Τὴν ἑβδομάδα ποὺ πέρασε ἡ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων ψήφισε τὸ σχετικὸ μὲ τὸ γάμο των ὁμοφυλοφύλων νομοσχέδιο. Ἀρχικὰ δὲν εἶχα τὴν πρόθεση νὰ ὀργανώσω κάποια δράση, γιατί μὲ κάλυπτε ἀπόλυτα ἡ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ποὺ λάβαμε κατὰ τὴ συνεδρίαση τῆς 23 Ἰανουαρίου 2024. Μὲ ἐνόχλησαν ὅμως πολλὰ καὶ κυρίως οἱ σχετικὲς δηλώσεις τοῦ Πρωθυπουργοῦ περὶ Ἐκκλησίας, ὅπως τὸ ὅτι «ἢ παπᾶς παπᾶς ἢ ζευγᾶς ζευγᾶς». Θυμᾶμαι ἔντονα τὶς δηλώσεις του στὸ διάστημα τοῦ κορωνοϊοῦ καὶ τὴν προσπάθεια νὰ μᾶς πείσει ὡς Ἐκκλησία νὰ συμπορευθοῦμε στὴ διαχείριση τοῦ προβλήματος. Γράφοντας δὲ αὐτὲς τὶς σκέψεις στὸ γραφεῖο μου, φέρνω ὡς εἰκόνα ἀπέναντί μου ὑπουργὸ ποὺ μὲ ἐπισκέφτηκε ἐκείνη τὴν περίοδο μὲ ντόπιους παράγοντες, προσπαθῶντας νὰ μὲ πείσει γιὰ τὴν ἀνάγκη τῆς συνεργασίας πολιτείας καὶ Ἐκκλησίας καὶ διερωτῶμαι:... Τί πιστεύουν οἱ ἄρχοντές μας; Πότε τὸ ἐννοοῦν αὐτὰ ποὺ λένε καὶ πότε ὄχι; Τὸ ἴδιο αἰσθάνθηκα καὶ μὲ τὴ βουλευτὴ τοῦ νομοῦ μας, ἡ ὁποία στὸ γραφεῖο μου πρὸ ἡμερῶν ἔλεγε πὼς προσανατολίζεται πρὸς τὴν ἀποχὴ καὶ τελικὰ ψήφισε ΝΑΙ καὶ ἐπιπλέον πανηγύριζε μέσα στὴ Βουλή. Αὐτὸ τελικὰ μὲ ὠθεῖ στὸ νὰ γράψω τὰ ὅσα ἀκολουθοῦν, χωρὶς σὲ αὐτὸ τὸ κείμενο νὰ ὑπάρχει κάποια θεολογικὴ προσέγγιση τοῦ θέματος.
Ἀδιαμφισβήτητο τὸ γεγονὸς τῶν συνεχῶς αὐξανομένων προβλημάτων τῆς κοινωνίας μέσα στὰ ὁποῖα ζοῦμε. Ἀσθένειες, δυσβάστακτες ἀκρίβειες τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν, ἀγωνίες γιὰ ἐθνικὰ θέματα, διαμαρτυρίες – ἐξεγέρσεις μεγάλων κοινωνικῶν ὁμάδων – κλάδων δημιουργοῦν τὴν εἰκόνα μιᾶς ἔκρυθμης κοινωνίας, μιᾶς κοινωνίας ἡ ὁποία αἰσθάνεται προδομένη, ἐγκαταλειμμένη, χωρὶς στήριγμα ἢ ἐλπίδα γιὰ τὸ μέλλον της. Μέσα σὲ ὅλα αὐτὰ ἦρθε πρὸ ἡμερῶν καὶ ἡ ψήφιση στὴ βουλὴ τοῦ σχετικοῦ νομοσχεδίου.

