Ἡ αὐτομεμψία εἰς τὴν ἐν Χριστῷ ζωήν μας

Ἡ αὐτομεμψία εἰς τὴν ἐν Χριστῷ ζωήν μας – 1ον

Τοῦ μοναχοῦ Ἀρσενίου, Ἱ. Σκήτη Κουτλουμουσίου, Ἅγιον Ὄρος

Οἱ Ἅγιοι πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας λένε πὼς τὸ νὰ πέσει ὁ ἄνθρωπος στὴν ἁμαρτία εἶναι ἀνθρώπινο, ἀλλὰ τὸ νὰ παραμένει συνεχῶς στὴν ἁμαρτία ἑκουσίως εἶναι δαιμονικὸ καὶ κολάσιμο. Ἡ λέξις ἁμαρτία σημαίνει ὁ ἑκούσιος ἐκτροχιασμὸς ἀπὸ τὸ στόχο, σημαίνει ἑκούσια ἀποτυχία, ἐπίσης ἁμαρτία σημαίνει τὸ νὰ πράττει ὁ ἄνθρωπος πᾶν ὅτι μισεῖ ὁ Τριαδικὸς Θεός μας.

Γιὰ ὁποιαδήποτε ἁμαρτία ποὺ πράττει ὁ ἄνθρωπος ἔχει ὁ ἴδιος τὴν εὐθύνη ἐξ ὁλοκλήρου. Ὁ ἐχθρὸς διάβολος δὲν ἔχει καμία ἐξουσία νὰ σπρώξει στὴν ἁμαρτία τὸν ἄνθρωπο καὶ εἰδικὰ τὸν ὀρθόδοξο χριστιανό, ἀλλὰ τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ κάνει κι ἔχει τὸ ἐλεύθερο εἶναι νὰ προσβάλει τὸ νοῦ μας μὲ πονηρὲς σκέψεις καὶ φαντασίες. Ὅμως ἐὰν στὴν πρώτη προσβολὴ ποὺ μᾶς κάνει ὁ διάβολος ἐμεῖς δὲν ὑπακούσουμε, τότε δὲν κινδυνεύουμε νὰ πράξουμε τὴν ἁμαρτία ποὺ εἶναι ὁ στόχος τοῦ πονηροῦ. Ἂν ὅμως δε­χθοῦμε τὴν προσβολὴ ποὺ εἶναι μία πονηρὴ σκέψη γιὰ ἕνα πρᾶγμα, τότε σιγὰ-σιγὰ ὁδηγούμαστε στὴν διάπραξη τῆς ἁμαρτίας. Ἄρα λοιπόν, ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος ἔχει πλήρη τὴν εὐθύνη τῆς ἁμαρτίας ποὺ διέπραξε, κανεὶς δὲν τὸν ἀνάγκασε.

Περί Αὐτομεμψίας

❈ Ὁ Ἀββᾶς Εὐάγριος εἶπε, ὅτι διά τόν ἄνθρωπο ἡ ἀρχή τῆς σωτηρίας του βρίσκεται εἰς τήν αὐτομεμψία.

Μπαίνεις στόν δρόμο γιά τήν σωτηρία, ὅταν ἀρχίζεις νά κατακρίνεις τόν ἑαυτόν σου, νά κατηγορεῖς τόν ἑαυτόν σου, νά αὐτομέμφεσαι. Γιατί, ὅταν ἀρχίζει ὁ ἄνθρωπος νά κατακρίνει τόν ἑαυτόν του, μπαίνει στήν πορεία γιά νά γίνει ταπεινός, ὁπότε μπαίνει στήν πορεία γιά νά πάρει τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Περί Αὐτομεμψίας

❈ Μοῦ ἔλεγε ἕνας σύγχρονος Ἅγιος Ἁγιορείτης, ὅτι γιά νά φτάσουμε στήν ταπείνωση, πρέπει νά κατακρίνουμε καί νά κατηγοροῦμε σέ ὅλα τόν ἑαυτόν μας. Ὅ,τι καί ἄν συμβαίνει ἀδελφοί μου, θά πρέπει νά λέμε ὅτι φταῖμε ἑμεῖς, ὅτι αὐτά πού μᾶς συμβαίνουν γίνονται λόγω τῶν ἁμαρτιῶν μας.

Κανένα νά μήν κατηγορεῖς, νά μήν περιγελᾶς, νά μήν πικραίνεις

Κανένα νά μήν κατηγορεῖς, νά μήν περιγελᾶς, νά μήν πικραίνεις. Να μήν ὀργίζεσαι. Μή σκεφτείς ποτέ πώς ἔχεις κάποια ἀρετή. Φυλάξου νά μή λές, “ὁ τάδε ζεῖ καλά, ὁ δεῖνα ζεῖ ἄσωτα”, γιατί αὐτό ἀκριβῶς σημαίνει τό «μή κρίνετε» (Ματθ. 7:1. Λουκ. 6:37).

Ὅλους νά τούς βλέπεις μέ τό ἴδιο μάτι, μέ τήν ἴδια διάθεση, μέ τήν ἴδια σκέψη, μέ ἁπλή καρδιά. Ολους να τούς δέχεσαι σάν τό Χριστό.

Περί Αὐτομεμψίας

❈ Πόσοι ἄνθρωποι σήμερα κατακρίνουν ὁ ἕνας τόν ἄλλον;

«Θάβουνε», ὅπως συνηθίζουν νά λένε, τούς ἄλλους, σέ παρέες, στά ἐργασιακά περιβάλλοντα κ.λπ. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι νά γεμίζουν οἱ ἴδιοι μέ ὑπερηφάνεια καί μέ πονηρό πνεῦμα. Ὅταν ὅμως μετανοεῖς, κάνεις τό ἀκριβῶς ἀντίθετο, νά μήν κατακρίνεις τούς ἄλλους, ἀκόμα και ἄν φταῖνε, ἀκόμα και ἄν σέ ἀδίκησαν καί κατακρίνεις πάντοτε τόν ἑαυτό σου. Ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει τό πνεῦμα τῆς αὐτομεμψίας, τῆς αὐτοκατάκρισης βρίσκει ἀνάπαυση ὁπουδήποτε.

«Διά τῆς ταπεινώσεως γίνεται ἡ συντομωτέρα ἐπαφή μέ τό θεῖον».

Ὁσίου Γέροντος Ἐφραίμ Ἀριζονίτη

… Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλεξανδρείας Θεόφιλος, ἐπισκεφθείς τούς πατέρας τοῦ ὄρους τῆς Νιτρίας, ἠρώτησεν τόν Πρῶτον τοῦ Ὄρους: «Τί εὗρες, πάτερ, πλέον ἐν τῇ ὁδῷ ταύτῃ τῆς ἀσκήσεως;». Καί ἀπαντᾶ ὁ ὅσιος: «Τό μέμφεσθαι ἑαυτόν πάντοτε». «Ὄντως, ἀπήντησε ὁ Θεόφιλος, οὐκ ἔστιν ἄλλη συντομωτέρα ὁδός πρός τόν Θεόν ὡς αὕτη».

… Διά τῆς ταπεινώσεως γίνεται ἡ συντομωτέρα ἐπαφή μέ τό θεῖον, διότι λέγει ὁ Χριστός μας: «Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾶος εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ, καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν» (Ματθ. 11,29).

Ἐκεῖνος πού κατηγορεῖ τόν ἑαυτόν του σέ ὅλα, βρίσκει παντοῦ ἀνάπαυση

❈ Πόσοι ἄνθρωποι σήμερα κατακρίνουν ὁ ἕνας τόν ἄλλον;

«Θάβουνε», ὅπως συνηθίζουν νά λένε, τούς ἄλλους, σέ παρέες, στά ἐργασιακά περιβάλλοντα κ.λπ. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι νά γεμίζουν οἱ ἴδιοι μέ ὑπερηφάνεια καί μέ πονηρό πνεῦμα. Ὅταν ὅμως μετανοεῖς, κάνεις τό ἀκριβῶς ἀντίθετο, νά μήν κατακρίνεις τούς ἄλλους, ἀκόμα και ἄν φταῖνε, ἀκόμα και ἄν σέ ἀδίκησαν καί κατακρίνεις πάντοτε τόν ἑαυτό σου. Ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει τό πνεῦμα τῆς αὐτομεμψίας, τῆς αὐτοκατάκρισης βρίσκει ἀνάπαυση ὁπουδήποτε.

Τί θὰ πεῖ πνευματικὴ φτώχεια; Ἅγ.Ιωάννης τῆς Κροστάνδης

Τι θα πει πνευματική φτώχεια; Όλοι σας έχετε δει ανθρώπους που είναι φτωχοί κι άποροι. Για να περιγράψουμε την πνευματική φτώχεια λοιπόν ας εξετάσουμε πρώτα την υλική φτώχεια, ώστε από τα όμοια να φτάσουμε σε μια σωστή εξήγηση.

Άπορος, όπως το λέει κι η λέξη, είναι εκείνος που δεν έχει τίποτα.

Ό,τι μπορεί να ελπίζει πως θα λάβει θα έρθει μόνο από την ευσπλαχνία των άλλων. Ούτε ένα κομμάτι ψωμί για να χορτάσει την πείνα του δεν έχει ή κάτι για να ξεδιψάσει τη δίψα του, που το έχουν άφθονο όλοι οι άνθρωποι.

Δεν θα είχε κατάλυμα για να βάλει μέσα το κεφάλι του, αν κάποιος δεν του έδινε χρήματα για να περάσει τη νύχτα του. Δεν θα είχε τίποτα να ντύσει τη γύμνια του αν κάποιος φιλεύσπλαχνος δεν τον λυπόταν και δεν του αγόραζε ρούχα.

Κι αν κάποιος απ’ αυτούς έχει κάποια ρούχα, αυτά είναι παλιά, λερωμένα, κουρελιασμένα, τελείως άχρηστα, που καμιά φορά δε θα ήθελες ούτε να τ’ αγγίξεις. Όλοι τον περιφρονούν και τον κοροϊδεύουν λες κι έχουν να κάνουν με σκουπίδια, με ακαθαρσίες, αν και στα μάτια του Θεού κάποιοι φτωχοί μπορεί να λάμπουν όπως ο χρυσός στο χωνευτήρι. Πάρε σαν παράδειγμα το Λάζαρο του ευαγγελίου.

Αὐτομεμψία

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Αὐτομεμψία

«Ταλαιπωρήσατε καὶ πενθήσατε καὶ κλαύσατε· ὁ γέλως ὑμῶν εἰς πένθος μετεστραφήτω καὶ ἡ χαρὰ εἰς κατήφειαν» (Ἰακ. δ΄, 9). (Δηλ.: Συναισθανθῆτε τὴν ἀθλιότητά σας καὶ λυπηθῆτε καὶ κλαύ­σατε μὲ συντριβὴν μετανοίας. Ὁ γέλως σας, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν ἡδονικόν σας βίον, ἂς μεταστραφῇ εἰς λύπην μετανοίας καὶ ἡ κοσμικὴ χαρά σας ἂς μετατραπῇ εἰς θλῖψιν).

Πρέπει, ὅπως μᾶς λέγει καὶ ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος, νὰ κατηγοροῦμε τὸν ἑαυτό μας καὶ νὰ κλαῖμε γιὰ τὶς ἁμαρτίες.Αὐτομεμψία εἶναι νὰ ἐνοχοποιοῦμε τὸν ἑαυτό μας καὶ νὰ τὸν κατακρίνουμε γιὰ τὶς ἁμαρτίες του· νὰ ἔχουμε ταπεινὸ φρόνημα καὶ νὰ ἔχουμε ἐπίγνωση ὅτι εἴμαστε ἁμαρτωλοί. Βέβαια, νὰ κατηγοροῦ­με τὸν ἑαυτό μας, χωρὶς ὅμως νὰ τὸν ἐξουθενώνουμε ἤ νὰ φτάνουμε στὴν ἀπελπισία, ἀλλὰ νὰ ἐλπίζουμε στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

 

Ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος ἐπισημαίνει:

«Ἡ αἴσθηση ἤ ἡ ἐπίγνωση τῶν δικῶν μας ἁμαρτιῶν καὶ ἀδυναμιῶν εἶναι προϋπόθεση τοῦ θαύματος τῆς μεταμορφώσεως καὶ τῆς ἀναστάσεώς μας. Μὲ μιὰ λέξη, πρωταρχικὸ εἶναι ἡ αὐτομεμψία ποὺ εἶναι ἡ ἀφανὴς ἀλλὰ σταθερὴ προκοπή μας, ἡ δίψα καὶ ἡ ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας. Εἶναι ἡ μεγάλη ἐργασία τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἀναντικατάστατη ἀρετή, ἡ μοναδικὴ ὁδὸς τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας, τῆς καρτερίας, τῆς ἀναπαύσεως καὶ τῆς οἰκειοποιήσεως τῆς ἀγάπης τοῦ Κυρίου.

Πότε μήν πιστέψετε στήν προσπάθεια σᾶς πώς θά πετύχετε τήν γλυκειά εὐχή τοῦ Ἰησοῦ, ἄν δέν κατέβει ἀπό ἄνωθεν...

Πότε μην πιστέψετε στην προσπάθεια σας πως θα πετύχετε την γλυκειά ευχή του Ιησού, αν δεν κατέβει από άνωθεν.

Για να κατέβει αυτή η φοβερή ευλογία από τον Ουρανό, χρειάζεται να την τραβήξει η αυτοεπίγνωση, δηλαδή η μοσχοβολημένη θεϊκά, η αληθινή ταπείνωση, η αέναη αυτομεμψία.

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

https://proskynitis.blogspot.com/2022/10/blog-post_684.html

Ἡ αὐτομεμψία ὡς ὁδός γιά τήν ταπεινοφροσύνη, Ἁρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (κήρυγμα)

 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ: Φυλαχθεῖτε ἀπό κάθε λογισμό ἐναντίον τῶν ἀδελφῶν

Γέροντας Σωφρόνιος

Θα μπορούσα να σας μιλήσω εκτενέστερα για το εξής παράδοξο φαινόμενο: οι άνθρωποι δεν προσέχουν τα δικά τους λάθη και κρίνουν τους άλλους. Με τον τρόπο αυτό καταστρέφεται η ενότητα. Φυλαχθείτε από κάθε λογισμό εναντίον των αδελφών, γιατί κάθε τέτοιος λογισμός προκαλεί ρωγμή στον τοίχο της Μονής μας. Το είπαμε αρκετές φορές. Αυτό δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα! Επειδή, όταν σκεφτόμαστε το κακό για κάποιον και ύστερα βγαίνουμε από το κελί μας και τον συναντούμε, τα ίχνη της κακής αυτής σκέψεως ενεργούν. Και τότε ο άλλος, εξαιτίας αυτού του φαινομένου, ανταποκρίνεται με αντίστοιχο τρόπο. Και ποτέ δεν είναι δυνατόν να γνωρίσουμε ποιός «άρχισε» πρώτος.

Γι’ αυτό και προσευχόμαστε: «Δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα». Η Απουσία της θεωρίας αυτής κάνει τον κάθε άνθρωπο να σκέφτεται ότι έχει δίκαιο και να μη διακρίνει τα δικά του λάθη. Αυτό το κάνουν ακόμη και οι αρχιερείς και όλοι εμείς.

Γι’ αυτό φυλαχθείτε από κάθε κακή σκέψη όταν είστε στο κελί σας, και τότε το «σπίτι μας» θα μένει ακλόνητο και θα κερδίσουμε τη σωτηρία μας.

Ἱερομόναχος Μιχαήλ (Πίτκεβιτς).Ὑπάρχουν δύο τρόποι

Ἱερομόναχος Μιχαήλ (Πίτκεβιτς) . ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΟ ΤΡΌΠΟΙ

Υπάρχουν δύο τρόποι: 1) ο τρόπος της αυτομεμψίας και της ταπεινότητας. 2) ο τρόπος της αυτοδικαίωσης και της απελπισίας.

Ο πρώτος είναι ο αληθινός δρόμος της μεταμέλειας και της μετάνοιας και οδηγεί στην παρηγοριά και τη σωτηρία.

«Σημεῖο σωζόμενης ψυχῆς εἶναι ἡ μὴ κατηγόρια κανενός» Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

«Σημεῖο σωζόμενης ψυχῆς εἶναι ἡ μὴ κατηγόρια κανενός»

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Κήρυγμα 30/07/21

«Σημεῖο σωζόμενης ψυχῆς εἶναι ἡ μὴ κατηγόρια κανενός»

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Κήρυγμα 30/07/21

«Ὁ θεοφιλὴς ἄνθρωπος κανένα ἄλλον δὲν κατηγορεῖ γιὰ ἐκεῖνα στὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος ἁμαρτάνει παρὰ μόνο τὸν ἑαυτὸν του», λέγει ὁ Μέγας Ἀντώνιος στὶς Παραινέσεις του περὶ Ἤθους ἀνθρώπων καὶ Χρηστῆς Πολιτείας, ποὺ ὑπάρχουν στὴ Φιλοκαλία. Καὶ εἶναι μάλιστα τὸ πρῶτο βιβλίο τῆς Φιλοκαλίας αὐτό. Καὶ τὰ λέγει αὐτὰ εἰς τὴν πζ’ Παραίνεσή του. «Ὁ θεοφιλὴς ἀνὴρ οὐδένα ἄλλον μέμφεται ἐφ’ οἷς αὐτὸς ἁμαρτάνει· τοῦτο δέ, σωζομένης ψυχῆς ἐστὶ σημεῖον». Αὐτὸ δέ, εἶναι σημεῖο ψυχῆς ποὺ πρόκειται νὰ σωθεῖ. Εἶναι χαρακτηριστικὸ δηλαδή, σωζομένης ψυχῆς τὸ νὰ μὴν κατηγορεῖ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος κανένα ἄλλον γιὰ ὅσα ἐκεῖνος ἁμαρτάνει, παρὰ μόνο τὸν ἑαυτό του. Εἶναι χαρακτηριστικὸ δηλαδή, τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἔχει εὐσέβεια τὸ νὰ αὐτομέμφεται, νὰ αὐτοκατηγορεῖται καὶ ποτὲ νὰ μὴ δικαιολογεῖται καὶ νὰ μὴν κατηγορεῖ τοὺς ἄλλους γιὰ ὅσα αὐτὸς φταίει.

Σωζόμενος εἶναι αὐτὸς ποὺ δὲν δικαιολογεῖται, δηλαδή, δὲν μεταθέτει τὴν εὐθύνη του σὲ ἄλλον, γιατὶ ἀκριβῶς αὐτὸ ἐμποδίζει τὴ μετάνοια· καὶ ἡ μετάνοια εἶναι αὐτὴ ποὺ ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία. Γιατὶ ἡ μετάνοια εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ στὸν Χριστὸ καὶ ἡ ἐπανένταξη στὴν Ἐκκλησία, στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἐντὸς τῆς ὁποίας καὶ μόνο ἐντὸς Αὐτῆς μπορεῖ κάποιος νὰ σωθεῖ. Γιατὶ ὅπως γνωρίζουμε, ἐκτὸς Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει σωτηρία.

Ἡ αὐτοκατηγορία εἶναι ὁ πρόδρομος τῆς χαριτωμένης καί πανέμορφης ταπείνωσης.

Τήν αὐτομεμψία, ψυχούλα μου, νά τήν ὑπεραγαπήσουμε.

Νά τήν ἔχουμε σάν καινούργιο γυαλιστερό μαχαίρι, καί τά μάτια μας τετρακόσια. Μόλις δοῦμε νά ἐμφανίζεται ἡ φωτιά τῆς κατάκρισης, ἀμέσως τό σπαθί (τήν αὐτομεμψία) νά χτυπήσουμε τόν διάβολο, πρίν μᾶς σπαθίσει αὐτός νά κατακρίνουμε.

Ἡ αὐτοκατηγορία εἶναι ὁ πρόδρομος τῆς χαριτωμένης καί πανέμορφης ταπείνωσης.

"Μάθετε ἀπό μένα νά εἶστε ταπεινοί καί πράοι καί τότε θά νοιώσετε τήν ὀμορφιά τῆς ἀγάπης μου" χωρίς ταπείνωση, σκέτο βρώμικο σῶμα, χωρίς ψυχή.

Ὅταν ὅμως μᾶς ἀγγίξει ἡ θεοχαρίτωτη ταπείνωση τοῦ Ἰησοῦ, τότε ὅλα εὐωδιάζουν Οὐράνιο μύρον καί ὀσφραίνεται ἡ κουρασμένη ψυχούλα μας καί δέν ξέρει πῶς νά εὐχαριστήση τόν θεῖον Δοτῆρα».

«Ἀφήσαμε τὸ ἐλαφρὺ φορτίο, δηλαδὴ τὸ νὰ μεμφόμαστε τὸν ἑαυτό μας καὶ κουβαλᾶμε τὸ βαρύ, δηλαδὴ τὸ νὰ δικαιώνουμε τὸν ἑαυτό μας».

Εἶπε ὁ ἀββᾶς Ἰωάννης

«Ἀφήσαμε τὸ ἐλαφρὺ φορτίο, δηλαδὴ τὸ νὰ μεμφόμαστε τὸν ἑαυτό μας καὶ κουβαλᾶμε τὸ βαρύ, δηλαδὴ τὸ νὰ δικαιώνουμε τὸν ἑαυτό μας».

Ὁ ἴδιος καθόταν στὴ σύναξη καὶ στέναξε μὴ γνωρίζοντας ὅτι κάποιος εἶναι πίσω του.

Ὅταν τὸ κατάλαβε, ἔβαλε μετάνοια λέγοντας: «Συγχώρεσέ με, ἀββᾶ, εἶμαι ἀκόμη ἀκατήχητος».

Ρώτησε ἀδελφὸς τὸν ἀββᾶ Κρόνιο

' Ὁ ἄνθρωπος ἀπό τή στιγμή πού παραδεχθεῖ ὅτι εἶναι ἐντάξει, ἤδη δέν εἶναι ἐντάξει...Οὐδέποτε νά παραδεχτεῖτε καί νά πιστέψετε ὅτι εἶστε ἐντάξει, ποτέ!

«Ἀκοῦμε πολλούς νά λένε : Εἶμαι ἐντάξει, δέν ἔχω κάνει κάποια ἁμαρτία. Εἶναι μεγάλη ἁμαρτία ὅσοι τό λένε αὐτό. 

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί πλανῶνται καί εἶναι ὁ σατανᾶς μέσα τους καί λένε, ὅτι εἶναι ἐντάξει. Ὁ ἄνθρωπος ἀπό τή στιγμή πού παραδεχθεῖ ὅτι εἶναι ἐντάξει, ἤδη δέν εἶναι ἐντάξει. Οἱ προτεστάντες καί ὅλοι οἱ αἱρετικοί παραδέχονται τέτοια πράγματα ὅτι εἶναι ἐντάξει, ἐνῶ ὁ πραγματικά Ὀρθόδοξος, οὐδέποτε θά παραδεχτεῖ ὅτι εἶναι ἐντάξει καί οὐδέποτε θά πιστέψει ὅτι εἶναι σεσωσμένος, ἀλλά πράττει αὐτό πού λέει ὁ Θεός καί ἐλπίζει στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Ὅτι δέν πρέπει νά κατακρίνουμε, ἀλλά νά προσέχουμε τά δικά μας σφάλματα Β, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

  Ὅτι δέν πρέπει νά κατακρίνουμε, ἀλλά νά προσέχουμε τά δικά μας σφάλματα Β, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

"Δέν εἶναι ἀχυρώνας ὁ Παράδεισος γιά νά δεχτεῖ ἐμένα τό ζῶον"!

Όταν οι αδελφοί και πατέρες εύχονταν στον Νεοσκητιώτη γέροντα Θεοφύλακτο «καλό Παράδεισο», εκείνος απαντούσε:
"Δεν είναι αχυρώνας ο Παράδεισος για να δεχτεί εμένα το ζώον"!
Τέτοια αυτομεμψία είχαν οι άγιοι πατέρες.

https://proskynitis.blogspot.com/2020/08/blog-post_591.html

Ἡ ἀρετή τῆς αὐτομεμψίας!

Ζ΄ Διδασκαλία: Περί του εαυτού μέμφεσθαι (Για το ότι πρέπει να κατηγορούμε τον εαυτό μας)

79. Ας ερευνήσουμε, αδελφοί μου, να βρούμε ποιός είναι ο λόγος που μερικές φορές ακούει κανείς έναν προσβλητικό λόγο και τον ξεπερνάει χωρίς να ταραχθεί, σαν να μην άκουσε σχεδόν τίποτα, ενώ άλλοτε με τον ίδιο λόγο αμέσως ταράζεται. Ποιά είναι η αιτία μιας τέτοιας διαφοράς; Άραγε, έχει μια μόνο αιτία αυτό το πράγμα ή πολλές; Εγώ βλέπω ότι έχει μεν πολλές αιτίες, μία όμως είναι η μητέρα, θα λέγαμε, που γεννά όλες τις άλλες. 

Και εξηγώ πως ακριβώς. Πρώτα - πρώτα συμβαίνει πολλές φορές να προσεύχεται κανείς λέγοντας την ευχή ή να κάνει νοερά πνευματική μελέτη και βρίσκεται, θα λέγαμε, σε ειρηνική ψυχική κατάσταση. Έτσι σηκώνει τον αδελφό του και ξεπερνάει τα λόγια του χωρίς ταραχή. Άλλοτε συμβαίνει να έχει κανείς συναισθηματική προσκόλληση σε κάποιον άλλο και γι’ αυτό σηκώνει όλες τις δυσκολίες που του προξενεί χωρίς να θλίβεται. 

Πάλι συμβαίνει να έχει κανείς πολύ κακή ιδέα για κάποιον, επειδή αυτός εκδηλώνει απορριπτική διάθεση για το πρόσωπό του. Γι’ αυτό τον περιφρονεί και δεν τον υπολογίζει ως άνθρωπο, ούτε καν καταδέχεται να μιλήσει γι’ αυτόν, ούτε γι’ αυτά που λέει και κάνει.

80. Και σας αναφέρω ένα σχετικό γεγονός για να θαυμάσετε. Ζούσε ένας αδελφός στο Κοινόβιο, πριν εγώ φύγω από εκεί. Και τον παρατηρούσα ότι ποτέ δεν ταραζόταν ούτε στενοχωριόταν με κανέναν, αν και είδα πολλούς αδελφούς να τον βρίζουν με διάφορους τρόπους και να τον προκαλούν. Αλλά ο νεότερος εκείνος σήκωνε με τέτοιο τρόπο όσα δεχόταν από τον καθένα τους, σαν να μην τον ενοχλούσε κανείς.