ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΓΙΟΙ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ
Ἀρσένιος μοναχὸς, Σκήτη Κουτλουμουσίου-ἍγιονὌρος
Κατά την χαριτωμένη έκφραση των Αγίων μας: «το Άγιον Πνεύμα είναι ο οικοκύρης της Ορθοδόξου Εκκλησίας». «Οικοκύρης» σημαίνει κύριος του οίκου και το Άγιον Πνεύμα είναι ο απόλυτος Κύριος της Εκκλησίας. Χωρίς την παρουσία Του, όλες οι πράξεις και τα Μυστήρια της Εκκλησίας, παραμένουν άκυρα, νεκρά. Έτσι λοιπόν, μεγάλη είναι η ευφροσύνη και η αγαλλίασίς μας, που βλέπουμε πως το Άγιον Πνεύμα μέχρι σήμερα δεν εγκατέλειψε την Ορθόδοξο Εκκλησία Του. Αντιθέτως, βλέπουμε πως στις αιρετικές εκκλησίες της Δύσεως, είναι Απών, εδώ και πολλούς αιώνες. Είναι λυπηρό να βλέπουμε, για παράδειγμα, πως οι παπικοί στον αγιασμό τους, ρίχνουν αλάτι και συντηρητικά, για να μην χαλάει(!). Επιπλέον, άλλα πολλά παράδοξα κάνουν, που μας αποκαλύπτουν οι ίδιοι, την παντελή απουσία του Αγίου Πνεύματος από τις εκκλησίες τους.
Έτσι λοιπόν, μέσα στα άπειρα που έχει χαρίσει το Άγιο Πνεύμα στην Εκκλησία Του, παρατηρούμε ένα πανέμορφο και χαριτωμένο φαινόμενο, δηλαδή, ανά τους αιώνες βλέπουμε να διακρίνονται τριάδες Αγίων και δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό. Το βλέπουμε εξαρχείς με τους τρεις Γενάρχας και Πατριάρχας του Ιουδαϊκού Γένους, Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ. Στην συνέχεια, δεν το βλέπουμε αυτό στους Αγίους Αποστόλους, αλλά μετά από λίγους αιώνες, έλαμψαν οι Τρεις Ιεράρχες, Μέγας Βασίλειος, Ιωάννης Χρυσόστομος και Θεολόγος Γρηγόριος.
Η επόμενη τριάς, είναι οι μεγάλοι Όσιοι, Αντώνιος, Ευθύμιος και Σάββας ο Ηγιασμένος. Μετά από αρκετούς αιώνες, έλαμψαν οι μεγάλοι τρεις Άγιοι, που κατατρόπωσαν την φοβερή αίρεση του παπισμού, Μέγας Φώτιος, Γρηγόριος ο Παλαμάς και Μάρκος ο Ευγενικός. Ενώ, πέρασαν αρκετοί αιώνες χωρίς να φανεί ιδιαίτερα το ευχάριστο αυτό φαινόμενο, παρόλου που αναγνωρίστηκαν αρκετοί Άγιοι. Το είδαμε όμως αυτό στις μέρες μας, πριν ακόμη η Αγία μας Εκκλησία, τους αναγνωρίσει ως Αγίους, οι πιστοί, κυρίως της Εκκλησίας της Ελλάδος, είχαν αγιογραφήσει εικόνα των Αγίων Γερόντων, Πορφυρίου, Παϊσίου και Ιακώβου, τους οποίους η Εκκλησία μας αναγνώρισε επίσημα μετά από λίγο καιρό. Ορίστε, που στις μέρες μας, που είναι κατεξοχήν πονηρές, το Άγιο Πνεύμα, μας εχάρισε μία νέα χαριτωμένη τριάδα Αγίων, που αρκετοί από εμάς, «ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν»[1]. Δεν θα αναφερθώ σε βιογραφικά στοιχεία αυτών των τριών Αγίων, αλλά στο ευλογημένο δόσιμο προς την Εκκλησία, εν συντομία θα πω λίγα λόγια.
Ο Άγιος Πορφύριος, ήταν ο κατεξοχήν κήρυκας της Θείας Αγάπης. Δεν μπορούσε να εννοήσει ο Άγιος τους πιστούς του Χριστού, να είναι έξω από αυτήν την μέθη της Θείας Αγάπης ή του Θείου Έρωτος, όπως ο ίδιος συχνά έλεγε. Έτσι λοιπόν, σε όλες τις νουθεσίες και τις διδασκαλίες του, η βάση ήταν ο πιστός να ανακαλύψει την αγάπη του Χριστού, που όπως ιδιαίτερα τόνιζε, αυτή η ιερά μέθη της αγάπης, θα του θεραπεύσει όλα τα δυσάρεστα που συμβαίνουν μέσα και έξω από το σώμα του.