Ὁ πειρασμὸς στὴ σιωπὴ τῆς προσευχῆς.

Η περιοχή που έμενε ονομάζεται «Νταούλια». Ονομάσθηκε έτσι γιατί πριν από πολλά χρόνια οι βοσκοί της περιοχής έβλεπαν σκιές και άκουγαν νταούλια.Τα ζώα τους τρόμαζαν και γύρω από τα πηγάδια εύρισκαν περίεργες πατημασιές. Ο Γέροντας είπε πως τα έχει δει αυτά τα δαιμόνια. Είναι μαύρα, έχουν ύψος 1.60 μ. και παίζουν νταούλια. Μάλιστα πολλές φορές τον ενωχλούσαν.

Ο π. Παύλος Τσουκνίδας ρώτησε κάποτε τον π. Σεραφείμ για ένα σημαντικό πρόβλημα που υπήρχε στην ενορία του. Του είπε: «Εσύ να προσεύχεσαι και αυτή η μικρή φουρτούνα θα περάσει. Μη στενοχωριέσαι. Θα λες την ευχή και όλα θα πάνε καλά».

Ἀρχιμανδρίτης Σεραφεὶμ Δημόπουλος (†) – Ἡ ὀμορφιὰ τοῦ Παραδείσου

Ω πόσο όμορφος είναι ο Παράδεισος! Πλήθος χρωμάτων, ολοφώτεινοι χώροι, ευωδίες που ανθρώπινη φαντασία δεν μπορεί να συλλάβει και γλώσσα ανθρώπινη να περιγράψει. Όσο αξίζει το τελευταίο λουλούδι του Παραδείσου δεν αξίζουν όλοι οι θησαυροί του κόσμου, μας διαβεβαιώνει ένας σύγχρονος άγιος. Εκεί ζουν σε μια ατέλειωτη μακαριότητα οι αγιασμένες ψυχές των σεσωσμένων. Λάμπουν ωσάν τον ήλιο τα πρόσωπά τους. Η ευτυχία είναι ατέλειωτη, η χαρά αμείωτη, η μακαριότητα ασύλληπτη.

Στον τόπο αυτό της απόλυτης ευδαιμονίας μπορείς να δεις τους καλλίνικους μάρτυρες, τους μεγάλους αναχωρητές και ερημίτες, τους καλλικέλαδους, τους μελίρρυτους και σοφότατους διδασκάλους του Ευαγγελίου, τους λαμπρούς Αποστόλους και πάνω απ’ όλα την αγιότατη Μητέρα του Θεού.

Την Μητέρα του Θεού, αυτή τη φωτεινή αυγή του Παραδείσου, να προσεύχεται με υψωμένα τα χέρια στον Κύριό μας και Θεό μας για ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Για τους καλούς και τους κακούς, για τους δικαίους και αμαρτωλούς, για τους πιστούς και τους απίστους.

Με πόση θέρμη, με πόση αγάπη, με πόσο πόθο προσεύχεται για μας η κοινή του ανθρωπίνου γένους Μητέρα! Σε πόση ευλάβεια πρέπει να την έχουμε! Πόσο πρέπει να την επικαλούμαστε, με δάκρυα πύρινα να προσπίπτουμε στους αχράντους της πόδας και να την ικετεύουμε.

Ἀρχιμανδρίτης Σεραφεὶμ Δημόπουλος (†) : Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος

Η Μητέρα του Κυρίου μας είναι ένα σύνολον, άθροισμα αρετών, το οποίον δεν συναντάται σε καμία ψυχή, ούτε είναι δυνατόν να έλθει άνθρωπος επί της γης με τις αρετές της.

Έχει την σιωπή. Από την ηλικία των τριών ετών μέχρι την ηλικία των δεκαπέντε ετών όπου παρέμεινε στον ναό, στα άγια των αγίων, έζησε την ζωή της σιωπής. Διότι στα άγια των αγίων ουδείς εισήρχετο, ει μη ο αρχιερεύς, μια φορά τον χρόνο ανυπόδητος για να ραντίσει με αίμα μοσχαριού τον χώρο και ό,τι υπήρχε σε αυτόν: Κιβωτός της Διαθήκης, στάμνα με το μάνα, τράπεζα με τα χρυσά Χερουβείμ να την κατακαλύπτουν, το ραβδί του Ααρών.

Έχει την υπακοή. Όταν ο αρχάγγελος Γαβριήλ την επεσκέφθη στην Ναζαρέτ και της είπε ότι θα συλλάβει και θα γεννήσει υιό, δεν αντέδρασε, αλλά έσκυψε το κεφάλι της ταπεινά και είπε: «Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».

Έχει την ακτημοσύνη, την άκρα πτωχεία. Όταν οι ιερείς αποφάσισαν ότι άλλον χρόνο δεν πρέπει να παραμείνει στα άγια των αγίων, δεν υπήρχε ουδέν περιουσιακό στοιχείο γι’ αυτήν. Έτσι την παρέλαβε ο δίκαιος και ενάρετος Ιωσήφ για να την προστατεύσει.

Ἀγάπησε τή θυσία καί τόν Σταυρό καί φεύγε τίς ἀπολαύσεις καί τήν ἄνετη ζωή.

Οι νέοι και το μαρτύριο

Σκέψου, νέε μου, πόσα νέα παιδιά για την αγάπη και την πίστη στον Κύριο Ιησού Χριστό θυσίασαν ευχαρίστως τη ζωή τους, υποβλήθηκαν σε μία σειρά οδυνηρών βασανιστηρίων, υπέμειναν καρτεροψύχως εξευτελισμούς και ταπεινώσεις και τέλος πέθαναν με φρικτούς πόνους. Ποιος δεν θαυμάζει τους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες, που μαρτύρησαν στη Σεβάστεια της Μικράς Ασίας επί αυτοκράτορος Λικινίου (320 μ.Χ.);

Οι τύραννοι επινόησαν ένα νέο είδος οδυνηρού θανάτου. Κοντά στη Σεβάστεια υπήρχε λίμνη που τον χειμώνα ήταν παγωμένη. Τι έκαμαν οι τύραννοι; Τους απογύμνωσαν και σε καιρό βαρύτατου χειμώνα, που η λίμνη ήταν παγωμένη και το ψύχος δριμύ, τους έβαλαν στην παγωμένη λίμνη για να πεθάνουν ολίγον κατ’ ολίγον από το ψύχος.

Από το ψύχος τα μέλη τους σιγά-σιγά νεκρώνονταν. Το αίμα συγκεντρωνόταν στην καρδιά, και τα πόδια και τα χέρια παγωμένα ήταν σχεδόν νεκρά. Ένας σουβλερός πόνος διαπερνούσε την καρδιά τους, που σιγά-σιγά εξασθενούσε, και ένας-ένας οι καλλίνικοι μάρτυρες έπεφταν νεκροί. Όμως δεν υποχωρούσαν στην οδύνη του ψύχους, αλλά έμεναν σταθεροί στην πίστη αναμένοντας υπομονετικά τον θάνατο, ο οποίος θα τους μετέφερε στην πραγματική ζωή. Μέχρις ότου ανατείλει ο ήλιος όλοι σχεδόν είχαν μαρτυρήσει και είχαν λάβει παρά του δικαιοκρίτου Θεού τη λιτή δάφνη του μάρτυρος, πλην ενός, του Μελίτωνος, ο οποίος εύρωστος όντας είχε επιζήσει του οδυνηρού αυτού θανάτου.

Σκέψου και τους Δέκα Μάρτυρες που μαρτύρησαν στην Κρήτη επί αυτοκράτορος Δεκίου (250 μ.Χ.). Αφού υπέφεραν ραβδισμούς και γρονθοκοπήματα και εμπτυσμούς, τους έσπασαν τα δόντια, τέλος δε αποφάσισαν να τους αποκεφαλίσουν. Την τελευταία νύχτα συμφώνησαν οι καρτερόψυχοι και ανδρείοι αυτοί μάρτυρες να την διέλθουν γονατιστοί προσευχόμενοι. Δεν έδωσαν ύπνο στα βλέφαρά τους, αλλά προσκαρτερούντες στην προσευχή ανέμεναν τον θάνατο που θα τους ένωνε με τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον οποίο τόσο είχαν αγαπήσει και στον οποίο βιάζονταν να πορευθούν.

Κάποιος ρώτησε τόν Γέροντα πῶς εἶναι ὁ Θεός καί τί μορφή ἔχει. Ἐκεῖνος ἀπάντησε:

Κάποιος ρώτησε τον Γέροντα πως είναι ο Θεός και τι μορφή έχει. 

Εκείνος απάντησε: 

<<Σου λέω να ξέρεις... Όπως τα ψάρια είναι μέσα στη θάλασσα και δεν μπορούν καν να φανταστούν πως είναι ο άνθρωπος έξω από αυτήν, έτσι και εμείς δεν μπορούμε να φανταστούμε και ούτε καν να συλλάβει ο νους μας πως είναι η μορφή του Θεού>>.

Μακαριστός Γέροντας

π.Σεραφείμ Δημόπουλος

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2020/12/blog-post_183.html

Χωρίς αὐτό δέν γίνεται τίποτα...

Μακαριστός Γέρονταςπ.Σεραφείμ Δημόπουλος

"Να πέφτουμε στο δάπεδο με το κεφάλι κάτω και να προσευχόμαστε :<<Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε τον κόσμο σου>>,
και να ζητούμε τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, γιατί χωρίς Αυτό δεν γίνεται τίποτε".

Κάποιος ρώτησε τόν Γέροντα πῶς εἶναι ὁ Θεός καί τί μορφή ἔχει. Ἐκεῖνος ἀπάντησε:

Κάποιος ρώτησε τον Γέροντα πως είναι ο Θεός και τι μορφή έχει. 

Εκείνος απάντησε: 

<<Σου λέω να ξέρεις... Όπως τα ψάρια είναι μέσα στη θάλασσα και δεν μπορούν καν να φανταστούν πως είναι ο άνθρωπος έξω από αυτήν, έτσι και εμείς δεν μπορούμε να φανταστούμε και ούτε καν να συλλάβει ο νους μας πως είναι η μορφή του Θεού>>.

Μακαριστός Γέροντας

π.Σεραφείμ Δημόπουλος

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2020/12/blog-post_183.html

Τί λές παιδάκι μου, αὐτός πέθανε!!!

Ένα συγκλονιστικό θαύμα του γέροντος Σεραφείμ Δημοπούλου του μεγάλου ασκητού και δια Χριστού Σαλού μέσα στο σύγχρονο κόσμο της Λάρισας. 

Ένα παλικάρι δούλευε στα καράβια τα εμπορικά το 2008 και έκανε έξι με επτά μήνες να να έλθει στη Λάρισα. 

Πνευματικό είχε τον μακαριστό γέροντα Σέραφείμ.

Όμως δεν έμαθε για την ΟΣΙΑΚΉ κοίμηση του και μετά από το θάνατο του γέροντος, γύρισε στο σπίτι στη μητέρα του, αλλά πριν πάει στο σπίτι, σκέφτηκε να περάσει από τον γέροντα Σεραφείμ να πάρει την ευχή του, χωρίς να γνωρίζει για την κοίμησή του και μετά να πάει στη μάνα του.

Έτσι και έγινε πήγε στο καλύβι του έξω από τη Λάρισα στα χωράφια τον συνάντησε και μίλησε μαζί του μία ώρα διάφορα πνευματικά θέματα.

«Ν’ ἀσχοληθεῖς μέ τήν γῆ γιά νά ζήσεις τά παιδιά σου. Γιατί, θά κοιμηθοῦμε ἕνα βράδυ καί θά τά ἔχουμε ὅλα καί τό πρωΐ θά…» (π. Σεραφείμ Δημόπουλος)

Ο σεπτός Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Λαρίσης π. Σεραφείμ Δημόπουλος, ήταν πραγματικά «ένας ασκητής στον σύγχρονο κόσμο» με πολλά θαυμαστά σημεία της Χάριτος του Θεού στην οσιακή του ζωή και στην φιλάνθρωπη δράση του,με έκδηλο το θεόσδοτο χάρισμα των ιάσεων, της προόρασης, καθώς και της προφητείας. Μια από τις συγκλονιστικότερες προφητείες του, η οποία επιβεβαιώθηκε στις μερες μας καταγράεται στο βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο», Τομ. β΄, Βιογραφία κδ΄, σελ. 350, 368, 370 και 371–372.

Έλεγε κάποτε ο, γεμάτος φωτισμό και Χάρη Θεού, ο Γέροντας: «Ήρθε εδώ μία παρέα Προτεστάντες. Εξωτερικά, έδειχναν πολύ φιλικοί και μου έλεγαν για τους αγαθούς σκοπούς και τα σχέδιά τους. Έκανα προσευχή και “μπήκα” μέσα στην σκέψη τους. Απ’ έξω φαινόντουσαν σαν αρνιά. Και μέσα τους ήταν λύκοι! Παμπόνηροι άνθρωποι!».

*****

….Το 2007, σε μία συζήτηση αποκάλυψε τα εξής σε πνευματικό του τέκνο (τον π. Παύλο Τσουκνίδα): «Έρχεται, όπου νά ’ναι, μεγάλη κρίση στην Ελλάδα. Θα κλείσουν μαγαζιά, θα απολυθούν υπάλληλοι, θα κλείσουν μαγαζιά και επιχειρήσεις. Μη ρωτάς τι πείνα έρχεται! Πάνε αυτά που ήξεραν (εξαλλοσύνες, σπατάλες, καλοπέραση…)!

Ἡ ἀναζήτηση τῆς εὐτυχίας († Ἀρχιμανδρίτης Σεραφείμ Δημόπουλος)

Αναφέρει ο ιερός Αυγουστίνος, ο οποίος σ’ όλη του τη ζωή έψαχνε να βρει τον Θεό: «Ρώτησα τα ψηλά χιονοστεφανωμένα βουνά. Μήπως εσείς είσθε ο Θεός μου; Και αυτά μου απάντησαν. Όχι, όχι, δεν είμαστε εμείς ο Θεός σου. Ρώτησα τον ήλιο. Μήπως είσαι συ ο Θεός μου; Και ο ήλιος μου απάντησε. Όχι, όχι, δεν είμαι εγώ ο Θεός σου. Ρώτησα τις καταπράσινες πεδιάδες, τα φιδωτά ποτάμια. Μήπως είσθε σεις ο Θεός μου; Και αυτά μου είπαν. Όχι, όχι, δεν είμαστε εμείς ο Θεός σου. Ρώτησα τις γαλάζιες θάλασσες, τους ωκεανούς και τις λίμνες. Μήπως είσθε σεις ο Θεός μου; Και αυτά μου απάντησαν. Όχι, όχι, δεν είμαστε εμείς ο Θεός σου».

Στην ίδια δραματική θέση βρίσκεται και ο σημερινός ταλαίπωρος άνθρωπος, αναζητητής της ευτυχίας. Πιστεύει ότι εάν αποκτήσει ένα σταθερό εισόδημα, αυτό θα του δώσει την ευτυχία. Αλλά αυτό του απαντάει: Εγώ δεν είμαι η ευτυχία σου, εγώ δεν σου εξασφαλίζω την ευτυχία. Χτίζει ένα κομψό πολυτελέστατο πανάκριβο σπίτι και πιστεύει ότι αυτό θα του φέρει ευτυχία. Και αυτό του λέγει: Εγώ δεν είμαι η ευτυχία σου. Εγώ δεν μπορώ να σε κάμω ευτυχισμένο. Αγοράζει ένα πολυτελές αυτοκίνητο και νομίζει ότι τώρα έγινε ευτυχισμένος. Και αυτό του λέγει: Όχι, όχι, εγώ δεν είμαι η ευτυχία σου. Φρόντισε κάπου αλλού να βρεις την ευτυχία.

"Ἡ ἁγνότητα" Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Όταν οι Πέρσες κατέλαβαν τους Αγίους Τόπους εισήλθαν εις τον ναό της Αναστάσεως και τους μεν γέρους κατέσφαξαν, τους δε νέους και νέας έσυραν αιχμαλώτους και τους διεμοιράσθησαν. 

Μίαν δε, την πιο εύμορφη και εύσωμη την παρέδωσαν εις τον αρχηγό τους διά να τον υπηρετή. Αυτή δε διά να μαρανθή το κάλλος της και διά να μήν προκαλή τον αφέντη της, παρέμεινε άσιτη επί πολλάς ημέρας. Ο αφέντης της συνεχώς την προέτρεπε να συγκατατεθή, όμως αυτή αρνιόταν. Τέλος, κάποτε είχε πανήγυρι και οι άλλες αιχμάλωτες έτρωγαν και έπιναν και διασκέδαζαν και προέτρεπαν και αυτή να τις μιμηθή. Όμως αυτή ως πιστή χριστιανή και αληθινή νύμφη του Χριστού αρνιόταν. Τότε της λέγει ο αφέντης της. Ή συγκατατίθεσαι ειδεμή, κακείν κακώς, θέλεις αποθάνεις. Και αυτή ηρνείτο. Οπότε ο αφέντης διέταξε και την ανέβασαν εις την κορυφή του πύργου και από εκεί την κατακρήμνισε και διεμελίσθηκε και δεν επέτρεψε ουδέ να ταφή, αλλά έδωσε διαταγή να παραμείνει άταφος και τα όρνεα του ουρανού και τα αγρίμια του αγρού κατέφαγαν το κατατεμαχισμένο λείψανό της. Το όνομά της, η καταγωγή της και ο βίος της παρέμειναν άγνωστα. Ουδέποτε ετιμήθη. Ουδέ εις τας παρθενομάρτυρας κατετάγη, ουδέ εγκωμίων εκκλησιαστικών ή μνημοσύνων έτυχε, αλλά παρέμεινε άγνωστη και άδοξη, γνωστή και ένδοξη μόνον ενώπιον του Θεού. 

Παρόμοιο είναι και το μαρτύριο του νεαρού Ιωάννου, του λεγόμενου Βλάχου, ο οποίος μαρτύρησε το 1662 εν Κωνσταντινουπόλει. Ήταν αγορασμένος δούλος κάποιου Τούρκου αφέντη, τον οποίο υπηρετούσε προθύμως. Ο Ιωάννης διεφύλαττε εαυτόν αγνό, αμόλυντο από τις επιθυμίες και ρυπαρότητες της σαρκός. Συνεχώς και επιμόνως και καταθλιπτικώς τον προέτρεπε ο αφέντης του να συγκατατεθή να ασελγήση επ' αυτού. Όμως ο Ιωάννης, πιστός δούλος του Κυρίου Ιησού Χριστού, διεφύλαττε αγνό το σώμα του και την ψυχή του και ουδέ ήθελε να ακούση τέτοια λόγια. Κάποτε ο αφέντης του εκμανείς και εκκαείς από την σοδομική επιθυμία, όρμησε κατά του Ιωάννου, ο δε Ιωάννης τον εφόνευσε. 

Μετ' ου πολύ του λέγει η σύζυγος του αφέντη. Ή δέχεσαι να αλλαξοπιστήσης και να με πάρης σύζυγό σου ή σε καταγγέλλω ως φονιά του αφέντου σου και σε απαγχονίζουν. Αλλά ο Ιωάννης ηρνήθη, οπότε αυτή τον καταγγέλλει, δικάζεται και καταδικάζεται εις τον δι' αγχόνης θάνατο. Τρείς ημέρες και τρείς νύχτες παρέμεινε μετέωρο το άγιο λείψανό του. Ουδέ έβγαλε δυσοσμία, ουδέ μύγα ή άλλο τι το πλησίασε. Αλλ' ευωδίαζε ευωδία που δεν ομοίαζε με τις θεωρίες του παρόντος αιώνος. Η Εκκλησία τον κατέταξε μεταξύ των νεομαρτύρων και η μνήμη του τιμάται την 12η Μαΐου. 

Πρός τά Νειάτα – Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος «ΙΩΣΗΦ Ο ΠΙΣΤΟΣ»

Ὁ Ἰακώβ εἶχε δώδεκα γυιούς.

Ἄλλοι ἀπό αὐτούς ἦσαν γεωργοί. Ὄργοναν τά γόνιμα χωράφια τους μέ ἄλογα ἤ γαϊδουράκια, θέριζαν μέ τά δρεπάνια τά μεστωμένα στάχυα, ἁλώνιζαν καί ἀποθήκευαν τό ξανθό σιτάρι.

Ἄλλα παιδιά του ἔβοσκαν πρόβατα στίς ράχες τῶν βουνῶν τῆς γόνιμης καί εὐλογημένης ἀπό τόν Θεό Παλαιστίνης. Ἔκοβαν θάμνους καί ρείκια καί τάϊζαν τά πρόβατα, καί, ὅταν αὐτά ἔβοσκαν, καθόντουσαν σέ ἕνα βράχο καί ἔπαιζαν τήν φλογέρα τους. Ἀπό τά δώδεκα παιδιά τοῦ Ἰακώβ διακρινόταν ὁ Ἰωσήφ. Ἦταν εὔσωμος, ὑψηλός, μέ μαῦρα σγουρά μαλλιά καί μάτια φωτεινά σάν τά ἄστρα.

Ὁ Ἰακώβ ἀγαποῦσε πολύ τόν Ἰωσήφ. Τοῦ εἶχε ράψει ἕνα μακρύ φόρεμα ἀπό τά καλύτερα ὑφάσματα καί πάντα ἔδειχνε τήν τρυφερή πατρική του ἀγάπη στόν ἀγγελόμορφο Ἰωσήφ.

Τά ὑπόλοιπα ἀδέλφια μισοῦσαν τόν Ἰωσήφ. Τό μίσος αὐτό γιγαντώθηκε ὅταν τούς διηγήθηκε τό ἑξῆς ὄνειρο. Ὀνειρεύτηκα ὅτι ὅλοι μας εἴχαμε δέσει στάχυα καί τά κάμαμε δεμάτια. Τά δικά σας δεμάτια ἔπεσαν καί προσκύνησαν τό δικό μου δεμάτι. Ἄλοτε τούς διηγήθηκε ἕνα ἄλλο ὄνειρο. Ὀνειρεύτηκα ὅτι ὁ ἥλιος, ἡ σελήνη καί δώδεκα ἄστρα ἔπεσαν καί μέ προσκύνησαν.

Καί τά ἀδέλφια του ἔλεγαν μεταξύ τους. Αὐτός πού βλέπετε θά γίνει μεγάλος καί τρανός ἄρχοντας καί μεῖς θά γίνουμε δοῦλοι του. Αὐτό σημαίνουν τά ὄνειρα πού ὀνειρεύτηκε. Προτοῦ λοιπόν γίνομε δοῦλοι του ἐλᾶτε νά τόν σφάξωμε καί νά ποῦμε στόν γέρο πατέρα μας ὅτι τόν ἔφαγαν τά ἄγρια σαρκοφάφα ζῶα τοῦ βουνοῦ, γιά νά γλυτώσωμε μιά καί καλή ἀπό αὐτόν τόν μελλοντικό τύρανό μας. Καί σκεπτόντουσαν λοιπόν πῶς νά τόν σκοτώσουν.

Θά τόν σφάξομε καί θά πετάξουμε τά κομμάτια του νά τά φᾶνε τά τσακάλια καί οἱ ἀλεποῦδες τοῦ βουνοῦ. Θά βάψομε τόν μεταξωτό γυαλιστερό χιτῶνα του μέ τό αἷμα του καί θά ποῦμε στόν γέρο Ἰακώβ: «Πατέρα χάθηκε ὁ Ἰωσήφ. Βρήκαμε μόνο αὐτό τό ροῦχο. Μήπως εἶναι δικό του;».

Ὅλοι συμφώνησαν ὅτι ἔτσι πρέπει νά κάμουν, γιά νά μάθη ὁ Ἰωσήφ νά τόν προσκυνοῦμε.

Σταυρός, ὁ κλῆρος καί ἡ δόξα τοῦ χριστιανοῦ

  Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Δημόπουλος (†)

Ο χριστιανός που πιστεύει στον Θεό, εκείνος που είναι προορισμένος να κληρονομήσει την βασιλεία του Θεού, αναγνωρίζεται από τον σταυρό. Γι’ αυτό και ακριβώς πρέπει να τον σηκώνουμε με κουράγιο, υπομονή, καρτερία, μυστική χαρά, προσβλέποντας στην ουράνια αμοιβή. «Μην εκπλήττεσαι δια τας επερχομένας θλίψεις», λέγει ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος, «ουδείς γαρ αναβέβηκεν εις τον ουρανόν μετά ανέσεως».

 

Ο φιλήδονος βίος εισάγει στην αιώνια κόλαση. Θυμήσου την παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου. Ο πλούσιοςενεδιδύσκετο πορφύραν και βύσσον, τα πολυτιμότερα και πολυτελέστερα και ακριβότερα υφάσματα της εποχής εκείνης, ευφραινόμενος όχι μία φορά την εβδομάδα ή τον μήνα, αλλά καθ’ ημέραν. Καθημερινώς. Και πώς ευφραινόταν; Λαμπρώς. Με τα καλύτερα τρόφιμα και ακριβότερα ποτά. Αυτή και μόνη η ζωή του, ο τρόπος της ζωής του τον έριξε στις αδηφάγες φλόγες της κολάσεως, χωρίς να είναι παραβάτης των ηθικών επιταγών: ου κλέψεις, ου φονεύσεις, ου μοιχεύσεις.

 

Αντιθέτως ο φτωχός Λάζαρος σήκωσε τους βαρύτερους σταυρούς που είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να σηκώσει. Σήκωσε τον σταυρό της φτώχειας, της εγκαταλείψεως, της περιφρονήσεως, και τον μεγαλύτερο όλων των σταυρών, τον σταυρό μιας επώδυνης αθεράπευτης, ισόβιας ασθένειας, της λέπρας, από την οποία πέθανε. Και αυτός ο σταυρός τού εξασφάλισε την πιο όμορφη θέση στον παράδεισο. Τους κόλπους του Αβραάμ.

Πρόσεχε μήπως καί ἀποκτήσεις πάθη, Ἀρχ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Πρός τά Νειάτα – Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«ΠΡΟΣΕΧΕ ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙΣ ΠΑΘΗ»

Ἀπ᾿ ὅλα τά θηρία τῆς ζούγκλας τό πιό αἱμοβόρο εἶναι ἡ λεοπάρδαλις. Ἔχει γρήγορα, γρηγορότατα ποδάρια. Τά δόντια της εἶναι σουβλερά, τριγωνικά καί πολύ κοφτερα. Ἀλλοίμονο εἰς τό ζῶο τό ὁποῖο θά κυνηγήσει. Δέν γλυτώνει τήν ζωή του. Ὅταν εἶναι χειμώνας καί ὅλα εἶναι παγωμένα καί κάθε ζωάκι εἶναι στή φωλίτσα του, τότε ἡ λεοπάρδαλις ἀψηφάει τό κρύο τῶν παγωμένων ποταμῶν καί λιμνῶν, κολυμπάει στά παγωμένα ποτάμια καί τίς λίμνες καί τρέφεται μέ ψάρια. Εἶναι τό μόνο ἀπό τά σαρκοφάγα ζῶα πού ἀνεβαίνει στά δένδρα. Καί ὅταν ἀκόμη εἶναι χορτάτη καί συναντήσει ἐλάφι ἤ ἀντιλόπη, καί ἐάν ἀκόμη δέν πεινάει, θά τό κυνηγήσει καί θά τό κατασπαράξει.

Ἐνῶ τό λιοντάρι, ὅταν δέν πεινάει θά ἀφήσει ἀδιάφορα ἕνα ζωάκι νά περάσει ἀπό μπροστά του.

Ἡ λεοπάρδαλις συνηθίζει νά εὑρίσκει τήν τροφή της εἰς τίς πηγές τῶν νερῶν. Ἀνεβαίνει σ᾿ ἕνα δένδρο καί περιμένει ἐκεῖ ὑπομονετικά νά ἔλθη κάποιο βουβάλι στήν πηγή διά νά πίει νερό. Ἔτσι ὅπως τό βουβάλι πίνει νερό, ἡ λεοπάρδαλις πού παραμονεύει στό δένδρο, ρίχνεται εἰς τήν ράχη τοῦ ζώου. Τό βουβάλι κάνει κάθε προσπάθεια νά ἀπορρίψει ἀπό τήν ράχη του τήν λεοπάρδαλη. Ἐάν τό ἐπιτύχει ἔωσε τή ζωή του.

Οἱ ἀπολαύσεις πού σκοτώνουν, Ἀρχ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Πρός τά Νειάτα – Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«ΟΙ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ»

Ὁ Ἐσκιμῶος διά νά σκοτώσει τόν λύκο πού τοῦ κατασπαράσσει τά πρόβατα, χρησιμοποιεῖ τό ἑξῆς τέχνασμα.

Πέρνει ἕνα μαχαίρι καλοακονισμένο δίστομο, τό ἀλείφει μέ αἷμα καί τό ἀφήνει νά ξηρανθῆ. Ἔπειτα τό ἀλείφει ξανά μέ αἷμα καί τό ἀφήνει πάλι νά ξηρανθεῖ. Ὅταν ξηρανθεῖ, τό ἀλείφει ξανά μέ αἷμα, τό ξηραίνει καί τό κρύβει εἰς τό χιόνι. Ὁ λύκος ἀγαπάει πολύ τό αἷμα. Μυρίζει τό αἷμα, γιατί ἔχει ὀξεῖα ὄσφρησι, καί ἀρχίζει νά γλείφει τό αἷμα, λίγο – λίγο κόπτεται ἡ γλῶσσα του. Ὅμως ὁ λύκος δέν σταματάει. Συνεχίζει νά γλείφει, νά γλείφει τό αἷμα, ἕως ὅτου τοῦ ἀποκοπεῖ ἡ γλῶσσα, ὁπότε καί ψοφάει.

Ἀκριβῶς τό ἴδιο κάμουν καί οἱ ἡδονές εἰς τήν ζωή τοῦ νέου. Τόν ἑλκύουν, τόν αἰχμαλωτίζουν, τόν ὑποδουλώνουν, ἀλλά ὀλίγον κατ᾿ ὀλίγον τόν φθείρουν. Οἱ σωματικές του δυνάμεις ἐξασθενοῦν. Οἱ πνευματικές του ἱκανότητες ἐλαττώνονται. Τό συναίσθημα σκληραίνει.

Ἡ ἀκτή τῆς Κορνουάλης, Ἀρχ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«Η ΑΚΤΗ ΤΗΣ ΚΟΡΝΟΥΑΛΗΣ»

Στήν Ἀγγλία ὑπάρχει μία ἀκτή πού πάντα εἶναι φουρτουνιασμένη. Εἶναι ἡ ἀκτή τῆς Κορνουάλης. Τά ὠκεάνεια κύματα τοῦ Ἀτλαντικοῦ ὁρμοῦν μέ ἀκατάσχετη μανία στούς μαυριδερούς της βράχους καί ἀπειλοῦν νά θρυμματίσουν κάθε σκάφος πού παραπλέει τήν ἀκτή αὐτή.

Ἀποφάσισαν λοιπόν, εἰς τό ὑψηλότερο σημεῖο της νά ὑψώσουν ἕναν φάρο, διά νά τόν βλέπουν οἱ θαλασσινοί καί νά ἀποφεύγουν τήν καταστροφή.

Τήν ἄνοιξη λοιπόν, ἐπιδέξιοι τεχνίτες ὕψωσαν ἕνα φάρο, στήν κορυφή τοῦ ὁποῖου ἄναβε καί ἔσβηνε ἕνα κόκκινο φῶς.

Ἔφθασε καί ὁ χειμώνας! Ὁ Ἀτλαντικός μέ ὅλη του τήν ὁρμή βάλθηκε νά σωριάση σέ ἐρείπια τόν φάρο. Καί τό πέτυχε. Τήν ἑπόμενη ἄνοιξη ἀνέθεσαν σέ ἄλλους τεχνίτες νά οἰκοδομήσουν ἕνα νέο φάρο. Ἀλλά καί αὐτός εἶχε τήν ἴδια τύχη. Τήν τρίτη ἄνοιξη ἀνέθεσαν σ᾿ ἕναν εὐλαβῆ μηχανικό νά ἀνεγείρει τόν φάρο. Αὐτός ἔσκαψε βαθιά στόν βράχο. Σχημάτισε μιά στερεή βάση ἀπό τσιμέντο στά πλευρά τῆς ὁποίας ἔγραψε: «Ἐάν μή Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες» Ψαλμ. 126 : 1.

Πῶς οἱ πιστές χριστιανές μαρτυροῦν γιά τήν Ἁγνότητα, Ἀρχ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Πρός τά Νειάτα – Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«ΠΩΣ ΟΙ ΠΙΣΤΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕΣ

ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΝΟΤΗΤΑ»

Εἰς τήν Νικομήδεια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ζοῦσε μιά εὐσεβής χριστιανή, ἡ Εὐφρασία. Ἐφήρμοζε κατά λεπτό τόν νόμο τοῦ Θεοῦ εἰς τήν ζωή της. Ἰδιαίτερα δέ ἀγωνιζόταν νά διαφυλάττη ἀκέραιο τόν θησαυρό τῆς ἁγνότητος, ὁ ὁποῖος εἶναι τό στολίδι, τό καύχημα τοῦ πιστοῦ καί ἡ πηγή τῆς ὀμορφιᾶς του.

Οἱ εἰδωλολάτρες τό εἶχαν προσέξει αὐτό. Εἶχαν προσέξει ὅτι οἱ χριστιανοί εἶναι πολύ αὐστηροί εἰς τά ἠθικά θέματα. Καί τά νέα κορίτσια καί τά νέα ἀγόρια πίστευαν εἰς τήν ἁγνότητα καί προτιμοῦσαν τόν θάνατο ἀπό τόν μολυσμό.

Διά νά διακωμωδήσουν λοιπόν τήν Εὐφρασία, τήν συνέλαβαν καί τήν παρέδωσαν σ᾿ ἕναν ἀγροῖκο στρατιώτη.

• Πάρε την, τοῦ εἶπαν. Εἶναι ἰδική σου! Κάμε την ὅ,τι θέλεις! Χρησιμοποίησέ την, ὅπως καταλαβαίνεις!

Καί ὁ βάρβαρος πῆρε τήν Εὐφρασία καί κίνησε γιά τό σπίτι του.

Στόν δρόμο πού ἐβάδιζαν, ἡ Εὐφρασία λέγει εἰς τόν στρατιώτη:

Ἀρχιμανδρίτης Σεραφείμ Δημόπουλος (†) - Ἡ μεγαλύτερη εὐεργεσία

  Προτού ο Κύριος παραδοθεί στο εκούσιο πάθος αποχαιρέτησε τους μαθητές του με ένα δείπνο. Αλλά τι δείπνο; Δείπνο πνευματικό, μυστηριακό, θείο. Τους έδωσε το σώμα Του και το αίμα Του. Και τους παρήγγειλε: «Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν. Οσάκις γαρ αν εσθίητε τον άρτον τούτον και το ποτήριον τούτο πίνητε, τον εμόν θάνατον καταγγέλετε και την εμήν ανάστασιν ομολογείτε».

Και από τότε και μέχρι της συντελείας των αιώνων θα επαναλαμβάνεται το ουράνιο αυτό δείπνο, το οποίο για πρώτη φορά ετελέσθη στο υπερώο της Ιερουσαλήμ και θα καλούνται οι πιστοί να πάρουν σώμα και αίμα Κυρίου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο, μεγαλύτερη προσφορά, μεγαλύτερη ευεργεσία για τον κόσμο.

 

Προτού ο Κύριος σταυρωθεί, μας έδωσε ό,τι πολυτιμότερο μπορούσε να μας δώσει. Το σώμα Του και το αίμα Του. Με αυτό τράφηκαν οι γενεές των πιστών. Με αυτό ενδυναμώθηκαν οι μάρτυρες. Με αυτό θεραπεύθηκαν οι άρρωστοι. Οι άρρωστοι σωματικώς και οι άρρωστοι ψυχικώς, διότι η αγία Κοινωνία είναι φάρμακο και ιατρεία ψυχής και σώματος.

 

Όλες οι ψυχικές αρρώστιες θεραπεύονται με το σώμα και το αίμα του Κυρίου. Η θλίψη, η μελαγχολία, ο ψυχικός πόνος, η κατήφεια, η απελπισία, η απογοήτευση και έπειτα κάθε πάθος και κάθε αδυναμία. Το μίσος, η μνησικακία, ο θυμός, η φιλαυτία, η κοιλιοδουλεία, τα σαρκικά πάθη, όλα εκριζώνονται και θεραπεύονται με την αγία Κοινωνία. Μην επισκέπτεσαι ψυχιάτρους και ψυχαναλυτές για να θεραπευθείς εσύ και το παιδί σου ή ένα μέλος της οικογενείας σου. Υπάρχει εδώ ο μεγάλος ιατρός των ψυχών που θεραπεύει την ψυχή όσο αμαρτωλή και εάν είναι και εκριζώνει τα πάθη όσο βαθιές ρίζες και εάν έχουν.

«Θεομητορικές Ἑορτές: “Ἡ Γέννησις τῆς Θεοτόκου”» Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη συμφορά ἀπό τήν ἁμαρτία. Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη συμφορά πού μπορεῖ νά βρῆ ἕναν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἁμαρτία. Ἡ φτώχεια περνάει καί πολλές φορές δέν ἀφίνει τά ἴχνη της. Ἡ ἀρρώστεια θεραπεύεται καί μένει μονάχα μιά θλιβερή ἀνάμνησι· «κάποτε ὑπέφερα, ἀλλά τώρα εἶμαι τελείως ὑγιής. Πόνεσα στά νοσοκομεῖα, στίς ἐξετάσεις στά χειρουργεῖα. Πῆγα ἀπό γιατρό σέ γιατρό, ἀπό νοσοκομεῖο σέ νοσοκομεῖο, ἄλλαξα πολλές φαρμακευτικές ἀγωγές, ἀλλά δόξα τῷ Θεῷ ὅλα πέρασαν, σάν μιά πικρή ἀνάμνησι καί τώρα εἶμαι τελείως ὑγιής».

Μιά κακοτυχία, μιά ἀδικία στή ζωή σου, μιά περιπέτεια περνάει σάν σύννεφο πού τό δέρνει ὁ βοριᾶς, σάν πρωϊνή ὁμίχλη, πού τήν διαλύει ὁ πρωϊνός ἥλιος. Ὅμως ἡ ἁμαρτία δέν περνάει. Ἀφίνει τά ἴχνη της, τήν σφραγῖδα της σ᾿ ὁλόκληρη τή ζωή σου. Σάν ἕνας ἐφιάλτης σέ κυνηγᾶ παντοῦ. Σάν ἐρινύες εἶναι παροῦσες στή ζωή σου. Σάν δάκτυλα στραγγαλιστοῦ μπίχνονται στή σάρκα σου, καί σοῦ προκαλοῦν ἀθεράπευτους ψυχικούς πόνους. Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπάτη. Ὁ μεγαλύτερος παραπλανητής.

Σοῦ ὑπόσχεται χαρά, καί σοῦ φέρνει μόνο θλίψεις.

Σοῦ ὑπόσχεται ἰσόβιο εὐτυχία καί σοῦ φέρνει ἰσόβιο δυστυχία.

Σοῦ ὑπόσχεται ζωή καί σέ ἐνδύει μέ τά σάβανα τοῦ πιό ἀποκρουστικοῦ, τοῦ πιό ἀπαίσιου, τοῦ πιό ἀπεχθοῦς θανάτου.

Ὅλες οἱ ὑπαρξιακές σου ἀγωνίες, οἱ ἀποτυχίες σου στή ζωή, ἔχουν αἰτία τήν ἁμαρτία. Ἐάν οἱ ὁρίζοντες στενεύουν, τά ὄνειρα διαλύονται, οἱ φιλοδοξίες θρυμματίζονται, σάν ἀλαβάστΡινο δοχεῖο, μήν ψάχνεις νά βρῆς ἀλλοῦ τήν αἰτία, μήν καταλογίζεις εὐθῦνες σέ κανένα, μήν κάμης ἐπιμέτρησι ποινῆς σέ κανένα. Μήν λέγεις· Αὐτός τόσο πρέπει νά τιμωρηθῆ, γι᾿ αὐτό πού μοῦ ἔκαμε. Αἰτία ὅλων τῶν δυστυχιῶν σου, τῶν δακρύων σου, τῶν ὀδυρμῶν σου, καί τῶν ὀδυνῶν σου εἶναι ἡ ἐν σοί οἰκοῦσα ἁμαρτία, πού σοῦ δηλητηριάζει καί σοῦ τοξινώνει τή ζωή, μέ τό φοβερώτερο δηλητήριο, μέ τήν πιό δηλητηριώδη τοξίνη. Ἡ ἁμαρτία μολύνει καί ὅτι χρησιμοποιεῖ ὁ ἁμαρτωλός. Τό πιάτο του, τό ποτήρι του, τό πηρούνι του, τά ροῦχα του, τά παπούτσια του.

«Δυό λόγια σ᾿ ἕνα θλιβερό φαινόμενο τῶν ἡμερῶν μας».Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

Πρός τά Νειάτα – Ἀρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλος

«Δυό λόγια σ᾿ ἕνα θλιβερό φαινόμενο τῶν ἡμερῶν μας»

Ὁ Θεός ἔπλασεν ἀπό χῶμα πρῶτον τόν Ἀδάμ καί ἔπειτα τήν Εὔαν. Οἱ δέ πρωτόπλαστοι εἶχαν σώματα ἅλκιμα, ἁρμονικά, ὡραιότατα. Ὁ Ἑρμῆς τοῦ Πραξιτέλους, τό ἄγαλμα τοῦ Ἀπόλλωνος, πού διασώζεται εἰς τό μουσεῖον τῆς Ὀλυμπίας, ἡ Ἀφροδίτη τῆς Μήλου, ὠχριοῦν μπροστά εἰς τό κάλλος καί τήν ἁρμονικότητα τῶν μελῶν τοῦ σώματος τῶν πρωτοπλάστων. Ὁ Ἀδάμ ἦταν ἕνας εὔσωμος ἄνδρας, μέ φωτεινούς ὡραίους ὀφθαλμούς σάν δυό γαλάζιες λίμνες εἰς τούς ὁποίους ἀντικαθρεπτιζόταν ἡ ἀθωότητα τῆς ψυχῆς του. Παρομοίως δέ καί ἡ Εὔα ἦταν μία εὔσωμη, ὡραία γυναῖκα, εὐτυχής κοντά εἰς τόν Ἀδάμ. Ἡ δέ Γραφή μᾶς ἀναφέρει ὅτι ὁ Θεός «ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς» (Γεν. 1 : 27 καί 5 : 2). Ἕναν τέλειο ἄνδρα καί μία τέλεια γυναῖκα.

Αὐτόν δέ τόν διαχωρισμόν τῶν φίλων τόν παρατηροῦμε καί εἰς τήν φύσιν. Εἰς τούς πολυκυττάρους ὀργανισμούς παρατηροῦμεν εὐθύς ἀμέσως τήν διαφοροποίησι ἀρσενικοῦ καί θηλυκοῦ. Ἀρσενικά φυτά καί ζῶα, θηλυκά φυτά καί ζῶα. Εἶναι βασικός νόμος τῆς φύσεως ὁ διαχωρισμός τῶν φύλων μέ σαφῆ λειτουργία κάθε φύλου. Διαταραχή ἤ ἀνεπάρκεια τοῦ φύλου συνεπάγεται καταστροφή τοῦ εἴδους. Διά τοῦτο καί ἀκριβῶς ὁ Θεός ἐτιμώρησεν καί τιμωρεῖ σκληρότατα κάθε ἕναν πού ἀσεβεῖ εἰς τό θέμα τῆς ἀναμεταδόσεως τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς.

Ὅταν ὁ Αὐνάν εἰς τήν Παλαιά Διαθήκη ἔκαμε κακή χρῆσι τοῦ γενετησίου ἐνστίκτου (κάτι σάν τόν σημερινό ἔλεγχο τῶν γεννήσεων) ὁ Θεός τόν ἐθανάτωσεν.«Πονηρόν δέ ἐφάνη ἐναντίον τοῦ Θεοῦ ὅτι ἐποιήσε τοῦτο, καί ἐθανάτωσεν αὐτόν» (Γεν. 38 : 10).