Ἡ προσφορά τῶν Ἁγ. Νεομαρτύρων καί ἡ ὑπονόμευση τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τό σύγχρονο κράτος- Γ' Κυριακή Ματθαίου, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ προσφορά τῶν Ἁγ. Νεομαρτύρων καί ἡ ὑπονόμευση τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τό σύγχρονο κράτος- Γ' Κυριακή Ματθαίου, 21-6-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Θάνατος εἶναι ἡ ἄρνηση...

❈ Ξέρετε, στά χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας οἱ Νεομάρτυρες ἤτανε ἡ μεγάλη ντροπή τῶν κατακτητῶν, τῶν Ὀθωμανῶν. Μαζευόντουσαν Ὀρθόδοξοι ἀπ' τή μιά μεριά καί Ὀθωμανοί ἀπ' τήν ἄλλη καί παρακολουθοῦσαν τόν ἀγῶνα τοῦ Νεομάρτυρος! Γιατί τούς ἔκαναν, νομίζετε, τόσα μαρτύρια τούς Νεομάρτυρες; Γιατί τούς σκότωναν μέ τή βία; Γιατί θέλανε νά πετύχουν τήν ἄρνηση.

Ὅταν λοιπόν δέν τήν πετύχαιναν, ζητωκραύγαζαν οἱ Ὀρθόδοξοι:

Ὁ Πατριάρχης Τύχων κοιμήθηκε τήν 25η Μαρτίου(7/4) 1925, δηλητηριασμένος ἀπό πράκτορες τῆς Μυστικῆς Ἀστυνομίας

Ὁ Πατριάρχης Τύχων κοιμήθηκε τήν 25η Μαρτίου 1925, δηλητηριασμένος ἀπό πράκτορες τῆς Μυστικῆς Ἀστυνομίας (κατά τήν ὁμολογία τοῦ Ἐπισκόπου Μαξίμου τοῦ Σερπούχωφ).

Δύο ἡμέρες πρίν, τήν Κυριακή 23η Μαρτίου, τέλεσε τήν τελευταῖα του Θεία Λειτουργία καί χειροτόνησε τόν Ἐπίσκοπο Ἐφραίμωβ Σέργιο (ἔπειτα Ἐπίσκοπο Μπουζουλούκ, Ἱερομάρτυρα, ὁ ὁποῖος κατασπαράχθηκε ζωντανός ἀπό ἀρουραίους ! τό 1930). Τά τελευταῖα του λόγια ἦταν: “Ἡ νύχτα θά εἶναι βαθειά καί θά διαρκέσει πολύ” (κατά τόν διακονητή του Κωνσταντῖνο Panshkevich).

Ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Νεομάρτυρας ἐκ Ναυπλίου.

Aναστάσιος συγκοπείς σαρκός μέλη,

Άρτιος έσται εσχάτη Aναστάσει.

Ο Άγιος Αναστάσιος ήταν γέννημα θρέμμα του Ναυπλίου και ζωγράφος επιδέξιος ως προς το επάγγελμα. Αρραβωνιάστηκε εκεί την κόρη ενός χριστιανού και σε λίγες μέρες άκουσε κάποια σφάλματα για την αρραβωνιαστικιά του και την άφησε. Οι συγγενείς της κόρης του έκαναν μαγικά για να την αγαπήσει και να την πάρει. Έτσι σε λίγο καιρό υπό την επήρεια των μαγικών έχασε ο νέος τα λογικά του και γυρνούσε από δω κι από κει.

Όταν τον είδαν οι Τούρκοι, έτσι αλλόκοτο, τον έκαναν να αλλαξοπιστήσει. Ο Θεός όμως τον λυπήθηκε και σε λίγες μέρες του έδωσε την υγεία του. Και ερχόμενος στα συγκαλά του κατανοεί ότι είναι Τούρκος και ότι φορούσε στο κεφάλι άσπρο σαρίκι. Αμέσως το πετάει στο χώμα και αρχίζει να φωνάζει με δυνατή φωνή και με τόλμη μέσα στο πλήθος των Τούρκων ότι ήταν, είναι και θα είναι για πάντα χριστιανός.

Σπάνια φωτογραφία τῆς μοναχῆς Βαρβάρας Γιακοβλεβνα.

Η μοναχή Βαρβάρα Γιακοβλεβνα ακολούθησε την Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα, μέ τήν θέλησή της, στό μαρτύριο και ήταν από τις πρώτες ἀδελφές τῆς Μονῆς.

Τη νύχτα της 18ης Ιουλίου 1918 οι Μπολσεβίκοι τις μετέφεραν(μαζί με τον τον Μεγάλο Δούκα Σέργιο Μιχαήλοβιτς Ρομανώφ και τους πρίγκηπες Ιβάν,Κωνσταντίνο και Γεώργιο Ρομανώφ. σ'ένα παλιό εγκαταλελειμένο ορυχείο,σε απόσταση 12 χιλιομέτρων στο Νίζνια Σελίνσκαια.Τους κατέβασαν για να πυροβολήσουν τον Μεγάλο Δούκα Σέργιο Μιχαήλοβιτς,ενώ τους υπόλοιπους, με δεμένα μάτια,τους πέταξαν στο βάθος του ορυχείου.Έπειτα οι δολοφόνοι πέταξαν χειροβομβίδες.

Ὅταν τά Λευκά Στρατεύματα τοῦ Στρατηγοῦ Κόλτσακ ἔφθασαν στήν περιοχή, ἄρχισε προσπάθεια νά ἀνασυρθοῦν τά σώματα. Τό Λείψανο τῆς μ. Βαρβάρας βρέθηκε τήν 8η Ὀκτωβρίου καί τῆς Μεγ. Δούκισσας Ἐλισάβετ τήν 11η τοῦ ἰδίου μηνός. Ἄν καί εἶχαν περάσει τρεῖς περίπου μῆνες ἀπό τόν μαρτυρικό τους θάνατο, τά Λείψανα βρέθηκαν ἀδιάφθορα, μέ τά χέρια σέ σχῆμα Σταυροῦ!

Πρὸ τοῦ μαρτυρίου του προσκύνησε τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας καὶ ἄκουσε τὴν φωνή Της νὰ τοῦ λέει...

Προ του μαρτυρίου του ο Άγιος Αναστάσιος ο Νεομάρτυρας της Παραμυθιάς Ηπείρου προσκύνησε την εικόνα της Παναγίας και άκουσε την φωνή Της να του λέει:

Συγκλονιστικά Συναξάρια σύγχρονων Νεομαρτύρων, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Συγκλονιστικά Συναξάρια σύγχρονων Νεομαρτύρων, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 16-06-2012

 

Ἅγιος Θεόφιλος ὁ νεομάρτυς ἐκ Ζακύνθου. Λάμπρος Σκόντζος

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΕΚ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Οι Νεομάρτυρες αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια της ιστορίας της Εκκλησίας μας. Ονομάζονται Νεομάρτυρες όσοι ομολόγησαν το Χριστό και την πίστη τους στην Ορθοδοξία και υπέστησαν μαρτύρια και θάνατο, από το 1453 μέχρι σήμερα. Ιδιαιτέρως στα μαύρα χρόνια της τουρκικής δουλείας, όπου οι υπόδουλοι Χριστιανοί είχαν να διαλέξουν ανάμεσα στον βίαιο εξισλαμισμό και το μαρτυρικό θάνατο. Χιλιάδες Ορθόδοξοι Χριστιανοί προστέθηκαν στα εκατομμύρια των Μαρτύρων των αρχαίων και μέσων χρόνων.

Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Νεομάρτυς Θεόφιλος. Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο στα 1615 από φτωχιά οικογένεια. Δε γνωρίζουμε πολλά για την παιδική του ηλικία. Γνωρίζουμε όμως την τυραννία, τις ταπεινώσεις και τις πιέσεις για να απαρνηθούν οι Ορθόδοξοι Επτανήσιοι την πίστη τους και να ασπασθούν τον αιρετικό παπισμό. Πολλοί ειδικοί υποστηρίζουν πως η εκκλησιαστική κατάσταση στα υπόδουλα στους Ενετούς Επτάνησα ήταν χειρότερη από την υπόλοιπη Ελλάδα, όπου στοιχειωδώς γινόταν ανεκτή η ορθόδοξη πίστη από τους κατακτητές Οθωμανούς. Φαίνεται πως ο μικρός Θεόφιλος ανήκε σε οικογένεια συνειδητών Ορθοδόξων Ζακυνθινών, όπου γαλουχήθηκε με τα νάματα της αληθινής πίστης.

Έφηβος ακόμη αποφάσισε να ακολουθήσει το επάγγελμα του ναυτικού. Σε ένα από τα ταξίδια του βρέθηκε στη Χίο. Φαίνεται πως είχε καλή φήμη, όλοι τον αγαπούσαν διότι ήταν φιλεργατικός και συνεργάσιμος. Αλλά ο διάβολος, ο οποίος μισεί την αγάπη και την ομόνοια, έσπειρε στο καράβι διχόνοια. Για άγνωστη αιτία ο νεαρός Θεόφιλος μάλωσε άγρια με τον καπετάνιο, με αποτέλεσμα εγκαταλείψει το καράβι.

Μνήμη ἁγίου ἱερομάρτυρα Μεθοδίου, ἐπισκόπου Λάμπης Θ. Ι. Ρηγινιώτης

Μια ιστορική στιγμή είναι φέτος (2024) για τη μνήμη αγίου ιερομάρτυρα Μεθοδίου, επισκόπου Λάμπης, η οποία τιμάται με αρχιερατική λειτουργία στις 9 Ιουλίου στην ιερά μονή Ασωμάτων, στην καρδιά της επαρχίας Αμαρίου.

Για πρώτη φορά φέτος ο άγιος θα γιορταστεί, όχι σε ένα ερειπωμένο μοναστήρι χωρίς μοναχούς, αλλά σε ένα αναστημένο μοναστήρι, ζωντανό ξανά, αφού πριν από λίγες εβδομάδες είχαμε τη χαρά να εγκατασταθεί εκεί, με την ευλογία του Μητροπολίτη Λάμπης Ειρηναίου, μια νέα (γυναικεία) μοναστική αδελφότητα. Έτσι η ιερά μονή Ασωμάτων αποτελεί το μοναδικό εν λειτουργία μοναστήρι του δήμου Αμαρίου και το Αμάρι έχει πάλι το μοναστήρι του!

Ο άγιος Μεθόδιος, κατά το επίθετο Σιλιγάρδος, με καταγωγή από το χωριό Βιζάρι, δολοφονήθηκε άγρια από τους Τούρκους στις 9 Ιουλίου 1793 στο σπίτι της αδελφής του, στο κοντινό χωριό Νευς Αμάρι. Οι Τούρκοι τον μισούσαν, γιατί προστάτευε όσο μπορούσε την επαρχία του από τις βαρβαρότητες και τις αυθαιρεσίες τους.

Αὐτοὶ ποὺ ἁμάρτησαν καὶ ἀπὸ ντροπὴ δὲν ἐξομολογοῦνται,παραδίδουν τὴν ψυχή τους στὸν θάνατο...

Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως (Περί ἐπιμελείας ψυχῆς Σελ, 102).

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/07/blog-post_48.html

Μνήμη τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Ἰωνᾶ τοῦ πρωτοψάλτου τοῦ Ἱεροῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ Παναγίας τῆς Ἁγίας Νάπας Λεμεσοῦ

Μνήμη του Αγίου Νεομάρτυρος Ιωνά του πρωτοψάλτου του Ιερού Καθεδρικού Ναού Παναγίας της Αγίας Νάπας Λεμεσού.

Εκαρατομήθη την 10η Ιουλίου του 1821, την επομένη δηλαδή της θυσίας του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού και των 3 Μητροπολιτών, Πάφου Χρυσάνθου, Κιτίου Μελετίου και Κυρηνείας Λαυρεντίου.

Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός-Μάρτυρας της πίστεως και της πατρίδος 9 Ιουλίου 1821

https://proskynitis.blogspot.com/2024/07/blog-post_90.html

Ἅγιοι νεομάρτυρες τῆς Σερβίας (Β’)

  15 Ιουνίου

Άγιοι νεομάρτυρες της Σερβίας (Β’)

Ο μητροπολίτης ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΣ γεννήθηκε στο Στόλοβι, στην περιοχή του κόλπου του Κότορ, το 1880. Μετά τις σπουδές του στο Βελιγράδι, χειροτονήθηκε ιερέας το 1912 και άσκησε το λειτούργημά του κατ’ αρχάς στο Κότορ, εν συνεχεία δε σε μία ενορία του Λάστβα. Δίδαξε κατόπιν σε διάφορα σχολεία και όταν έμεινε χήρος χειροτονήθηκε βοηθός επίσκοπος στο Μπουντίμλιε, το 1940. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, η Ιερά Σύνοδος της Σερβικής Εκκλησίας τον διόρισε μητροπολίτη Μαυροβουνίου και Παραλίων. Χρειάστηκε να αναλάβει το νέο αξίωμά του μέσα στις τραγικές συνθήκες του πολέμου, κατάφερε όμως να εξασφαλίσει την λειτουργία της Ιερατικής Σχολής του Τσέτινιε και συνέστησε στον κλήρο του να υποτάσσεται σε κάθε νόμιμη πολιτική Αρχή. Καθώς πολλοί ιερείς είχαν συλληφθεί από τους κομμουνιστές αντάρτες που ήσαν ήδη ενεργοί στην περιοχή, επιχείρησε να εγκαταλείψει την χώρα μαζί με δεκαεπτά ιερείς. Πιάστηκαν στο Ζιντάνι Μοστ και οι ιερείς τυφεκίσθηκαν επί τόπου, ενώ ο μητροπολίτης Ιωαννίκιος οδηγήθηκε στο Αραντέλοβατς, όπου οι κομμουνιστές τον βασάνισαν και τον εκτέλεσαν (1945). Το σώμα του τάφηκε σε άγνωστο μέρος.

Ἅγιοι νεομάρτυρες τῆς Σερβίας (Α)

15 Ιουνίου

Άγιοι νεομάρτυρες της Σερβίας (Α)

Пострадало монаштво и свештенство СПЦ у НДХ -ΕΔΩ

Επ’ ευκαιρία του εορτασμού της δεύτερης χριστιανικής χιλιετίας το έτος 2000, η Ιερά Σύνοδος της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας αποφάσισε να μνημονεύονται την ημέρα αυτή [15 Ιουνίου] όλοι οι νεομάρτυρες της Σερβίας από την εποχή της τουρκοκρατίας έως τον 20ο αιώνα και ιδιαιτέρως τα θύματα του καθεστώτος των Κροατών Ουστάσι που υποστήριζε η ναζιστική Γερμανία. Κατά την περίοδο αυτή (1941-1945) περί τους 700.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά πέθαναν αφού υπέστησαν φρικαλεότητες «τέτοιες που ο κόσμος δεν είχε γνωρίσει από την εποχή του Νέρωνα», επειδή αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν την Πίστη των πατέρων τους ασπαζόμενοι τον Ρωμαιοκαθολικισμό που ομολογούσαν οι Ουστάσι.

Ο μητροπολίτης ΔΟΣΙΘΕΟΣ του Ζάγκρεμπ χειροτονήθηκε επίσκοπος Νίσσης το 1913. Στις αρχές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου φυλακίστηκε και δεν μπόρεσε να μεταβεί στην επισκοπή του παρά μόνο το 1918.

Όταν αποκαταστάθηκε η ειρήνη ορίστηκε αντιπρόεδρος του τοπικού επισκοπικού συμβουλίου και έλαβε μέρος στις συνομιλίες με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αφού πέρασε τρία χρόνια στην Τσεχοσλοβακία, ορίσθηκε επίσκοπος της νέας επισκοπής Ζάγκρεμπ το 1931. Διέλαμψε εκεί με πλήθος φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων και με την δημιουργία ιερατικής σχολής, αφιερωμένης στην αγία Παρασκευή (Πέτκα). Ορίσθηκε επίσης επίτροπος των επισκοπών Γκόρνι-Κάρλοβατς και Μπάνια-Λούκα και βοηθούσε τον επίσκοπο Μύρωνα του Πατράτς. Όταν αρρώστησε βαριά ο πατριάρχης Βαρνάβας, ο Δοσίθεος ανέλαβε να τον αντικαταστήσει, ενώ μετά τον θάνατο του τελευταίου και μέχρι την εκλογή νέου πατριάρχη διοικούσε την αρχιεπισκοπή Βελιγραδίου-Κάρλοβτσι.

Ἅγιος Νεομάρτυς Μάρκος ὁ ἐν Χίῳ Μαρτυρήσας (5 Ἰουνίου †)

ΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητοῦ

Ἀνάμεσα στήν πληθώρα τῶν ἐνδόξων Νεομαρτύρων, συγκαταλέγεται καί ὁ ἅγιος καί ἔνδοξος Νεομάρτυρας Μάρκος ὁ ἐν Χίῳ μαρτυρήσας. Ἕνας ἀπό τούς πολλούς ἐξωμότες, ὁ ὁποῖος συναισθάνθηκε τό μεγάλο λάθος του καί τό ξεπλήρωσε μέ τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου του.

Γεννήθηκε στή Σμύρνη στό δεύτερο μισό τοῦ 18ου αἰῶνα. Ὁ πατέρας του καταγόταν ἀπό τή Θεσσαλονίκη καί ὀνομαζόταν Χατζή Κωνσταντῆς καί ἡ μητέρα του ἀπό τή Σμύρνη καί ὀνομαζόταν Μαρία. Ἀσκοῦσε τό ἐπάγγελμα τοῦ πλανόδιου ἔμπορα (γυρολόγου) στήν περιοχή Κουσάντασι (Νέα Ἔφεσο), ἀπέναντι ἀπό τή Χίο. Στά 1788, ὅταν ἦρθε σέ ἡλικία γάμου νυμφεύτηκε μιά...σεμνή χριστιανή κοπέλα. Μέ παρότρυνση τοῦ ἀδελφοῦ του ἐγκαταστάθηκε στήν Ἔφεσο. Ἐκεῖ ὅμως γνωρίστηκε μέ μιά ἄλλη χριστιανή γυναῖκα, ὀνόματι καί αὐτῇ Μαρίᾳ, μέ τήν ὁποία σύναψε μαζί της παράνομο ἐρωτικό δεσμό. Κάποια στιγμή τους συνέλαβαν αὐτοφώρῳ καί τούς ὁδήγησαν δεμένους στόν τοῦρκο δικαστῆ τῆς πόλεως, νά δικαστοῦν γιά τό ἀδίκημα τῆς μοιχείας καί νά διαπομπευτοῦν. Τούς τέθηκε τό δίλλημα: ἄν ἤθελαν νά ἀθωωθοῦν, ἔπρεπε νά ἀλλαξοπιστήσουν. Ὁ Μάρκος καί ἡ ἐρωμένη του δέχτηκαν νά γίνουν μουσουλμᾶνοι καί ἀφέθηκαν ἐλεύθεροι.

Τήν ἄλλη μέρα ὁ Μάρκος ὑπέστη περιτομή καί υἱοθετήθηκε ἀπό τόν ἀγᾶ τῆς περιοχῆς. Ἡ μοιχαλίδα Μαρία κλείστηκε στό χαρέμι τοῦ ἀγᾶ, ἀλλά ἀργότερα ἀφέθηκε νά ζήσει ἐλεύθερη, μέ μισθό, πού τῆς ἔδινε ὁ ἀγᾶς.

Ὅμως γρήγορα ὁ Μάρκος συναισθάνθηκε τό μεγάλο σφάλμα του, νά ἀρνηθεῖ τήν πίστη του καί νά τουρκέψει. Γιά νά μή δώσει ὑποψίες στόν ἀγᾶ, ἔδειχνε φαινομενική σκληρότητα στούς Χριστιανούς καί ἐπαινοῦσε τούς τούρκους. Πῆγε κρυφά σέ κάποιο ἐξομολόγο, στόν ὁποῖο, μέ δάκρυα καί στεναγμούς μετανοίας ἐξομολογήθηκε τό κρίμα του. Ἔπεισε καί τή Μαρία νά συναισθανθεῖ καί αὐτή τό σφάλμα της, πείθοντάς την νά πάει στόν ἐξομολόγο. Ὁ πνευματικός τους συμβούλεψε νά φύγουν μακριά, διότι κινδύνευε ἡ ζωή τους. Μάλιστα τούς ὑποσχέθηκε ὅτι θά τούς διευκόλυνε νά φύγουν. Κάποιος φίλος του γιατρός πιστοποίησε δῆθεν σοβαρή ἀσθένεια τῆς Μαρίας, ζήτησαν τήν ἄδεια νά μεταβοῦν στή Σμύρνη, γιά θεραπεία. Ὁ ἀγᾶς τους ἐπέτρεψε καί ἀναχώρησαν γιά τή Σμύρνη.

«Ηπειρώτες Νεομάρτυρες»

https://ikee.lib.auth.gr/record/300652/files/GRI-2018-22872.pdf

https://proskynitis.blogspot.com/2024/05/blog-post_334.html

Ὁ ἅγιος Νεομάρτυς π. Ἰωάννης της Σάντα Κρούζ

Ο Άγιος Νεομάρτυς π. Ιωάννης της Σάντα Κρουζ

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

ΤΟ ΦΤΩΧΟΠΑΙΔΟ ΤΗΣ ΑΝΔΡΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ: Ο Άγιος Νεομάρτυρας πατήρ Ιωάννης της Σάντα Κρούζ γεννήθηκε το 1937 στο χωριό Αποίκια της Άνδρου και λεγόταν Καρασταμάτης. Η ατμόσφαιρα του χωριού ήταν ποτισμένη με τον Ορθόδοξο τρόπο ζωής, μιας που οι κάτοικοι του χωριού ήταν πιστοί κι ακολουθούσαν πάντα το πρόγραμμα της εκκλησίας. Αυτό επηρέαζε βαθύτατα τον νεαρό Ιωάννη που έβλεπε μέσα στην άδολη καρδιά του να ανάβει ο πόθος για τον Θεό. Σαν αγόρι που έζησε τα παιδικά του χρόνια στο νησί της Άνδρου, είδε πολλά θαύματα που ο Θεός έκανε στην καθημερινή ζωή των συγχωριανών του. Είδε την δύναμη της προσευχής και δυνάμωσε την πίστη του στον Θεό. Αν και δεν παρακολούθησε οποιοδήποτε θεολογικό σχολείο, ήθελε από μικρός να γίνει ιερέας. Σε ηλικία 20 ετών πήγε μετανάστης στην Αμερική όπου και δημιούργησε οικογένεια. Συγκεκριμένα, πέντε χρόνια αργότερα παντρεύτηκε μια Ελληνίδα της εκεί κοινότητας, την Αθανασία Ματσέλη. Έγινε σύντομα πατέρας δύο παιδιών, της Μαρίας και του Φωτίου.

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΟΣΥΝΗ: Οι πόλεις, όμως, στις Η.Π.Α ήταν σε πλήρη αντίθεση με αυτό που έζησε στο χωριό του τα παιδικά του χρόνια. Όλες αυτές οι αναμνήσεις δεν έφυγαν ποτέ από το μυαλό του στην νέα γη που έζησε. Με την υποστήριξη και την ενθάρρυνση του Ιερέα Γεωργίου Βογδάνου, ενός ιερέα που διείδε στο πρόσωπο του Ιωάννη ακεραιότητα και ζήλο ενός αληθινού ιερουργού χειροτονήθηκε διάκονος το 1971 με την ευλογία του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου, ο οποίος τον υποστήριξε σε αυτήν του την προσπάθεια. Δεδομένου ότι και η αγάπη του για την εκκλησία και η αγάπη για το ποίμνιο ήταν τόσο προφανείς, μετά από μερικές εβδομάδες χειροτονήθηκε ιερέας από τον επίσκοπο Μελέτιο Χριστινόπολης του Σαν Φρανσίσκο. Εξυπηρέτησε αρχικά την ελληνική Ορθόδοξη κοινότητα στο Anchorage της Αλάσκα, στο έδαφος του Αγίου Γερμανού που ευλαβείτο πολύ. Αργότερα, τοποθετήθηκε στη κοινότητα του ST George του Βανκούβερ, στον Καναδά, και έπειτα σε άλλη κοινότητα, στο Αναχάιμ της Πενσυλβανία. Τελική του τοποθέτηση ήταν η περιοχή της Santa Cruz στην Καλιφόρνια, μια περιοχή που είχε ονομαστεί έτσι από τους Ισπανούς ιεραποστόλους [παπικούς μισσινάριους].

Ὁ Ἅγιος νεο-ἱερομάρτυς Γεράσιμος ἐπίσκοπος Ρεθύμνης

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟ-ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΕΘΥΜΝΗΣ

Τοῦ Δρ. κ. Ἐμμανουήλ Κ. Δουνδουλάκη, ἐκλ. Ἐπικούρου Καθηγητοῦ Ἀνωτάτης Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας Ἡρακλείου Κρήτης

Σέ τρεῖς, κυρίως, κατηγορίες διακρίνουμε τούς Ἁγίους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας: τούς Μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι συνδέονται μέ τήν περίοδο τῶν διωγμῶν τῆς πρώτης Ἐκκλησίας, ὑπέμειναν τό «μαρτύριο τοῦ αἵματος» καί διαιροῦνται -μεταξύ τῶν ἄλλων- σέ Ἱερομάρτυρες, Παιδομάρτυρες, Ὁσιομάρτυρες, Παρθενομάρτυρες, Μεγαλομάρτυρες, κ.ἄ.

Τούς Ὁσίους, στούς ὁποίους ἐντάσσονται ὅσοι ἁγίασαν διαχρονικά βιώνοντας τό «μαρτύριο τῆς συνειδήσεως», καί προέρχονται ἀπό τίς τάξεις τοῦ Μοναχισμοῦ, π.χ. Ἀναχωρητές, Στυλίτες, Δενδρίτες, Γυμνίτες, Σαλοί, κ.ἄ. καί τέλος τούς Νεομάρτυρες, οἱ ὁποῖοι ὑπέμειναν τό «μαρτύριο τοῦ αἵματος» -ὅπως καί οἱ Μάρτυρες- ἀλλά ἡ μαρτυρική τελείωσή τους τοποθετεῖται ἀπό τήν πτώση τοῦ Βυζαντίου μέχρι τίς ἡμέρες μας.

Ἡ Ἁγιοτόκος Κρήτη ἀνέδειξε καί ἀναδεικνύει Ἁγίους καί τῶν τριῶν παραπάνω κατηγοριῶν.

Ὁ Ἅγιος Νέο-ἱερομάρτυρας Γεράσιμος, Ἐπίσκοπος Ρεθύμνης, τοποθετεῖται στήν τρίτη κατηγορία, ἐκείνη τῶν Νεομαρτύρων. Ἐπιπροσθέτως, μέ δεδομένη τήν ἀρχιερατική του ἰδιότητα, ἀποκαλεῖται «Νέο-ἱερομάρτυρας». Ἐλάχιστα εἶναι σ’ ἐμᾶς γνωστά γιά τό βίο του, καί τά σπάργανα τῶν πληροφοριῶν πού ἐντοπίζουμε στίς πηγές ἀφοροῦν τήν περίοδο πρίν ἀπό τή μαρτυρική τελείωσή του, τό 1822. Σύμφωνα μέ τούς, κατά καιρούς, ἐκδεδομένους καταλόγους τῆς Ἐπισκοπῆς Ρεθύμνης, ὁ Γεράσιμος, ὁ ἐπονομαζόμενος «Καστρινός», φέρεται μέ τό ἐπώνυμο «Περδικάρης» ἤ «Κοντογιαννάκης», ἐνῶ στό χειρόγραφο τῶν Ἐπισκοπικῶν Καταλόγων τοῦ ἰατροῦ καί Ἐκκλησιάρχη Γεωργίου Νικολετάκη καταχωρίζεται μέ τό ἐπώνυμο «Μακριγιανναδάκης». Ἡ διαφοροποίηση αὐτή, ὡς πρός τό ἐπώνυμο τοῦ Ἐπισκόπου, ὤθησε τόν ὁμότιμο, πλέον, Καθηγητή τοῦ Πανεπιστημίου Κρήτης κ. Θεοχάρη Δετοράκη, νά διατυπώσει τήν ἄποψη -κατά τό παρελθόν- ὅτι ἕνα ἀπό τά δύο θά πρέπει νά θεωρηθεῖ ὡς παρώνυμο.

Οἱ Ἅγιοι Ῥαφαήλ Νικόλαος, καί Εἰρήνη καί οἱ σύν αὐτοῖς μαρτυρήσαντες ἐν ἔτει 1463, τῇ 9ῃ Ἀπριλίου

Τῇ Τρίτῃ τῆς Διακαινησίμου, μνήμην ἐπιτελοῦμεν τῶν Ἁγίων ἐνδόξων, νεοφανῶν καὶ θαυματουργῶν Ὁσιομαρτυρων Ῥαφαὴλ καὶ Νικολάου καὶ τῆς Ἁγίας Παρθενομάρτυρος Εἰρήνης καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς μαρτυρησάντων ἐν ἔτει 1463, τῇ 9ῃ Ἀπριλίου, ἓν ᾗ συνέπεσεν ἡ παροῦσα ἡμέρα, ἐν τῇ ἀρχαίᾳ Μονῇ τῶν Καρυῶν, τῇ οὔσῃ παρὰ τῇ Θερμῇ ἐν τῇ νήσῳ Λέσβῳ, ἐν ἔτει δὲ 1959 θαυμαστῶς ἡμῖν φανερωθέντων.

Μαζί με τους Αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη μαρτύρησαν ο πατέρας της Αγίας Ειρήνης, Βασίλειος, η σύζυγός του Μαρία, το μόλις 11 μηνών βρέφος τους Ραφαήλ, η ανεψιά τους Ελένη, ο δάσκαλος Θεόδωρος και ο ιατρός Αλέξανδρος, των οποίων τα οστά βρέθηκαν κοντά στους τάφους των Αγίων, μέσα σε ξεχωριστούς τάφους. Το μαρτύριό τους συνέβη την Τρίτη της Διακαινησίμου, στις 9 Απριλίου του έτους 1463.

Τα Μαρτύρια των Αγίων

Από τη στιγμή της συλλήψεως του Ηγουμένου Ραφαήλ τη νύκτα της Μεγάλης Παρασκευής, άρχισαν οι ανακρίσεις, με τον πιο άγριο τρόπο. Αφού οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να πάρουν με τις ανακρίσεις τις πληροφορίες που ήθελαν, άρχισαν τους βασανισμούς.

Πρώτα, άρπαξαν από την αγκαλιά της μητέρας του το 11 μηνών βρέφος Ραφαήλ, το έριξαν στο έδαφος και το φόνευσαν με χτυπήματα και ποδοπατήματα. Την ίδια τη μητέρα του, Μαρία, την έδεσαν σε ένα δέντρο, επειδή ορμούσε να πάρει το παιδί της, φώναζε και έκλαιγε.

Τὸ μαρτύριο τῶν πέντε Νεομαρτύρων της Σαμοθράκης καὶ ἡ προφητεία γιὰ τὴν τύχη ὅσων συνέβαλαν στὴν θανάτωσή τους!

Μετά το μαρτύριο του ηλικιωμένου αγίου Μιχαήλ που καταγόταν από την Κύπρο, μαρτύρησαν οι άγιοι, Γεώργιος, Θεόδωρος και Μανουήλ.

Όταν ζήτησαν από τον τρίτο να επιστρέψει στην πίστη τους από την οποίαν είχαν όλοι εξωμόσει το 1821, ο Μανουήλ που γνώριζε πολύ καλά την πίστη τους από το κοράνι το οποίο είχε μελετήσει, έλεγξε την «παράνοιαν και μυθοπλασίαν της ασεβείας» τους και είπε το εξής προφητικό:

«Ω μιαρώτατοι, ημείς εθελουσίως παραδιδόμεθα εις θάνατον διά Χριστόν, ουαί δε υμίν τοις ασεβέσι και ανόμοις· Χριστός γαρ ο των όλων Θεός, δι’ ον αποθνήσκομεν, αυτός θέλει εκδικήσει το αίμα ημών, και αποδώσει τα επίχειρα [την τιμωρία] της κακίας υμών, εν δικαία κρίσει».

Μετά και το μαρτύριο του αγίου Μανουήλ τον οποίο δεν άφησε ο δήμιος να προσευχηθεί, μαρτύρησε και ο άγιος Γεώργιος και, μάλιστα, με ιδιαίτερα βασανιστικό τρόπο. Ο άγιος για 24 ώρες αιμορραγούσε αργοπεθαίνοντας και στο τέλος οι Τούρκοι του έδωσαν την χαριστική βολή, πυροβολώντας τον στο κεφάλι.

Ενώ βρισκόταν στο τόπο του μαρτυρίου, αιμορραγώντας ο άγιος Χριστιανοί και αλλόθρησκοι σκούπιζαν το μαρτυρικό του αίμα σε υφάσματα για τον αγιασμό τους. Και, πράγματι, πάρα πολλοί έγιναν καλά στην συνέχεια, ενώ τον παρακαλούσαν να πρεσβεύει και για την κατάπαυση της θανατηφόρου λοιμώδους ασθένειας (πανώλης, πανούκλα) που ενέσκηψε στην περιοχή τους!

Ὁ βίος τοῦ Ἁγίου Ἰωνᾶ τοῦ Λέρου

Από το «ΒΡΑΒΕΙΟΝ» της Ιεράς και Βασιλικής Μονής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου της Πάτμου, διαπιστώνομε ότι πολλοί Λέριοι τους πέντε προηγούμενους αιώνες, άφησαν την Λέρο και πήγαν στη Μονή της Πάτμου, δια να μονάσουν.

Ένας από αυτούς ήταν και ο μοναχός ΙΩΝΑΣ, δια τον οποίον αναφέρονται τα εξής: «αφξα (1561) Φεβρουαρίου κη (28) εφονεύθη εις τόν Λειψόν ο δούλος του Θ(εο)ύ Ιωνάς μοναχός ο Λέριος».

Ο οσιομάρτυς Ιωνάς, μαζί με άλλους ασκητές – αναχωρητές, έφυγαν από το μοναστήρι της Πάτμου και έφθασαν στη νήσο Λειψώ στα 1550 μ.Χ. Επέλεξαν τον ορμίσκο «Κοίμηση» και αποβιβάσθηκαν.

Πρώτο τους μέλημα να χτισθεί ο Ναός του Ησυχαστηρίου, ψηλά από την θάλασσα σε δύσβατο σημείο, για τον φόβο των πειρατών. Εκεί πάλεψαν με τους βράχους, για να φτιάξουν μονοπάτια, πάλεψαν με την έλλειψη του νερού και της τροφής. Μα τι και αν δεν είχαν τίποτα απ’αυτά; Είχαν και τους αρκούσε η Χάρη του Αγίου Θεού.