Άγνωστες μορφές του Μοναχισμού
Μοναχός Δομέτιος ο κουφός
Μοναστήρι Νεάμτς († 1905)
Μοναστήρι Νεάμτς († 1905)
Έτσι
ήτο γνωστός στο μοναστήρι του αυτός ο μοναχός. Είναι αλήθεια ότι δεν
άκουε, αλλά ζούσε μέσα στην καρδιά του την αγάπη και την χαρά του
Χριστού. Είχε έλθει στο μοναστήρι από μικρός, από το 1850. Τότε δεν είχε
καταστραφή η ακοή του.
Το
μοναδικό του διακόνημα επί 60 περίπου χρόνια ήτο η φροντίδα του για τα
ζώα της Μονής. Καθημερινά μετέφερε τα περισσεύματα των τροφών και τα
έδινε στα ζώα του, τα οποία υπεραγαπούσε. Έλεγε αδιάκοπα την προσευχή με
τελεία σιωπή και πνευματική ευφροσύνη. Στο κελλί του δεν είχε τίποτε
άλλο παρά ένα ράσο, ένα Ωρολόγιο της Εκκλησίας, μία εικόνα της Θεοτόκου
και το βιβλίο των Ψαλμών. Δεν είχε κρεβάτι, ούτε στρωσίδια, ούτε
τραπέζι, ούτε σκαμνί, ούτε παξιμάδι, ούτε λουκέτο για την πόρτα.
Στα
γεράματά του έχασε την ακοή του και οι πατέρες τον ωνόμαζαν «Δομέτιος ο
κουφός». Είχε θαυμαστό τέλος. Ας ακούσωμε τον αείμνηστο ηγούμενο της
Συχαστρίας π. Ιωαννίκιο Μορόι να μας διηγηθή κάτι σχετικά με το τέλος
του, εφ’ όσον παλαιά αυτός ήτο αδελφός της μονής Νεάμτς:
