανα τέτοιο πράγμα σε άνθρωπο.

Ἐγὼ εἶμαι Αὐτός, ποὺ θὰ πάρεις αὔριο..!

Διηγείται ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Κάποτε μια χριστιανή εξομολογήθηκε σε μένα στο παρεκκλησάκι του Αγίου Χαραλάμπους.

Μετά την εξομολόγηση και ενώ παρέμειναν οι δικοί της, για να πάρουν σειρά

εκείνη κατέβηκε στον κεντρικό Ναό και μπήκε μέσα να προσκυνήσει.

Ο Ναός ήταν άδειος.Άναψε ένα κεράκι και άρχισε να προσκυνάει τις εικόνες.

Και τότε είδε,για μια στιγμή την Ωραία Πύλη ανοικτή και πάνω στην Αγία Τράπεζα να κάθεται ένας ωραίος ξανθός νέος.

Μόλις τον είδε, του έβαλε τις φωνές:

-Δεν ντρέπεσαι, του είπε, να κάθεσαι πάνω στην Αγία Τράπεζα;

Κατέβα κάτω γρήγορα, βγες έξω…Αλλά τέτοιοι είστε εσείς οι νέοι, κακομαθημένοι, ασεβείς,χαραμοφάηδες, τεμπέληδες, μακρυμάλληδες, αναρχικοί…

δὲν ἤρθανε τυχαῖα ἐδῶ, γιὰ νὰ πάρεις λεφτὰ ἐσύ, ἀλλὰ γιὰ νὰ πιστέψεις!...

Είχαμε πάει κάποτε, με 8 λεωφορεία να προσκυνήσουμε τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο στην Εύβοια.

Κανείς από τους 8 οδηγούς, δεν φιλοτιμήθηκε να ανάψει καν, ένα κερί στον Άγιο.

Ήσαν και οι 8 οδηγοί άπιστοι και μας περίμεναν έξω...

Ένα από τα 8 πούλμαν το πιο καινούριο, παρουσίασε ξαφνικά μία βλάβη, καθώς εμείς προσκυνούσαμε τον Άγιο.

Είχε τρυπήσει το ρεζερβουάρ.

Κάτι το παράδοξο, να συμβαίνει κάτι τέτοιο, σε ένα ολοκαίνουριο πούλμαν.

Δεν μπορούσαν οι οδηγοί να κάνουν τίποτα!

Τότε πλησιάζω τον οδηγό του συγκεκριμένου λεωφορείου και του λέω:

Ὁ ὁμολογητὴς τῶν κομμουνιστικῶν φυλακῶν π.Ιωάννης Iovan

Ο π .Ιωάννης Iovan(1922-2008) έμεινε στις κομμουνιστικές φυλακές για εννιά χρόνια.Το 1955,την ημέρα της συλλήψεως του κατεσχέθη το πετραχήλι του ως ενοχοποιητικό στοιχείο. Ο π. Ιωάννης όμως το περίμενε και είχε ράψει το αντιμήνσιο-απαραίτητο για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας-στο μέσα μέρος της φανέλας του. Έτσι είχαν μέσα στα κελιά ένα αντιμήνσιο. Με ένα Ποτήριο που είχε φτιάξει από ένα κουτί φαρμάκων ,όλα τα κελιά από τα οποία πέρασε έγιναν φωτεινοί ναοί.

«Δεν μπορώ και δεν θέλω να ξεχάσω την φυλακή. Εκεί έζησα τις πιο ανυψωτικές πνευματικές στιγμές της ζωής μου. Εκεί γεννήθηκα για δεύτερη φορά και έζησα αναρίθμητα θαύματα» έλεγε ο π. Ιωάννης όταν γύρισε στην Μονή Recea.

«Την μεγαλύτερη ταπείνωση», θυμάται ο π. Ιωάννης, την έζησα την πρώτη μέρα του Πάσχα ,όταν μετά την Θεία Λειτουργία που τελέσαμε στα κρυφά ,άρχισα να μιλάω στους συγκρατούμενούς μου για την Ανάσταση του Χριστού.

Ένας φύλακας,Ταταρικής καταγωγής,που τον είχαμε ονομάσει ''τετράγωνο κεφάλι'',με άκουγε πίσω από το ''ματάκι''της πόρτας.και με ''κάρφωσε''στον αξιωματικό υπηρεσίας.Εκείνος διέταξε να μου ξυρίσουν το μούσι.Μάταια προσπάθησα να αμυνθώ υποστηρίζοντας ότι οι κρατούμενοι άλλων ομολογιών είχαν δικαίωμα να φέρουν μούσι.Δύο φύλακες με άρπαξαν και με πήγαν στον αξιωματικό ο οποίος μου έκοψε το μούσι με ένα ψαλίδι.

19 Μαΐου - Πρὶν ἀπὸ 41 χρόνια, στὸ μοναστήρι Gornensky τῆς πόλης τῆς Ἱερουσαλήμ, ἡ μοναχὴ Varvara (Vasilenko) /05/23/1915 - 19/05/1983/ καὶ ἡ μοναχὴ Veronica (Vasilenko) /1940 - 19/05/1983/ , μητέρα καὶ κόρη, σκοτώθηκαν.

19 Μαΐου - Πριν από 41 χρόνια, στο μοναστήρι Gornensky της πόλης της Ιερουσαλήμ, η μοναχή Varvara (Vasilenko) /05/23/1915 - 19/05/1983/ και η μοναχή Veronica (Vasilenko) /1940 - 19/05/1983/ , μητέρα και κόρη, σκοτώθηκαν.

Ο διάσημος Ρώσος συγγραφέας Βλαντιμίρ Κρούπιν σε ένα του δοκίμιο έγραψε για την Άνω Μονή: «Και το μοναστήρι διατηρείται επίσης αόρατα από τις μοναχές που έχουν πεθάνει εδώ και είναι αφιερωμένες σε αυτήν την ξηρά. Ιδιαίτερα σεβαστός είναι ο τάφος δύο μοναχών, μητέρας και κόρης, της Βερόνικας και της Βαρβάρας. Πάντοτε στον τάφο τους ανάβει ένα χρυσό καντήλι. Αυτοί είναι μάρτυρες της εποχής μας. Μόλις πρόσφατα δολοφονήθηκαν βάναυσα. Από ποιον? Υπηρέτες του Σατανά».

Η μοναχή Βαρβάρα γεννήθηκε στην περιοχή του Σμολένσκ, σε οικογένεια αγροτών. Πριν μπει στο μοναστήρι, εργάστηκε στην πατρίδα της στην περιοχή του Σμολένσκ σε καιρό ειρήνης και πολέμου.

Παντρεύτηκε το 1937 και το 1940 γεννήθηκε μια κόρη. Ο άντρας μου πέθανε στον πόλεμο. Η νεαρή χήρα υπέφερε βαριές θλίψεις: έναν παράλυτο πατέρα (που έμεινε εκεί για τρία χρόνια), ένα μικρό παιδί και πολεμική πείνα. «Πήγαινε και αγοράζεις ένα κιλό πατάτες», είπε η μητέρα, «αλλά δεν ξέρεις ποιος: είτε ο άρρωστος πατέρας είτε το παιδί.

Γέρων Θὲόδωρος Σπηλαιώτης: «Ὁ ἀσκητὴς τοῦ Ἁγιοφαράγγου» Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἱερεμίου Γεωργαλῆ

Γέρων Θεόδωρος Σπηλαιώτης: «Ο ασκητής του Αγιοφαράγγου»

Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἱερεμίου Γεωργαλῆ

Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀγαποῦν τὴν λησμοσύνη εἶναι στοῦ Θεοῦ τὴν θύμηση. Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἐκκωφαντικά σιωποῦν, συνομιλοῦν ἀδιάκοπα μετὰ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Ὅταν μακραίνουν ἐκ τοῦ κόσμου, τοὺς ἀνθρώπους ὠφελοῦν. Καὶ ὅταν στὶς ἐρήμους κατοικοῦν, τὰ διαβατικὰ τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν περιπατοῦν. Στοὺς κάτω τούτους χρόνους, κατὰ τοὺς ὁποίους ἡ ὀσμὴ τῆς ἁμαρτίας καὶ ἡ δαιμονιώδης βλασφημία ἔφθασαν στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ, εὐωδία οὐράνια καὶ παρηγορία ὑπερκόσμια ξεχύνεται ἀπὸ τὸ ἡγιασμένο ὄρος τῶν Ἀστερουσίων, τῆς ἁγιοτόκου καὶ ἡρωοτόκου Κρήτης. Τὸ ἑσπέρας τῆς Μεγάλης Πέμπτης, ὅταν στὶς Ἐκκλησιὲς, τῆς ὑπ’ οὐρανὸν Ὀρθοδοξίας, ὑψώνονταν ὁ Ἐσταυρωμένος Σωτήρας Χριστός, ὑψώθηκε καὶ ἐκ τῶν προσκαίρων καὶ φθαρτῶν εἰς τὰ οὐράνια καὶ ἄφθιτα, ὁ σπηλαιώτης ἀσκητὴς τοῦ Ἁγιοφαράγγου, παπά-Θεόδωρος. Πόσες φορὲς δὲν ἐπικαλέσθηκε τὸν Κύριο μὲ τὸ «Μνήσθητι μου» τοῦ εὐγνώμονος ληστοῦ. Δεσποτικῆς φωνῆς ἀξιώθηκε ὁ μακάριος γέρων, «Σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ Παραδείσῳ».

Στὶς ἀπαρχὲς τῆς ἱερατικῆς του διακονίας, πῦρ οὐράνιο κατέκαυσε τὴν καρδία του, ἀφοῦ ἔχυσε κρουνοὺς δακρύων μετανοίας. Ἐπίσκεψη Θεοῦ ἡ παράδοξη καὶ ἀνερμήνευτη ἀπόφασὴ του, γιὰ ἀσκητικὴ ἀναχώρηση. Δὲν ἐμπιστεύεται τὸν λογισμὸ του, διὰ τοῦτο καὶ προσφεύγει στὸν Ἅγιο γέροντα Παΐσιο, στὸν ὁσιώτατο ἀσκητὴ τῶν Κατουνακίων π. Ἐφραὶμ ἀλλὰ καὶ στὸν ἀκραιφνὴ ἑρμηνευτὴ τῶν θείων καὶ ἱερῶν Κανόνων, Ἀρχιμανδρίτη Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο.

Καὶ οἱ τρεῖς, ἐν ἑνὶ στόματι, ἀναγνωρίζουν τὴν πρόσκληση τοῦ Θεοῦ στὸν π. Θεόδωρο καὶ τοῦ δείχνουν τὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν, τὴν ἡγιασμένη ἔρημο. Μετὰ ἀπὸ πολλὲς δοκιμασίες κατέρχεται στὴν Κρήτη, στὸ Φαράγγι τῶν Ἁγίων. Ὁ μακαριστός, πλέον, Μητροπολίτης Γορτύνης καὶ Ἀρκαδίας, κυρὸς Κύριλλος, σὲ συνάντηση ποὺ εἶχε μὲ τὸν γέροντα Θεόδωρο, τοῦ ἐκφράζει τὶς ἐγκάρδιες εὐχαριστίες του, διότι μὲ τὴν παρουσία του ξαναζωντάνεψε τὸ ἐρημωμένο φαράγγι καὶ τοῦ δίδει τὴν πατρικὴ του εὐχὴ, νὰ συνεχίσει τὸν ἀσκητικὸ του ἀγώνα, ἐν προσευχῇ καὶ νηστεία, στὸν Προφήτη Ἠλία.

Ὁ π. Γαβριὴλ ἔφερε πολλοὺς ποὺ δὲν ἦταν ἰσχυροὶ στὴν πίστη, ἀλλὰ ποὺ ἀναζητοῦσαν τὸν Θεό, στὸ μαντρὶ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

Ο π. Γαβριήλ έφερε πολλούς που δεν ήταν ισχυροί στην πίστη, αλλά που αναζητούσαν τον Θεό, στο μαντρί της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ο Zakaria Chugoshvili μίλησε για μία από αυτές τις περιπτώσεις: «Το θαύμα που συνέβη στη ζωή μου ήταν εκπληκτικό και αξέχαστο. Σε ηλικία 21 ετών στράφηκα στη θρησκευτική ζωή. Όταν δεν είχα καν διαβάσει πλήρως το Ευαγγέλιο, οι εχθροί των ανθρώπων ήθελαν να με πάρουν από την Εκκλησία και να Με καταστρέψουν πνευματικά. Στη μεταφορά, στο δρόμο για τη Σιόνη, βρέθηκα δίπλα σε μια νεαρή γυναίκα που είχε ανοίξει το Ευαγγέλιο και διάβαζε ήσυχα στον εαυτό της. Σκέφτηκα ότι ήταν πιστή και άρχισα να της μιλάω (τότε δεν ήξερα τίποτα για αιρέσεις). Σε όλο το ταξίδι προσπαθούσε να με πείσει ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός και ότι δεν είναι απαραίτητο να πηγαίνω στην εκκλησία.

Παρέθεσε αποσπάσματα από τη Βίβλο που δεν διάβασε πλήρως και χρησιμοποίησε αποσπάσματα που δεν είχαν συνεκτικό περιεχόμενο για να με μπερδέψει. Το κατάλαβα όταν διάβασα τις Αγίες Γραφές. Αυτή η κουβέντα με επηρέασε πολύ άσχημα. Λες και η ψυχή μου, που έκανε τα πρώτα της βήματα στη χριστιανική ζωή, χωρίστηκε στα δύο. Με κυρίευσε κάποιο είδος σοβαρής δυαδικότητας - ένα συναίσθημα παρόμοιο με την κατάθλιψη.

Ἱερεὺς κατέλυσε Θείαν Κοινωνίαν μὲ χλωρίνην

Ὁ π. Ἐμμανουὴλ Κεντρωτᾶς, ἱερέας τῆς Μήλου τὴ δεκαετία τοῦ 80΄, διηγήθηκε στὸ βαπτιστήρι του, ἀργότερα ἱερέα τῆς βορείου Ἑλλάδας, τὸ ἑξῆς θαυμαστὸ λειτουργικὸ γεγονός. Εἶχε πάει κάποτε νὰ λειτουργήσει σὲ ἕνα ἐξωκκλήσι τοῦ νησιοῦ. Πρὶν πάει ἔστειλε κάποιες γυναῖκες νὰ τὸ καθαρίσουν. Κατὰ λάθος ὅμως κάποια κυρία φεύγοντας ξέχασε τὸ μπουκάλι τῆς χλωρίνης στὴν προσκομιδή, ἐκεῖ ὅπου ἑτοιμάζονται τὰ Τίμια Δῶρα. Οἱ ἱερεῖς στὴ Θεία Κοινωνία ἐκτὸς ἀπὸ Ἄρτο καὶ Οἶνο χρησιμοποιοῦν συμβολικὰ καὶ λίγο νερό, ἐπειδὴ ὅταν λογχίσθηκε ἡ πλευρὰ τοῦ Κυρίου, κατὰ τὴ Σταύρωση, βγῆκε αἷμα καὶ ὕδωρ.

Ὁ π. Ἐμμανουὴλ ὡς διαβητικὸς ποὺ ἦταν ἀραίωνε πολὺ τὸν Οἶνο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ρίξει πολὺ ἀπὸ τὸ περιεχόμενο τοῦ μπουκαλιοῦ τῆς χλωρίνης, νομίζοντας ὅτι περιεῖχε νερό. Μετὰ τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν καθὼς ἔριξε, ὡς εἴθισται, τὸ ζέον, δηλαδὴ τὸ βραστὸ νερό, μέσα στὴ Θεία Κοινωνία, ἡ χλωρίνη ἔβρασε μέσα στὸ Ἅγιο Ποτήριο. Ὁ ἱερέας παραξενεύθηκε καὶ μυρίζοντας τὴ Θεία Κοινωνία κατάλαβε ὅτι εἶχε ρίξει χλωρίνη. Μύρισε καὶ τὸ μπουκάλι τῆς χλωρίνης καὶ ἐπιβεβαιώθηκε.

Πῶς θὰ κοινωνοῦσε τώρα τὸν κόσμο; Ἐπιπλέον δὲν ἔπρεπε νὰ πεταχθεῖ ἡ Θεία Κοινωνία. Βγῆκε τότε στὴν Ὡραία Πύλη καὶ ἐνημέρωσε τοὺς πιστοὺς ὅτι δὲν θὰ μποροῦσε σήμερα νὰ κοινωνήσει κανένα.

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης – Διηγήσεις: «Φαγητὰ δὲν τρώω» – «Δὲν μὲ ἀδίκησε ὁ Θεός» – Ἄρρωστος νήστευε

κγ΄. «Φαγητά δέν τρώω»

­Έχω πολ­λές ἀρ­ρώ­στι­ες, ἀλ­λά πα­ρα­κά­λε­σα τόν ἅ­γιο Δαυ­ΐδ νά ἔ­χω τίς δο­κι­μα­σί­ες αὐ­τές, ἀλ­λά νά μοῦ δί­νη ὑ­πο­μο­νή, καί νά μήν εἶ­ναι κά­τι σο­βα­ρό. Νά μήν ἔ­χω τί­πο­τα ζά­χα­ρο. Νά μπο­ρῶ νά τρώ­ω δύ­ο φέ­τες ψω­μά­κι τήν ἡ­μέ­ρα, για­τί φα­γη­τά δέν τρώ­ω, μέ συγ­χω­ρεῖ­τε γιά τήν φρά­ση μου, ἀλ­λά λί­γο ψω­μά­κι τό θέ­λω. Ἀ­πό μι­κρό παι­δί ἔ­τρω­γα πάν­τα τό ψω­μά­κι. Τοὐ­λά­χι­στον νά τρώ­ω δύ­ο φέ­τες ψω­μά­κι καί λί­γο νε­ρά­κι καί τί­πο­τα ἄλ­λο δέν θέ­λω. Ἔ! βο­ή­θη­σε ὁ ἅ­γιος καί δέν ἔ­χω τί­πο­τα τό σο­βα­ρό, μό­νο αὐ­τή τήν βρα­δυ­καρ­δί­α. Ἀλ­λά δέν ἀ­πελ­πί­ζο­μαι καί λέ­γω, “Δό­ξα τῷ Θε­ῷ”. Ὅ­ταν τε­λει­ώ­ση ἡ προ­θε­σμί­α μου, θά φύ­γω ἀ­πό αὐ­τή τήν ζω­ή. Τοὐ­λά­χι­στον νά εἴ­μα­στε κον­τά στόν Θε­ό καί νά μᾶς βρῆ ὁ Θε­ός ὅ­πως θέ­λει».

κδ΄. «Δέν μέ ἀδίκησε ὁ Θεός»

­Εξήν­τα ἕ­ξι χρό­νια ζῶ, πο­τέ δέν μέ ἀ­δί­κη­σε ὁ Θε-ός. Μοῦ λέ­ει κά­ποι­ος: “Σοῦ ἔ­δω­σε ἀρ­ρώ­στι­ες ὁ Θε­ός, για­τί νά σοῦ τίς δώ­ση, ἀ­φοῦ πι­στεύ­εις στόν Θε­ό;”.