Οὐράνιες ἐμπειρίες τοῦ παπα-Φώτη.Τὸ ὅραμα τοῦ παπα-Φώτη στὸν Πανάγιο Τάφο!

Οὐράνιες ἐμπειρίες τοῦ παπα-Φώτη.

Τό όραμα τοῦ παπα-Φώτη στόν Πανάγιο Τάφο!

Στήν πλούσια βιογραφία τοῦ παπα-Φώτη, ἀνάμεσα στίς έπιστολές καί τίς διηγήσεις του, ξεχωρίζει μία πού φέρει την ήμερομηνία 7 Μαΐου 1973. Σε αὐτήν ὁ Γέροντας, μέ ἕναν ένθουσιασμό πού ξεχείλιζε ἀπό κάθε λέξη καί μιά χαρά πού ἔμοιαζε να πηγάζει από οὐράνιες πηγές, περιγράφει ἕνα γεγονός πού σημάδεψε ἀνεξίτηλα τὴν ψυχή του: Τήν «κατάπεμψη καί ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Φωτός».

Ἦταν μιά στιγμή πού ἡ ἐπίγεια πραγματικότητα συναντοῦσε τὸ θεῖο μυστήριο. Ὁ παπα-Φώτης, μέ τά ἴδια του τά μάτια, ἀξιώθηκε να δεῖ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Φωτός. Ἡ περιγραφή του εἶναι τόσο ζωντανή πού μεταφέρει τόν ἀναγνώστη στην καρδιά τοῦ Παναγίου Τάφου. «Καθ’ ἥν στιγμήν ὁ Ἅγιος Πέλης ὁ ἐδέετο», γράφει, «ἀστραπιαίως ἔλαμψεν τὸ Ἅγιον Κουβούκλιον ἄπλετον καί ἀδαμάντινον Φῶς ἐκβλύζον ἐκ τῶν παραθύρων τῆς διπλῆς σειρᾶς τῶν εὑρισκομένων ἐν τῷ Τυμπάνω τοῦ Τρούλλου τοῦ Κουβουκλίου».

Φανταστεῖτε τή σκηνή: Το ἱερό Κουβούκλιο, τό μικρό παρεκκλήσι πού περικλείει τόν Πανάγιο Τάφο, να πλημμυρίζει ξαφνικά ἀπό ἕνα ἄπλετο, ἀδαμάντινο φῶς. Δέν ἦταν ἕνα ἁπλό φῶς, ἀλλά μιά λάμψη πού ἔμοιαζε μέ διαμάντι, καθαρή, λαμπερή καί τόσο ἔντονη πού ξεχείλιζε ἀπό τά παράθυρα τοῦ τρούλου, φωτίζοντας τά πάντα γύρω του. Ήταν μιά στιγμή πού ὁ οὐρανός ἄνοιγε καί τό θεῖο φῶς κατέβαινε στή γῆ, ἐπιβεβαιώνοντας το μέγα θαῦμα τῆς Ἀνάστασης.

Ὅταν ὁ παπα-Φώτης συνάντησε στὴ Νομαρχία Λέσβου τὸν Πρέσβη τῶν ΗΠΑ

Σχεδόν 24 χρόνια - ένα τέταρτο του αιώνα - πριν, Σεπτέμβριος 1998. Τη Μυτιλήνη επισκέπτεται για δεύτερη φορά στη θητεία του ο Πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στην Ελλάδα Νίκολας Μπερνς. Ένας από τους προορισμούς του και η Νομαρχία Λέσβου για συνάντηση με τον τότε Νομάρχη Αλέκο Μαθιέλλη.

Οι δημοσιογράφοι της εποχής σπεύσαμε όπως ήταν φυσικό στη Νομαρχία, αναμένοντες τον Αμερικανό Πρέσβη. Και τι δεν ήταν τότε στο προσκήνιο (και στο παρασκήνιο) της επικαιρότητας αν και οι περισσότεροι ζούσαμε στον έβδομο ουρανό μιας επίπλαστης ευημερίας από τον οποία λίγα χρόνια μετά απαξάπαντες κατακρημνίσαμε.

Και τι δεν είχαμε λοιπόν στην επικαιρότητα. Από τις δηλώσεις του Τούρκου προέδρου Ντεμιρέλ περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο και τους περιβόητους SS-300 μέχρι το σκάνδαλο Λιουίνσκι (το και Λεβίνσκι) αποκαλούμενο με πρωταγωνιστές τον Αμερικανό πρόεδρο Κλίντον, τη Γραμματέα του, τα πούρα του και το φόρεμα της. Αν και για να πούμε και την αλήθεια ο κ. Μπερνς για το τελευταίο θέμα είχε απαντήσει και στο αεροδρόμιο κατά την άφιξη του. Με ένα πλατύ χαμόγελο και δυο τρεις κουβέντες ««στις ΗΠΑ μιλούν πολλοί για το θέμα αυτό, ας μην μιλήσω και εγώ από την Ελλάδα» είχε πει σε ένα ρεσιτάλ διπλωματίας, της τέχνης δηλαδή του λέμε πολλά χωρίς να εννοούμε τίποτα. Τι να ‘γινε άραγε ο φέρελπις δημοσιογράφος της μικρής μας πόλης που τον είχε ρωτήσει σχετικά. Χρόνια έχουμε να ακούσουμε για τούτο το κορμί...

«Γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία ἦρθα στὸ πανηγύρι σας, δὲν ἦρθα γιὰ νὰ προβάλλω τὰ παπούτσια μου».

Ο παπα-Φώτης ἐρχόταν τακτικὰ μὲ τὰ πόδια στὸ σπίτι μου. Ἦταν πτωχὸς καὶ ἀφιλάργυρος. Προτιμοῦσε νὰ δίνει τὰ χρήματά του σὲ ὅποιον τοῦ τὰ ζητοῦσε καὶ νὰ ὑποφέρει, παρὰ νὰ τὰ κουβαλάει. Στὴ Μυτιλήνη τὰ γυφτάκια μόλις τὸν ἔβλεπαν ἔκαναν τὴν τρελή χαρά τους. Ήξεραν ὅτι ἄν ὁ παπα-Φώτης ἔχει χρήματα θὰ τοῦ τὰ πάρουν μέχρι τελευταίας δεκάρας, ποὺ λέμε. Κάποτε μπροστά μου συνέβη ὁ παπα-Φώτης νὰ περικυκλωθεῖ ἀπὸ τὰ γυφτάκια. Τοῦ ζητοῦσαν χρήματα. Ἐκεῖνος ἀφοῦ κυριολεκτικὰ ἄδειασε τὶς τσέπες του καὶ τοὺς ἔδωσε ὅ,τι κουβαλοῦσε ἔφυγε ἀτάραχος. Ἀγαποῦσε ὑπερβολικὰ τὰ παιδιά.

Τῆς κόρης μου τὸν γυιὸ τὸν ἐβάπτισε ὁ παπα-Φώτης. Ἤθελε ἡ κόρη μου ὁπωσδήποτε ὁ παπα-Φώτης νὰ βαπτίσει τὸ παιδί της γιατὶ ἔλεγε ὅτι θὰ πάρει χάρη ἀπὸ τὸν ἴδιο καὶ θὰ γίνει ταπεινὸ ὅπως ἦταν καὶ ὁ παπα-Φώτης. Τὸ ἐγγονάκι μου τὸ βάπτισε στὸν Ταξιάρχη τοῦ Μανταμάδος καὶ τὸ ἔβγαλε Ἄγγελο-Παναγιώτη.

«Τί νά φοβηθῶ; Πῆγα στο ἐρειπωμένο μοναστήρι τό βράδυ μπάς καί δῶ τόν Ἄγιο Δημήτριο…»(Παπα-Φώτης Λαυριώτης)

Mᾶς διηγήθηκε ή πολυτάλαντος καὶ πατριώτισσα συγγραφέας τῆς Λέσβου, κ. Βασιλική Ράλλη τὰ ἀκόλουθα:

«Ο παπα-Φώτης ήταν ἕνας Ἅγιος ἄνθρωπος του Θεού. Κάθε χρόνο όργανώνεται ἀπὸ τὴ Μυτιλήνη μία προσκυνηματικὴ ἐκδρομὴ γιὰ τὰ Μοσχονήσια γιὰ τὴν ἑορτὴ τῆς ἀναμνήσεως τοῦ ἐν Χώναις θαύματος, στὶς 6 Σεπτεμβρίου. Πρίν ἀρρωστήσει ὁ παπα-Φώτης ἦλθε μαζί μας. Ἡ ἀγάπη του για τὶς ἀλησμόνητες πατρίδες ἦταν μεγάλη. Ὅλοι μας είχαμε τακτοποιήσει γιὰ τὰ τῆς παραμονῆς μας.

Ὁ παπα-Φώτης ὅμως παρόλο ποὺ ἦταν προγραμματισμένο νὰ παραμείνει κι αὐτὸς στὸ ξενοδοχεῖο, ἐκεῖνος προτίμησε νὰ πάει νὰ κοιμηθεῖ μέσα στὰ ἐρείπια τοῦ ἐγκαταλελειμμένου ἀρχαίου μοναστηριοῦ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στὰ Σέληνα (ἡ κανονική ὀνομασία τῆς Μονῆς εἶναι Ἀσέληνα ἐπειδὴ τὸ μοναστήρι βρίσκεται μέσα σὲ μιὰ πυκνὴ βλάστηση ποὺ κρύβει τὸ κτιριακό συγκρότημα ἀπὸ τὸ φῶς τῆς Σελήνης, γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ πῆρε τὴν ὀνομασία Ἀσέληνα καὶ ἀπὸ τὴν παραφθορά τῆς λέξεως λέγεται σήμερα Σέληνα).

Γιὰ νὰ πάει κανεὶς στὸ μοναστήρι πρέπει νὰ περπατήσει μέσα σε χωματόδρομο καὶ γιὰ πολλὴ ὥρα. Ὁ παπα-Φώτης προτίμησε νὰ πάει ἐκεῖ νὰ μείνει.

Ὅταν ξημέρωσε καὶ ἐπέστρεψε τὸν ρώτησα:

«Παπα-Φώτη δὲν φοβήθηκες ἐκεῖ ποὺ πῆγες μόνος σου;».

Ὁ παπα-Φώτης γιὰ τὶς ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ

Ο παπα-Φώτης ήταν κάθετα αρνητικός στις εκτρώσεις. Υποστήριζε πως η κάθε έκτρωση είναι φόνος.

Αυτό δηλαδή που και η Εκκλησία τονίζει. Γι' αυτό κατά καιρούς έστελνε αυστηρές επιστολές στους μαιευτήρες της πόλης μας, όταν μάθαινε πως είχαν προβεί σε έκτρωση.

Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσε ήταν βαρύ ομολογουμένως. Στη συνέχεια καταγράφε ορισμένα μόνο αποσπάσματα από μερικές επιστολές του, χωρίς καμία αλλοίωση ή ορθογραφική διόρθωση:

Ὁ παπα-Φώτης ὁ Λαυριώτης τελῶντας βάπτιση στὸ προαύλιο τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ ...

Ο παπα-Φώτης ο Λαυριώτης τελώντας βάπτιση στο προαύλιο του Ναού του Αγίου Λουκά έξω απ'τα Πάμφιλα της Λέσβου κατά την δεκαετία του 90.

Η εκκλησία την οποία έχτιζε σχεδόν μόνος του, ήταν ακόμη ημιτελής.

Το δάπεδο που φαίνεται ήταν κι αυτό δικό του έργο με κομμάτια μικρών μαρμάρων που συνήθως μετέφερε με τον τουρβά του!

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2025/03/blog-post_92.html

Τόσο τὴν ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του στὶς 5 Μαρτίου τοῦ 2010, ὅσο καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτή, ὁ παπα-Φώτης συνεχίζει νὰ θαυματουργεὶ καὶ νὰ εὐωδιάζει ὁ τάφος του...

Ο παπα-Φώτης Λαυριώτης, ο «δια Χριστόν σαλός», γεννήθηκε στα Πάμφιλα της Λέσβου στις 5 Ιανουαρίου 1913 από τους Δημήτριο και Μαρία Σαρδέλλη.

Σε ηλικία δεκαεπτά ετών έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς και δεν άργησε, αναγνωρίζοντας την ματαιότητα του κόσμου, να αναζητήσει τη μοναχική ζωή στον Άγιον Όρος με τον συγχωριανό του, μετέπειτα π.Παχώμιο. Εκεί γνώρισαν μεγάλες ασκητικές μορφές και έγινε υποτακτικός του παπά-Τύχωνα (γέροντα του Αγίου Παϊσίου). Τελικά ο νεαρός Φώτιος εκάρει μοναχός με το όνομα Αβέρκιος. Αφού έλαβε το μεγάλο μοναχικό σχήμα, χειροτονήθηκε διάκονος και μετέπειτα πρεσβύτερος.

Ο μητροπολίτης Μυτιλήνης αναγνωρίζοντας την αγιασμένη αυτή μορφή, ζήτησε από τον παπα-Φώτη να διαποιμάνει το χωριό Τρύγωνα της Μυτιλήνης, πράγμα το οποίο και αποδέχθηκε ιερουργώντας εκεί για 46 συναπτά έτη.

Τη περίοδο που ο παπα-Φώτης Λαυριώτης μόνασε στο Άγιον Όρος, άρχισε να ασκείται στο χάρισμα της δια Χριστόν σαλότητος. Διακόνησε έτσι τη Μυτιλήνη με γνήσιο αγιορείτικο φρόνημα ως μονοχίτων και ανυπόδιτος. Υπήρξε διορατικός και προορατικός γέροντας στο νησί. Τα θαύματα που επιτελούσε και η αφοσίωσή του στη πατερική παράδοση είναι μερικά από αυτά, που χαρακτηρίζουν την αγιασμένη ζωή του.

Ωστόσο τα θαύματα που επιτελούσε διά του Ιησού Χριστού, δεν σταμάτησαν στην επί γης βιοτή του. Τόσο την ημέρα της κοιμήσεώς του στις 5 Μαρτίου του 2010, όσο και μετά από αυτή, ο παπα-Φώτης συνεχίζει να θαυματουργεί και να ευωδιάζει ο τάφος του.

Κάποιος τὸν εἶχε ὑπηρετήσει!Ποιος ἄλλος, ἀλήθεια, ἀπὸ τὴν Παναγία;

Το 2005, νομίζω, ο Γέροντας [ο Ιερομόναχος παπα-Φώτης ο διά Χριστόν σαλός] ήταν βαριά άρρωστος από τον καρκίνο που τον ταλαιπωρούσε.

Ήταν μάλιστα κλινήρης και τον είχαμε εμείς εδώ στο Μοναστήρι μας [στην Ιερά Μονή Πιθαρίου της Μυτιλήνης].

Παρέμενε ακίνητος. Τον είχαμε βάλει σ’ ένα κελλάκι με δυο κρεβάτια, στο ένα κοιμόταν ο παπα-Φώτης και στο άλλο εγώ. Ήταν αδύνατο να μείνει μόνος του, έπρεπε ένας άνθρωπος να τον υπηρετεί νύχτα και ημέρα.

Υπέφερε από φοβερές αϋπνίες. Είχε τρομερούς πόνους. Έλεγε χίλια δυο ασυνάρτητα.

Άλλοτε ρωτούσε πότε έρχεται το καράβι κι άλλοτε, νομίζοντας πως είναι στο Νοσοκομείο, ζητούσε την «κυρα-Νοσοκόμα»! Του είχαμε βάλει κιγκλίδωμα γύρω από το κρεβάτι του, για να μην μπορεί να σηκωθεί.

Παπα-Φώτης Λαυριώτης, ὁ διὰ Χριστὸν σαλός – Μέρος Γ’

Τὰ προηγούμενα μέρη: Μέρος Α΄ ΕΔΩ Μέρος Β΄ ΕΔΩ

Τα εκκλησιαστικά πρόσωπα ο παπα-Φώτης τα σεβόταν και τα εκτιμούσε. Ιδιαίτερα τιμούσε τον επίσκοπό του. Χαιρόταν που κάθε χρόνο ο νυν Σεβ. Μητροπολίτης Μυτιλήνης κ. Ιάκωβος τον επισκεπτόταν κατά την ονομαστική γιορτή του στον Τρίγωνα. Ο παπα-Φωτέλλης ακόμα και μετά από πολλά χρόνια αποχώρησης από την ενεργό του δράση, τη γιορτή του την τελούσε κάθε χρόνο στον Τρίγωνα. Έκανε με χρήματά του πλούσιο τραπέζι για όλο τον κόσμο. Ήθελε να κεραστούν όλοι οι άνθρωποι και χαιρόταν όταν του έλεγε ο κόσμος ευχές. Μα την ίδια στιγμή που ευχόταν, αν κάτι δεν πήγαινε καλά, μπορούσε να κάνει σκηνές και να ανατρέψει το πανηγύρι σε κυνηγητό και φωνές. Μπροστά στο λάθος, χίλια καλά να του έκαμνες, έπρεπε να τα ακούσεις. Κι αυτό όχι σε κατώτερους απ’ αυτόν ανθρώπους, αλλά και σε κείνους που τους φιλοξενούσε, σε κείνους που τον στήριζαν έστω και οικονομικά. Δε λογάριασε τίποτα για την αλήθεια. Απεχθανόταν τη διαστροφή και την αναλήθεια.

Είχε ιδιαίτερες σχέσεις με τον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ Τίκα. Όταν ερχόταν ο παπα-Φώτης στην Αθήνα, δεν παρέλειπε να περνάει και από την Αγίας Φιλοθέης, όπου βρίσκεται η Αρχιεπισκοπική έδρα. Τον ενθυμούμαι να πίνει τον καφέ του με τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο.

Ἕνας Ἅγιος...Παπά Φώτης Λαυριώτης

~ Παπα-Φώτης Λαυριώτης ~

Ως άλλος Άγιος Πατροκοσμάς, επισκεπτόταν την πόλη και όλα τα χωριά του νησιού, αλλά και πολλά μέρη της Ελλάδας που τον ήξεραν και τον υπεραγαπούσαν.

Κήρυττε βρωντοφωνάζοντας και καυτηριάζοντας όσα έβλεπε ότι εμπόδιζαν τους ανθρώπους στο να επιτύχουν τη σωτηρία τους.

Φώτιος ὁ διά Χριστόν παπα-σαλός παρα θὶν ἀλος

Ὁ μακαριστός Ἀρχιμανδρίτης Φώτιος Σαρδέλλης (ὁ περιώνυμος παπα-Φώτης Λαυριώτης, "ἡ παπα-Φώκς" γιά τούς ἀγαπητούς συμπατριῶτες του), ἐγεννήθη στά Πάμφιλα τῆς Λέσβου στίς 5 Ἰανουαρίου 1913. Οι γονείς του Δημήτριος και Μαρία Σαρδέλλη ήσαν καλοκάγαθοι άνθρωποι του μόχθου· κατεσκεύαζαν τοῦβλα καί κεραμίδια.

Ο Φώτης δεν επροχώρησε στα γράμματα, μά αγαπούσε ἰδιαιτέρως την μελέτη των λόγων των Θεού και δεν έχανεν ευκαιρία να βρίσκεται σε ναούς -στις ιερές Ακολουθίες, στά κηρύγματα- ενώ ταυτοχρόνως ἠργάζετο σε επιπλοποιείο στην Μυτιλήνη.

Το 1931 πήρε την μεγάλην απόφαση να αφιερωθή ψυχῇ τε καί σώματι στον Θεόν κι ανεχώρησε μαζί με συμπατριώτη και φίλο του στο Άγιον Όρος. Έγιναν Μοναχοί στην πρώτη τῇ τάξει Μονήν Μεγίστης Λαύρας κι εγκαταβίωσαν είκοσι χρόνια υπό την πνευματικήν καθοδήγηση του Γέροντος Παύλου. Εχειροτονήθησαν ἀμφότεροι. Ο π. Φώτιος το 1936. Περνούσε πολλές ώρες με την μελέτη των βίων των Αγίων, κυρίως τα Ιερά Μαρτυρολόγια. Ιδιαιτέρως δε αγαλλίαζεν η ψυχή του με τις πληροφορίες για τους βίους των Λεσβίων Αγίων!..

Τί γλυκά πού μέ ἀντιμετώπισε! (παπα-Φώτης Λαυριώτης)

ΠΑΠΑ-ΦΩΤΗΣ ΛΑΥΡΙΩΤΗΣ

Δεν ήταν όμως απόλυτος ή άγριος ως εξομολόγος.

Ένα Σάββατο πρωί ήμουν συνειδησιακά πολύ χάλια.Έπρεπε και ήθελα να εξομολογηθώ.Δε θα λειτουργούσα την επομένη, ας ήταν και Κυριακή, αν δεν έβρισκα τον πνευματικό μου. Προσπάθησα, μα στάθηκε αδύνατον.

Οι ώρες περνούσαν κι εγώ βασανιζόμουν.Ήταν ένας δυνατός πόλεμος!

Κάποια στιγμή, να κι έρχεται στο γραφείο του Ναού ως από μηχανής θεός,ο παπα-Φώτης.

Σκέφτηκα: «Θα εξομολογηθώ σ’ αυτόν, αφού απουσιάζει ο πνευματικός μου».

Το ξανασκέφτηκα, γιατί θεωρούσα έτσι όπως τον έβλεπα και τον άκουγα, πως θα ήταν αυστηρός μαζί μου.Φοβόμουνα..Παίρνω όμως θάρρος και του λέω:

Ὁ Παπα-Φώτης Λαυριώτης καί ὁ Ναός τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ

Παπα-Φώτης Λαυριώτης

Στο Άγιον Όρος, όπου εγκαταβίωσε για μια 20ετία, με τη μελέτη των Αγίων που έκανε, ανακάλυψε και ανάδειξε πολλούς Λέσβιους Αγίους, άγνωστους μέχρι τότε, που ένας απ’ αυτούς ήταν και ο νεομάρτυρας Λουκάς που μαρτύρησε κοντά στα Πάμφιλα, γι’ αυτό και αφιέρωσε την περίλαμπρη εκκλησία του[...]

[....]Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες και μηδαμινά μπρος στο κολοσσιαίο έργο του και την προσφορά στην Εκκλησία, στην κοινωνία, στους φτωχούς και αδυνάτους, στους άπιστους και αμαρτωλούς, στις πόρνες που δεν λογάριαζε τι θα πει ο κόσμος που τον έβλεπε να μπαίνει μέσα σε οίκους ανοχής προκειμένου να σώσει καμιά μετανιωμένη ψυχή. Πάντρεψε παράνομα ζευγάρια, βάφτισε αλλόθρησκους, σπούδασε φτωχούς, μοίραζε όλα του υπάρχοντά του ακόμα και τα ράσα του.

Και το σπουδαιότερο, έχτιζε εκκλησιές, παρεκκλήσια, ανακαίνιζε μοναστήρια και όλ’ αυτά με τρεχάματα, κόπους αφάνταστους και παρακάλια, να μαζέψει λεφτά και υλικά απ’ τους πλουσίους. Ακόμα και τα λάδια που πήγαιναν στα ξωκλήσια τα ‘παιρνε από κει και τα ‘δινε στους φτωχούς λέγοντας πως οι άγιοι δεν τα ‘χουν τόση ανάγκη...!

Δύο μαρτυρίες γιά τόν παπα-Φώτη”τόν διά Χριστόν σαλό’'

Μαρτυρία π. Σταύρου Σακλαμάκη

Κάποια Κυριακή ξύπνησα με υψηλό πυρετό και με εμετούς. Μου ήταν αδύνατο να λειτουργήσω και να κοινωνήσω.

Σκεφτόμουν τέτοια ώρα ποιον να ειδοποιήσω, ώστε να με αντικαταστήσει και να λειτουργήσει στην ενορία μου.

Τελικά τηλεφώνησα στον π. Ραφαήλ, που στην ενορία του έχει συνεφημέριο και τον παρακάλεσα να έλθει να με εξυπηρετήσει. Με χαρά και με προθυμία δέχτηκε.

Σκέφτηκα ότι μέχρι να έλθει ο π. Ραφαήλ, καλό θα ήταν να κατέβαινα στην εκκλησία να ανάψω τα καντήλια και να ξεκινήσω την ακολουθία του Όρθρου.

Μόλις έφτασα στο Ναό ήταν ήδη εκεί ο παπα-Φώτης και είχε ήδη ξεκινήσει την ακολουθία! Με έκπληξη τον ρώτησα πώς βρέθηκε;

Με φυσικότητα εκείνος μου απάντησε:

– Δεν είσαι άρρωστος; Ήλθα να λειτουργήσω.

Στην ενορία μου υπάρχει ένα εξωκλήσι αφιερωμένο στον Προφήτη Ηλία. Σε κάποια επίσκεψη του ο παπα-Φώτης μου είπε πως, δοθείσης ευκαιρίας, θα ήθελε να λειτουργήσει εκεί.

Πράγματι, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, μία κυρία μου ζήτησε να τελέσουμε στο εξωκλήσι αυτό Θεία λειτουργία. Την προηγούμενη ημέρα, κατά το μεσημέρι, θυμήθηκα την επιθυμία του παππούλη.

Πού να τον έβρισκα όμως και πώς να τον ειδοποιήσω; Στις 4:00 μ.μ., χωρίς καμία ειδοποίηση ο παπα-Φώτης ήταν στο σπίτι μου! Απόρησα, αλλά δε μου έδωσε καμία εξήγηση.

Βέβαια, θα πρέπει να ομολογήσω πως κι άλλες φορές ο παππούλης απαντούσε σε πνευματικού περιεχομένου λογισμούς μου, χωρίς καν να τον ρωτήσω!

Μαρτυρία Ιερομονάχου, π. Θεοφάνη Κάσσου

Μια φορά, ενώ ήταν συνταξιούχος Ιερέας, ξεκίνησε μ’ έναν κοινό γνωστό μας να πάει στο Πλωμάρι να συλλειτουργήσει με τους εκεί Ιερείς και να παρασταθεί στο μνημόσυνο ενός γνωστού του.

Αὐτός ἦταν ὁ παπά Φώτης!!!

*Κάποτε σε ένα χωριό της Λέσβου δώρισαν μια προβατίνα στον Παπά Φωτη τον Λαυριώτη και πώς να την πάει στα Πάμφυλα, δεν είχε μέσον. Περίμενε στην διασταύρωση, εκεί περνούσαν τα Ι.Χ. που να τον βάλουν, δεν μπορούσαν να τον βάλουν μέσα, τα πούλμαν που να τον βάλουν κι αυτά, περνάει ένας με μπουλντόζα με φαγάνα μπροστά, τον σταματάει. Του λέει: Με πας ως τα Πάμφυλα;

Θα σε πάω παππούλη μου, του λέει. Που να σε βάλω;*

*Στην κουτάλα, στην κουτάλα, εκεί μέσα.

Εντάξει, του λέει, τον βάζει μέσα σηκώνει την κουτάλα, ξαπλώνει ο παπά Φώτης με την προβατίνα μέσα. Νύχτωσε μέχρι να πάει στα Παμφυλα, τα φώτα των αυτοκινήτων έπεφταν πάνω στην κουτάλα, κι έβλεπαν έναν παπά να κοιμάται και μια προβατίνα.*

*Παίρνουν τηλέφωνο στο 100, στην αστυνομία..*

Ὁ παπα-Φώτης Λαυριώτης ἀπό τήν Μυτιλήνη κι ὁ Ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Πέρσης

Ο παπα-Φώτης Λαυριώτης από την Μυτιλήνη ασκητής της ερημιάς των πόλεων και των χωριών, απλός, καθαρός, άδολος, ντόμπρος, βιαστικός, ήξερε με τη καθάρια ματιά του να ξεχωρίζει το ανόθευτο από το μουρνταρεμένο… το αυθεντικό από το ψεύτικο… το γνήσιο από το νοθευμένο, το καρδιακό από το εγκεφαλικό. Δίδασκε το Ευαγγέλιο με την ίδια τη ζωή του.

Κάποιος έγραψε για τον παπα-Φώτη: «Τα είχες καλά με τον Κύριο, την Παναγία και τους Αγίους; τα είχες καλά και με τον παπα Φώτη…Τα σύνορά του άρχιζαν και τελείωναν στο Αφεντικό του ουρανού και μόνο για μια θέση εκεί προσπαθούσε να υπογράψει την αιώνια σύμβαση, με το αίμα της καρδιάς και την εξουθένωση της σάρκας.»

Ἡ "Ἐν Χριστῷ ἀλητεία" Τελείως Μινιμαλιστική μορφή....Σήμερα θά τόν εἶχαν περιθωριοποιήσει μέ συνοπτικές διαδικασίες

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2020/12/blog-post_637.html

Ὁ παπα-Φώτης ὁ διά Χριστόν Σαλός τῆς Μυτιλήνης περπατοῦσε στή βροχή καί παρέμενε στεγνός. Ἡ εὐωδία πού ἀναδίδεται ἀπ’ τόν τάφο του εἶναι σά νά ἔρχεται κατ’ εὐθεῖαν ἀπό τόν παράδεισο.

 

Παπα-Φώτης Λαυριώτης ο «δια Χριστόν σαλός» από την Μυτιλήνη

Εκοιμήθη εν Κυρίω στις 5 Μαρτίου 2010, ημέρα Παρασκευή Γ΄ Εβδομάδας των νηστειών.

Είχε πει ο γέροντας Παΐσιος σε κάποιους Μυτιληνιούς που τον επισκέφθηκαν. ”Εσείς εκεί στη Μυτιλήνη έχετε ένα μεγάλο άγιο τον Παπα-Φώτη”.

Κι ο παπα-Φώτης είχε πει για τον Γέροντα Παΐσιο:

-¨Αυτός παιδί μου είναι το διαμάντι της Εκκλησίας μας, τον γνώρισα καλά γιατί μαζί βοηθούσαμε τον Παπα-Τύχωνα¨.

Ο παπα-Φώτης υπήρξε ένας ταπεινός παραδοσιακός παπάς, μάλλον καλόγηρος, με όλη τη σημασία της λέξεως. Γνωρίσθηκε και ήλθε σε επαφή και πνευματική σχέση με τους αγιασμένους Γέροντες: τον ρώσο παπα-Τύχωνα, απ’ τον οποίο έλαβε την μεγαλοσχημία, τον Όσιο Σιλουανό τον Αθωνίτη, τον Σωφρόνιο του Έσσεξ, τον Γέροντα Παύλο Παυλίδη τον Λαυριώτη και ιατρό και φτασμένο πνευματικό, τον παπα-Αββακούμ, που μόναζε στη Λαύρα και πολλούς άλλους. Έλεγε, είχα την ευκαιρία να υπηρετήσω και να ζήσω κοντά σε τέτοια πρόσωπα. Ήταν απλοί άνθρωποι, πασίγνωστοι, που όμως οι ίδιοι θεωρούσαν τον εαυτό τους σκουπίδι, ένα τίποτα. Κι αν έκαναν κανένα θαυμαστό γεγονός και εμείς οι νεώτεροι απορούσαμε και τους θαυμάζαμε, αυτοί έλεγαν: “Εμείς δεν κάναμε τίποτα• παρακαλέσαμε το Θεό κι εκείνος αοράτως ενήργησε”.»

Ο παπά-Φώτης, ήταν ακτήμων. Όλη του η ζωή ήταν ασκητική. Δεν είχε ποτέ δικό του σπίτι, δικά του ρούχα, δικά του ράσα. Δεν είχε ποτέ ούτε μια δική του κατσαρόλα, ούτε ένα πηρούνι, ούτε μια πετσέτα! Σε όλη του τη ζωή, άλλοτε κοιμόταν μέσα σε χαντάκια , άλλοτε μέσα σε εξωκκλήσια, και μάλιστα -όπως μου είχε πει κάποτε ο ίδιος – μια φορά είχε κοιμηθεί μέσα στη κάσα ενός αγροτικού αυτοκινήτου με άχυρα. Κάτι πολύ σημαντικό που κι εγώ το έχω δει, αλλά και άλλοι το μαρτυρούν, είναι πώς ενώ έβρεχε και ο Γέροντας περπατούσε στο δρόμο, τα ρούχα του ήταν πολλές φορές στεγνά!

Ἀπό τήν ΛΕΣΒΟ μας πού δοκιμάζεται ΣΚΛΗΡΑ ΤΩΡΑ. Ἐπί 20 ἕτη ἀντί γιά καλημέρα μᾶς χαιρετοῦσε μέ τό: « Oἱ σιωνιστές ἐργάζονται, ἐμεῖς τί κάνουμε;»

5 Μαρτίου 2020 στην μνήμη του νέου δια Χριστού Σαλού Πατέρα και Γέροντος της ΑΓΙΟΤΟΚΟΥ Νήσου της Λέσβου, Παπά Φώτη του Λαυριώτη

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

ΠΑΠΑ-ΦΩΤΗΣ Ο ΛΑΥΡΙΩΤΗΣ, το αηδόνι της Μυτιλήνης που ξετρελάθηκε από την Χαρά της ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ και έκανε ευλογημένες σαλότητες για να μας συνετίσει εν ΧΡΙΣΤΩ.

Όταν του δείξαμε το απόκομμα της παραπάνω φωτογραφίας που ήταν πρωτοσέλιδο γνωστής αθηναϊκής εφημερίδας η οποία γνώριζε από τότε , εν ζωή τα πνευματικά κατορθώματα του.

Έσκυψε το κεφάλι και όταν το σήκωσε μας χαμογελούσε λέγοντας .

Είδες με βλακείες γίνεσαι και πρωτοσέλιδο, τέλος πάντων ποιος δημοσιογράφος τα έγγραψε αυτά για να τον ευχαριστήσω;

Όποιος συναντούσε τον Παπά- ΦΩΤΗ ήταν σαν να εισερχόταν σε ένα λουλουδιαστό πνευματικό περιβόλι.

«Οι σιωνιστές εργάζονται, εμείς τι κάνουμε;»

Με το "ευλογείται Γέροντα", αυτή την φράση μας έλεγε κάθε φορά που τον συναντούσαμε επί 20 και συναπτούς χρόνους γνωριμίας.

Τότε αναρωτιόμουν γιατί το έλεγε κατ' επανάληψη και πεισματικά ενώ σήμερα το βιώνουμε όλοι μας.

Όταν έλεγε αυτή την φράση το πρόσωπο του μόρφωνε συσπάσεις οργής , πονούσε πάρα πολύ και επί πολλά χρόνια για τα δόλια σχέδια που εξύφαιναν εναντίον της Ορθοδοξίας και της Πατρίδας μας.

Στα γαλάζια μάτια του έβλεπες ΧΡΙΣΤΟ και ΕΛΛΑΔΑ.

Μετά την συζήτηση πάντα, μα πάντα μας αποχαιρετούσε με το « ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» για την πατρίδα και καλή αντάμωση στην επουράνια Πατρίδα μας.

5-3-1988, συγκράτησα αυτή την ημερομηνία γιατί ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα στην Μυτιλήνη για να προσκυνήσω τους Νεοφανείς Αγίους της, τον ΑΓΙΟ ΡΑΦΑΗΛ, τον ΔΙΑΚΟΝΟ ΝΙΚΟΛΑΟ και την ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΑ ΕΙΡΗΝΗ.

Τον πρώτο άνθρωπο που συναντήσαμε μόλις βγήκαμε από το πλοίο της γραμμής, εκεί κοντά στην καταπακτή, ήταν ένας ρακένδυτος Λευίτης με γυμνά πόδια που έσερνε ένα καροτσάκι με παλιοσίδερα και πέτρες.

-Μα καλά τι έπαθε αυτός αναρωτήθηκα, τρελάθηκε;

Την απορία μου την έλυσε ο ταξιτζής.

Παπα-Φώτης ὁ διά Χριστόν σαλός: Μέ τά ἄμφια σέ οἶκο ἀνοχῆς!

Ο Ιερομόναχος, Παπα-Φώτης Λαυριώτης, 

ο διά Χριστόν σαλός (1912-2010).

Ο παπα-Φώτης ο Λαυριώτης, ο διά Χριστόν σαλός, δεν άφησε έξω από το πλαίσιο της ποιμαντικής του τους οίκους ανοχής, στους οποίους έσπευδε με θάρρος, καλωσύνη και γενναιότητα, ντυμένος ακόμη και με τα άμφια του, για να προτρέψει σε μετάνοια, να εξομολογήσει και να κοινωνήσει ετοιμοθάνατες γυναίκες που ζούσαν εκεί. 

Ας δούμε ένα τέτοιο περιστατικό και τι έλεγε ο ίδιος για την ποιμαντική του αυτή αποστολή.

Κάποια φορά, αργά τη νύχτα επισκέφθηκε [ο Ιερομόναχος παπα-Φώτης] ένα από τα σπίτια της πόλης μας στο οποίο βρήκε κατάλυμα.

Πριν κοιμηθεί, έδωσε την εξής εντολή στον οικοδεσπότη:

Αύριο χαράματα, εσύ κι εγώ έχουμε μια δουλειά.

Ξύπνησαν, έφυγαν από τη Μυτιλήνη, πήγαν στο Ησυχαστήριό του. Πήρε γρήγορα- γρήγορα ιερά σκεύη και την ιερατική του στολή και κατευθύνθηκαν στο γραφικό ξωκλήσι της Παναγίας της Γαλατούσας στο κάστρο της πόλης μας.