Στὴν πυρκαγιὰ τοῦ πειρασμοῦ (ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Παϊσίου του Ἁγιορείτου).

Στὴν πυρκαγιὰ τοῦ πειρασμοῦ (ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου)

Πιάσανε αἰχμάλωτο τὸν ἅγιο Παΐσιο σὰν ἦταν νεαρὸ παλληκαράκι καὶ τὸν φυλάκισαν. Δὲν εἶχε κάνει κάτι. Εἶχαν ἁπλῶς τὴν ὑποψία ὅτι δὲν ἦταν δικός τους. Τὸν καιρὸ τοῦ ἐμφυλίου πολέμου ἦταν πολὺ πιθανὸ νὰ συλληφθεῖ κάποιος –ἀκόμα καὶ νὰ ἐκτελεστεῖ– μόνο μὲ μιὰ ὑποψία. Τὸν ρίξανε σ’ ἕνα δωμάτιο μαζὶ μὲ ἄλλους, σὲ συνθῆκες ἄθλιες. Ἦταν τόσοι πολλοί, ποὺ δὲν χω ροῦσαν νὰ ξαπλώσουν. Ἄσε τὶς ψεῖρες ποὺ ἔστηναν χορὸ στὰ κεφάλια τους!

Ἡ ταλαιπωρία κορυφώθηκε ὅταν τὸν ἔβγαλαν ἀπὸ κεῖ καὶ τὸν ἔκλεισαν σ’ ἕνα ἄλλο, πολὺ μικρὸ δωματιάκι, καὶ μετὰ ἔφεραν δύο γυναῖκες ἀπὸ τὸ δικό τους ἰδεολογικὸ στρατόπεδο, σχεδὸν γυμνές, καὶ τὶς ἔβαλαν μέσα. «Παναγία μου!» προσευχήθηκε μὲ θέρμη τὸ νεαρὸ παλληκάρι, «φύλαξέ με καὶ σκέπασέ μέ». Ἦταν τόσο ἔντονο τὸ αἴτημά του, ποὺ ἡ Παναγία τὸν ἐνίσχυσε τόσο, ποὺ τὶς ἔβλεπε μὲ ἀπάθεια, σὰν νὰ ἦταν ἀδελφές του. Ὕστερα τοὺς μίλησε μὲ πόνο ψυχῆς, μὲ ἀγάπη. Καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε: ἦρθαν σὲ συναίσθηση καὶ μὲ δάκρυα βγῆκαν ἀπὸ τὸ δωματιάκι.

Τά πάθη καί ἡ κατάθλιψη (βιβλίο, σελ. 59- 72), Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἄν δέν δεχθοῦν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος, δέν μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μαζί τους, ἔστω κι ἀν δεχθοῦν ὅλα τά ἄλλα.

π. Γεώργιος Καψάνης

Ἑνωνόμαστε μέ τόν Θεό διά τῶν ἀκτίστων θείων ἐνεργειῶν του κι ὄχι διά τῆς οὐσίας Του. Αὐτό εἶναι τό μυστήριο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ζωῆς μας.

Αὐτό δέν μποροῦν νά τό δεχθοῦν οἱ Δυτικοί αἱρετικοί. Ἐπειδή εἶναι ὀρθολογισταί, δέν κάνουν διάκριση μεταξύ οὐσἰας καί ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, καί λέγουν ὅτι ὁ Θεός εἶναι μόνο οὐσία. Γι’ αὐτό καί δέν μποροῦν νά ὁμιλοῦν περί θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Γιά νά μή πέσουν στόν πανθεϊσμό δέν ὁμιλοῦν καθόλου γιά θέωση.

Καί ποιός τότε ἀπομένει κατ’ αὐτούς ὡς σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου; Ἁπλῶς μία ἠθική καλλιτέρευσις. Ἀλλά ἡ ἠθική τελειοποίησις εἶναι πολύ λίγο γιά τόν ἄνθρωπο. Ἐμεῖς ὡς τελικό στόχο μας ἔχουμε νά ἑνωθοῦμε μέ τόν ἅγιο Θεό. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας τοῦ σύμπαντος. Αὐτό θέλουμε.

Τά πάθη καί ἡ κατάθλιψη (βιβλίο)- Πρόλογος- Εἰσαγωγή (σελ. 5-23), Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Κυριακὴ Δ’ Νηστειῶν, Τὸ Παράπονο τοῦ Χριστοῦ.

«Ὦ γενεά ἄπιστος, ἕως πότε πρός ὑμᾶς ἔσομαι, ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;».

(Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ)

Κατεβαίνοντας ὁ Χριστός ἀπό τό ὄρος τῆς μεταμορφώσεως καί τῆς δόξας του, βρίσκεται ἀντιμέτωπος μέ τήν ἀθλιότητα τῶν ἀνθρώπων, πού στενάζουν κάτω ἀπό τή δουλεία τοῦ Σατανᾶ.

Ἕνας πατέρας, πού βλέπει σάν ἔσχατη ἐλπίδα γιά τό παιδί του τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ, χωρίς ὅμως νά ἔχει τήν ἀπαιτούμενη πίστη νά δεχθεῖ αὐτή τήν δύναμη. Θά τολμήσει μάλιστα, θρασύς ὅπως εἶναι, νά πεῖ καί σ’ αὐτόν τόν Χριστό: «Εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν». Ἄν δηλαδή καί σύ μπορεῖς νά κἀμεις κάτι, κάμε το (εἰδ’ ἄλλως, ἄσε με νά πάω στή μοῖρα μου…). Πόση σκληρότητα!

Εἶναι καί οἱ Μαθηταί, πού μέσα στό ψῦχος ἐκεῖνο τῆς ἀπιστίας καί σκληροκαρδίας, παγώνουν καί χάνουν τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπό τά χέρια τους, ἀδυνατῶντας νά θεραπεύσουν τό βασανισμένο παιδί.

Εἶναι ἀκόμα καί οἱ Γραμματεῖς· ἐπωφελοῦνται τήν ἀποτυχία τῶν μαθητῶν, γιά νά ἐκτοξεύσουν τό δηλητἠριό τους ἐνἀντια σ’ αὐτούς, ἀλλά προπάντων ἐνάντια στόν Διδάσκαλό τους.

Εἶναι τέλος, καί ὁ λαός, ὁ ὄχλος, ἡ εὐμετάβλητη αὐτή μάζα, πού δυστυχῶς ἐπηρεάζεται καί παρασύρεται συνήθως ἀπό τούς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ καί ὑπηρετεῖ τά συμφέροντά τους.

Ἐκεῖ ποὺ ἐκτελέστηκαν πάνω ἀπὸ 900 κληρικοί.

Ἐκεῖ ποὺ ἐκτελέστηκαν πάνω ἀπὸ 900 κληρικοί.

(Τὸ δάσος του Μπούτοβο)

Ἦταν χειμῶνας τοῦ 1937 μιὰ ὁμάδα ἱερέων, ἀνάμεσά τους καὶ ἕνας γέροντας ἐπίσκοπος, μεταφέρθηκαν μὲ τὸ «μαῦρο κοράκι» (τὰ κλειστὰ φορτηγὰ τῶν Κομμουνιστῶν μυστικὴ ἀστυνομία του Στάλιν) στὸν τόπο τῶν ἐκτελέσεων. Τὸ ἔδαφος ἦταν παγωμένο, σκληρὸ σὰν πέτρα, καὶ οἱ λάκκοι εἶχαν ἀνοιχτεῖ ἀπὸ μέρες μὲ μπουλντόζες.

Οἱ φύλακες, μὲ τὰ πρόσωπα καλυμμένα, τοὺς διέταξαν νὰ βγοῦν ἔξω. Ἡ διαδικασία ἦταν τυπική, ψυχρὴ καὶ γρήγορη. Ὅμως, συνέβη κάτι ποὺ οἱ δήμιοι δὲν περίμεναν.

Καθὼς τοὺς ἔστηναν στὴν ἄκρη τοῦ ὀρύγματος, ὁ ἐπίσκοπος, μὲ τρεμάμενη ἀλλὰ καθαρὴ φωνή, ἄρχισε νὰ ψάλλει τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη».

Οἱ ὑπόλοιποι ἱερεῖς, ἀντὶ νὰ κλάψουν ἢ νὰ ζητήσουν ἔλεος, ἑνώθηκαν μαζί του. Ἡ ψαλμωδία τους ἀντηχοῦσε στὸ δάσος, σπάζοντας τὴν ἀπόλυτη σιωπὴ τοῦ θανάτου

Ἕνας ἀξιωματικὸς οὔρλιαξε νὰ σταματήσουν, σημαδεύοντας τὸν ἐπίσκοπο στὸ πρόσωπο. Ἐκεῖνος τὸν κοίταξε στὰ μάτια μὲ μιὰ γαλήνη ποὺ φαινόταν ἀπόκοσμη. «Σᾶς συγχωροῦμε, τέκνα μου», ψιθύρισε, «γιατί δὲν ξέρετε τί κάνετε».

Τί ἰδιαίτερο ἔκαναν κάποιοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὀνομάστηκαν Μεγάλοι;

Τί εἶναι αἵρεση;

Ἡ αἵρεση σημαίνει ὅτι δέν ἀκολουθῶ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά αἱροῦμαι. Αἱροῦμαι στά ἀρχαῖα ἑλληνικά σημαίνει ἐκλέγω. Αἴρεση σημαίνει ἐκλογή. Διαλέγω μιά δική μου διδασκαλία, μιά δική μου γνώμη, καί αὐτή τήν γνώμη ἀκολουθῶ ἐγώ, καί δέν μέ ἐνδιαφέρει τί λέει ἡ Ἐκκλησία, τί λέει ἡ Ἁγία Γραφή καί τί λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ἑπομένως ἡ αἵρεση εἶναι μιά προσωπική διδασκαλία κάποιου πατριάρχη, ἐπισκόπου, ἱερέως, μοναχοῦ, λαϊκοῦ.

Σήμερα ἔχουμε αἱρέσεις;

Ναί, σήμερα ἔχουμε πάρα πολλές αἱρέσεις, γύρω στίς 350-400. Οἱ περισσὀτερες εἶναι ἀπό τόν χῶρο τοῦ προτεσταντισμοῦ· καί πολλές βέβαια ἀπό τίς αἱρέσεις εἶναι καί αἱρέσεις τοῦ παπισμοῦ. Δηλαδή, ὁ παπισμός καί ὁ προτεσταντισμός εἶναι αἱρέσεις.

Τί εἶναι ὁ οἰκουμενισμός;

«Μοναχὴ Θεοτέκνη καὶ Μονὴ Μεγάλου Μετεώρου: Ἱστορία, Μνήμη καὶ Παρακαταθήκη»

«Μοναχή Θεοτέκνη και Μονή Μεγάλου Μετεώρου: Ιστορία, Μνήμη και Παρακαταθήκη»

Γεώργιος Αποστολάκης, αντιπρόεδρος ΑΠ ε.τ.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση και βαθύ αίσθημα ευγνωμοσύνης καταθέτω αυτές τις γραμμές με αφορμή την έκδοση του νέου βιβλίου της λογίας μοναχής Θεοτέκνης, μέλους της αδελφότητας της Ιεράς Μονής Αγίου Στεφάνου Μετεώρων. Το έργο αυτό, τέταρτος και τελευταίος τόμος της μνημειώδους σειράς «Το πέτρινο δάσος», αφιερωμένος στη Μονή Αγίου και Μεγάλου Μετεώρου, δεν αποτελεί απλώς μία ακόμη επιστημονική συμβολή, αλλά ένα έργο ζωής, καρπός μακράς έρευνας, προσευχής και πνευματικής ωρίμανσης.

Σε έναν καιρό όπου η ιστορική μνήμη συχνά αποσπασματοποιείται και η παράδοση αντιμετωπίζεται είτε επιφανειακά είτε εργαλειακά, η μοναχή Θεοτέκνη προσφέρει ένα έργο σπάνιας πληρότητας και ακρίβειας. Οι επτακόσιες σελίδες του τόμου αυτού δεν είναι απλώς συσσώρευση πληροφοριών· είναι μια οργανική σύνθεση ιστορίας, θεολογίας, φιλολογίας και βιωματικής γνώσης του μοναστικού πολιτισμού των Αγίων Μετεώρων. Οι πηγές που αξιοποιούνται, πολλές εκ των οποίων δυσπρόσιτες ή παραγνωρισμένες, φωτίζουν πτυχές της ιστορίας της Μονής του Μεγάλου Μετεώρου με τρόπο πρωτότυπο και τεκμηριωμένο, καθιστώντας το βιβλίο σημείο αναφοράς για κάθε μελλοντική μελέτη.

Περί Βιβλίων

❈ Γιατί χρησιμοποιοῦμε τό Ψαλτήρι στήν Ἐκκλησία, τούς ὕμνους κ.τ.λ.; Διότι ὅλα αὐτά τά κείμενα εἶναι γραμμένα ἀπό θεωμένους ἀνθρώπους, ὅπως ὁ Δαβίδ καί ὅλοι οἱ ἄλλοι, ὁπότε βοηθοῦν καί μᾶς νά φθάσουμε στήν κατάσταση τοῦ φωτισμοῦ. Μόνο πού τά διαβάζει κανείς ἁγιάζεται.

Γι' αὐτό, ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος: "νά διαβάζετε κανόνες καί μόνο πού τούς ἀκοῦς ἁγιάζεσαι ἀναίμακτα, χωρίς κόπο". Εἶναι κρίμα λοιπόν πού οἱ ἄνθρωποι δέν πηγαίνουν νωρίς στήν Ἐκκλησία γιά νά ἀκούσουν τούς κανόνες, διότι στόν Ὄρθρο διαβάζονται οἱ κανόνες τῶν Ἁγίων τῆς ἡμέρας. Συμβάλλουν δηλαδή νά φθάσουμε στήν κατάσταση τοῦ φωτισμοῦ, ἐφ' ὅσον φυσικά ἀγωνισθοῦμε νά καθαρισθοῦμε καί ἀπό τά πάθη μας, γιατί ἄν ὁ νοῦς μας εἶναι σ' αὐτά, φυσικά δέν θά εἶναι στήν ἁμαρτία.

Ὁ νοῦς γιά νά ξεκολλήσει ἀπό τούς κακούς λογισμούς, τούς πονηρούς, τούς κακούς καί τούς βλάσφημους, πρέπει νά κολλήσει κάπου ἀλλοῦ. Μεγαλώνουν οἱ λογισμοί ὅταν τούς πολεμᾶμε κατά μέτωπο.

Γι' αὐτό τούς ἀντιμετωπίζουμε μέ τό νά ἀδιαφοροῦμε καί μέ τό νά κολλᾶμε τόν νοῦ μας κάπου ἀλλού, δηλαδή στά νοήματα καί στά ἁγιασμένα λόγια τῶν Πατέρων καί τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Οἱ Ἅγιοι μάθαιναν ἀπ' ἔξω κεφάλαια καί χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

Πρώην ὑπουργὸς Ὑγείας τῆς Ρωσίας ὁμολογεῖ…

Ἴσως νὰ ἔρθει ἕνας καιρός, καὶ μπορεῖ νὰ εἶναι σύντομα, θὰ ρωτᾶνε καθένα: ἐσύ, σὲ ποιόν πιστεύεις; θὰ ὁμολογήσουμε τότε τὸν Χριστὸ ἄφοβα; ἢ θὰ τὸν ἀρνηθοῦμε χάριν τῆς εὐημερίας καὶ τῆς ἡσυχίας;

Πρὸς ἐνίσχυση τῆς πίστης μας, πρέπει πιὸ συχνὰ νὰ στρε­φόμαστε στὴ ζωὴ τῶν ὁμολογητῶν ποὺ ὑπέφεραν γιὰ τὴν πίστη.

Τὸν καιρὸ τῆς διακονίας μου στὴ Σαμαρκάνδη, γνωρίστηκα μὲ κάποιον ἡλικιωμένο ἱερέα, τὸν π. Κοδράτο, καὶ τὴν ἀναγνώστρια Ἀγριππίνα Ἰ­βάνοβνα Μέλεντσουκ. Ἐκπληκτικὴ πραγματικὰ ἡ μοῖρα τους. Καὶ οἱ δύο κατάγονται ἀπὸ τὴ Λευκορωσία. Καὶ οἱ δύο ἡλικιωμένοι. Καὶ οἱ δύο ἀ­νάπηροι. Καὶ οἱ δύο ἐξορίστηκαν δέκα χρόνια. Τὸ ὅτι εἶναι συμπατριῶτες, τὸ συνειδητοποίησαν στὴν ἐνορία, ὅταν ὁ π. Κοδράτος ἔστρεψε τὴν προσοχή του στὴν γκριζαρισμένη γριούλα Ἀγριππίνα, ἐπειδὴ ἔ­ψελνε πολὺ ὡραία. Εἶχε τέτοια θεσπέσια φωνή! Ἔτσι λοιπὸν τὴν ἔκανε ἀναγνώστρια.

Ἡ Ἀγριππίνα ἔχει ὑποφέρει γιὰ τὸν σταυρό, δηλαδὴ γιὰ τὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, τὸν ὁποῖο δὲν ἔβγαλε ἀπὸ πάνω της ἀκόμα καὶ ἀπειλούμενη μὲ φυλακὴ καὶ ἐξορία. Οἱ γονεῖς της, ἐχθροὶ τοῦ λαοῦ, συνελήφθησαν, καὶ τὴν ἴδια τὴν ἔστει­λαν σὲ ὀρφανοτροφεῖο. Ὅταν ἐνηλικιώθηκε, βρῆκε δουλειὰ στὸ Μὶνσκ στὴν ὑφαντουργία. Ὁ προϊστάμενος τοῦ ἐρ­γα­στηρίου της πρόσεξε πὼς φοροῦσε σταυρό, καὶ τὴν πλη­σίασε:

–Ἀγριππίνα, βγάλε τὸν σταυ­ρό, τῆς εἶπε.

«Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς νίκης τοῦ ’40!», Χρύσανθος Φιλιππίδης, Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος (1881-28/09/1949)

«Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς νίκης τοῦ ’40!», Χρύσανθος Φιλιππίδης, Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος (1881-28/09/1949)

Τοῦ κ. Παναγιώτου Τσαγκάρη, Θεολόγου

Μία συνοπτικὴ ἐξιστόρησις τοῦ βίου του

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Χρύσανθος Φιλιππίδης γεννήθηκε στὴν Κομοτηνὴ (Γκιμουλτσίνα) τὸ 1881. Πτωχὴ καὶ πολύτεκνη ἡ οἰκογένειά του. Μὲ πέντε χρυσὲς λίρες, δανεικὲς ἀπὸ τὴ θεία του, μπόρεσε νὰ πάει στὴν Πόλη, νὰ φοιτήσει στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Χάλκης καὶ νὰ μάθει ἄριστα τὴ Γαλλικὴ καὶ τὴ Γερμανικὴ γλώσσα. Τὸ 1903 χειροτονεῖται Διάκονος καὶ προσλαμβάνεται ὡς Ἱεροκήρυκας τῆς Μητρόπολης Τραπεζοῦντος καὶ καθηγητὴς Θρησκευτικῶν στὸ ἐκεῖ περίφημο Φροντιστήριο. Τὸ 1907 πηγαίνει γιὰ σπουδὲς στὴ Λειψία καὶ τὴ Λωζάννη. Τὸ 1911 χειροτονεῖται Πρεσβύτερος καὶ διορίζεται Ἀρχειοφύλακας καὶ διευθυντὴς τοῦ περιοδικοῦ τοῦ Πατριαρχείου «Ἐκκλησιαστικὴ Ἀλήθεια». Μητροπολίτης Τραπεζοῦντος ἐκλέγεται τὸ 1913 σὲ ἡλικία μόλις 32 ἐτῶν.

Εὐτύχησε νὰ δεῖ τὴν Τραπεζούντα ἐλεύθερη καὶ σὲ ἑλληνικὰ χέρια (1916). Γιὰ τὸ πολύπλευρο ποιμαντικὸ καὶ φιλανθρωπικό του ἔργο, γίνεται παντοῦ δεκτὸς μὲ ἐνθουσιασμὸ ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς ἀλλὰ καὶ τοὺς μουσουλμάνους τῆς ἐπαρχίας του. Τὸ 1919 στὴ διάσκεψη τῆς Εἰρήνης στὸ Παρίσι, ἀλλὰ καὶ στὸ Λονδίνο, ἔπαιξε σημαντικὸ ρόλο ὡς πολιτικὸς ἡγέτης τοῦ ποντιακοῦ ἑλληνισμοῦ. Γι’ αὐτή του τὴν ἐθνικὴ δράση καταδικάσθηκε ἐρήμην σὲ θάνατο ἀπὸ τὸ ἔκτακτο στρατοδικεῖο τῆς Ἄγκυρας. Τὴν τελευταία στιγμὴ διέφυγε τὴ σύλληψη καὶ τὸ θάνατο καὶ ἐγκαταστάθηκε στὴν Ἀθήνα (1922). Στὶς 13/12/1938 ἐξελέγη Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος.

Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως: Ὁ Διευθυντὴς τῆς Ριζαρείου Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς, ὁ Παιδαγωγός, ὁ Θεολόγος

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ἡ Ριζάρειος Ἐκκλησιαστική Σχολή, ἡ ἱδρυθεῖσα ὑπό τῶν ἀοιδίμων εὐεργετῶν ἀδελφῶν Μάνθου καί Γεωργίου Ριζάρη μέ σκοπό – διατυπωμένο εἰς τό 72 ἄρθρο τῆς διαθήκης τοῦ Γεωργίου Ριζάρη – νά χορηγῇ εἰς Ἕλληνας «ἔχοντας τάς ἀπαιτουμένας προπαιδευτικάς γνώσεις τά αὐτά διδακτικά μέσα, ὥστε νά εἶναι εἰς θέσιν νά ἐνδυθοῦν τό τῆς ἱερωσύνης σχῆμα μετά τήν ἀποπεράτωσιν τῆς πενταετοῦς ἐν αὐτῇ σπουδῆς», ἑορτάζει διττή ἑορτή: Τήν συμπλήρωσι ἑκατόν πενήντα ἐτῶν (1844 – 1994) ἀπό τῆς ἱδρύσεώς της καί ἑκατόν ἐτῶν (1894 – 1994) ἀπό τῆς ἀναλήψεως τῆς διευθύνσεως αὐτῆς ὑπό τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως.

Ἡ ἱερά αὐτή Σχολή διά τήν προσφοράν της εἰς τήν Ἐκκλησία καί τόν Ἑλληνισμό – τόν ἐλεύθερο καί τόν ὑπόδουλο – ἐχαρακτηρίσθη ὡς «τό ἄριστον καί ὠφελιμώτατον πάντων τῶν ἐν Ἑλλάδι ἐκπαιδευτηρίων, ὅπερ πολυειδώς καὶ πολυτρόπως, ἀμέσως τε καί ἐμμέσως εὐηργέτησε καί εὐεργετεῖ τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί τό Ἑλληνικόν Ἔθνος»[1]. Ἀνεγνωρίσθη καί ἐτιμήθη ὑπό τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν διά χρυσοῦ μεταλλίου εἰς πανηγυρική συνεδρία τῆς 29-12-1966 ὡς «ἑστία ἀληθοῦς Χριστιανικῆς καί κλασσικῆς παιδείας, ἐκ τῶν κόλπων τῆς ὁποίας προῆλθον καί ἀνεδείχθησαν ἐξαίρετοι κληρικοί καί ἱεράρχαι, ὡς ἐπίσης καὶ ἐπιφανεῖς ἐπιστήμονες εἰς ὅλους τούς τομεῖς τῆς ἐπιστήμης, τῆς ἀκτινοβολίας τῆς Σχολῆς ταύτης ἐπεκταθείσης καί πέρα τῶν ὁρίων τοῦ ἑλληνικοῦ βασιλείου»[2]. Πρό πάντων δέ σεμνύνεται διά τόν ἔφορον αὐτῆς, τόν Ἅγιον Νεκτάριον Πενταπόλεως, ὁ ὁποῖος τήν ἐλάμπρυνε ἐπί δέκα τέσσαρα ἔτη (1894-1908) ὡς ἄριστος καί ἱεροπρεπής Διευθυντής, ὡς ἔξοχος Παιδαγωγός, ὡς κορυφαῖος Θεολόγος καί Συγγραφεύς πολλῶν καί περισπουδάστων συγγραμμάτων, ὡς Ὅσιος.

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: Δὲν ὑπάρχει μεγαλυτέρα φρίκη ἀπὸ τὴν αἰωνιότητα ἄνευ τοῦ Χριστοῦ!

 Ἀπὸ τὸ βιβλίο "Φιλοσοφικοὶ Κρημνοί", Ἱερὰ Μονὴ Χιλανδαρίου Ἁγίου Ὄρους

Δὲν ὑπάρχει μεγαλυτέρα φρίκη ἀπὸ τὴν αἰωνιότητα ἄνευ τοῦ Χριστοῦ. Θὰ προτιμοῦσα νὰ εἶμαι εἰς τὴν κόλασιν εἰς τὴν ὁποίαν εἶναι ὁ Χριστὸς (μὲ συγχωρεῖτε διὰ τὸ παραδοξολόγημα!) παρὰ εἰς τὸν παράδεισον ποὺ δὲν ἔχει τὸν Χριστόν.

Διότι ὅπου δὲν εἶναι παρὼν ὁ Χριστός, ἐκεῖ τὰ πάντα μετατρέπονται εἰς κατάραν, εἰς πικρίαν, εἰς φρίκην· ἐκεῖ ἐπάνω εἰς τὴν μισοσβησμένην σπίθαν τῆς ἀνθρωπίνης αὐτοσυνειδησίας ἁπλώνεται τὸ ἀτελείωτον σκότος καὶ τὸ μαῦρον ἔρεβος, ἐκεῖ τὸ σῶμα μεταβάλλεται εἰς βαρὺ φορτίον καὶ ἡ ψυχὴ εἰς καταραμένον ζυγόν.

Ἐκεῖνος τὸν ὁποῖον ἐβασάνισε, καὶ ἐλάχιστα, τὸ μαρτύριον τοῦ ἀνθρώπου, πρέπει νὰ ἔχη αἰσθανθῇ τὴν ἀλήθειαν τῶν λόγων τοῦ Ἀποστόλου: «Ὁ Θεὸς εὐλόγησεν ἡμᾶς ἐν πάσῃ εὐλογίᾳ ἐν Χριστῷ» (Ἐφ. 1,3). Ἄνευ καὶ ἐκτὸς τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ τὸν ἄνθρωπον παρασύρουν οἱ σκοτεινοὶ ποταμοὶ τῆς κατάρας καὶ τοῦ κακοῦ.

Μόνον μέσα εἰς τὸν Γλυκύτατον Κύριον ἠσθάνθημεν καὶ ἐμάθαμεν, ὅτι αὐτὸς ὁ κόσμος εἶναι ἕνας πρόλογος διὰ τὸν ἄλλον· ὁ χρόνος εἶναι ἕνα προοίμιον διὰ τὴν αἰωνιότητα· ἡ ἐπίγειος ζωὴ εἶναι μία προετοιμασία διὰ τὴν αἰώνιον ζωὴν· τὸ ἐπίγειον ἀγαθὸν εἶναι ἡ ἀπαρχὴ τοῦ αἰωνίου ἀγαθοῦ.

«Δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ, ἐπὶ ὀλίγα ᾖς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σὲ καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου» (Μάτθ. 25, 21, 23).

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γαβριὴλ (Οὐργκεμπάτζε), 1929 – 1995. Ὁ βίος καὶ ἡ πολιτεία.

“Η αλήθεια είναι στην αθανασία της ψυχής” – ο Γέροντας Γαβριήλ

Ο αρχιμανδρίτης Γαβριήλ, κατά κόσμον Γκοντέρτζι Ουργκεμπάτζε του Βασίλη, γεννήθηκε στην Τιφλίδα στις 26 Αυγούστου 1929. Τον Γκοντέρτζι τον βάφτισαν στη βρεφική ηλικία στον Ναό της Αγ. Βαρβάρας της Μεγαλομάρτυρος (που βρίσκεται στη συνοικία Ναβτλούγι στην Τιφλίδα). Η νονά του Γκοντέρτζι ήταν η «Αδελφή του Ελέους» Ταμάρα Μπεγκιασβίλι. Εκείνη την περίοδο στη Γεωργία επικρατούσε το κομμουνιστικό καθεστώς, διωκόταν η θρησκεία, κατέστρεφαν ή έκλειναν τις εκκλησίες, φόνευαν και εξόριζαν αθώους ανθρώπους. Ο Γκοντέρτζι ήταν περίπου δυο χρονών όταν κάτω από άγνωστες συνθήκες σκότωσαν τον πατέρα του, Βασίλη Ουργκεμπάτζε. Στο εξής, τα μέλη της οικογένειάς του τον έλεγαν «Βασίκο» (το όνομα «Βασίκο» είναι υποκοριστικό του ονόματος «Βασίλη») προς τιμήν του πατέρα του.

Ο μικρός Βασίκο από τα παιδικά του χρόνια διακρινόταν με την Θεία χάρη. Έχτιζε μικρές εκκλησίες από πέτρινες πλάκες και άναβε μέσα τους τα σπίρτα. Η μητέρα του Βασίκο ναι μεν φοβόταν να μην προσέξει κανείς αυτό το πάθος του Βασίκο, διότι υπήρχε πιθανότητα κάποιος να καταγγείλει την οικογένειά της για την αντικομμουνιστική διαπαιδαγώγηση του παιδιού, αφετέρου όμως στο τέλος της ζωής της έγινε μοναχή Άννα (ετάφη στην αυλή της γυναικείας Μονής του Σαμτάβρο, δίπλα στο υιό της). Ο Βασίκο από τα παιδικά του χρόνια συμπεριφερόταν παράξενα – απέφευγε να παίζει με τους συνομηλίκους του και προτιμούσε την μοναξιά και τη σιωπή. Το παιδί όμως διασκέδαζε μόνο με έναν τρόπο: κρατούσε στο χέρι ένα μακρύ ραβδί και έτρεχε. Τα πουλιά που ήταν τριγύρω μάζευαν γύρω από το ραβδί και το ακολουθούσαν με τιτίβισμα. Αυτό το θέαμα προκαλούσε περιέργεια σε όλους.

30 ἔτη ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ Ἁγίου Γαβριὴλ τοῦ διὰ Χριστὸν Σαλοῦ

Ο Άγιος Γαβριήλ για δεκαπέντε χρόνια υπέφερε από ανυπέρβλητους σωματικούς πόνους, αλλά ποτέ του δεν το έδειξε. Ζούσε σε μεγάλη φτώχεια αλλά για όλα ευχαριστούσε τον Κύριο.

Περπατούσε με παλιά, μπαλωμένα ρούχα και συνήθιζε να λέει:

- Οι μοναχοί κι οι μοναχές πρέπει να ζούνε στην απλότητα. Αυτή είναι η μεγάλη ελεημοσύνη του Κυρίου. Ο Χριστός ήταν απλός και Τον γνώρισαν μέσα από τη Σοφία και την Ταπείνωσή Του.

Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός • 2 Nοεμβρίου 1995

30 έτη από την κοίμηση του Αγίου

πηγή

Η μ. Παρασκευή διηγείται:

«Δύο εβδομάδες πριν πεθάνει, του έφεραν την εικόνα του Χριστού με το αγκαθωτό στεφάνι. Στην εικόνα τα μάτια του Χριστού ήταν κλειστά, αλλά όταν την ξανακοίταξα ήταν ανοιχτά. Είπα στον Γέροντα:

-Όταν σας έφεραν την εικόνα της Παναγίας, βελτιώθηκε κάπως η υγεία σας. Τώρα θα γίνετε εντελώς καλά.

Κούνησε το κεφάλι του λέγοντας:

-Αν η εικόνα δεν είχε το αγκαθωτό στεφάνι, θα γινόμουν καλά. Όμως αυτή η εικόνα είναι με αγκαθωτό στεφάνι. Κι εγώ θα βασανιστώ κι έτσι θα πεθάνω. Τρεις ημέρες νωρίτερα εσύ θα γνωρίζεις για την κοίμησή μου.

Εγώ όμως δεν τον πίστεψα. Πώς ήταν δυνατόν να πεθάνει; Αφού πολλές φορές ήταν βαριά άρρωστος και θεραπευόταν. Άρχισα να διαβάζω την παράκληση της Παναγίας υπέρ υγείας του π. Γαβριήλ. Εκείνη τη νύχτα ονειρεύτηκα την Παναγία. Είδα το πρόσωπό Της να κοιτάζει τον Σωτήρα και να μου λέει: ¨Σε τρεις μέρες θα έρθω και θα θεραπεύσω τελείως τον π. Γαβριήλ¨.

Τί ἰδιαίτερο ἔκαναν κάποιοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὀνομάστηκαν Μεγάλοι;

Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ τοῦ Α.Π.Θ

Τί εἶναι αἵρεση;

Ἡ αἵρεση σημαίνει ὅτι δέν ἀκολουθῶ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά αἱροῦμαι. Αἱροῦμαι στά ἀρχαῖα ἑλληνικά σημαίνει ἐκλέγω. Αἴρεση σημαίνει ἐκλογή. Διαλέγω μιά δική μου διδασκαλία, μιά δική μου γνώμη, καί αὐτή τήν γνώμη ἀκολουθῶ ἐγώ, καί δέν μέ ἐνδιαφέρει τί λέει ἡ Ἐκκλησία, τί λέει ἡ Ἁγία Γραφή καί τί λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ἑπομένως ἡ αἵρεση εἶναι μιά προσωπική διδασκαλία κάποιου πατριάρχη, ἐπισκόπου, ἱερέως, μοναχοῦ, λαϊκοῦ.

Σήμερα ἔχουμε αἱρέσεις;

Ναί, σήμερα ἔχουμε πάρα πολλές αἱρέσεις, γύρω στίς 350-400. Οἱ περισσὀτερες εἶναι ἀπό τόν χῶρο τοῦ προτεσταντισμοῦ· καί πολλές βέβαια ἀπό τίς αἱρέσεις εἶναι καί αἱρέσεις τοῦ παπισμοῦ. Δηλαδή, ὁ παπισμός καί ὁ προτεσταντισμός εἶναι αἱρέσεις.

Ἅγιος Νικόδημος: Τὸ βιβλίο Περὶ Συνεχοῦς Θείας Μεταλήψεως

π. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ

ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΕΡΙ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ

Του Βιβλίου τούτου ημφεσβητήθη κατά το παρελθόν η πατρότης και μέχρι σήμερον ακόμη εξακολουθεί η αμφιβολία, των περισσοτέρων αποκλινόντων εις την άποψιν, ότι ανήκει εις τον Άγιον Μακάριον τον Νοταράν, εξ αφορμής του ότι μνημονεύεται εν τη Βιογραφία του Αγίου τούτου ανδρός υπό του Αθανασίου Βαρίου, αποδίδοντος το Βιβλίον εις αυτόν. Πρόκειται όμως περί λάθους, όπερ διέλαθε της προσοχής και αυτού και πολλών λο­γιών.

Του Βιβλίου τούτου η πρώτη έκδοσις του 1777, ήτις και εκυκλοφόρησεν ανωνύμως, εγένετο εν Βενετία. Εις τον Πρόλογον αναφέρεται το φρόνημα της Εκκλησίας από του Ιερού Ευαγγελίου, Αποστόλους και Συνοδικούς Κανόνας. Καταφέρεται κατά της κακής συνήθειας του δις ή τρις του έτους μεταλαμβάνειν, «ως συνήθειας νεωτέρας, ήτις εισήλθεν εν τη Εκκλησία και η οποία είναι ψυχοφθόρος καινοτομία και αποξενωμένη από την Εκκλησίαν. Διο και η παρασιώπησις της αληθείας κρίνεται ως προδοσία».

Ο ίδιος συγγραφεύς κρύπτει εαυτόν, διότι η αλήθεια είναι άσχετος προς τα πρόσωπα, τα οποία την εκφράζουν. «Μην περιεργάζεσαι, λέγει, τον πατέρα του εγχειριδίου τίς ποτε και ποιος είναι, αλλά κατανοώντας προσεκτικά των λεγομένων την καθαρότητα και την ως χρυσόν πεπυρωμένον λαμπρότητα, την αγαθήν μερίδα διάλεξε, και τους λόγους εκείνους μεν, οπού καθ’ οιονδήποτε τρόπον σε προσεγγίζουσιν εις τον Θεόν, αν και ανωνύμου τινός είναι, συ ως θείους δηλαδή εναγκαλίζου τους, εκείνους δε όπου δια τάχα ευλάβειαν σε απομακρύνουσιν από τον Θεόν, αν και Αγγέλου εξ ουρανού είναι, ως ψυχοφθόρους να τους βδελύττεσαι και να τους αποστρέφεσαι».

Ἡ γερόντισσα Εὐπραξία τῆς νήσου τῆς Αἰγίνης

Η ταπεινή Γερόντισσα Ευπραξία,

διακονήτρια του Οσίου Ιερωνύμου της νήσου της Αιγίνης

Κατά καιρούς και επί αρκετόν χρονικόν διάστημα,

συνέβαινε να είναι κλειστόν το Ησυχαστήριον του Γέροντος, πολλοί δε προσκυνηταί, εξέφραζον την λύπην των και δικαίως, διότι προήρχοντο και από μακρυνούς, ενίοτε και από εκτός της Ελλάδος τόπους.

Τούτο συνέβαινε κάθε φορά που η υπέργηρος Γερόντισσα Ευπραξία, η οποία τόσον πιστώς και αξίως επετέλεσε την ιεράν διακονίαν της, εκάμπτετο από την ασθένειαν τόσον, ώστε είχεν απόλυτον ανάγκην ιατρικής περιθάλψεως και παρακολουθήσεως και διέμενεν εις τας Αθήνας.

Εις τας Αθήνας εφιλοξενείτο εις την οικίαν της Στυλιανής Νικολαράκου εις τους Αμπελοκήπους. Η Στυλιανή είχε γνωρίσει τον Γέροντα περίπου τρία έτη προ της κοιμήσεώς του.

Ως ήτο φυσικόν, απήλαυσε την πνευματική του ευεργεσία, τας σοφάς και αγίας συμβουλάς του αλλά και την πατρικήν αγάπην και στοργήν και ως άλλη «Μαρία» του Ευαγγελίου, έτρεχεν και έμενεν, οσάκις ηδύνατο, παρά τους πόδας του Γέροντος, επέτρεψε δε ο Θεός, την αξίωσε μάλλον, να προσφέρη τας ταπεινάς υπηρεσίας της, κατά τας τελευταίας ημέρας ασθενείας του Γέροντος.

Στίς φυλακές τοῦ Χότζα. Ἡ ζωή εἶναι κόλαση, ὁ θάνατος εἶναι μέλι

Κωνσταντίνος Κυριακού

ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΧΟΤΖΑ

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΑΣΗ, Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΛΙ

Ο άγριος χειμώνας έδιωξε πρόωρα το μελαγχο­λικό φθινόπωρο του 1944. Ο πόλεμος στην Αλβανία τελείωσε. Τούς λαούς τού Ανατολικού μπλόκ, για 50 χρόνια, θα τούς πλακώσει η βαριά κόκκινη κάπα τού δράκουλα της κομμουνιστικής δικτατορίας.

Η ζωή θα κυλήσει ανάποδα. Ο αιώνιος γλαυκός ήχος της κα­μπάνας, πού μάς θύμιζε ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος της ζωής· άρχισε να σβήνει. Οι άνθρωποι πού ζούσαν σ’ αυτή την άβυσσο έμειναν και δίχως αυτή την παρηγοριά. Η πίστη στο Θεό πληγώθηκε και ο κόσμος άρχισε να στρέφει τη ματιά του προς τον Φα­ραώ δικτάτορα Ενβέρ Χότζα. Αυτός με την χειρότε­ρη μορφή της τρομοκρατίας προσπάθησε να μάς σκο­τώσει και την ελπίδα, για να γινόταν ο Σωτήρας μας.

Στην αλβανική επικράτεια ζούσαν Αλβανοί, Έλληνες, Σλάβοι, Αθίγγανοι κ.λπ. Σ’ όλους αυτούς τούς λαούς οι κομμουνιστές, αντί τού φωτός πού τούς είχαν τάξει τούς έφεραν το σκοτάδι, αντί της χαράς τη λύπη, αντί της ομόνοιας τη διχόνοια, αντί της αγάπης το μίσος.

Αυτοί οι φεουδάρχες ούτε σήμερα δεν βρήκαν το κουράγιο να δηλώσουν φανερά, ότι όχι μόνο δεν μπόρεσαν να χτίσουν τον παράδεισο πάνω στη γη, αλλά δεν μπόρεσαν να διαφυλάξουν ούτε τις ανθρώπινες άξιες. Και όταν μιά πολιτική κίνηση αδυνατεί να φυλάξει αυτές τις αξίες, αυτής της ίδιας και όχι των αντιπάλων της, η μοίρα της φυλάει το χειρό­τερο, όπως και αποδείχτηκε.

Η μαύρη προοπτική στην Αλβανία έγινε αισθητή από τις πρώτες μέρες. Η ανασφάλεια για το σήμερα και για το αύριο ήταν έντονη. Οι νύχτες ήταν φορτι­σμένες με φόβο. Οι πόρτες των σπιτιών, μέσα στο βαθύ σκοτάδι, φορές χτυπούσαν δυνατά μέχρι πού σπάζαν και φορές πολιτισμένα. Σε κάθε περίπτωση, τα θύματα ακολουθούσουν τούς χασάπηδες και όλοι τους είχαν την ίδια τύχη, δεν ξαναγύριζαν πίσω. Ή τούς δίκαζαν ισόβια ή τούς εξόντωναν.

Κατήγοροι καὶ πλαστογράφοι τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου

Κατήγοροι και πλαστογράφοι του Μεγάλου Κωνσταντίνου

Κωνσταντίνου Καραστάθη

Αφότου ο Μέγας Κων/νος μετέφερε τον αυτοκρατορικό του θρόνο στη νέα πρωτεύουσα του κράτους του Κων/πολη (ή Νέα Ρώμη) έχασε σταδιακά τη συμπάθεια των πιστών της Ρώμης. Και παρότι κατά τον 6ο αιώνα αναγνώρισαν και αυτοί την αγιότητά του από την ενωμένη τότε εκκλησία, αργότερα αφαίρεσαν τ’ όνομά του από το αγιολόγιο της εκκλησίας και τον κατέστησαν στόχο της πολεμικής τους. γνώριζαν, ωστόσο, ότι τ’ όνομά του ασκούσε τεράστια γοητεία και επιβολή στο χριστιανικό κόσμο Ανατολής και Δύσης και κάποιος κληρικός της παπικής αυλής, με πρωτοβουλία του ή με την έμπνευση των στελεχών αυτής, συνέταξε (διάβαζε: πλαστογράφησε) έγγραφο ως δήθεν έδικτο του Μ. Κων/νου, με το οποίον γίνονταν μεγάλες παραχωρήσεις προς τον πάπα Σίλβεστρο και στους διαδόχους του. Το έγγραφο αυτό συντάχτηκε στη Ρώμη μεταξύ των ετών 752 και 778 μ. Χ., αλλά οι συντάκτες του αφήνουν να εννοηθεί ότι συντάχτηκε από τον Κων/νο λίγο μετά την κατάληψη της Ρώμης (313 – 315 μ. Χ.) και ονομάστηκε «Δωρεά του Κων/νου», λατινιστί «Donatio Constantini».

Για πρώτη φορά έκανε λόγο για το έγγραφο αυτό ο πάπας Ανδριανός (771 – 795 μ. Χ.) σε γράμμα του προς τον Καρλομάγνο, από το οποίο ζητούσε να του αναγνωρίσει και να του αποδώσει όλα τα προνόμια και τα δικαιώματα που περιλαμβάνονταν στη Δωρεά το Μ. Κων/νου.

Κεραυνός εν αιθρία! Μέχρι τότε κανείς ποτέ δεν είχε κάνει λόγο για την ύπαρξη κάποιας Διαθήκης ή Δωρεάς του Κων/νου. Και κανείς δεν αμφισβήτησε την «αποκαλυφθείσα Δωρεά».

Αλλά ας δούμε που βασίστηκε η χάλκευση εκείνου του περιβόητου εγγράφου και ποιο είναι το περιεχόμενό του.

Οι εμπνευστές του, μελετώντας το γνωστότατο μύθο ίασης του Κων/νου από λέπρα, έκαναν τη σκέψη ότι ο αυτοκράτορας, αφού είχε θεραπευτεί από την ανίατη ασθένειά του χάρη στο Σίλβεστρο, οπωσδήποτε θα του χρωστούσε μεγάλη ευγνωμοσύνη, κατασκεύασαν την πλαστή Δωρεά του Κων/νου προς το Σίλβεστρο και τους διαδόχους του, στην οποία κατέγραψαν ό,τι επιθυμούσε η ψυχή του πάπα! Οι μεγαλοφυείς πλαστογράφοι χάλκευσαν αριστοτεχνικά ένα τέλειο έδικτο, γραμμένο, όπως διέδωσαν, από το ίδιο το χέρι του αυτοκράτορα Μεγάλου Κων/νου και που είχε και την υπογραφή και τη βούλλα του!