Ποιό εἶναι, ὅμως, το κριτήριο τοῦ γνήσιου Γέροντος;

πρωτ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός για τον «Γεροντισμό»

…Υπάρχουμε, δυστυχώς, πρόσωπα - χρησιμοποιώ το πρώτο πρόσωπο τού πληθυντικού, με όλη την ειλικρίνεια - που δεχόμαστε τον τίτλο τού Γέροντος η προβαλλόμαστε οι ίδιοι ως Γέροντες, χωρίς να έχουμε αυτά τα πνευματικά χαρίσματα· χωρίς να έχουμε, δηλαδή, πραγματική εμπειρία της πνευματικής ζωής. Και γινόμαστε, πολλές φορές, δολοφόνοι των ψυχών.

Θα με ρωτήσετε ενδεχομένως: «Δεν υπάρχει κριτήριο; Κατατρομάζεις, πατέρα Γεώργιε, όλους τους πιστούς;»

Όχι. Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί Γέροντες, με τη χάρη τού Αγίου Πνεύματος. Μέσα στην ταπείνωση και την αγάπη, που έχουν, είναι ορατή, αισθητή, η Χάρις, την οποία φέρουν. Ποιο είναι, όμως, αν μου επιτρέπετε, το κριτήριο τού γνήσιου Γέροντος;

Το κριτήριο είναι το ότι δεν προβάλλει το δικό του θέλημα, αλλά το θέλημα τού Θεού, όπως αυτό εμφανίζεται μέσα στην Αγία Γραφή, στους Πατέρες, στις Συνόδους· στην ενιαία και ζώσα, δηλαδή, παράδοση της Εκκλησίας μας. Γι’ αυτό το λόγο τονίζω και λέω πολλές φορές για τον εαυτό μου ότι δεν είμαι πνευματικός, διότι δεν έχω φτάσει σ' αυτή την κατάσταση τού φωτισμού.

Ὁ Γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνας στὸ στόχαστρο τῶν οἰκουμενιστῶν

Ἱερὰ Μητρόπολις Πειραιῶς, γραφεῖο ἐπὶ τῶν αἱρέσεων καὶ τῶν παραθρησκειῶν

(Ἐν Πειραιεῖ τῇ 15ῃ Φεβρουαρίου 2018)

Στὶς ἔσχατες καὶ ἀποκαλυπτικὲς ἡμέρες ποὺ ζοῦμε οἱ ἁγιασμένες μορφὲς καὶ οἱ χαρισματοῦχοι γέροντες ὅλο καὶ περισσότερο σπανίζουν. Ὡστόσο ποτὲ ἡ Ἐκκλησία μας στὴν ἱστορική της πορεία δὲν ἔπαυσε νὰ ἀναδεικνύει ἁγίους, γιὰ νὰ ἀποτελοῦν φωτεινοὺς φάρους καὶ πνευματικοὺς καθοδηγητὲς στὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. Ἕνας τέτοιος χαρισματοῦχος γέροντας τῶν ἡμερῶν μας, μὲ ἔκδηλα τὰ σημάδια τῆς παρουσίας τοῦ ἁγίου Πνεύματος στὴ ζωὴ καὶ στὸ ἔργο του εἶναι καὶ ὁ γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Ἀριζόνας, πρώην ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου...

Ἁγίου Ὅρους, γνήσιο πνευματικὸ τέκνο τοῦ ὀσιακῆς βιοτῆς μακαριστοῦ γέροντος Ἰωσὴφ τοῦ Ἠσυχαστοῦ. 

Ὁ γέρονας Ἐφραὶμ ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἁγιορειτικὲς μορφὲς τῆς ἐποχῆς μας. Ἀξιώθηκε νὰ φθάσει σὲ μεγάλα μέτρα πνευματικῆς τελειώσεως καὶ νὰ λάβει ὑπερφυσικὰ χαρίσματα ἀπὸ τὸν Θεό. Τοῦτο μαρτυροῦν πολλοὶ ἄνθρωποι, ποὺ τὸν ἔζησαν ἀπὸ κοντὰ καὶ διηγοῦνται πολλὰ θαυμαστὰ γεγονότα ἀπὸ τὴν ζωή του. Ἡ παρουσία του καὶ ἡ ὅλη ποιμαντικὴ καὶ ἱεραποστολική του δράση ἀποτελεῖ μία ξεχωριστὴ εὐλογία, ὄχι μόνο γιὰ τὴν πατρίδα μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν βορειοαμερικανικὴ Ἤπειρο. Τὸ μέχρι σήμερα ποιμαντικὸ καὶ ἱεραποστολικό του ἔργο στὴν Ἑλλάδα, στὶς Η.Π.Α. καὶ στὸν Καναδὰ ὑπῆρξε τεράστιο καὶ ἀνεκτιμήτου ἀξίας, τὸ ὁποῖο φυσικὰ δὲν εἶναι δυνατὸν μέσα στὰ στενὰ πλαίσια ἑνὸς ἄρθρου νὰ ἀναλυθεῖ καὶ νὰ παρουσιαστεῖ. 

Ἐδῶ τοῦτο μόνον θὰ τονίσουμε, ὅτι ὁ γέροντας Ἐφραὶμ μὲ τὴν δυναμικὴ καὶ ἰσχυρή του προσωπικότητα, ἀλλὰ πρὸ παντὸς μὲ τὴν ἀκτινοβολία τῆς ἁγίας του ζωῆς, κατόρθωσε νὰ γίνει πόλος ἕλξεως καὶ αἴτιος σωτηρίας χιλιάδων ψυχῶν. Κατόρθωσε νὰ ἐπιβληθεῖ στὶς συνειδήσεις τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, νὰ κερδίσει τὴν ἀγάπη, τὴν ἐκτίμηση, τὸ σεβασμὸ καὶ τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἀφοσίωση ὅλων αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ πολλῶν κληρικῶν, ἔτσι ὥστε νὰ ἀξιωθεῖ νὰ γίνει, μὲ τὴν οἰκονομικὴ συνδρομὴ πολλῶν πνευματικῶν του τέκνων, ἱδρυτὴς καὶ κτίτωρ μίας πλειάδος Ὀρθοδόξων Μοναστηριῶν, (εἴκοσι τὸν ἀριθμὸ) στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὸν Καναδά. Σημαντικὴ ἐπίσης ὑπῆρξε ἡ συμβολή του στὴν ἀναμόρφωση καὶ ἀναζωπύρωση τοῦ ἁγιορειτικοῦ, καὶ ὄχι μόνον, μοναχισμοῦ στὴν Ἑλλάδα.

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: «Ἡ πίστη μας, ἡ ἀναφορά μας, ἡ σκέψη μας καί ὅλο τό εἶναι μας νά στρέφεται πρῶτα στόν Τριαδικό Θεό, μετὰ στήν Παναγία μας, ἐν συνεχείᾳ στούς Ἁγίους μας καί στο τέλος στούς Γεροντάδες»

 Στὶς μέρες μας ὑπερτονίζεται ὁ ρόλος τῶν πνευματικῶν καὶ τῶν γερόντων. Πολλοὶ μιλοῦν μὲ καύχηση, γιατὶ γνωρίζουν κάποιον φημισμένο Γέροντα, χωρὶς ὡστόσο ἡ γνωριμία αὐτὴ νὰ τοὺς ὁδηγεῖ καὶ σὲ συνειδητὴ χριστιανικὴ ζωή.

Ὁ Γέροντας Παΐσιος διευκρίνιζε σχετικὰ μὲ τὸ θέμα αὐτό: «Ἡ πίστη μας, ἡ ἀναφορά μας, ἡ σκέψη μας καὶ ὅλο τὸ εἶναι μας νὰ στρέφεται πρῶτα στὸν Τριαδικὸ Θεό, μετὰ στὴν Παναγία μας, ἐν συνεχείᾳ στοὺς Ἁγίους μας καὶ στὸ τέλος στοὺς Γεροντάδες.

Οἱ ἅγιοι Γέροντες στὸ Σῶμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας

Γράφει ὁ Μοναχὸς Ἀρσένιος, 

Σκήτη Κουτλουμουσίου, Ἅγιον Ὅρος

Ἐπειδὴ κατὰ καιροὺς σχολιάζεται ἀπὸ μερικοὺς ἀδελφοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς ἡ λέξη γεροντισμός, θέλοντας νὰ μᾶς δείξουν πὼς αὐτοὶ ποὺ ἀναζητοῦν γέροντες προχωρημένους στὴν ἀρετὴ μὲ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὑπερβάλλουν κατὰ τὴ γνώμη τους. Διότι ἰσχυρίζονται, πὼς ἀρκεῖ ὁ πνευματικὸς πατέρας ποὺ ἔχει ὁ καθένας γιὰ νὰ καλύψει τὶς πνευματικές του ἀνάγκες. Ὅμως ἀνάγκη εἶναι νὰ ξεκαθαρίσουμε ποιὸς εἶναι ὁ ρόλος τοῦ Πνευματικοῦ - ἐξομολόγου καὶ ποιὸς ὁ ρόλος τοῦ χαρισματούχου Γέροντος.

Ὅμως, τί σημαίνει Γέροντας φωτισμένος ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ χαρισματοῦχος;

Ἀφάνεια-Καταπολέμηση τοῦ Γεροντισμοῦ

Β. Ο ΕΞΟΜΟΛΟΓΟΣ-ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

 Ὁ Ὅσιος γέροντας Πορφύριος δέν φρόντιζε νά συνδέσει τά πνευματικά του παιδιά μέ τόν ἴδιο, ἀλλά μέ τόν Χριστό. Ἔμενε στή σκιά καί ἔδειχνε τόν Κύριο.

Σημειώνει πνευματικό του παιδί: «Ἡ παιδαγωγική τέχνη του ἦταν ἀνεπανάληπτη! Δέν ἦταν αὐταρχική καί ἐξουσιαστική, ὥστε νά προκαλέσει προσωπικές ἐξαρτήσεις, προσκολλήσεις καί εἰδωλοποιήσεις, πού συχνά καταλήγουν σέ ἐπαναστάσεις ἀνεξαρτησίας. Δέν ἦταν δειλή καί ἐξουθενωτική, ὥστε νά προκαλέσει ἀνασφάλειες, φοβίες καί ἄγχη. Δέν ἦταν ἀνθρωποκεντρική, μέ τίς ποικίλες ἰδιορρυθμίες, αὐθαιρεσίες καί ἀδυναμίες της. Ὁ Γέροντας δέν καλλιεργοῦσε τήν προσωπολατρεία, μέ τήν μορφή τῆς “Γεροντολατρείας”.

Γεροντισμός.Φταῖνε μόνο οἱ γέροντες;

Γ Ε Ρ Ο Ν Τ Ι Σ Μ Ο Σ

ΦΤΑΙΝΕ ΜΟΝΟ ΟΙ "ΓΕΡΟΝΤΕΣ" ;

Ζούμε όντως στον χρυσό αιώνα του μοναχισμού;

 

«Έλεγαν για τον αββά Χομαί ότι, όταν πέθαινε, είπε στα πνευματικά του παιδιά (δηλ. μοναχούς): «Να μην κατοικήσετε μαζί με αιρετικούς ούτε να έχετε γνωριμίες με άρχοντες ούτε τα χέρια σας να είναι απλωμένα για να μαζεύουν, αλλά μάλλον να είναι απλωμένα για να δίνουν.» (Αββάς Χομαί, σελ. 354)

«Είπε ο αββάς Ζήνων, ο μαθητής του μακαρίου Σιλουανού: «Να μην κατοικήσεις σε τόπο ονομαστό ούτε να καθίσεις μαζί με άνθρωπο που έχει μεγάλο όνομα ούτε να βάλεις ποτέ θεμέλιο για να κτίσεις για τον εαυτό σου κελλί.» (Αββάς Ζήνων, διήγηση υπ’ αριθμ. 1, σελ. 107)