Οὐράνιες ἐμπειρίες τοῦ παπα-Φώτη.Τὸ ὅραμα τοῦ παπα-Φώτη στὸν Πανάγιο Τάφο!

Οὐράνιες ἐμπειρίες τοῦ παπα-Φώτη.

Τό όραμα τοῦ παπα-Φώτη στόν Πανάγιο Τάφο!

Στήν πλούσια βιογραφία τοῦ παπα-Φώτη, ἀνάμεσα στίς έπιστολές καί τίς διηγήσεις του, ξεχωρίζει μία πού φέρει την ήμερομηνία 7 Μαΐου 1973. Σε αὐτήν ὁ Γέροντας, μέ ἕναν ένθουσιασμό πού ξεχείλιζε ἀπό κάθε λέξη καί μιά χαρά πού ἔμοιαζε να πηγάζει από οὐράνιες πηγές, περιγράφει ἕνα γεγονός πού σημάδεψε ἀνεξίτηλα τὴν ψυχή του: Τήν «κατάπεμψη καί ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Φωτός».

Ἦταν μιά στιγμή πού ἡ ἐπίγεια πραγματικότητα συναντοῦσε τὸ θεῖο μυστήριο. Ὁ παπα-Φώτης, μέ τά ἴδια του τά μάτια, ἀξιώθηκε να δεῖ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Φωτός. Ἡ περιγραφή του εἶναι τόσο ζωντανή πού μεταφέρει τόν ἀναγνώστη στην καρδιά τοῦ Παναγίου Τάφου. «Καθ’ ἥν στιγμήν ὁ Ἅγιος Πέλης ὁ ἐδέετο», γράφει, «ἀστραπιαίως ἔλαμψεν τὸ Ἅγιον Κουβούκλιον ἄπλετον καί ἀδαμάντινον Φῶς ἐκβλύζον ἐκ τῶν παραθύρων τῆς διπλῆς σειρᾶς τῶν εὑρισκομένων ἐν τῷ Τυμπάνω τοῦ Τρούλλου τοῦ Κουβουκλίου».

Φανταστεῖτε τή σκηνή: Το ἱερό Κουβούκλιο, τό μικρό παρεκκλήσι πού περικλείει τόν Πανάγιο Τάφο, να πλημμυρίζει ξαφνικά ἀπό ἕνα ἄπλετο, ἀδαμάντινο φῶς. Δέν ἦταν ἕνα ἁπλό φῶς, ἀλλά μιά λάμψη πού ἔμοιαζε μέ διαμάντι, καθαρή, λαμπερή καί τόσο ἔντονη πού ξεχείλιζε ἀπό τά παράθυρα τοῦ τρούλου, φωτίζοντας τά πάντα γύρω του. Ήταν μιά στιγμή πού ὁ οὐρανός ἄνοιγε καί τό θεῖο φῶς κατέβαινε στή γῆ, ἐπιβεβαιώνοντας το μέγα θαῦμα τῆς Ἀνάστασης.

Ἀρχιμ. ̉Ἰσίδωρος Βαρλααμίτης ὁ ταπεινὸς καὶ ἐλεήμων κληρικός

̉Αρχιμ. ̉Ισίδωρος Βαρλααμίτης

ὁ ταπεινός καί ἐλεήμων κληρικός

τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου -Εἰδικοῦ Παιδαγωγοῦ.

Βιογραφικά

῾Ο μακαριστός π. ̉Ισίδωρος, κατά κόσμον ̉Ιωάννης Τσιατᾶς, γεννήθηκε τό 1937 στά Τρόπαια Γορτυνίας, ἀπό γονεῖς, τόν Χρῆστο καί τήν Χρυσάνθη, πτωχούς μέν ἀλλά εὐλαβεῖς. Οἱ γονεῖς ἀνέθρεψαν τά παιδιά τους Χρῆστο καί ̉Αθανασία «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου». ῾Ο Χρῆστος σέ πολύ μικρή ἡλικία ἀρρώστησε ἀπό πολιομυελίτιδα καί δέν μποροῦσε νά βαδίσει. ῾Η στοργική του μητέρα μέ πόνο ἔβλεπε τό παιδί της νά μή μπορεῖ νά μετακινηθεῖ, δέν ἔχασε ποτέ τήν πίστη της στό Θεό καί πάντα περίμενε νά γίνει τό θαῦμα σάν ἀπάντηση στίς θερμές της προσευχές.

Μιά μέρα πῆρε στήν πλάτη της τό μικρό Γιαννάκη καί πῆγαν νά προσκυνήσουν καί νά προσευχηθοῦν στό μοναστήρι τῆς Παναγίας Κλειβωκᾶς. Τό μοναστήρι βρίσκεται κοντά στά χωριά Κοντοβάζαινα καί Δήμητρα τῆς ἐπαρχίας Γορτυνίας καί ἀπέχει ἀρκετά ἀπό τό χωριό τους. ῞Οταν ἔφτασαν στό μοναστήρι κατακουρασμένη ἡ μητέρα του ὄχι μόνον ἀπό τό βάρος τοῦ παιδιοῦ της πού κουβαλοῦσε στήν πλάτη της ἀλλά κι ἀπό τήν μεγάλη ἀπόσταση πού διένυσαν ἀφοῦ προσευχήθηκαν ἔστρωσε νά κοιμηθοῦν. Τό βράδυ κάποια στιγμή ξύπνησε καί δέν βρῆκε δίπλα της τό γιό της, ἔντρομη σηκώθηκε κι ἔψαχνε νά τόν βρεῖ. Πῆγε στό καθολικό καί βλέπει τόν Γιαννάκη της γονατισμένο μπροστά στή θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Ζωναρίτισσας, ὅπως εἶναι γνωστή. Κατάλαβε ὅτι οἱ προσευχές της ἔφτασαν στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ καί τῆς Παναγίας καί εἰσακούσθηκαν. Τό θαῦμα εἶχε γίνει. Γεμάτη χαρά δόξαζε τό Θεό καί τή Μητέρα Του γιά τό θαῦμα πού ἔκαναν. Τήν ἄλλη μέρα, μετά τή Θεία Λειτουργία, γύρισαν στό χωριό τους. Γιά νά μήν ξεχαστεῖ τό θαῦμα ὁ Γιάννης εἶχε σέ ὅλη του ζωή κάποιο πρόβλημα μέ τό βάδισμα.

Τά πρῶτα γράμματα ὁ Γιάννης τά ἔμαθε στό χωριό του. ῞Οταν ἔγινε δώδεκα ἐτῶν ὁ θεῖος του μακαριστός π. Χαρίτων Σαρρῆς, πού ἦταν μοναχός σέ μοναστήρι τῆς Ηλείας, τόν πῆρε κοντά του. Στό μοναστήρι αὐτό μόναζε ἕνας μοναχός μέ τό ὄνομα Βαρλαάμ ὁ ὁποῖος δίδαξε στό Γιάννη τή νοερά προσευχή.

῾Ο γέροντας Ισίδωρος τήν περίοδο αὐτή συνδέθηκε πολύ μέ τόν ῾Ιεροκήρυκα Σωτήριο Κίτσο, μετέπειτα Μητροπολίτη Γυθείου, ὁποῖος ἔγινε πνευματικός του καί ἀργότερα τόν ἔστειλε στήν ̉Αθήνα γιά νά περατώσει τίς σπουδές του καί νά ἐργασθεῖ. Στήν ̉Αθήνα ἔμενε στό οἰκοτροφεῖο τῆς ̉Αδελφότητος «Ζωῆ» ὅπου ἐργαζόταν ὡς διορθωτής κειμένων στό τυπογραφεῖο τῆς ἀδελφότητος, αὐτό τόν βοήθησε πολύ νά μάθει καλή ὀρθογραφία καί νά ἀποκτήσει τέλεια ἄρθρωση. Τέλος φοίτησε γιά ὁρισμένο χρονικό διάστημα στήν Πάντειο σχολή.

Στήν Μητρόπολη Τρίκκης

Τήν περίοδο ἐκείνη κατά παραχώρηση Θεοῦ ἦλθε στά Τρίκαλα ὡς Μητροπολίτης ὁ ἐνάρετος, ταπεινός καί ἅγιος ̉Επίσκοπος Διονύσιος, ὁ ἀπό Λήμνου. ῾Ο μακαριστός Διονύσιος μόλις ἐνθρονίστηκε στά Τρίκαλα προσπάθησε νά διορθώσει τά προβλήματα πού βρῆκε. Δύο μεγάλα καί ἐπίγοντα προβλήματα πού ἔπρεπε νά ἀντιμετωπίσει ἦταν ἡ λειψανδρία τῶν Μετερίτικων μονῶν καί ἡ ἐγκατάσταση τοῦ Ε.Ο.Τ. στά Μοναστήρια. ῎Ηδη στό μοναστήρι τοῦ Μεγάλου Μετεώρου ὁ Ε.Ο.Τ. εἶχε ξενοδοχεῖο, ὅπου διανυκτέρευαν τουρίστες. Τό ἴδιο προχωροῦσε νά κάνει καί στή Μονή Βαρλαάμ. Γιά νά διαφυλαχθεῖ ἡ ἱερότητα τῶν μοναστηριῶν ἔφερε εὐλαβεῖς κληρικούς οἱ ὁποίοι τά στελέχωσαν.

Στή Μονή Βαρλαάμ τοποθέτησε ὡς ἡγούμενο τόν ̉Αρχιμανδρίτη Καλλίνικο Καροῦσο. Τόν π. Καλλίνικο πλαισίωσαν κι ἄλλοι νέοι μορφωμένοι κληρικοί, μεταξύ αὐτῶν καί ὁ ῾Ιωάννης Τσιατᾶς (1960), ποῦ πῆρε ὡς μοναχός τό ὄνομα ̉Ισίδωρος.

Βιογραφικὰ σημειώματα πατέρων τῆς ἐρήμου - Ἀββᾶς Ποιμήν

Το Μέγα Γεροντικόν.

Βιογραφικά σημειώματα πατέρων της ερήμου

 

Αββάς Ποιμήν:

Για τη ζωή του δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα. Γεννήθηκε στην Αίγυπτο. Δεκαπενταετής προσήλθε σε μονή στη Σκήτη, όπου μόναζαν έξι κατά σάρκα αδελφοί του. Ο πρωτότοκος ονομαζόταν Ανούβ.

Με την επιδρομή των βαρβάρων στη Σκήτη (407) αναγκάζονται να φύγουν και οι επτά αδελφοί και πηγαίνουν στην Τερεμούθη της Αιγύπτου, μια τοποθεσία στον δυτικό βραχίονα του Νείλου, όπου φαίνεται ότι παρέμειναν. Γνωρίζουμε επίσης ότι πέθανε ύστερα από τον Αρσένιο (449), γιατί, όπως λένε τα κείμενα, έκλαψε όταν πληροφορήθηκε τον θάνατό του.

Στον αββά Ποιμένα αποδίδεται μεγάλος αριθμός αποφθεγμάτων. Όσα υπάρχουν στο αλφαβητικό Γεροντικό μαζί με άλλα της θεματικής (συστηματικής) συλλογής και διάφορα άλλα κατασπαρμένα σε άλλες συλλογές ανέρχονται στα 250.

Αν θα θέλαμε να προσδιορίσουμε την προσωπικότητα του Ποιμένος με δυο λόγια, θα λέγαμε ότι λιγότερο μοιάζει σαν ένας πρωτοπόρος και περισσότερο σαν ο σοφός διαχειριστής ενός θησαυρού της Σκητιώτικης ζωής που κληρονόμησε. Αντιλαμβανόμενος ίσως, με την ερήμωση της Σκήτης λόγω των βαρβαρικών επιδρομών, ότι έκλεινε μια σελίδα σημαντική της ιστορίας της, προσπάθησε να συγκεντρώσει τους ώριμους καρπούς του Σκητιώτικου αιώνα, ώστε να μη χαθούν. Σε 100 και πλέον αποφθέγματά του διέσωσε τους λόγους και την τακτική 15 παλαιών διδασκάλων της ερήμου (δεν ήταν όλοι από τη Σκήτη), π.χ. Αλωνίου, Αντωνίου, Αμμωνά, Βησσαρίωνα, Ιωάννη Κολοβού κ.α. Αλλά και οι δικοί του λόγου και η ασκητική του διασώζουν και εκφράζουν το πρότυπο που είχε μορφοποιηθεί σιγά-σιγά στη διαδοχή των προηγουμένων γενεών. Έτσι δικαίωσε και το όνομά του, υπήρξε δηλαδή «ποιμένας», πνευματικός πατέρας στη χρυσή αλυσίδα των διερχομένων γενεών.

Η μνήμη του εορτάζεται στις 27 Αυγούστου.

ΠΗΓΗ: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑ

https://wra9.blogspot.com/2024/08/blog-post_87.html

Ὅσιος Ὀνούφριος ὁ Αἰγύπτιος (12 Ἰουνίου †)

Καὶ τὴν ἑνὸς χιτῶνος ἐντολήν, Πάτερ,

Ὑπερβέβηκας, γυμνητεύσας εἰς τέλος.

Δωδεκάτῃ ἀχίτωνα Ὀνούφριον ἐκ βίου ἦραν.

Βιογραφία

Ἀπό τίς μεγαλύτερες ἀσκητικές φυσιογνωμίες τῶν αἰγυπτιακῶν ἔρημων ὁ Ὀνούφριος, καταγόταν ἀπό τήν Περσία. Ἀπό παιδί ἀκόμα ἔδειχνε φλογερό πόθο ὁλοκληρωτικῆς ἀφιέρωσης στό Θεό. Σέ νεαρή ἡλικία, ἐντάχθηκε σέ μιά κοινοβιακή ἀδελφότητα, ὅπου γιά ἀρκετά χρόνια ἀσκήθηκε στήν πνευματική καί σωματική ἐγκράτεια καί στήν ὑπακοή. Ἡ μεγάλη του ταπεινοφροσύνη ἔκανε τούς ἀδελφούς του νά τόν ἀγαπήσουν πολύ. Ὅταν ὡρίμασε περισσότερο στήν ἡλικία ὁ Ὀνούφριος θέλησε νά πάει βαθύτερα στήν ἔρημο, νά γνωρίσει καί νά μιμηθεῖ τή ζωή των ἐκεῖ ἀσκητῶν της. Μέ μεγάλη λύπη ἡ ἀδελφότητα ἄφησε ἐλεύθερο τό ἐπίλεκτο αὐτό μέλος της. Ἀφοῦ βάδισε ἀρκετά μέσα στήν ἔρημο, συνάντησε τήν καλύβη τοῦ ἐρημίτη Ἐρμία, πού μέ θεία ἀποκάλυψη τόν περίμενε. Ὁ Ἐρμίας τόν ὁδήγησε σέ μιά καλύβη, κάτω ἀπό ἕναν πελώριο φοίνικα, πού δίπλα κελάρυζαν τά νερά μιᾶς καθάριας πηγῆς.

Ἁγιορείτης Μοναχός Γέρων Νικόδημος Μπιλάλης – Ὁ «Γέροντας τῶν Πολυτέκνων» (1932 – † 4.6.2014)

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

π. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΜΠΙΛΑΛΗ

(1932— † 4.6.2014)

Ὁ Γέρων Νικόδημος Μπιλάλης, κατά κόσμον Βασίλειος, γεννήθηκε τό 1932 στό ὀρεινό χωριό Μηλιές (Δῆμος Ἀρχ. Ὀλυμπίας), Ν. Ἠλείας. Γονεῖς του ἦσαν οἱ εὐλαβέστατοι Γεώργιος καί Ἑλένη (τό γένος Κακούρη). Ἦταν τό 2ο ἀπό τά 17 παιδιά τῆς οἰκογενείας του (μέ ἐπιζήσαντα τά 10). Ἡ οἰκογένεια Μπιλάλη εἶχε καί ἔχει βαθιά θρησκευτική καί ἱερατική παράδοση, μέ γνωστότερους τούς τρεῖς Ἱερομονάχους θείους τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος, μακαριστούς πατέρες Σπυρίδωνα, Εὐστάθιο καί Εὐσέβιο.

Ὁ Βασίλειος, ἀπό μικρό παιδί, διακρίθηκε γιά τήν εὐφυΐα, τήν ὀξύνoια καί τό ἀκέραιο τοῦ χαρακτήρα του. Φοίτησε στό Δημοτικό Σχολεῖο τῆς γενέτειράς του καί στά Σχολαρχεῖα τοῦ Δούκα καί τοῦ Πελοπίου. Συνέχισε τίς γυμνασιακές του σπουδές στό 1ο Γυμνάσιο Ἀθηνῶν καί τίς περάτωσε στή Βαρβάκειο, βοηθούμενος οἰκονομικά ἀπό τό μακαριστό θεῖο του Ἀρχιμ. π. Σπυρίδωνα Μπιλάλη (1918 – † 1974).

Ἀποφθέγματα ἀπό τήν Ἀσκητική καί Ἡσυχαστική Ἁγιορείτικη Παράδοση

Στήν Κα­λύ­βη τοῦ Ἁ­γί­ου Μαν­δη­λί­ου τῆς ἄ­νω Κα­ψά­λας ζοῦ­σε πα­λαι­ό­τε­ρα ἕ­νας Ρῶσ­σος ἀ­σκη­τής ὀ­νο­μα­ζό­με­νος Ἰ­ω­ά­σαφ, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἦ­ταν τε­λεί­ως ἀ­γέ­νει­ος. Τη­ροῦ­σε σι­ω­πή διά βί­ου. Δέν μι­λοῦ­σε οὔ­τε καί συ­να­να­στρε­φό­ταν μέ κα­νέ­ναν. Ὅ­ταν κα­θό­ταν ἔ­ξω ἀ­πό τό Κελ­λί του καί ἐρ­χό­ταν ἐ­πι­σκέ­πτης, ἔμ­παι­νε βι­α­στι­κά μέ­σα καί ἔ­κλει­νε τήν πόρ­τα.

Τό ἐρ­γό­χει­ρό του ἦ­ταν νά πλέ­κη κα­λά­θια. Πή­γαι­νε στά Κα­λύ­βια τῶν πα­τέ­ρων, χτυ­ποῦ­σε τήν πόρ­τα, ἄ­φη­νε τό κα­λά­θι μπρο­στά στήν πόρ­τα, κα­τέ­βα­ζε τόν σκοῦ­φο καί ἔ­σκυ­βε τό κε­φά­λι του. Δέν ἔλε­γε τήν τι­μή, ἀλ­λά ὅ­,τι τοῦ δί­να­νε τό ἔ­παιρ­νε. Με­τά ἔ­βα­ζε με­τά­νοι­α καί ἔ­φευ­γε.

Ἐ­πει­δή ἦ­ταν ἀ­γέ­νει­ος, πολ­λοί ὑ­πο­ψι­ά­ζον­ταν ὅ­τι ἦ­ταν γυ­ναῖ­κα καί ὅτι ἀ­πέ­φευ­γε τήν ὁ­μι­λί­α καί τήν συ­να­να­στρο­φή μέ ἄλ­λους, γιά νά μήν ἀ­να­γνω­ρι­σθῆ. Ἀλ­λά τό τέ­λος του ἀ­πέ­δει­ξε ὅ­τι ἦ­ταν ἄν­δρας. Ἐφάρ­μο­ζε, λοι­πόν, αὐ­τό τό τυ­πι­κό μέ πνευ­μα­τι­κό σκο­πό, γιά νά εἶ­ναι ἀ­πε­ρί­σπα­στος στήν ἄ­σκη­ση τῆς νο­ε­ρᾶς προ­σευ­χῆς, καί πρός ἀ­πο­φυ­γήν τῆς κα­τα­κρί­σε­ως καί τῶν σκαν­δά­λων, γιά νά ἐ­πι­τύ­χη πιό εὔ­κο­λα τήν κα­θα­ρό­τη­τα τοῦ νοῦ καί τήν ἀ­πά­θεια.

*

Ο γερω Ἰωάσαφ ὁ Ρῶσ­σος ἦ­ταν γραμ­μα­τέ­ας τοῦ τε­λευ­τα­ί­ου Τσά­ρου. Ἔ­γι­νε μο­να­χός στό Ρωσ­σι­κό. Γιά κά­ποι­ον πει­ρα­σμό ἔ­φυ­γε ἀ­πό τό Μο­να­στή­ρι του καί κοι­νο­βί­α­σε στήν Δι­ο­νυ­σί­ου. Πα­ρα­κα­λοῦ­σε ὅ­μως τήν Πα­να­γί­α νά τόν ἀ­ξι­ώ­ση νά κοι­μη­θῆ στήν με­τά­νοιά του. Με­τά ἀ­πό χρό­νια, ὅ­ταν κα­τά­λα­βε ὅ­τι πλη­σι­ά­ζει τό τέ­λος του, αἰ­σθάν­θη­κε τήν ἐ­πι­θυ­μί­α νά πά­η στό Ρωσ­σι­κό. Πῆ­ρε εὐ­λο­γί­α καί πῆ­γε νά κά­νη τήν ἀ­γρυ­πνί­α τῶν Θε­ο­φα­νε­ί­ων. Ἐ­πει­δή ἦ­ταν γε­ρον­τά­κι, αἰ­σθάν­θη­κε λί­γη κο­ύ­ρα­ση. Ξάπλωσε καί σύμ­φω­να μέ τήν ἐ­πι­θυ­μί­α του ἐ­κοι­μή­θη εἰ­ρη­νι­κά στήν με­τά­νοιά του.

Ἀσκητές μέσα στόν κόσμο τ. Γ’ (Ἱερόν Ἡσυχαστήριον «Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος», Ἅγιον Ὄρος)

Ἐκδόθηκε ἀπό τό Ἱερόν Ἡσυχαστήριον (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος) Μεταμόρφωσης Χαλκιδικῆς ὁ Γ΄ τόμος «Ἀσκητές μέσα στόν κόσμο».

Ἀπόσπασμα ἀπό τά «ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ»

Ἡ ἀγάπη εἶναι δύναμη ἀνυπολόγιστη, διότι αὐτή κινεῖ τόν οὐρανό καί τήν γῆ. Ὁ Θεός ἀπό ἀγάπη δημιούργησε τό σύμπαν καί τό διατηρεῖ μέ τήν Πρόνοιά του, καί ἀπό ἀγάπη κατέβηκε στήν γῆ ὡς ἄνθρωπος καί ἀπό τήν γῆ στόν ᾅδη γιά νά ἀνεβάση τόν ἄνθρωπο στόν οὐρανό. Στήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου ἐπίσης ἡ ἀγάπη κινεῖ καί παρακινεῖ τά πάντα. Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός στήν ἐνέργειά Του.

Ἡ ἀγάπη εἶναι οὐσιαστικά μία, διότι ὅποιος ἀγαπᾶ τόν Θεό, ἀγαπᾶ καί τούς ἀδελφούς του (Α’ Ἰωάν. δ, 21) καί ὅποιος ἀγαπᾶ «ἐν ἔργῳ καί ἀληθείᾳ» (Α’ Ἰωάν. γ, 18) τόν πλησίον του, φανερώνει ὅτι ὄντως ἀγαπᾶ καί τόν Θεό. Ὅποιος ἔχει καί προσφέρει ἀγάπη, αὐτός εἶναι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, διότι «ὁ ἀγαθοποιῶν ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι» (Γ’ Ἰωάν., 11). Ἡ ἀγάπη δίνει νόημα στήν ζωή μας, καί ὅποιος ἀγαπᾶ, ζεῖ ἀπό αὐτήν τήν ζωή τόν παράδεισο, διότι «ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ παράδεισος» (Ἀββᾶς Ἰσαάκ, Λόγ. OB’, σελ. 282). Ὅποιος ὅμως δέν ἔχει ἀγάπη, ζεῖ τήν κόλαση, διότι «ὁ μή ἀγαπῶν τόν ἀδελφόν μένει ἐν τῷ θανάτῳ (Α΄ Ἰωάν. γ΄ 14).

Αὐτήν τήν διπλῆ ἀγάπη πρός τόν Θεόν καί τόν πλησίον εἶχαν καί οἱ βιογραφούμενοι Ἀσκητές μέσα στόν κόσμο καί αὐτή τούς ἐνέπνεε καί τούς ὠθοῦσε σέ ἀγῶνες πνευματικούς γιά τόν Θεόν καί θυσιαστική προσφορά καί διακονία πρός τόν πλησίον.

Ἀσφάλεια ἑκατό τοῖς ἑκατό...

Τό ἔτος 1936 ἐκλήθη νά ὑπηρετήση τήν θητείαν του στό στρατό. Καί κατετάγη εἰς τήν Κόρινθον στό μηχανικό τμῆμα. Ἀρχάς τοῦ ἔτους 1939 ἀπελύθη ἀπό τό στράτευμα. Ἐπανῆλθε γιά λίγο στό χωριό του, καί ἀπό κεῖ μετέβη εἰς τήν Κεφαλληνίαν ἀναζητώντας ἐργασίαν. Καί πράγματι, μέ κάτι γνωριμίες πού εἶχε, καί λόγω τῆς εἰδικότητος πού εἶχε στόν στρατό, προσελήφθη καί εἰργάζετο σέ κάποια τοπογραφική ἑταιρεία.

Μέ τήν κήρυξιν ὅμως τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ πολέμου τοῦ ᾿40 ἐκλήθη καί πάλιν ὑπό τά ὅπλα διά νά ὑπηρετήση καί πάλιν τήν πατρίδα. Πρίν ὅμως προλάβει νά φύγη γιά τά ἔμπεδα τῆς Κορίνθου νά ντυθῆ, ἀρρώστησε βαρειά, ἔφθασε στόν θάνατο, παρέμεινε δέ κλινήρης περί τούς δύο μῆνες περίπου.

Κατά τό διάστημα ὅμως αὐτό, τό Σύνταγμα τῆς Κορίνθου εἰς τό ὁποῖον ἀνῆκε εἶχε πάει εἰς τό μέτωπον καί σέ ἀλλεπάλληλες μάχες διελύθη παντελῶς.

Καί μετά ἀπ᾿ αὐτά, συμπεραίνει κανείς ὅτι ἡ ἀσθένεια ἡ ὁποία τόν κράτησε τόσες ἡμέρες στό Νοσοκομεῖο τῆς Κεφαλληνίας, ἦταν ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ διά νά τόν φυλάξη ζῶντα.

‘Θεραπεύοντας τόν φόβο” Ἅγιος Λουκάς ὁ Ἰατρός Ἀρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως – Κριμαίας (Ὁ βίος του)

Κινηματογραφικὴ βιογραφία τοῦ ἐπισκόπου, παραγωγής 2013. Η απόδοση των διαλόγων στα Ελληνικά, ο υποτιτλισμός και η επεξεργασία έγιναν από εθελοντές της ενορίας Άγιος Παντελεήμων Χαλέπας Χανίων.

Νέα ταινία ἐμπνευσμένη ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας. Στὴν οὐσία πρόκειται γιὰ μία κινηματογραφικὴ βιογραφία τοῦ ἐπισκόπου ποὺ ἔζησε μέσα σὲ ἕνα καθεστὼς ἐχθρικὸ πρὸς τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ τὴν ἐλευθερία καὶ ἀντιστάθηκε ἀπέναντι στὸ κομμουνιστικὸ κόμμα, τοὺς καταδότες, τὴν ἀστυνομία, ἀκόμα καὶ τὸν ἴδιο τὸν Στάλιν μὲ ἀποτέλεσμα τὴν δίωξη, φυλάκιση καὶ ἐξορία του. Ἔζησε καὶ πάλεψε σὰν οἰκογενειάρχης, ἰατρὸς καὶ ἀργότερα ἀρχιερέας, δύο παγκοσμίους πολέμους καὶ δεκάδες κινήματα καὶ ἐπαναστάσεις. Ἡ ταινία ξεκινᾶ τὴν ἀφήγηση ἀπὸ τὸ 1917, ὅταν ὁ νεαρὸς ἰατρὸς Βάλεντιν Γιασενέτσκι (τὸ κατὰ κόσμον ὄνομα τοῦ Ἁγίου) μαζὶ μὲ τὴν γυναίκα καὶ τὰ τέσσερα παιδιὰ τοὺς μετακομίζουν στὴν Τασκένδη λόγω τοῦ ἐμφυλίου πολέμου.

Ὅσιος Παναγῆς Μπασιάς

7 Ιουνίου : Οσίου Παναγή Μπασιά 

                                Βιογραφία :

Ο Όσιος Παναγής ο Μπασιάς γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλληνίας, το 1801 μ.Χ., και ήταν γιός ευσεβών και επιφανών γονέων, του Μιχαήλ Τυπάλδου – Μπασιά και της Ρεγγίνας Δελλαπόρτα. Έμαθε Ιταλικά, Γαλλικά, Λατινικά και καταρτίσθηκε στη φιλοσοφία και τη θεολογία. Μικρός ακόμα χειροθετείται αναγνώστης και στην αρχή της σταδιοδρομίας του διορίζεται γραμματοδιδάσκαλος και εξασκεί το λειτούργημα του διδασκάλου, αλλά εμπνεόμενος από τα ριζοσπαστικά κηρύγματα του Κοσμά Φλαμιάτου και Ευσεβίου Πανά, εκκλησιαστικών αναστημάτων της εποχής, οι οποίοι υπεράσπιζαν ότι οι Άγγλοι (κυρίαρχοι της Επτανήσου) προστάτες, ουσιαστικά τύραννοι, επιβουλεύονται το ορθόδοξο φρόνημα των κατοίκων, αφήνει το δημόσιο σχολείο και παραδίδει μαθήματα κατ’ οίκον συνεχίζοντας την αποστολή του.

Σε ηλικία 20 ετών, μετά τον θάνατο του πατέρα του, έχοντας έμφυτη κλίση και επηρεαζόμενος από την προσωπικότητα του πολιούχου μεγάλου ασκητού Αγίου Γερασίμου και του γείτονός του, επίσης μεγάλου ασκητού Αγίου Ανθίμου, εγκαταλείπει τα πάντα και φθάνει στο «Ξηροσκόπελο», μικρό νησάκι στην κάτω Λειβαθώ Βλαχερνών και τόπο εξορίας κληρικών από του Άγγλους. Εξόριστος τις ημέρες εκείνες ήταν και ο περίφημος Ζακύνθιος κληρικός Νικόλαος Καντούνης. Δεν έμεινε όμως πολύ διάστημα καμφθείς από τις ικεσίες της χήρας μητέρας του και της απροστάτευτης αδελφής του. Επιστρέφει λοιπόν μοναχός στον κόσμο, αλλά ολόκληρη η ζωή του αποδεικνύεται συνεχής ασκητικός αγώνας και συνεπής επαγρύπνηση των μοναχικών ιδεών και αποφάσεών του.

Κοινοῦ Θεοδόσιος Ἡγεμὼν βίου, Κοινὴ Μονασταῖς ἐκβιώσας ζημία. Ἑνδεκάτῃ ὀλοὸν βίοτον λίπε Κοινοβιάρχης.

Ἀπολυτίκιον 

Ἦχος πλάγιος α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ἀρεταῖς θεοσδότοις ἐκλάμψας ὅσιε, Μοναστικῆς πολιτείας ὤφθης λαμπρὸς χαρακτήρ, καὶ φωστὴρ θεοειδὴς Πάτερ καὶ ἔξαρχος, Θεοδόσιε σοφέ, τῶν Ἀγγέλων μιμητά, θεράπων ὁ τῆς Τριάδος ἣν ἐκδυσώπει ἀπαύστως,ἐλεηθῆναι τάς ψυχάς ἠμῶν.

Βιογραφία

Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος γεννήθηκε στό χωριό Μωγαρισσοῦ τῆς Καππαδοκίας ἀπό πολύ πιστούς καί ἐνάρετους γονεῖς, τόν Προαιρέσιο καί τήν Εὐλογία. Ἔζησε στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Λέοντα τοῦ Μεγάλου (457 - 474 μ.Χ.) καί ἔφτασε ἕως καί τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἀναστασίου τοῦ Δικόρου (491 - 518 μ.Χ.). Ἀρνήθηκε τήν ἔγγαμη ζωή καί σέ νεαρή ἡλικία ἔγινε μοναχός. Ἀπό πολύ νωρίς διακρίθηκε γιά τήν ἐγκράτεια καί τήν ἠθική του τελειότητα.

Ἀφοῦ ἀσκήτεψε κοντά σέ μεγάλους ἀσκητές ὅπως ὁ Συμεών ὁ Στυλίτης (βλέπε 1 Σεπτεμβρίου) καί ὁ ἡσυχαστής Λογγίνος ἀποσύρθηκε σέ ἀπομακρυσμένο ἡσυχαστήριο ὅπου δίδασκε τό λόγο τοῦ Θεοῦ στούς περαστικούς διαβάτες. Ἡ φήμη του γιά τήν ἁγία ζωή του ἔγινε γρήγορα γνωστή στά πέρατα τῆς αὐτοκρατορίας καί ἔφερε στό ἡσυχαστήριό του δεκάδες ἀδελφούς ἀναγκάζοντας τόν Θεοδόσιο νά ἱδρύσει ἕνα εὐρύχωρο μοναστήρι ὅπου ἐφήρμοσε πιστά τά πρότυπα τοῦ ἀσκητικοῦ βίου. Ἔκανε πολλά θαύματα καί, ἀφοῦ δίδαξε τίς ἀρετές τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς στούς ἑκατοντάδες μαθητές του, ἐκοιμήθη σέ βαθύ γῆρας τό 529 μ.Χ.

Ἡ εἴδηση τῆς κοιμήσεώς του διαδόθηκε σάν ἀστραπή. Καί ἔτρεξαν πολλοί, λαϊκοί, κληρικοί καί μοναχοί, ἀκόμη καί Ἐπίσκοποι, γιά νά ἀσπαστοῦν τό ἱερό λείψανο τοῦ Ἁγίου ἀνδρός, πού στάθηκε γιά ὅλους φιλόστοργος πατέρας καί προστατευτικός ἀδελφός.

Ἡ ζωή τοῦ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ Σεραφείμ Δημόπουλου καί τό ἀσκητήριό του στή Λάρισα γνωστό καί ὡς «τρίγωνο τοῦ πόνου» (1937-2008)

  Ιερομόναχος Σεραφείμ Δημόπουλος: Ένας οσιακός βίος

Ο π. Σεραφείμ Δημόπουλος γεννήθηκε το έτος 1937 στο Ηράκλειο της Κρήτης από τον Κωνσταντίνο και την Ειρήνη. Ήταν δεύτερος από επτά αδέλφια και στην βάπτισή του ονομάστηκε Χρήστος. Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από την Σμύρνη και είχε μακρινή συγγένεια με τον Εθνομάρτυρα και Ιερομάρτυρα άγιο Χρυσόστομο Σμύρνης. Ανατράφηκε με αρχές χριστιανικές. Φάνηκε από νωρίς η αγάπη του προς την Εκκλησία και η κλίση του για την Ιεροσύνη, καθώς και η προτίμησή του για την ασκητική ζωή.

Από μικρός είχε ζητήσει από τους γονείς του ξεχωριστό δωμάτιο. Η μητέρα του, του έδωσε, αλλά απεφάσισε να κοιμάται μαζί του στο ίδιο δωμάτιο. Τότε της παρουσιάστηκε η Παναγία στον ύπνο και της είπε: «Άφησέ τον να αγωνίζεται». Έκτοτε ο μικρός Χρήστος μπορούσε να προσεύχεται τα βράδια ανενόχλητος.

Ήταν επιμελής στα μαθήματά του και προσεκτικός στην ζωή του. Δεν έλειπε γιορτές και Κυριακές από την Εκκλησία και από το Κατηχητικό. Σπούδασε την ιερά επιστήμη της θεολογίας για να λάβει εφόδια να διακονήσει ως ιερέας την Εκκλησία.

Ως φοιτητής επισκέπτεται Μοναστήρια. Συνδέθηκε ιδιαίτερα με το μοναστήρι του Αγίου Σεραφείμ Δομπού Λειβαδιάς, με την Λογγοβάρδα και τον οσίας μνήμης ηγούμενό της π. Φιλόθεο Ζερβάκο.

π. Σεραφείμ Δημόπουλος

Σχέσεις με Άγιο Όρος και γέροντα Παΐσιο.

Αφού πήρε το πτυχίο της Θεολογικής, έκανε και την στρατιωτική του θητεία. Για ένα διάστημα έμεινε στο Άγιο Όρος κοντά σ’ έναν Σέρβο ασκητή, τον π. Γεώργιο, που μόναζε στο Παλαιομονάστηρο της Μονής του Αγίου Παντελεήμονος, και μυήθηκε στην νοερά προσευχή. Δεν έγινε όμως μοναχός, ούτε θέλησε να μείνει οριστικά στο Άγιο Όρος. Ο Θεός είχε άλλα σχέδια γι’ αυτόν, αλλού τον κατηύθυνε.

Ο Γέροντας είχε μεγάλη ευλάβεια για το Περιβόλι της Παναγίας και έλεγε: «Αυτά που κάνουμε εμείς εδώ κηρύγματα, φιλανθρωπίες… είναι για τα νήπια. Το Άγιο Όρος είναι το Πανεπιστήμιο. Εκεί οι μοναχοί δεν κόβουν τα πάθη, αλλά γνωρίζουν μεθόδους που ξεριζώνουν τα πάθη μια για πάντα. Ο μοναχός πρέπει να κάθεται στο κελί του κι ας μην κάνη πολλά πνευματικά. Εάν ο μοναχός βγαίνει έξω στον κόσμο δεν κάνει καμιά προκοπή».

Κάποιος του πήγε ένα βιβλίο για το Άγιο Όρος. Ο Γέροντας το πήρε στα χέρια του, έψαξε μία- μία τις φωτογραφίες με Αγιορείτες γέροντες, τις ασπάστηκε, τις εναγκαλίστηκε θερμά και αμέσως μετά επέστρεψε το βιβλίο λέγοντας «πάρτο τώρα».

Κάποτε τον ρώτησαν αν γνώρισε από κοντά τον γέροντα Παΐσιο τον Αγιορείτη και είπε:

—Ναι, τον συνάντησα 2-3 φορές. Σε κοίταζε βαθειά με τα διαπεραστικά του μάτια και σε «διάβαζε». ‘Όταν είχα βαριά άρρωστους, κυρίως καρκινοπαθείς, του έστελνα γράμμα και όλοι τους έγιναν καλά, ούτε ένας δεν πέθανε.

—Γέροντα, πως απέκτησε τόση χάρη ο γέροντας Παΐσιος;

—Ξέρεις τι προσευχές έφτιαχνε ο γέροντας Παΐσιος; Άστα, εμείς δεν κάνουμε τίποτα. Όλα με την προσευχή γίνονται.

—Πως γίνεται Γέροντα, όποιος άνθρωπος κι αν ανοίξει ένα βιβλίο του γέροντα Παΐσιου, να μαγνητίζεται και να ζητεί να διαβάσει το βιβλίο, ενώ για άλλα βιβλία να μένη αδιάφορος;

"Ὁ Πένταθλος Μοναχός"Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης,

  ..."-Αντιγράφουμε κώδικες. Είπε χαμηλόφωνα στον Ανδρέα.

-Μα οι 'Αγιες Γραφές έχουν παραδοθεί χωρίς προβλήματα και σε πολλά αντίγραφα. Απόρησε ο Ανδρέας.

-Δεν αντιγράφομε τα ιερά κείμενα, αδελφέ. Είπε ο μοναχός. Αντιγράφομε τα κλασσικά ελληνικά έργα που τείνουν να χαθούν στα κακοσυντηρημένα χειρόγραφα και στους φθαρμένους κώδικες. Κάνομε πολλά αντίγραφα κειμένων, μετατρέποντας σε μικρογράμματη γραφή τη μεγαλογράμματη.

'Ωστε μέσα σ'ενα μοναστήρι κοπιάζουν τόσοι μοναχοί, για να διαφυλλάξουν την αρχαία πολιτιστική κληρονομιά μας;

Απίστευτο!

-Και οι μοναχοί αυτοί, οι αντιγραφείς, είναι μορφωμένοι; 'Εχουν εμπειρία της ελληνικής παιδείας, που προσπαθούν να διασώσουν; ρώτησε ο Ανδρέας.

-Αρκετοί ναι, είναι πεπαιδευμένοι. 'Αλλοι είναι άπειροι. 'Εχομε όμως το γέροντα Θεόδωρο, βαθύ γνώστη των Θείων Γραφών, αλλά και ακριβή κάτοχο της θύραθεν σοφίας, που διευθύνει την εργασία. Είπε ο μοναχός.

-Εργάζεται, λοιπόν και ο ηγούμενος εδώ;

-Αυτος είναι ο εμπνευστής, ο εργάτης και η καρδιά του έργου της αντιγραφής. Είπε ο μοναχός.

- Και πως αντιγράφουν, χωρίς να γνωρίζουν τις αρχαίες διαλέκτους; Ξαναρώτησε ο Ανδρέας.

-Ο,τι ακούνε και βλέπουν, γράφουν, αδελφέ. Τα ελληνικά γράμματα τα γνωρίζουν όλοι. Κάνουν και λάθη. Επεμβαίνει ο ηγούμενος στα αδιέξοδα.

-Μπορώ να ρίξω μια ματιά στους αντιγραφείς; Ρώτησε ο Ανδρέας.

ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΝΑΥΠΛΙΕΩΣ -1655- -Ἀφηγηματική Βιογραφία-

Κατά το έτος 1630 περίπου, στ’Ανάπλι, ήρθε στον κόσμο κι’είδε το φως του Χριστού ο Άγιος Αναστάσιος.Λέγεται πως γεννήθηκε την μέρα τη Λαμπρής γι’αυτό κι’όταν  τον Βαπτίσανε του δώσανε αυτό το καλό όνομα.

Είχε γονείς  απλούς και αγαθούς .Φτωχικούς μέν από τα αγαθά του κόσμου τούτου μα πλούσιους από την αγάπη του Χριστού και  της Βασιλείας Του.

Τούτη την άγια κληρονομιά δώσανε στον γιό τους  τον Αναστάση και σαν μεγάλωνε  και έπαιζε με τ’άλλα παιδιά του μαχαλά , έκοφτε συχνά  το παιχνίδι και πήγαινε στις Εκκλησίες και στα ‘ξωκκλήσια ν’αποθαυμάζει  τις Αγιογραφίες και τα ‘κονίσματα που’χαν  ιστορήσει  ευλαβείς ζωγράφοι.Τον γοήτευε περίσσια η τέχνη της Θεογραφίας, γιαυτό κι’όταν ενηλικιώθη έβαλε σκοπό να μάθει τούτη την άγια τέχνη και να ιστορεί και κείνος τον Χριστό και τα θαυμάσιά  Του.

Αφού λοιπόν εξεπεδεύθη  ικανώς  και επί καιρόν στους αδελφούς Αγιογράφους Γεώργιον και Δημήτριον  Μόσχον,  δείχνοντας αξιοθαύμαστο ζήλο, έγινε κατόπιν ένας  άξιος και ικανότατος  Αγιογράφος όχι μόνο στα εικονίσματά που έφτιαχνε αλλά και στην ζωή του, αποδείχνοντας την ψυχή του  άξια ζωγραφιά των αρετών του Χριστού.

Φθάνοντας το 25^ον έτος της ηλικίας του λοιπόν και έχοντας ψυχήν αισθαντικήν και καλλιτεχνικήν,  αγάπησε και ερωτεύθηκε με όλην του την καρδιά μία κοπέλα απ’τ’Ανάπλι και αφού συνεφώνησαν να νυμφευθούν εβάλανε το λοιπόν τον αρραβώνα

Μα ο μεγαλαδελφός της κοπέλας δεν συμπαθούσε ποσώς τον Αναστάση .

Τούτος ήταν τρανός Σαράφης στ’Ανάπλι , αρπατονύχης στ’αλήθεια, που με διάφορα νιτερέσια και δώσε -πάρε με την Τουρκιά  και τους Αγάδες είχε καταφέρει να κάμει γρήγορα πολύ παρά και να μαυρίσει την ψυχή του  σαν του κοράκου απ’την απληστία  και την αχορταγιά του.

Γιαυτό και ποτές δεν είδενεν με καλό μάτι την αγνή αγάπη τ’Αναστάση με της αδελφής του . Ο Αναστάσης είχε όνομα καλού και πιστού χριστιανού και θρήσκου καθ’όλην την εντέλειαν.

Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα 5, Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης. Π.Σωφρονίου, 10ο Μέρος, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκούστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα 5, Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης.

Π.Σωφρονίου, 10ο Μέρος, Ὁμιλία στίς29-03-2015

Συνεχίζουμε, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ ἀπό τόν Ἅγιο Σιλουανό, τό τρίτο κεφάλαιο: Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα.

«Γιά πολλά χρόνια τό μεγάλο ραφεῖο τῆς Μονῆς», ἐννοεῖ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος, τοῦ Ρωσικοῦ Μοναστηριοῦ στό Ἅγιο Ὄρος, «τό διηύθυνε ὁ πατήρ Διάδοχος». Σήμερα, ἄν ζοῦσε, θά γιόρταζε κιόλας, εἶναι τοῦ Ἁγίου Διαδόχου ἐπισκόπου Φωτικῆς. «Μοναχός ὑποδειγματικός σέ ὅλα, ἐπιμελής μέχρι σχολαστικότητας, φιλακόλουθος, μελετημένος, ἤρεμος, δίκαιος καί εὐγενής στήν συμπεριφορά του, ἔχαιρε τήν ἐκτίμηση ὅλων. Μιά φορά τήν ἡμέρα τῆς γιορτῆς του -προφανῶς σάν σήμερα- «πῆγα νά τόν συγχαρῶ καί τόν βρῆκα ἀνάμεσα στούς πνευματικούς του φίλους: ἕναν γέροντα πνευματικό, τόν πατέρα Τρόφιμο καί τόν Γέροντα Σιλουανό»¹. Γιά νά εἶναι ἐκεῖ καί ὁ Ἅγιος Σιλουανός σημαίνει ὅτι ὄντως ἦταν σπουδαῖος μοναχός.

«Ὁ πνευματικός διηγήθηκε κάτι, πού διάβασε στήν ἐφημερίδα καί γυρνώντας στόν Γέροντα Σιλουανό τόν ρώτησε:

- Ἐσεῖς, Πάτερ Σιλουανέ, τί γνώμη ἔχετε γιά αὐτό;

- Δέν μ’ ἀρέσει, Ἅγιε Πνευματικέ, νά διαβάζω ἐφημερίδες καί νά μαθαίνω τά νέα τους, ἀποκρίθηκε αὐτός.

- Γιατί;

- Γιατί τά γραφόμενα στίς ἐφημερίδες συγχίζουν τόν νοῦ καί δυσκολεύουν τήν καθαρή προσευχή»².

Βλέπουμε πῶς ὁ Ἅγιος ἦταν προσανατολισμένος στόν Θεό πού εἶναι ὁ στόχος μας - πρέπει νά εἶναι - καί κάνει τό πᾶν γιά νά ἐξασφαλίσει συνθῆκες κατάλληλες, ὥστε νά μπορεῖ νά προσεύχεται. Γιατί, τελικά, αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τοῦ ἀνθρώπου, νά ἑνωθεῖ μέ τόν Θεό καί αὐτό δέν γίνεται μέ ἄλλο τρόπο παρά μένοντας στήν προσευχή. Βλέπουμε ἀπό ὅλους τούς Ἁγίους, καί τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τούς Προφῆτες καί ὅλους τούς δικαίους καί στήν Καινή Διαθήκη καί στό ὄρος Θαβώρ καί στήν Πεντηκοστή, ὁ Θεός φανερώνεται ἐν ὥρα προσευχῆς, ὅταν ὁ ἄνθρωπος προσεύχεται. Καί σέ ὅλους τούς βίους τῶν Ἁγίων βλέπουμε πώς εἶχαν ἐμπειρίες τοῦ Θεοῦ καί ἐμπειρίες θεώσεως καί θεοπτίας, ὅταν ἦταν προσευχόμενοι. Ὅσο πιό τέλεια καί καθαρά προσεύχεται κανείς, τόσο εὐαρεστεῖ στόν Θεό. Δέν ὑπάρχει, λένε οἱ Ἅγιοι, πιό εὐάρεστο ἔργο στόν Θεό, πού μπορεῖ νά κάνει ὁ ἄνθρωπος, ἀπό τήν καθαρά προσευχή. Ὄχι ἁπλῶς πῆγα στήν ἐκκλησία ἀλλά ὁ νοῦς μου εἶναι ἀλλοῦ… εἶναι στό κινητό πού θά χτυπήσει.. εἶναι στό παιδί πού μιλάει ἤ δέν ξέρω τί ἄλλο..

Μνήμη Ὁσίου Χατζη-Γεώργη τοῦ Ἀθωνίτου - 31 Δεκεμβρίου (ν.ἡ.)

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου: «Γέρων Χατζη-Γεώργης ὁ Ἀθωνίτης 1809-1886» Ἅγιον Ὅρος, ἔκδοση Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Μοναζουσῶν «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος» Βασιλικά Θεσσαλονίκης.

 

Ἐὰν γιὰ τὶς ἀρετὲς τῶν δικαίων ψυχῶν (Ἁγίων Πατέρων μας) πρέπει νὰ μιλᾶμε καὶ νὰ γράφουμε, πόσο μᾶλλον δὲν πρέπει νὰ ἀμελοῦμε ἢ νὰ σιωποῦμε γιὰ τὶς ψυχὲς τῶν δικαίων, ἀλλὰ καὶ πολὺ ἀδικημένων Ἁγίων Πατέρων μας, ποὺ ταλαιπωρήσαμε μὲ διωγμοὺς καὶ ἐξορίες ἐμεῖς οἱ ταλαίπωροι ἄνθρωποι μὲ τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες μας, ζήλειες, φθόνους!...

Μεταξὺ λοιπὸν τῶν ἀδικημένων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι καὶ ὁ Ὀσιώτατος Πατὴρ Γεώργιος, ὁ Χατζη-Γεώργης, ὁ ὁποῖος εἶναι ἕνας σύγχρονος Ἅγιος τῆς ἐποχῆς μας, ἀλλὰ μποροῦμε νὰ ποῦμε, καὶ μεγάλος Ἅγιος ἀνάλογα μὲ τὴν ἐποχή μας.

Εἶχε ἀφήσει μεγάλο ὄνομα ὁ Γέροντας! «Μεγάλος ἀσκητὴς καὶ πολὺ νηστευτής», ἔλεγαν. Ἄφησε δὲ καὶ τὸ ὄνομά του ἀκόμη ὡς ἐπίθετο γιὰ τοὺς πολὺ νηστευτᾶς· «Αὐτὸς εἶναι Χατζη-Γεώργης!», ἔλεγαν.

Εἶχε καὶ τὸ διορατικὸ χάρισμα ὁ Γέροντας· δηλαδὴ πνευματικὴ τηλεόραση. Πολλὲς φορές, ἄφηνε ξαφνικὰ τὴν δουλειά του καὶ βγαίνοντας στὸν δρόμο πλησίαζε ἀνθρώπους ποὺ ἔρχονταν σὲ ἀπόγνωση καὶ τοὺς παρηγοροῦσε καὶ τοὺς βοηθοῦσε νὰ σωθοῦν.

Στὸ πρόσωπο τοῦ Χατζη-Γεώργη ἔβλεπαν οἱ ἄνθρωποι θεϊκὴ λιακάδα καὶ εὔκολα ἄνοιγαν τὶς πονεμένες τους καρδιὲς καὶ θεραπεύονταν. Ὅλοι μιλοῦσαν μὲ θαυμασμὸ καὶ εὐλάβεια γιὰ τὸν Γέροντα. Ἕλληνες καὶ Σλαῦοι Ἁγιορεῖτες τὸν παραδέχονταν γιὰ τὴν ἀσκητικότητά του καὶ...

τὴν ἁγιότητα ποὺ σκορποῦσε καὶ ἀκτινοβολοῦσε στὸν Ἄθωνα.

Θεοφώτιστες ἦταν οἱ νουθεσίες του καὶ ἡ φιλοξενία του Ἀβραμιαία! Διπλὴ τροφὴ πρόσφερε στοὺς ἐπισκέπτας. Εἶχε καὶ δύο Πνευματικοὺς στὴν Συνοδία του γιὰ νὰ ἐξομολογοῦν τοὺς προσκυνητᾶς, τὸν Παπα-Ἰσαὰκ καὶ τὸν Παπα-Ἀντώνη.

Τὸ ἐργόχειρό τους ἦταν ἡ Ἁγιογραφία. Ἕνας ἀπὸ τοὺς σπουδαίους Ἁγιογράφους ἦταν καὶ ὁ εὐλαβέστατος Ἱερομόναχος Μηνᾶς. Ἔκαναν δὲ καὶ ἄλλα ἐργόχειρα, ἀλλὰ δὲν ἔπαυαν νὰ ἐγάζωνται καὶ νοερῶς μὲ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή.

9ο Μέρος, Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα 4. Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:9^ο Μέρος, Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα 4.

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, Ὁμιλία στίς 22-03-2015

        

9^ο Μέρος, Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα 4.

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, Ὁμιλία στίς 22-03-2015

            Μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τίς εὐχές τοῦ Ἁγίου Σιλουανοῦ, συνεχίζουμε τό 3^ο Κεφάλαιο πού ἐπιγράφεται «Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα». Λέει, λοιπόν, ὁ π. Σωφρόνιος «Πολλές φορές ἡ ψυχή χάνει πολλά, γιατί τῆς περνᾶ μία σκέψη ἀμφιβολίας γιά τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ». Ποιά εἶναι αὐτή ἡ σκέψη; «Κι ἄν ὁ Κύριος δέν μέ συγχωρέσει;». Ναί μέν ἐγώ ζητάω τό ἔλεος, Κύριε ἐλέησον, θά μέ συγχωρέσει, ὅμως, ὁ Κύριος; Αὐτή τήν σκέψη δέν πρέπει νά τήν κάνουμε, γιατί χάνει πολλά ἡ ψυχή.

            «Ἡ ἀπόγνωση ὅμως», γιατί πίσω ἀπό αὐτή τήν σκέψη ἔρχεται ἡ ἀπόγνωση, «εἶναι τό χειρότερο ἀπό ὅλα· βλασφημία κατά τοῦ Θεοῦ». Ἄν κανείς ἀναρωτιέται, ἄν θά τόν συγχωρήσει ὁ Θεός, εἶναι σάν νά βλασφημεῖ τόν Θεό κατηγορώντας Τον καί ὀνομάζοντάς Τον ἀνοικτίρμονα καί ἀνελεήμονα, ἐνῶ ἡ πραγματικότητα εἶναι τό ἐντελῶς ἀντίθετο. Ὁ Θεός εἶναι οἰκτίρμων καί ἐλεήμων, μακρόθυμος καί πολυέλεος. Ὁπότε, δέν πρέπει νά περνάει ἡ σκέψη ἀπό τόν ἄνθρωπο ὅτι ὁ Θεός δέν θά τόν ἐλεήσει, δέν θά τόν συγχωρήσει, ἐφόσον ζητάει συγγνώμη.

            Εἶναι «σάν νά μήν ἔχει Αὐτός -ὁ Θεός- τήν δύναμη νά μᾶς σώσει, ἤ ὅτι μπορεῖ τό μέτρο τῶν ἁμαρτιῶν μας νά ξεπεράσει τήν ἀμέτρητη εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ». Αὐτό δέν συμβαίνει ποτέ. Ὅσες κι ἄν εἶναι οἱ ἁμαρτίες τοῦ ἀνθρώπου, τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀπείρως μεγαλύτερο. «Αὐτός -ὁ Θεός- σήκωσε τίς ἁμαρτίες ὅλου τοῦ κόσμου … Ἄν ἡ μάνα συγχωρεῖ τά πάντα στό παιδί της, γιατί εἶναι ἀκόμα ἄπλαστο, πολύ περισσότερο συγχωρεῖ ὁ Κύριος, ἄν ἔχουμε ταπείνωση καί μετανοοῦμε». Ξέρει ὅτι εἴμαστε ἄπλαστοι, ἀδιαμόρφωτοι, ἀτελεῖς.

            «Ὁ πνευματικός πόλεμος εἶναι παρόμοιος μέ τόν συνηθισμένο πόλεμο. Ἡ πνευματική ἀνδρεία ἔγκειται στήν ἰσχυρή ἐλπίδα στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ». Ὁ πιστός πρέπει νά ἔχει πνευματική ἀνδρεία, ἡ ὁποία συνίσταται στόν Θεό, στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

8ο Μέρος, Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα 3. Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, π. Σωφρονίου-Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:

8ο Μέρος, Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα 3.

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, π. Σωφρονίου

Ὁμιλία στίς 21-03-2015

Συνεχίζουμε, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀπό τόν Ἅγιο Σιλουανό τό κεφάλαιο πού περιγράφει ὁ μακαριστός Γέροντας Σωφρόνιος τή μορφή τοῦ Γέροντα. Εἴμαστε στό σημεῖο πού ἔχει ἀνατεθεῖ στόν Ἅγιο Σιλουανό ἕνα ὑπεύθυνο διακόνημα, νά ἐπιστατεῖ σέ μιά ὁμάδα ἐργατῶν. Εἶναι τά χρόνια πού ὑπῆρχαν χιλιάδες μοναχοί στό μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος, στό ρώσικο μοναστήρι, ὁπότε ὑπῆρχαν καί πολλοί ἐργάτες.

«Εἶχε στίς διαταγές του ὥς διακόσιους ἐργάτες. Τό πρωί, γυρνοῦσε τά ἐργαστήρια καί ἔδινε γενικές γραμμές στούς ἀρχιεργάτες καί μετά γύριζε στό κελλί του, νά κλάψει «γιά τόν λαό τοῦ Θεοῦ». Δέν καθόταν πάνω ἀπ’ τό κεφάλι τους, θά λέγαμε ἔτσι λαϊκά. Δέν ἀσκοῦσε αὐστηρή, ἀσφυκτική ἐπιτήρηση, ἀλλά γυρνοῦσε στόν Θεό καί προσευχόταν. Προσευχόταν γιά τόν λαό τοῦ Θεοῦ, γιά τούς ἐργάτες του καί γιά ὅλους ὅσους γνώριζε καί γιά ὅσους δέν γνώριζε..

«Ἡ καρδιά του πονοῦσε γιά τούς ἐργάτες καί ἔχυνε δάκρυα γιά καθένα τους: «Νά ὁ Μιχάλης, ἄφησε τήν γυναῖκα του καί τά παιδιά στό χωριό καί ἐργάζεται ἐδῶ σ’ ἐμᾶς γιά λίγα γρόσια». Ἐρχόντουσαν ἀπό τήν Ρωσία, δηλαδή, γιά νά ἐργαστοῦν. «Πῶς νά αἰσθάνεται τόσο μακριά ἀπό τό σπίτι του χωρίς νά βλέπει οὔτε τήν γυναῖκα οὔτε τά ἀγαπημένα του παιδιά… Νά ὁ Νικήτας. Μόλις παντρεύτηκε καί ἐγκατέλειψε τήν νεαρή γυναῖκα του ἔγκυο καί τήν γριά μάνα του … Τί νά ἔνιωσαν τάχα, ὅταν ἀποχωρίζονταν ἀπό τόν νεαρό ἀγαπημένο γιό καί ἄνδρα; … Νά ὁ Γρηγόρης. Ἄφησε τούς γέρους γονεῖς του, τήν νέα γυναῖκα του καί δύο μικρά βρέφη καί ἦλθε ἐδῶ νά ἐργαστεῖ γιά ἕνα κομμάτι ψωμί.

7ο Μέρος, Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα 2. Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, π. Σωφρονίου, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:7ο Μέρος, Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα 2.

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, π. Σωφρονίου

Ὁμιλία στίς 15-03-2015

Μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ συνεχίζουμε τό 3^ο Κεφάλαιο τοῦ Ἁγίου Γέροντα Σιλουανοῦ, πού ἔχει τίτλο «Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα».

«Ἡ ἐξωτερική του διαγωγή ἦταν ἁπλή, μά συγχρόνως τήν στόλιζε μιά ἀναμφίβολη ἰδιότητα, ἡ ἐσωτερική εὐγένεια, ἤ, ἄν θέλετε, ἡ ἀριστοκρατικότητα στήν πιό σωστή σημασία τῆς λέξεως. Σέ ὅποιες συνθῆκες καί νά τόν συναντοῦσε ὁ ἄνθρωπος μέ τήν λεπτότερη διαίσθηση, δέν θά μποροῦσε νά παρατηρήσει σ’ αὐτόν ἄξεστες κινήσεις καρδιᾶς: ὅπως ἀντιπάθεια, ἀπροσεξία, περιφρόνηση, προσποίηση καί τά παρόμοια». Βλέπουμε, πόσο ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ λεπτύνει τόν ἄνθρωπο. «Ἦταν ἄνθρωπος πραγματικά εὐγενικός, ὅπως μπορεῖ νά εἶναι μόνο ὁ χριστιανός», ἁπλός, ἀνεπιτήδευτος, ἀνυπόκριτος.

«Ὁ Γέροντας ποτέ δέν γελοῦσε δυνατά οὔτε μιλοῦσε διφορούμενα. Δέν περιεγελοῦσε οὔτε ἀστειευόταν ἄλλους ἀνθρώπους». Ξέρουμε πόσο πολύ πληγώνει ἡ εἰρωνεία καί τό νά περιπαίζει κανείς τούς ἄλλους. «Στό συνήθως σοβαρό γαλήνιο πρόσωπό του ζωγραφιζόταν καμιά φορά ἕνα ἐλαφρό μειδίαμα, χωρίς νά ἀνοίγονται τά χείλη, ἐκτός καί ἄν μιλοῦσε». Οἱ Ἅγιοι Πατέρες κατακρίνουν τόν λεγόμενο «βρασματώδη γέλωτα», αὐτό τό χαχανητό τό θορυβῶδες, γιατί δέν ἔχει μέσα του σεμνότητα. Μάλιστα, λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ὅταν κανείς χαμογελᾶ, νά χαμογελᾶ ἔτσι λίγο, καί ὄχι νά προκαλεῖ. Γιατί ἐκεῖνο πού κατεξοχήν ἁρμόζει στόν ἄνθρωπο εἶναι τό πένθος. Εἴμαστε ἐν μετανοία, στήν κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος, στήν ἐξορία. Καί τόν Κύριο, ὅπως ἔχει λεχθεῖ, ποτέ δέν Τόν εἶδαν νά γελᾶ, ἀλλά ἀρκετές φορές Τόν εἶδαν νά κλαίει.

Μοναστικοί ἀγῶνες 3, Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα 1. Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, 6ο Μέρος, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:Μοναστικοί ἀγῶνες 3, Ἡ μορφή τοῦ Γέροντα 1.

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, 6^ο Μέρος,

Ὁμιλία στίς 08-03-2015

Συνεχίζουμε μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ τόν Ἅγιο Σιλουανό. Λέγαμε χθές γιά τήν βαθιά ἀλλαγή πού ἔγινε στόν Ἅγιο μετά τήν ἀποκάλυψη πού πῆρε ἀπό τόν Θεό καί τήν ὁδηγία «κράτα τόν νοῦ στόν Ἅδη καί μήν ἀπελπίζεσαι». Μιά ἀλλαγή πού τόν ἔκανε πλέον νά ἀγωνίζεται γιά νά ἀποκτήσει ταπείνωση καί νά ἔχει σταθερή τήν Χάρη. Ὅταν ὑπάρχει στόν ἄνθρωπο ταπεινό φρόνημα, τότε παραμένει σταθερά κοινωνός τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ὅμως ἀφήνει τόν λογισμό του καί δέχεται ὑπερήφανες σκέψεις, τότε χάνει ὁ ἄνθρωπος τήν Χάρη, δηλαδή, ὅπως λέγαμε, χτίζει ἕνα τεῖχος μονωτικό γύρω του καί ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δέν μπορεῖ νά τόν βοηθήσει. Ὅταν γεύτηκε αὐτή τήν Χάρη καί κοινώνησε καί παρέμεινε στήν κοινωνία μέ τόν Θεό, τότε ἄλλαξε καί ἡ προσευχή του καί πλέον δέν προσευχότανε μόνο γιά τόν ἑαυτό του, ἀλλά καί γιά ὅλο τόν κόσμο, γιατί κατάλαβε ὅτι μέσα στόν Θεό εἶναι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καί γι’ αὐτό παρακαλοῦσε τόν Θεό νά γνωρίσει ὅλος ὁ κόσμος τόν Ἴδιο, τόν Θεό.

Ἔλεγε λοιπόν «ὁ ἀδελφός μας εἶναι ἡ ζωή μας» καί μέ τήν ἀγάπη πού εἶχε, πού ἄναψε μέσα στήν καρδιά του, αἰσθανότανε ὅλους τούς ἀνθρώπους σάν μέλος τῆς δικῆς του ὑποστατικῆς αἰώνιας ὕπαρξης. Κατάλαβε καί τήν ἐντολή «ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν ὄχι σάν ἕναν ἠθικό κανόνα, ἀλλά σάν κάτι πού εἶναι ἀναγκαῖο λόγω τῆς κοινῆς φύσεως, τῆς ὀντολογικῆς κοινότητας πού ὑπάρχει μεταξύ ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

«Ὁ πατήρ κρίνει οὐδένα, ἀλλά τήν κρίσιν πᾶσαν δέδωκε τῷ υἱῷ, … ὅτι υἱός ἀνθρώπου ἐστί» (Ἰω. 5,22 και 27), λέει στό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο. Ὁ Πατέρας δέν κρίνει κανέναν, ἀλλά ὅλη τήν κρίση τήν ἔχει δώσει στόν Υἱό, πού εἶναι υἱός ἀνθρώπου, εἶναι δηλαδή τέλειος ἄνθρωπος.