Στήν βάση ὅλων τῶν ἁμαρτημάτων εἶναι ἡ ὑπερηφάνεια...

Στήν βάση ὅλων τῶν ἁμαρτημάτων, καί τῶν σαρκικῶν, εἶναι ἡ ὑπερηφάνεια. Ἔτσι βλέπουμε, ὅτι ὅταν κανείς π.χ. κατακρίνει – πού εἶναι φοβερό ἁμάρτημα καί ἀπότοκο τῆς ὑπερηφάνειας – παραχωρεῖ ὁ Θεός μετά νά πέσει σέ σαρκικά ἁμαρτήματα, γιά νά ταπεινωθεῖ καί νά σταματήσει νά ὑπερηφανεύεται κατακρίνοντας τούς ἄλλους.

Ὅποιος χαίρεται, ὅταν τόν καμαρώνουν οἱ ἄνθρωποι, κοροϊδεύεται ἀπό τοὺς δαίμονες.

– Γέροντα, ἄκουσα κάτι ἐπαίνους καί...

– Ἔ, καὶ τί ἔγινε; Τελείως κούφιο εἶσαι, βρὲ παιδί; Ἐμᾶς τί πρέπει νὰ μᾶς ἐνδιαφέρη; Πῶς μᾶς βλέπουν οἱ ἄλλοι ἢ πῶς μᾶς βλέπει ὁ Χριστός; Οἱ ἄλλοι θὰ εἶναι γιὰ μᾶς ἡ κινητήρια δύναμη ἢ ὁ Χριστός; Ἐσὺ ἔχεις σοβαρότητα· μὴ γίνεσαι ἐλαφρούτσικη. Ἐμένα πολλὲς φορές, ἀκόμη καὶ σοβαροὶ ἄνθρωποι, μοῦ λένε κάτι ἐπαινετικὸ καὶ μοῦ ἔρχεται νὰ κάνω ἐμετό. Γελῶ ἀπὸ μέσα μου καὶ τὸ πετῶ πέρα. Κι ἐσὺ κάτι τέτοια νὰ τὰ πετᾶς ἀμέσως. Εἶναι χαμένα πράγματα! Τί κερδίζουμε, ἂν μᾶς

καμαρώνουν οἱ ἄλλοι; Γιὰ νὰ μᾶς καμαρώνουν μεθαύριο τὰ ταγκαλάκια; Ὅποιος χαίρεται, ὅταν τὸν καμαρώνουν οἱ ἄνθρωποι, κοροϊδεύεται ἀπὸ τοὺς δαίμονες.

Οἱ ἔπαινοι, εἴτε κοσμικοὶ εἶναι εἴτε πνευματικοί, εἴτε στὸ σῶμα ἀναφέρονται

εἴτε στὴν ψυχή, βλάπτουν, ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι βλαμμένος, ὅταν δηλαδὴ ἔχη

ὑπερηφάνεια ἢ προδιάθεση ὑπερηφανείας. Γι᾿ αὐτὸ νὰ προσέχουμε νὰ μὴν ἐπαινοῦμε εὔκολα τὸν ἄλλον, γιατί, ἂν τυχὸν εἶναι φιλάσθενος πνευματικά, παθαίνει ζημιά· μπορεῖ νὰ καταστραφῆ.

Περί Πτώσεως

Πρίν ἀπό κάθε πτώση πνευματική, ἀλλά καί σωματική, προηγεῖται ὑπερηφάνεια. Πόσες φορές σκοντάφτουμε! Γιά ψάξε λίγο τούς λογισμούς πού εἶχες προηγουμένως... Ἐπαληθεύεται ἐπακριβῶς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.

Ἡ ταπείνωση θὰ σοῦ ἀνοίξει τὶς πόρτες τοῦ Οὐρανοῦ...ενώ ἡ ὑπερηφάνεια θὰ τὶς κλείσει!

Ο ταπεινός ασχολείται με τον εαυτό του...

... ο υπερήφανος ασχολείται με τους άλλους...

Ο ταπεινός γνωρίζει τον εαυτό του...

... ο υπερήφανος δεν γνωρίζει τον εαυτό του...

Ο ταπεινός δέχεται με υπομονή ό,τι δεν μπορεί ν’ αλλάξει και περιμένει...

... ο υπερήφανος θέλει να γίνονται όλα όπως τα θέλει και όταν τα θέλει...

Ο ταπεινός αναπαύεται και αναπαύει...

... ο υπερήφανος αναστατώνεται και αναστατώνει...

Ο ταπεινός παίρνει όλα τα σφάλματα πάνω του...

... ο υπερήφανος τα μεταβιβάζει στους άλλους...

Ο ταπεινός δοξάζει και ευγνωμονεί το Θεό για όλα!

... ο υπερήφανος δεν είναι ποτέ ευχαριστημένος και όλα τον ενοχλούν...

Τελώνου και Φαρισαίου – Ὑπερηφάνεια καὶ ταπείνωσις. +Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης.

Ὁ κόσμος λέει, ὅτι σήμερα «ἀρχίζει τὸ Τριῴδιο». Τί σημαίνει Τριῴδιο; Ἡ λέξι χρησιμοποιεῖται σὲ δύο γλῶσσες· στὴ γλῶσσα τοῦ διαβόλου καὶ στὴ γλῶσσα τοῦ Θεοῦ. Τί προτιμᾶτε ἐσεῖς; Στὴ γλῶσσα τοῦ διαβόλου Τριῴδιο ἴσον καρναβάλια, χοροί, διασκεδάσεις, φαγοπότια, ὄργια. Στὴ γλῶσσα τοῦ Θεοῦ Τριῴδιο σημαίνει κάτι ἄλλο· εἶνε ἕνα βιβλίο ἀλλὰ καὶ μία περίοδος.

Εἶνε ἕνα ἀπὸ τὰ ὡραιότερα ἢ μᾶλλον τὸ ὡραιότερο βιβλίο τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Περιέχει ἱερὲς ἀκολουθίες. Τὰ «γράμματα» τοῦ Τριῳδίου εἶνε τέτοια, ποὺ μόνο ἂν εἶσαι πέτρα μένεις ἀσυγκίνητος.

Εἶνε καὶ μία περίοδος ποὺ βαστάει 70 ἡμέρες. Ἀρχίζει σήμερα Κυριακὴ Τελώνου καὶ Φαρισαίου καὶ τελειώνει τὸ Μέγα Σάββατο, ὅταν ὁ ἱερεὺς τελεῖ λειτουργία, κρατεῖ κάνιστρο γεμᾶτο φύλλα δάφνης (σύμβολα νίκης), τὰ σκορπάει παντοῦ στὸ ναό, καὶ ψάλλει τὸ προοίμιο τῆς Ἀναστάσεως «Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρῖνον τὴν γῆν…» (Ψαλμ. 81,8).

Αὐτὸ εἶνε τὸ Τριῴδιο. Καὶ σήμερα, πρώτη μέρα τοῦ Τριῳδίου, τὸ εὐαγγέλιο ·(βλ. Λουκ. 18,10-14) μᾶς ὁμιλεῖ γιὰ μία ἀπὸ τὶς ὡραῖες παραβολὲς ποὺ εἶπε ὁ Χριστός. Δύο πρόσωπα ἀντίθετα παρουσιάζονται ἐδῶ, ὁ φαρισαῖος καὶ ὁ τελώνης.

Εἶναι ταπείνωση νά πιστεύεις ὅτι ὅλοι εἶναι καλοί. Μεγάλη ταπείνωση!

❈ Εἶναι ταπείνωση νά πιστεύεις ὅτι ὅλοι εἶναι καλοί. Μεγάλη ταπείνωση! Συνήθως ὅλοι κατακρίνουν ὅλους. Τό βλέπετε καθημερινά... Ἄν ἀνοίξετε τήν τηλεόραση ἀκοῦτε μόνιμα κατακρίσεις. Ὁ ἀληθινά ταπεινός ἄνθρωπος δέν κατακρίνει κανέναν καί πιστεύει ὅτι ὅλοι εἶναι καλοί καί Ἅγιοι.

Θυμηθεῖτε τόν τσαγκάρη, ὁ ὁποῖος δίδαξε τόν Μέγα Αντώνιο, ὅταν ὁ Ἅγιος εἶχε τόν λογισμό ὅτι προχώρησε στήν ἀρετή καί σκέφτηκε:

- Ὑπάρχει ἄραγε κάποιος πού ἔχει φτάσει στά δικά μου μέτρα;

Ὑπερηφάνεια! Θεώρησε, δηλαδή, τόν ἑαυτόν του ἀνώτερο ἀπό ὅλους στή γῆ… Βλέπετε καί οἱ Ἅγιοι εἶχαν ἀδυναμίες, εἶχαν καί λάθη καί σφάλματα καί λογισμούς ὄχι καλούς μερικές φορές, γιατί ὅσο εἴμαστε σ’ αὐτή τή ζωή εἴμαστε τρεπτοί καί μπορεῖ νά πέσουμε, ἔστω καί γιά λίγο, σέ μεγάλες πλάνες. Ἔκανε ὁ Ἅγιος αὐτόν τόν ὑπερήφανο λογισμό, ἐνῶ ὁ λογισμός πού πρέπει νά ἔχει ὁ Χριστιανός πάντοτε εἶναι:

Περισσότερο συμφέρει τόν ἄνθρωπο νά τρώει κρέας, παρά νά εἶναι ὑπερήφανος καί ἀλαζόνας

 

❈ Ὅλοι οἱ Ἅγιοι θά δεῖτε ὅτι στή ζωή τους νήστευαν πάρα πολύ καί κανένας δέν ἁγίασε χωρίς νηστεία, χωρίς ἐγκράτεια σ’ αὐτές τίς ἡδονές πού φέρνει τό φαγητό, εἴτε τό πολύ φαγητό εἴτε τό νόστιμο φαγητό.

Ἄν νηστεύετε, λέει πάλι ἕνας Ἅγιος, ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης, προσέξτε καί αὐτό, μήν ὑπερηφανεύεστε.

Ξέρετε ποιό εἶναι τό μεγάλο ἁμάρτημα τῶν Σοδόμων καί τῶν Γομόρρων;

❈ Ξέρετε ποιό εἶναι τό μεγάλο ἁμάρτημα τῶν Σοδόμων καί τῶν Γομόρρων; Τό λέει ἡ Ἁγία Γραφή: ἡ ὑπερηφάνεια. Ἀπό τήν μεγάλη ὑπερηφάνεια ὁ ἄνθρωπος πέφτει σ’ αὐτό τό ἁμάρτημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας, τό ὁποῖο δέν εἶναι ἐκ φύσεως. Γιατί ὑπάρχει καί αὐτή ἡ πλάνη ὅτι γεννιέσαι ὁμοφυλόφιλος. Δέν γεννιέσαι, γίνεσαι. Δέν εἶναι ἀπό τά χρωματοσώματα, δέν εἶναι ἀπό τό DNA. Δέν εἶσαι ἀναγκασμένος νά εἶσαι ὁμοφυλόφιλος. Εἶναι διαστροφή πού γίνεται ἑκούσια ἀπό τόν ἄνθρωπο.

Ὁ ὑπερήφανος, αὐτός πού ὑψώνει τόν ἑαυτό του, θά ταπεινωθεῖ. Εἶναι νόμος αὐτό

Ἤτανε ἕνα παιδί πού σπούδαζε. Καί ἦταν νά δώσει ἐξετάσεις. Στό Πανεπιστήμιο εἶχε περάσει.. καί ἦταν νά δώσει ἕνα δύσκολο μάθημα καί τοῦ ἔλεγε ἡ μάνα του:

- Νά διαβάζεις παιδί μου, ἀλλά νά κάνεις καί προσευχή. Λέει,

- Δέν χρειάζεται προσευχή, ἀπαντοῦσε τό παιδί.

- Πῶς, παιδί μου, δέν χρειάζεται προσευχή;

- Μάνα, ἐγώ τό ξέρω ἀπ’ ἔξω τό βιβλίο. Τί προσευχή νά κάνω; Δέν χρειάζεται, ἀφοῦ τά ξέρω ὅλα ἀπ’ ἔξω.

Πολλοὶ οἱ ὑπερήφανοι, λίγοι οἱ ταπεινοί

Πολλοὶ οἱ ὑπερήφανοι, λίγοι οἱ ταπεινοί

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Στὴν κοινωνία συναντοῦμε σὲ κάθε βῆμα μας ὑπερήφανους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό τους καὶ ἐκτιμοῦν μὲ ὑπερβολικὸ τρόπο τὰ ἔργα τους, ποὺ συνήθως εἶναι ἄδικα καὶ ἁμαρτωλά. Εἶναι ἄνθρωποι ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ξεπεράσουν τὰ ὀχυρά τοῦ ἐγωισμοῦ τους, γιὰ νὰ δοῦν εὐρύτερα τὴ ζωὴ καὶ τοὺς συν­ανθρώπους τους.

Ἀντίθετα, δύσκολα συναντοῦμε ταπεινοὺς ἀνθρώπους μὲ ὀρθὴ ἐκτίμηση τῶν ἱκανοτήτων τους καὶ μὲ μικρὴ ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Εἶναι συνεργάσιμοι, ἀνεκτικοί, ἐξυπηρετικοὶ καὶ κινοῦνται πάντα μὲ γνώμονα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, παρὰ τὶς ἀδυναμίες τους, οἱ ὁποῖες κάποτε τοὺς ὁδηγοῦν σὲ ἀποφάσεις καὶ ἐπιλογὲς μὴ θεοφιλεῖς. Ὡστόσο δὲν δυσκολεύονται νὰ ἀναθεωρήσουν, νὰ διορθώσουν τὰ λάθη τους καὶ νὰ μετανοήσουν.

Αὐτὸ δὲν συμβαίνει μὲ τοὺς ὑπερήφανους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν ἴχνος ἀρετῆς καὶ ταπεινοφροσύνης. Δὲν συναισθάνονται τὶς ἁμαρτωλές τους πράξεις. Ἐπιμένουν στὴν πρόκληση, μιλοῦν δημοσίως γι’ αὐτὲς καὶ θέλουν νὰ δεχθοῦμε ὅτι εἶναι σπουδαῖα «κατορθώματα», ποὺ δὲν συναντοῦμε συχνὰ στὴν κοινωνία!

Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι ἡ ἱκανότητα νὰ βλέπεις τὴν ἀλήθεια.(π.Ιωάννη Μασλόβ)

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΆ ΔΙΑΜΆΝΤΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΌΣΧΗΜΟΥ ΙΩΆΝΝΗ (ΜΆΣΛΟΒ)

Η ταπεινοφροσύνη είναι η ικανότητα να βλέπεις την αλήθεια.

Η υπερηφάνεια συσκοτίζει, η ταπεινοφροσύνη φωτίζει.

Η χριστιανική ταπεινοφροσύνη είναι μια εκδήλωση της δύναμης του ανθρωπίνου πνεύματος [...] Καμιά εσωτερική ή εξωτερική ανθρώπινη προσπάθεια δεν μπορεί να υποτάξει αυτήν τη δύναμη.

Tαπεινοφρoσύνη σημαίνει: Εξυβρίζουν οι άλλοι, μην εξυβρίζεις, σιώπαινε. Φθονούν, μη φθονείς, Φλυαρούν αυτοί, μη μιλάς εσύ. Θεώρησε τον εαυτό σου χειρότερο απ’ όλους.

Οι μόνοι τρόποι απελευθέρωσης από την τυραννία του Διαβόλου και η αναγνώριση της κακής του πρόθεσης είναι η ταπεινοφροσύνη, δηλαδή η συνειδητοποίηση της μηδαμινότητάς μας, και η προσευχή. Αυτά είναι δύο φτερά, που μπορούν να σηκώσουν ψηλά στον ουρανό κάθε χριστιανό.

Η ταπεινότητα μπορεί να εξομαλύνει τα πάντα.

Λόγος εἰς τήν Ε’ Κυριακή τῶν Νηστειῶν (Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Μαρκ. ι´ 32-45)

Η ταπείνωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού είναι ένα γεγονός τόσο αξιοθαύμαστο, όσο είναι τα θαύματα κι η Ανάστασή Του. Είναι το θαύμα των θαυμάτων. Φόρεσε το στενόχωρο ανθρώπι­νο σώμα σαν σκλάβος κι έγινε Δούλος των δούλων Του.

Γιατί οι άνθρωποι προσπαθούν να φαίνονται πιο σπου­δαίοι και πιο καλοί απ’ ό,τι πραγματικά είναι; Τα χόρ­τα του αγρού δεν το επιδιώκουν αυτό, ούτε τα ψάρια στο νερό ή τα πουλιά στον αέρα. Γιατί τότε οι άνθρω­ποι το θέλουν τόσο πολύ και το προσπαθούν; Επειδή έναν καιρό ήταν πραγματικά πιο σπουδαίοι και πιο κα­λοί απ’ ό,τι είναι σήμερα κι η σκιά της μνήμης αυτής τους πιέζει να υπερβάλουν σε μεγαλοσύνη και καλοσύ­νη. Κινούνται πάνω σ’ ένα νήμα που πότε τεντώνουν και πότε χαλαρώνουν οι δαίμονες.Απ’ όλα τα πράγματα που έχουν να μάθουν οι άνθρω­ποι, η ταπείνωση είναι το πιο δύσκολο. Ο Κύριος Ιησούς επομένως διατύπωσε τη διδασκαλία Του για την ταπείνωση με τον καλλίτερο δυνατό τρόπο, τόσο με το λόγο όσο και με το έργο, με το παράδειγμά Του.Έτσι κανένας δε θα μπορούσε ν’ αμφισβητήσει την ανυπολόγιστη κι αναπόδραστη σπουδαιότητα της ταπείνωσης στο έργο της σωτηρίας του ανθρώπου. Αυτός είναι ο λό­γος που εμφανίστηκε μ’ ένα θνητό ανθρώπινο σώμα, όπως εκείνο που είχε ο Αδάμ μετά την τιμωρία του για την αμαρτία και την πτώση του. Ο αναμάρτητος Κύ­ριος και Δημιουργός των φωτεινών και αστραπόμορφων χερουβίμ, ενδύθηκε τη βαριά και τραχιά στολή ενός καταδικασμένου αμαρτωλού. Δεν είναι από μόνο του αυτό ένα μέγιστο και σαφές μάθημα ταπείνωσης, που πρέπει να μάθει κάθε αμαρτωλός; Ο Κύριος επανέλαβε το μάθημα αυτό με το να γεννηθεί σ’ ένα ποιμενικό σπήλαιο κι όχι σε βασιλικό παλάτι· με το να κάνει συ­ντροφιά με τους φτωχούς και τους περιφρονημένους αμαρτωλούς· με το να πλύνει τα πόδια των μαθητών Του· με το να υποστεί θεληματικά τα πάθη και τελικά να σταυρωθεί· με το να πιει το πικρότερο ποτήρι των βα­σάνων ως την τελευταία σταγόνα.

Οι άνθρωποι βρήκαν πως το μάθημα της ταπείνω­σης είναι το δυσκολότερο που θα μπορούσαν να μάθουν και να εγκολπωθούν. Ακόμα κι οι ίδιοι οι μαθητές του Χριστού, που ζούσαν με τον πράο και ταπεινό Κύριο κα­θημερινά, αδυνατούσαν να κατανοήσουν την πραότητά Του και να μιμηθούν την ταπείνωσή Του. Η αποκλει­στική ενασχόλησή τους με τον εαυτό τους και την κα­τάστασή τους, με τη δόξα και την αναμενόμενη ανταμοι­βή τους, αποκαλύφτηκε ακόμα και στις πιο κρίσιμες στιγμές, όταν τέτοια πράγματα δεν έπρεπε ούτε καν να τα σκέφτονται. Οι αδυναμίες τους αυτές όμως φάνηκαν τέτοιες στιγμές με την πρόνοια του Θεού, ώστε οι επερχόμενες γενιές να δουν όλες αυτές τις ανεπάρκειες, κα­θώς και τις αμαρτωλές πτώσεις και τη μηδαμινότητα της ανθρώπινης φύσης. Έτσι, όταν για παράδειγμα ο Κύ­ριος είπε τα σκληρά λόγια για τους πλουσίους, πως: «ευκοπώτερόν εστι κάμηλον διά τρυπήματος ραφίδος διελθείν ή πλούσιον εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν», ο Πέτρος ρώτησε τον Κύριο για την ανταμοιβή που περίμενε τον καθένα από τους αποστόλους: «τι άρα έσται ημίν;» (Ματθ. ιθ'24, 27).

Ὅλα τὰ χαρίσματα διατηροῦνται ὅσο ὁ ἄνθρωπος δὲν ὑπερηφανεύεται, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Κύριε...ἐπέτρεψε στίς ταπεινώσεις πού ἀποδέχομαι νά ἐξαγοράσουν τήν ὑπερηφάνεια ἀπό τήν ὁποία δέν μπορῶ νά ἐλευθερωθῶ

Πηγή: εδώ

Το να ζεις με ταπεινότητα σημαίνει να ζεις μια αληθινή ζωή. Και το να ζεις με υπερηφάνεια είναι μια τεχνητή "ψεύτικη" ζωή.

Γι' αυτό, όποτε σε ταπεινώσουν, να είσαι υπομονετικός και να προσεύχεσαι λέγοντας:

Ὁ ἀμετανόητος εἶναι ὑπερήφανος , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Οἱ ἔπαινοι θρέφουν τὸν ἐγωισμὸ καὶ τὴν ὑπερηφάνεια , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

«Ὁ Θέὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται...» , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Τότε πῶς Σταυρώθηκε ὁ Θεός, γιά σένα, τό τίποτα;

Λέει ο άλλος:

- Είμαι ένα τίποτα!

Σοβαρά; Τότε πώς Σταυρώθηκε ο Θεός, για σένα, το τίποτα; Ποιός σατανάς σε βάζει να λες ότι είσαι ένα τίποτα; Γιατί το λες αυτό, όχι ταπεινοφρονών, αλλά ταπεινολογών.

Να σου πατήσουν τον κάλο σου και τότε θα δεις ποιός είσαι... Τότε θα μας πεις

ποιός είσαι! Τώρα δεν μας λες ποιός είσαι...

Η ταπείνωση δεν διακρίνεται εξωτερικά, γιατί πολλοί ταπεινολογούντες και ταπεινόσχημοι είναι εγωιστές.

Κάποτε στον Σωκράτη εμφανίστηκε ένας άνθρωπος που ήταν με κουρέλια ντυμένος και ο Σωκράτης του είπε:

Ἡ κρυφή περηφάνεια...

https://proskynitis.blogspot.com/2023/05/blog-post_77.html

Ὁ ὑπερήφανος φοβᾶται τίς ἐπιπλήξεις – Ἁγίου Σιλουανοῦ Ἀθωνίτου

Ο υπερήφανος φοβάται τις επιπλήξεις

Άγιος Σιλουανός, ο Αθωνίτης

Ο υπερήφανος φοβάται τις επιπλήξεις, ενώ ο ταπεινός καθόλου. Όποιος απέκτησε την κατά Χριστόν ταπείνωση, πάντα επιθυμεί να κατηγορεί τον εαυτό του· χαίρεται με τις ύβρεις και στενοχωριέται με τους επαίνους. Και αυτό, όμως, δεν είναι παρά η αρχή της ταπεινώσεως. Όταν η ψυχή γνωρίσει με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριο, πόσο ταπεινός και πράος είναι, τότε βλέπει τον εαυτό της ως τον τελευταίο απ’ όλους. Τότε χαίρεται να κάθεται «επί κοπριάς», όπως ο Ιώβ, ντυμένη με σάκκο και να βλέπει εν’ Πνεύματι Αγίω λαμπρούς τους άλλους ανθρώπους και όμοιους με τον Χριστό.

Μακάρι να δώσει ο Ελεήμων Κύριος σε όλους να γευθούν την ταπείνωση του Χριστού, που είναι ανεκδιήγητη, και τότε η ψυχή δεν θα επιθυμεί τίποτε πλέον, αλλά θα ζει αιώνια με ταπείνωση, αγάπη και πραότητα.

«Κύριε, Εσένα επιθυμεί η ψυχή μου. Απέκρυψες το πρόσωπό Σου από μένα και ταράχθηκε η ψυχή μου και ποθεί μέχρι θανάτου να Σε δει πάλι, γιατί Εσύ, Κύριε, αιχμαλώτισες την ψυχή μου. Αν δεν με προσέλκυες με τη Χάρη Σου, δεν θα μπορούσα να Σε νοσταλγώ τόσο και να Σε ζητώ με δάκρυα.

Πώς να ζητά και τι να ζητά όποιος δεν έχασε κάτι, που το είχε προηγουμένως γνωρίσει;

Όταν ζούσα στον κόσμο, Σε σκεφτόμουν, όχι όμως πάντοτε. Τώρα όμως, φλέγεται το πνεύμα μου και δακρύζει από την επιθυμία να Σε δει, Φως μου.