
Νεοελληνικὴ ἀπόδοση - Ἐπιμέλεια: Σάββας Ἠλιάδης, Δάσκαλος Κιλκίς
Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου: ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ –ΜΕΛΕΤΗ ΚΒ΄ (γ)
Στὸν ἀπόηχο τῶν μεγάλων ἑορτῶν τοῦ δωδεκαημέρου - ἐχθὲς ἀποδόθηκε ἡ ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων – καὶ ἀποχαιρετώντας τες μὲ πνευματικὴ χαρὰ ἀλλὰ καὶ νοσταλγία, ἀξίζει νὰ μείνουμε γιὰ λίγο ἀκόμη στὰ γεγονότα καὶ στὰ πρόσωπα ἀλλὰ καὶ στὰ ὠφέλιμα διδάγματα, τὰ ὁποῖα «ἐξορύσσει» καὶ μᾶς προσφέρει ἡ γραφίδα τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου:
1. «… Ἂν ἐσὺ ἀδελφέ, ποὺ διαβάζεις αὐτὰ ποὺ γράφω, εἶσαι φτωχός, πρόσφερε στὸν νεογέννητο βασιλιὰ Ἰησοῦ,
α). σὰν χρυσάφι τὸ ἐπιθυμητικὸ μέρος τῆς ψυχῆς σου, δηλαδή, πρόσφερέ του μία καρδιὰ καὶ θέληση, ποὺ θὰ εἶναι καθαρὴ σὰν... χρυσάφι, καθαρὴ ἀπὸ κάθε κακὴ ἐπιθυμία καὶ ὄρεξη, ὅλη νὰ ποθεῖ τὰ οὐράνια, ὅλη νὰ κλίνει πρὸς τὰ πνευματικὰ πράγματα, ὅλη νὰ καίγεται μόνο ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Ἰησοῦ καὶ ὄχι ἀπὸ κανένα ἄλλο γήινο πράγμα. Καὶ ἁπλῶς καὶ μὲ λίγα λόγια, νὰ μπορεῖς καὶ σὺ μὲ ὅλη σου τὴν καρδιά, μὲ ὅλα τὰ θελήματά της καὶ τὶς ἐπιθυμίες της, νὰ λὲς ἐκεῖνο ποὺ εἶπε ὁ Δαβὶδ «Κύριε, ἐναντίον σου πάσα ἡ ἐπιθυμία μου». (Ψαλμ. 37, 10). Διότι, γι` αὐτὸν τὸν λόγο πρόσταξε καὶ ὁ Θεὸς στὸ Λευιτικὸ νὰ προσφέρονται σ` αὐτὸν, ὄχι μόνο τὸ ξύγκι τῶν νεφρῶν ἀλλὰ καὶ τὰ δύο νεφρὰ μαζὶ «καὶ τοὺς δύο νεφροὺς καὶ τὸ στέαρ τὸ επ' αὐτῶν, τὸ ἐπὶ τῶν μηρίων, καὶ τὸν λοβὸν τὸν ἐπὶ τοῦ ἥπατος σὺν τοῖς νεφροῖς περιελεῖ». (Λευ. 3, 4), τὸ ὁποῖο, καθὼς ἑρμηνεύει ὁ μέγας Βασίλειος στὸν λόγο του Περὶ Παρθενίας, δείχνει ὅτι πρέπει νὰ προσφέρουμε στὸν Θεὸ ὡς δῶρο, ὄχι μόνο κάθε λογῆς ἐπιθυμία σαρκική, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ αὐτὰ τὰ ὄργανα καὶ μέλη ἀπὸ τὰ ὁποία προέρχεται αὐτὴ ἡ ἐπιθυμία καὶ ἡ παραγωγὴ τοῦ σπέρματος, ἀπὸ τὸ τί εἴδους εἶναι οἱ νεφροί. Ὅσο γιὰ τὰ νεφρά, ὄχι μόνο τὸ λίπος τους παραδίδουν στὴ φωτιὰ ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τὰ ἴδια, καθὼς λέγοντας καὶ χωρὶς νεφρά, ἐννοεῖ πὼς μποροῦν νὰ ζήσουν χωρὶς γάμους. Γι` αὐτὸ καὶ ὁ Δαβίδ, προσφέροντας στὸν Θεό, ὄχι μόνο κάθε ἐπιθυμία του ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τὰ νεφρὰ, τὰ πρῶτα ὄργανα τῆς ἐπιθυμίας, ἔλεγε, «ὅτι σὺ ἐκτήσω τοὺς νεφρούς μου, Κύριε». (Ψαλμ. 138, 13).



