Ζοῦμε ἤδη τὸν «ἄλλο κόσμο»! Τὸν ἀνάποδο.

Σάββας Ηλιάδης, Δάσκαλος

Κιλκίς, 15-9-2025

«Και είδεν ο Θεός ότι καλόν»! Ο κόσμος! Το στολίδι! Η χαρά του Θεού! Ό,τι δημιουργημένο από το χέρι του Θεού, δεν μπορεί παρά να είναι τέλειο και απροσπέλαστο, ανυπέρβλητο σε κάλλος! Το κόσμημα της δημιουργίας, με τον αντιβασιλιά του τον άνθρωπο! Μας «χαίρεται» ο Θεός! «Απολαμβάνει» τα δημιουργήματά του, όπως τα έφτιαξε εκείνος! Παρά την πτώση την πρώτη και παρά τις ανά τους χρόνους και καιρούς αλλεπάλληλες πτώσεις, μικρές και μεγάλες, η αγάπη Του παραμένει εις τέλος! Τέλεια, άπειρη και σε μέγεθος και σε διάρκεια!

Και όμως! Τώρα πλέον άλλαξε ο κόσμος! Άλλαξε, διότι άλλαξε ο αντιβασιλιάς του! Ο άνθρωπος! Μετηλλάγη και απέστρεψε το πρόσωπό του από τον Πατέρα του! Αυτός, που ο Θεός δημιουργός τον απολαμβάνει, τον αγαπά, τον χαίρεται, τον «θαυμάζει», για την ομορφιά, το κάλλος του! Άλλαξε! Παρέκλινε! Απέκλινε! Εξέκλινε! Εξώκειλε!

Προσοχή, όμως! Δεν άλλαξε επειδή επιβεβαιώθηκε η πρόβλεψη του παλιού λαϊκού άσματος, πως «η Βαλεντίνα, σε λίγα χρόνια, θα φορέσει παντελόνια»! Όχι! Και αυτά βεβαίως συνήργησαν ολίγον κατ΄ ολίγον, αλλά είναι πταισματάκια! Άλλαξε ουσιωδώς! Εγκληματικώς! Ειδεχθώς! Έπαθε μετάλλαξη πνευματική, ψυχική, οντολογική! Και απηλλάγη του «ελαφρού φορτίου» του Θεού! Μετέπεσε! Εξέπεσε! Κατέπεσε! Γκρεμοτσακίστηκε! Εβυθίσθη εις βόθυνον βαθύ σκοτεινό και άπατο, τουτέστιν κολαστικό!

Αλλάξαμε και μεταπέσαμε σε θάνατο! Φυσικό και πνευματικό!

Τὸ ἄρχειν καὶ ἄρχεσθαι ἀποτελεῖ ἔργο τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ, ὄχι ὅμως καὶ ἡ ἐκλογὴ τῶν ἀρχόντων.

Απόδοση στην Νεοελληνική:

Σάββας Ηλιάδης

«Πᾶσα ψυχὴ ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποτασσέσθω. οὐ γάρ ἔστιν ἐξουσία εἰ μὴ ὑπὸ Θεοῦ· αἱ δὲ οὖσαι ἐξουσίαι ὑπὸ τοῦ Θεοῦ τεταγμέναι εἰσίν» (Ρωμ. 13,1)

«Το αρχάς είναι και τους μεν άρχειν, τους δε άρχεσθαι και μηδέ απλώς και ανέδην άπαντα φέρεσθαι, ώσπερ κυμάτων τήδε κακείσε των δήμων περιαγομένων, της του Θεού σοφίας έργον είναί φημι«.

(Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Δηλαδή:

Το ότι υπάρχουν βαθμοί εξουσίας και από τη μια κάποιοι κυβερνούν και από την άλλη οι υπόλοιποι δέχονται την διακυβέρνηση από αυτούς και για να μην υπάρχει αταξία και αμέλεια και ραθυμία σε όλα και να μην συμπεριφέρονται οι πολίτες σαν τα κύματα της θάλασσας, περιφερόμενοι ατάκτως μια από εδώ και μια από εκεί, όλο αυτό, λέω πως είναι έργο της σοφίας του Θεού.

Ὁ ἄνθρωπος στὶς κακές του πράξεις ζητᾶ πάντα τοῦ νά ‘χει καὶ συνένοχο.

Ευγενίου Βούλγαρη: «ΑΔΟΛΕΣΧΙΑ ΦΙΛΟΘΕΟΣ» (Απόδοση: Θ. Σπεράντσα)

Δεν ξέρω γιατί πάντα σχεδόν ο άνθρωπος θέλει να ‘χει στις κακές του πράξεις και κάποιον άλλον σύντροφο και συνένοχο; Και μόνο σ’ εκείνες τις ενέργειες που η συμμετοχή κι ενός τρίτου κάνει τον άλλο ή να στερηθεί αυτό που λαχταρά ή και να το χαρεί λιγότερο και πιο περιορισμένα είτε και γιατί κάθε συνεργασία είναι αδύνατη ή έχει σαν άμεση συνέπειά της να λιγοστέψει το δικό του κέρδος, σ’ αυτές μονάχα επιδιώκει ο άνθρωπος να ‘ναι μόνος του.

Ο φιλάργυρος θέλει ο άλλος να ‘ναι ανοιχτοχέρης. Ο ακατάδεκτος θέλει τον άλλο ταπεινό. Κι αυτός που αγαπά σαν τρελός, θέλει να ‘ναι συγκρατημένοι και φρόνιμοι οι άλλοι. Και ζηλεύει και τον στενότερό του ακόμα φίλο.

Εκείνα όμως τα πάθη που η συμμετοχή κι ενός τρίτου ούτε καταστρέφει ούτε και μειώνει την δική του απόλαυση, ο άνθρωπος θέλει να ‘χει κι έναν τρίτο συμμέτοχο και συνυπεύθυνο στα λάθη του και στις παραλείψεις του και αισθάνεται χαρά, όταν βλέπει πως τον μιμείται και πως τον ακολουθεί.

Εὐγένεια: Ἡ πιὸ ἀποδεκτὴ ὑποκρισία.

άρθρο του δασκάλου Σάββα Ηλιάδη

(Αμβρόσιος Μπηρς (1842-1913;)

Μια φράση, από έναν Αμερικανό δημοσιογράφο και συγγραφέα, άθεο, η οποία βρίσκει το σημερινό διαμορφωθέν ήθος και την τρέχουσα πραγματικότητα στην πατρίδα μας να επιβεβαιώνει το αληθές του σημαινομένου της. Ήθος, το οποίο διαμόρφωσαν οι άθεοι και αντίχριστοι της πατρίδας μας και το έχουν ήδη επιβάλει. Κρύβει μια μεγάλη αλήθεια και γίνεται αυτή η ίδια κατήγορός τους.

Με τη συνεχόμενη μετάγγιση των συνηθειών από την ξεμωραμένη Δύση προς τα καθ` ημάς, φτάσαμε να έχουμε γίνει κακέκτυπο αντίγραφο αυτής, συνονθύλευμα και σύμφυρμα παντοειδών εθών, με αποτέλεσμα τη σύγχυση του «είναι» και του «φαίνεσθαι». Του «σχήματι» και του «πράγματι». Της «ειλικρίνειας» και της «υποκρισίας». Του «λέγειν» και του «πράττειν». Της «απλότητος» και της «πολυπλοκότητος». Του «λογικού» και της «καρδιάς», τα οποία από τα βάθη της ρωμαίικης παραδόσεως αγωνιζόταν ο Ρωμιός με ένα σκοπό: Να τα διαχειρίζεται διακριτικά, για να συμβιώνει στις μικρές κοινωνίες αρμονικά και με αξιοπρέπεια.

Αγωνιζόταν με τις σταθερές πνευματικές διαχρονικές αξίες, που διέθετε και διαθέτει η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός για μια φυσιολογική, απλή και απροσχημάτιστη ζωή. Κατά συνέπεια σήμερα η σύγχυση αυτή έχει απλωθεί και στην κοινωνικοπολιτική κατάσταση της χώρας ακόμη και σε χαμηλότερα στρώματα.

Πώς να μιλήσει κανείς και πώς να εκφραστεί για τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα; Συμβαίνουν τρομερά πράγματα και λέγονται, αλλά το φοβερότερο είναι πως επιχειρείται να αφαιρεθεί το δικαίωμα της δημόσιας έκφρασης για τον έλεγχο και την κριτική των γεγονότων, των προσώπων και των καταστάσεων. Να τεθεί φραγμός με κάθε μέσο στην έκφραση της σκέψης και να επιβληθεί ουσιαστικά και οριστικά απαγόρευση δημοσιοποίησής της ως προς τα τεκταινόμενα. Είναι γερά πιασμένα τα πόστα. Πλουραλισμός, πολυφωνία, ελευθερία, αλλά μέχρι πού; Μέχρι εκεί που θίγονται τα ημέτερα. Σφάξιμο με το γάντι. Υποκριτική δημοκρατική δικτατορία.

Η δε αιτία αυτής της διαμορφωθείσης «τάξεως», αυτού του «πρωτοκόλλου» είναι η «αναδιάταξη» των αξιών της ζωής. Καταντήσαμε να προβάλλονται τα πάντα πίσω από τις «στημένες φάσεις» του «σαβουάρ-βιβρ» και την κατ` επίφαση, την προσχηματική ευγένεια και να αποκρύπτεται η ουσία των γεγονότων. Μια ευγένεια που προκαλεί καταφανέστατα αηδία, όταν προβάλλεται ως προπέτασμα για την κάλυψη της δειλίας και του θράσους του κόσμου αυτού, τουτέστιν της υποκρισίας. Μια ευγένεια με φράγκικη προέλευση, που της λείπει η λεβεντιά και την καταλαβαίνουν πολύ καλά όσοι έζησαν σ` αυτές τις χώρες.

Ἡ ἀρετὴ τῶν γονέων ὠφελεῖ τὰ παιδιά τους

Η αρετή των γονέων ωφελεί τα παιδιά τους

Ευγενίου Βούλγαρη (1716-1806) – «ΑΔΟΛΕΣΧΙΑ ΦΙΛΟΘΕΟΣ»

(Απόδοση: Θεοδόσης Σπεράντσας)

Επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε ο Διδάσκαλος του Γένους Ευγένιος Βούλγαρης. Με το κείμενο αυτό στους σημερινούς χαλεπέστατους καιρούς, σαν να ζει το σήμερα, αν και έζησε τον 18ο αιώνα, απευθυνόμενος στους γονείς, διδάσκει διά της Αγίας Γραφής, παρηγορεί και τρέφει με ελπίδα συνάμα τις ψυχές που αγωνιούν για την ανατροφή των παιδιών τους. Μπαίνει στο κλίμα της εποχής και με διάκριση αρίστου διδασκάλου συμβουλεύει, δίχως ακρότητες, παρακινώντας το φιλότιμο του Ρωμιού, ώστε να παλέψει, να γίνει το παράδειγμα, για να μεταδώσει στους επιγόνους του το αληθινό νόημα της ζωής. Μια καλή ευκαιρία, για τους γονείς και τις νέες αποφάσεις για ανανέωση, τώρα με την έναρξη της νέας χρονιάς:

Η θεία Γραφή διαλαλεί θαυμάσια την δικαιοσύνη του Νώε: «ο Νώε ήταν άνθρωπος δίκαιος και τέλειος… ο Νώε είχε την συμπάθεια του Θεού… ο Θεός ήταν ευχαριστημένος από τον Νώε…». Για τα παιδιά του όμως, που τ΄ αναφέρει το καθένα με τ΄ όνομά του και για την γυναίκα του και τις νύφες του, που δεν τις ονοματίζει (Γεν.ε΄10,18 η΄ 16,18) τίποτε δεν λέει ο θείος λόγος, ούτε για την αρετή τους ούτε και για την δικαιοσύνη τους.

Ποιά ἡ ὁμοιότητα τῶν σημερινῶν ἰσχυρῶν τοῦ κόσμου μὲ αὐτοὺς τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐγκατέλειψαν τὸν Ἰούδα, ἐκστομίζοντας τὸ φοβερό: «Τί πρὸς ἡμᾶς; Σὺ ὄψει»;

Ποια η ομοιότητα των σημερινών ισχυρών του κόσμου με αυτούς της εποχής του Χριστού, οι οποίοι εγκατέλειψαν τον Ιούδα, εκστομίζοντας το φοβερό: «Τί πρὸς ἡμᾶς; Σὺ ὄψει»;

Σάββας Ηλιάδης, Δάσκαλος

«Τότε ἰδὼν Ἰούδας ὁ παραδιδοὺς αὐτὸν ὅτι κατεκρίθη, μεταμεληθεὶς ἀπέστρεψε τὰ τριάκοντα ἀργύρια τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ τοῖς πρεσβυτέροις λέγων· ἥμαρτον παραδοὺς αἷμα ἀθῷον. Οἱ δὲ εἶπον· τί πρὸς ἡμᾶς; Σὺ ὄψει. Καὶ ρίψας τὰ ἀργύρια ἐν τῷ ναῷ ἀνεχώρησε, καὶ ἀπελθὼν ἀπήγξατο». (Ματθ.27,3-5)

Καμία συμπάθεια δεν έδειξαν προς τον Ιούδα οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι. Αγάπησαν την προδοσία αλλά όχι τον προδότη!

Είναι αμέτρητα τα γεγονότα αλλά και τα πρόσωπα, τα οποία μας δίνουν την αφορμή, για αναφορά σ΄ αυτό το θέμα. Ένα θέμα, για το οποίο αιωρείται σκληρό και απειλητικό το ερώτημα: Πώς αντέχει την πράξη της προδοσίας και τον ευτελισμό της αξιοπρέπειάς του ένας επίσκοπος, όταν κολακεύει, επαινεί ευτελώς, «γλείφει» κατά το κοινώς λεγόμενο και βραβεύει δίχως αιδώ και συστολή τους εχθρούς της Εκκλησίας, της οποίας τέθηκε διά του Αγίου Πνεύματος οδηγός και φύλακας;

Γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο τὸν πρῶτο λόγο ἔχει ἡ προσωπική του σωτηρία καὶ ὄχι ἡ ἄσκοπη καὶ ἀνωφελὴς περιέργεια περὶ τῆς σωτηρίας τῶν ἄλλων

 Σάββας Ἠλιάδης, Δάσκαλος - Κιλκίς

Πολὺ συχνὰ σὲ ἐκδηλώσεις, ὁμιλίες, συζητήσεις σὲ περιβάλλον ἐκκλησιαστικὸ ἀλλὰ καὶ εὐρύτερο, τίθεται τὸ ἐρώτημα περὶ τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων γενικῶς. Μεταξὺ ἀνθρώπων ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχουν ποικίλες ἀντιλήψεις γιὰ τὰ θέματα αὐτά, ἡ συζήτηση ὁδηγεῖται ἐντέλει στὸ ἐρώτημα: "Καὶ ποιοί θὰ σωθοῦν δηλαδή; Μόνο αὐτοὶ ποὺ εἶναι στὴν Ἐκκλησία; Ἢ ἀκόμη καὶ αὐτοὶ ποὺ πιστεύουν σὲ ἄλλη θρησκεία ἤ ..."; Πόσο ὠφέλιμη μπορεῖ νὰ εἶναι αὐτὴ ἡ ἀδιέξοδη ἐπιλογὴ ὡς θέμα συζήτησης; Ἂς δοῦμε πῶς ἀπαντᾶ ὁ Χριστὸς σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση καὶ ἕνα ἀντίστοιχο ἑρμηνευτικὸ σχόλιο τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας:...

Γράφει στὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο:

"εἶπε δέ τις αὐτῷ· Κύριε, εἰ ὀλίγοι οἱ σῳζόμενοι; ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτοὺς·ἀγωνίζεσθε εἰσελθεῖν διὰ τῆς στενῆς πύλης· ὅτι πολλοί, λέγω ὑμῖν, ζητήσουσιν εἰσελθεῖν καὶ οὐκ ἰσχύσουσιν" (Λουκᾶ 13, 23-24)

Σχολιάζει δὲ ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας:

Ποιά τὰ εἴδη τῶν παθῶν καὶ ποιές οἱ αἰτίες ποὺ τὰ ὑπέστη ὁ Κύριος;

 Σάββας Ἠλιάδης

Δάσκαλος -Κιλκίς

 

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἑρμηνεύοντας τὸν εἱρμὸ τῆς πέμπτης ὠδῆς τοῦ Κανόνα τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς: "Πρὸς σὲ ὀρθρίζω, τὸν δι' εὐσπλαγχνίαν, σεαυτὸν τὼ πεσόντι, κενώσαντα ἀτρέπτως, καὶ μέχρι παθῶν, ἀπαθῶς ὑποκύψαντα, Λόγε Θεοῦ.

Τὴν εἰρήνην παράσχου μοὶ φιλάνθρωπε", ὑποσημειώνει τὰ εἴδη τῶν παθῶν ποὺ ὑπέστη ὁ Χριστὸς καὶ τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους τὰ ὑπέστη. Γράφει λοιπόν: Ἐπειδὴ ἐδῶ ὁ λόγος ἀναφέρεται στὰ πάθη τοῦ Κυρίου, γι' αὐτὸ σημειώνουμε τὰ παρακάτω εἴδη τῶν παθῶν καὶ τὶς αἰτίες, γιὰ τὶς ὁποῖες τὰ ἀνέλαβε ὁ Κύριος, γιὰ πληροφόρηση τῶν φιλολόγων ἀναγνωστῶν.

Κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο, δέχτηκε ὁ Κύριος ἀκάνθινο στεφάνι στὸ κεφάλι του καὶ μ' αὐτὸ... φανέρωσε ὅτι ἔριξε τὸ στεφάνι, τὸ ὁποῖο εἶχε στὸ κεφάλι του ὁ Διάβολος, ὡς νικητὴς κατὰ τοῦ ἀνθρώπου.

Κατὰ δὲ τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο, τὸ ἀγκάθινο στεφάνι φανέρωνε ὅτι ὁ Κύριος ἐξάλειψε τὴν κατάρα ποὺ δέχτηκε ἡ γῆ, νὰ φυτρώνουν ἀγκάθια καὶ τριβόλια. Φανέρωνε δὲ ἐπιπλέον τὸ ἀγκάθινο στεφάνι καὶ ὅτι ὁ Δεσπότης Χριστὸς ἀφάνισε τὶς μέριμνες καὶ τὶς ὀδύνες της παρούσης ζωῆς, οἱ ὁποῖες ὀνομάζονται ἀγκάθια, σύμφωνα πάλι μὲ τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο.

Φανέρωνε ἀκόμη ὁ ἀγκάθινος στέφανος ὅτι ὁ Κύριος ἔγινε βασιλιᾶς καὶ νικητὴς τὸ κοσμοκράτορα διαβόλου, τῆς σάρκας καὶ τῆς ἁμαρτίας, καθὼς λέει πάλι ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος, ἀφοῦ οἱ βασιλιᾶδες φοροῦν στεφάνι.

Ἡ ἀρίθμησις τῶν τριῶν ἡμερῶν τῆς Ταφῆς καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου

Η αρίθμησις των τριών ημερών της Ταφής και της Αναστάσεως του Κυρίου

Απόδοση στην Νεοελληνική Σάββας Ηλιάδης, Δάσκαλος

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΙΔ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ, Τόμος Α΄ («καὶ ὅτι ἐγήγερται τῇ τρίτη ἡμέρᾳ κατὰ τὰς γραφάς» (Α΄ Κορινθ. 15, 4) υποσημ. 313)

Την αρίθμηση των τριών ημερών της ταφής και της αναστάσεως του Κυρίου την αντιλήφθηκαν με διαφορετικό τρόπο άλλοι πατέρες. Η καταμέτρηση όμως που κάνει ο θείος Αναστάσιος ο Σιναΐτης, στο βιβλίο το ονομαζόμενο «Οδηγός» και στην ερώτηση ρνβ΄(152), παρμένη από τον Σεβήρο, είναι πιο ενδεδειγμένη και πιο κατάλληλη από όλες τις άλλες, διότι είναι σύμφωνη: α΄ με την Αγία Γραφή. β΄ με την ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδο γ΄ με την τάξη της αγίας Εκκλησίας και δ΄ με την από κοινού παράδοση των ανθρώπων.

Λέει λοιπόν αυτός ότι κάθε μέρα συνηθίζουμε να αριθμούμε από το απόγευμα της ίδιας ημέρας μέχρι το απόγευμα της επόμενης μέρας, με αποτέλεσμα η ημέρα να ενώνεται με την προηγούμενη νύχτα και όχι με την επόμενη. Και να γίνονται η προηγούμενη νύχτα και η ακολουθούσα ημέρα ένα ημερονύκτιο και ένα σώμα και μια ημέρα. Δηλαδή, οι είκοσι τέσσερις ώρες της προηγούμενης νύχτας και της ακολουθούσης ημέρας, στο σύνολό τους, να γίνονται και να ονομάζονται μία ημέρα. Οπότε, όποιος πρόκειται να κάνει κάποιο έργο, σε μια από αυτές τις είκοσι τέσσερις ώρες, όποια κι αν τύχει να είναι η ώρα, θεωρείται πως το έκανε το έργο μέσα σ΄ αυτήν την ημέρα.

Έχοντας λοιπόν όλα αυτά ως προϋποτιθέμενη γνώση, αφού ο Κύριος ξεψύχησε κατά την ενάτη ώρα της Παρασκευής επάνω στον Σταυρό, κατέβηκε στην καρδιά της γης μαζί με την θεοϋπόστατη ψυχή του, καθώς ο ίδιος προείπε, και στα κατώτερα μέρη της γης, όπως λέει ο απόστολος Παύλος, από τότε μετριούνται τα τρία ημερονύκτια της ταφής και της αναστάσεώς Του. Άρα, επειδή η Μεγάλη Παρασκευή, η οποία ακόμη κρατούσε, όταν ο Κύριος εξέπνευσε, και δεν ήταν ακόμη απόγευμα, αφού ήταν ενάτη η ώρα, επειδή, λέω, η Μεγάλη Παρασκευή ενώνεται με την προηγούμενη νύχτα, άρα, οι δυο μαζί, η προλαβούσα νύχτα και η επόμενη ημέρα, είναι μια εικοσιτετράωρη ημέρα. Γι΄ αυτό λέμε ότι ο Κύριος έμεινε στην κοιλιά της γης όλη την ημέρα της Παρασκευής και όλη την προηγούμενη νύχτα, που ενώνεται με την Παρασκευή, δημιουργώντας από το μέρος το όλον.

Πῶς ζούσαμε χθές; Πῶς ζοῦμε σήμερα καὶ ποῦ πηγαίνουμε;

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης

δάσκαλος, Κιλκίς

Τὸ βιβλίο: "Γέροντας Ἱερώνυμος, ὁ Ἡσυχαστὴς τῆς Αἴγινας" (Ἔκδοση Α', Πέτρου Μπότση, 1993) εἶναι ἕνα βιβλίο ὁδηγὸς γιὰ τὴν ὀρθόδοξη πορεία στὴν ἐπίγεια ζωὴ τοῦ χριστιανοῦ. Τὸ ἄνοιξα πάλι, μετὰ ἀπὸ εἴκοσι περίπου χρόνια καὶ τὸ ξεφύλλισα. Φτάνοντας στὴν τριακοστὴ σελίδα, καὶ διαβάζοντας μιὰ ἀπὸ τὶς εἰσαγωγικὲς ὑποενότητες, ὅπου ὁ ἅγιος αὐτὸς ἄνθρωπος, πρόσφυγας ἀπὸ τὸ Γκέλβερι τῆς Καππαδοκίας, περιγράφει μὲ συντομία τὴν πνευματικὴ κατάσταση τοῦ χωριοῦ του, ἀλλὰ καὶ ἀντίστοιχα τὸ κλίμα ποὺ συνάντησε, ὅταν ἦρθε στὴν Ἑλλάδα, σταμάτησα.

Δὲν χρειάζεται σχολιασμό. Τὴν δημοσιεύω, πιστεύοντας πὼς θὰ ἐγείρει στὸν καθένα μας τὴν ἀνάλογη "καλὴ ἀνησυχία", γιὰ προβληματισμοὺς καὶ ἐπανατοποθετήσεις!

«Οἱ ἄνθρωποι στὴν πατρίδα μου εἶχαν πολὺ ζῆλο στὰ... θεῖα. Ἦταν ἁγνοὶ καὶ πολὺ εὐλαβεῖς. Εἶχαν φόβο καὶ μεγάλη ἀγάπη στὸν Θεό. Στὶς ἀγρυπνίες τὸ πάτωμα γέμιζε δάκρυα. Τὰ παιδιὰ εἴχαμε εὐσέβεια, ἀγάπη καὶ ὑπακοὴ στοὺς γονεῖς καὶ σεβασμὸ στοὺς ξένους. Στὸ σχολεῖο οἱ δάσκαλοι μᾶς μάθαιναν τὴν εὐσέβεια καὶ τὴν ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ στὴν πατρίδα κι ἔπειτα στὰ γράμματα.

«Τῆς ἁλώσεως προηγεῖται ἡ ἀποστασία καὶ τῆς ἀποστασίας ἕπεται ἡ ἅλωσις»

Ὁμιλία ποὺ ἐκφώνησε ὁ δάσκαλος κ. Σάββας Ἠλιάδης στὸ ἀρχονταρίκι τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου στὸ Κιλκὶς τὴν Δευτέρα 29 Μαΐου 2017

Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἑρμηνεύοντας τὸν πρῶτο στίχο ἀπὸ τὸ 4ο κεφάλαιο, τῆς Ἃ΄ πρὸς Τιμόθεον ἐπιστολῆς: «Τὸ δὲ Πνεῦμα ρητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονται τινὲς τῆς πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις καὶ διδασκαλίαις δαιμονίων, ἐν ὑποκρίσει ψευδολόγων…», γράφει: «Ὁ ἀπόστολος Παῦλος τὰ λέγει διὰ τοὺς ὕστερον γενομένους αἱρετικούς, (…) καὶ διὰ ὅλους τούς ἄλλους, τὸς καταγομένους ἀπὸ τὴν πονηρᾶν φατρίαν τῶν αἱρετικῶν τούτων. Βλέπε δὲ ἀγαπητέ, ὅτι ὁ Παῦλος εἶπε, πὼς οἱ αἱρετικοὶ πρῶτον ἔχουν νὰ ἀποστατήσουν ἀπὸ τὴν...πίστιν καὶ τότε νὰ ξεράσουν τὰς κακοδοξίας αὐτῶν, διὰ νὰ δείξει πὼς ἡ πίστις εἶναι ὡσὰν ἄγκυρα καὶ ὅταν τινὰς ξεπέσει ἀπὸ τὴν ἄγκυραν, ναυαγεῖ καὶ καταποντίζεται εἰς τὴν ἀπώλειαν, κατὰ τὸν θεῖον Χρυσόστομον».

Καὶ συνεχίζει παρακάτω: «Ἐκεῖνα ὁπού οἱ αἱρετικοὶ οὗτοι ψεύδονται, δὲν τὰ ψεύδονται κατὰ ἄγνοιαν, ἀλλὰ γνωρίζοντες ὅτι εἶναι ψευδῆ, ὑποκρίνονται πὼς διδάσκουσι ταῦτα ὡς ἀληθινὰ καὶ βέβαια». Κρατῆστε καλὰ αὐτὴν τὴν μεγάλη διαχρονικὴ ἀλήθεια, ἀδελφοί μου, καθώς, ἀκριβῶς ἔτσι ἐργάζονται καὶ σήμερα οἱ ἐκτός, ἀλλὰ καὶ οἱ ἐντός τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ ἐκπορθοῦν καὶ ἁλώνουν τὶς ψυχές, ἀλλοιώνοντας τὴν Ἀλήθεια καὶ τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀφίσταται, ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸ καλό, -καὶ αὐτὸ τὸ καλὸ δὲν εἶναι παρὰ ἡ Ἀλήθεια, τὴν ὁποία διδάσκει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, διὰ τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν Ἁγίων της- τότε ἀκολουθεῖ ἡ ἰσοπέδωση τῶν πάντων, ἡ ἅλωση, ἡ καταστροφή. Τὸ διδάσκει ἐξάλλου μέσα στὸ χρόνο, μὲ γεγονότα καὶ αὐτὴ ἡ ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ἡ Ἅλωση τῆς Πόλης ἀποτελεῖ μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς κοσμοϊστορικὲς περιπτώσεις. Αὐτά, ὡς μία μικρὴ εἰσαγωγή, διότι σήμερα ζοῦμε, χωρὶς πάσης ἀμφιβολίας, σὲ «ὕστερους καιρούς».

Ὁ Φώτης Κόντογλου μὲ τὸ δικό του κοντύλι θρηνεῖ τὴν Ἅλωση τῆς Πόλης:

«Ὅπως οἱ ἅγιοι βασανίζουνται καὶ στὸ τέλος τελειώνουνε τὸ μαρτύριό τους μὲ τὸ θάνατο καὶ παίρνουνε τὸ στεφάνι τῆς ἀφθαρσίας, ἔτσι κι ἡ ἁγιασμένη Πόλη, ἡ νέα Σιῶν τῆς χριστιανοσύνης, ἀφοῦ βασανίστηκε, ἔκλαψε, πόνεσε, ἀπὸ κάθε λογὴς τυράννισμα, ἦρθε ἡ μέρα ποὺ παράδωσε τὸ πνεῦμα της. Ἡ Ἱερὰ Κιβωτός, ἡ Δωδεκάτειχος Πόλις, ἔπεσε ματοβαμμένη στὶς 29 Μαΐου 1453, σὰν τὴ σεβάσμια μητέρα τῶν Μακκαβαίων.

Ποιὸ καλέμι μπορεῖ νὰ γράψει μὲ αἷμα, γιὰ νὰ ξιστορήσει τὴ θλίψη καὶ τὸν πόνο ποὺ περάσανε ὅσοι βρεθήκανε μέσα στὴ χιλιόχρονη καὶ γεραρὴ αὐτὴ πολιτεία, ποὺ ἤτανε, κατὰ τὰ θρηνητικὰ λόγια του βασιλιᾶ της Κωνσταντίνου τοῦ Παλαιολόγου:

«ἐλπὶς καὶ χαρὰ πάντων τῶν Ἑλλήνων, τὸ καύχημα πάσι τοῖς οὔσιν ὑπὸ τὴν τοῦ ἡλίου ἀνατολὴν» καὶ ποὺ τώρα ἤτανε σὰν μαραμένο λουλούδι!».

Προσευχή καί νηστεία: (Λόγοι ἑρμηνευτῶν, ἐρανισμένοι ἐκ τῶν Ὑπομνημάτων τοῦ Π. Τρεμπέλα)

Προσευχή και νηστεία:

(Λόγοι ερμηνευτών, ερανισμένοι εκ των Υπομνημάτων του Π. Τρεμπέλα)

Σάββας Ηλιάδης, Δάσκαλος-Κιλκίς,

1. "Δει μη νηστεύειν μόνον, αλλά και προσεύχεσθαι' μηδέ μόνον προσεύχεσθαι, αλλά και νηστεύειν. Ούτω γαρ η αληθινή προσευχή τελείται, εάν και νηστείαν έχη συνεζευγμένην. Ότε ου βαρείται ο προσευχόμενος τοις εκ των βρωμάτων ατμοίς, αλλά κούφος εστί και αβαρής" (Άγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας)

2. "Ου καθ' εαυτήν (η νηστεία) αλλά δεί και ευχής, και πρώτης ευχής" (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

3. "Η μεν γαρ προσευχή σφόδρα φοβέρα τω δαίμονι' ταύτην δε κρατύνει και δυναμοί λίαν η νηστεία" (Ζιγαβηνός)

4. "Ο νηστεύων κούφος εστί και επτερωμένος και μετά νήψεως εύχεται" (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Προσευχὴ καὶ νηστεία

(Λόγοι ἑρμηνευτῶν, ἐρανισμένοι ἐκ τῶν Ὑπομνημάτων τοῦ Π. Τρεμπέλα)

1. "Δεῖ μὴ νηστεύειν μόνον, ἀλλὰ καὶ προσεύχεσθαι· μηδὲ μόνον προσεύχεσθαι, ἀλλὰ καὶ νηστεύειν. Οὕτω γὰρ ἡ ἀληθινὴ προσευχὴ τελεῖται, ἐὰν καὶ νηστείαν ἔχη συνεζευγμένην. Ὄτε οὐ βαρεῖται ὁ προσευχόμενος τοῖς ἐκ τῶν βρωμάτων ἀτμοῖς, ἀλλὰ κοῦφος ἐστι καὶ ἀβαρὴς" (Ἅγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας)

2. "Οὐ καθ' ἑαυτὴν (ἡ νηστεία) ἀλλὰ δεῖ καὶ εὐχῆς, καὶ πρώτης εὐχῆς" (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος)

3. "Ἡ μὲν γὰρ προσευχὴ σφόδρα φοβέρα τῷ δαίμονι· ταύτην δὲ κρατύνει καὶ δυναμοὶ λίαν ἡ νηστεία" (Ζιγαβηνὸς)

4. "Ὁ νηστεύων κοῦφος ἐστι καὶ ἐπτερωμένος καὶ μετὰ νήψεως εὔχεται" (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος)

5. "Τοῦ νοῦ γὰρ ἀπερισπάστως ἐνεργοῦντος (καὶ μὴ βαρυνομένου ἐκ φόρτου τοῦ στομάχου) σφοδροτέρα πυρὸς καὶ φοβερωτέρα παντὸς ἄνεισιν ἡ προσευχὴ· διὸ χρὴ συνεζεῦχθαι ταύτας ἀεὶ" (Ζιγαβηνὸς)

Σιωποῦν ἐνόχως!

Σιωπούν ενόχως!

Σάββας Ηλιάδης, Δάσκαλος Κιλκίς, 6-11-2023

Δεν έχω δει το βλάσφημο τηλεοπτικό έργο "Φόνοι στο καμπαναριό". Έχω εμπιστοσύνη στην κρίση αξιοπρεπών και αξιοσέβαστων ανθρώπων, οι οποίοι το επεσήμαναν, εξέφρασαν την γνώμη τους και το καταδίκασαν. Γι΄ αυτό και γράφω.

Αν κάποιο βλάσφημο κατασκεύασμα, όπως το «περί ού ο λόγος», προσβάλλει τον απλό μοναχό, πόσο μάλλον τον άγαμο κληρικό, ο οποίος ζει στον κόσμο και φέρει το ίδιο σχήμα. Δυστυχώς δε, μεταξύ αυτών, τον ίδιο τον επίσκοπο! Πατριάρχες, αρχιεπίσκοποι, μητροπολίτες, τιτουλάριοι, διάφοροι βοηθοί επίσκοποι αλλά και όλοι ο ιερομόναχοι, αρχιμανδρίτες και λοιποί, όλοι τους είναι μοναχοί! Και, αν δεν μπορεί για πολλούς λόγους να μιλήσει και να αντιδράσει ο απλός μοναχός, που ζει έξω από τον κόσμο, τότε ποιοι μένουν για να μιλήσουν; Ρητορικό το ερώτημα, καθότι αυτονόητη η απάντηση!

Είναι τοις πάσι γνωστό πως ο επίσκοπος φέρει και αυτός το σχήμα του μοναχού. Συνεπώς, προσβάλλεται και αυτός και απαξιώνεται και ως ποιμένας! Είναι το πρώτο σχήμα που ενδύεται, όταν μπαίνει στον κλήρο.

Ἡ εἰρήνη μετά τοῦ Θεοῦ ἀσυγκρίτως προτιμωμένη καί προηγουμένη τῆς εἰρήνης μετά τοῦ κόσμου

Η ειρήνη μετά του Θεού ασυγκρίτως προτιμωμένη και προηγουμένη της ειρήνης μετά του κόσμου

Η υπερεκτιμώμενη και εγωιστικώς και ανθρωποκεντρικώς προτιθέμενη της ειρήνης του Θεού, απροσδιόριστη και «αθεμελίωτη» ειρήνη του κόσμου και η ψευδεπίγραφος ειρήνη της Εκκλησίας μετ΄ αυτού, με τις συνεχείς αναφορές και ποικίλες εκδηλώσεις και δράσεις, για την εδραίωσή της σε όλον τον πλανήτη, ακόμη και από ποιμένες της Εκκλησίας, χωρίς την προϋπόθεση της οριοθέτησης και αναζήτησης αυτής εν Αγίω Πνεύματι, θα παραμένει πάντοτε ένα μάταιο, εύθραυστο και "αχυρόπλαστο" κατασκεύασμα.

Η αληθινή ειρήνη εκπηγάζει ως περίσσευμα της καρδιάς, ως δώρο του Θεού, όταν πάντες ομονοούν "εις τον της ευσεβείας λόγον". Αυτός εξάλλου είναι ο ιερός σκοπός, το ιεραποστολικό καθήκον, το υπό του Αγίου Πνεύματος ανατεθέν εις τους ποιμένες της Εκκλησίας και κατ΄ επέκταση σε κάθε μέλος αυτής.

Γράφει ο Άγιος Χρυσόστομος στην Α' ομιλία της προς Κορινθίους: "Ουδέν όφελος ημίν, κάν προς πάντας ώμεν ειρηνικοί, προς δε τον Θεόν εκπεπολεμωμένοι• ώσπερ ουδέν βλάβος ημίν, κάν παρά πάντων πολεμώμεθα, τω δε Θεώ ειρηνεύομεν. Και πάλιν ουδέν όφελος, κάν παρά πάσιν ευδοκιμώμεν, τω δε Κυρίω προσκρούωμεν• ουδείς κίνδυνος, κάν πάντες ημάς αποστρέφονται και μισώσιν, ο δε Θεός αποδέχηται και φιλή. Η γαρ όντως χάρις, η όντως ειρήνη παρά του Θεού".

Δηλαδή: "Δεν μας προκύπτει καμιά ωφέλεια, αν έχουμε ειρήνη με όλους τους ανθρώπους, αλλά βρισκόμαστε σε πόλεμο με τον Θεό. Όπως δεν μπορεί να μας συμβεί τίποτε κακό, αν μας καταπολεμούν, εμείς όμως έχουμε ειρήνη με τον Θεό. Αλλά πάλι, τίποτε δεν κερδίζουμε, αν τα έχουμε καλά με όλους και ερχόμαστε σε αντίθεση με το θέλημα του Θεού. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος, ακόμη και αν μας αποστρέφονται όλοι οι άνθρωποι και μας μισούν, αλλά ο Θεός μας έχει στην αγκαλιά του και μας αγαπά. Διότι, η πραγματική χαρά, η πραγματική ειρήνη είναι αυτή που μας χαρίζει ο Θεός".

Εἶναι ἀμέτρητοι οἱ χαρακτηρισμοί, πού προτάσσει στό ὄνομα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἡ ὑμνολογία μας

Ἠλιάδης Σάββας, Δάσκαλος

Εἶναι ἀμέτρητοι οἱ χαρακτηρισμοί, ποὺ προτάσσει στὸ ὄνομα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἡ ὑμνολογία μας καὶ οἱ ἰδιότητες καὶ οἱ θεῖες ἐνέργειες ποὺ χαρίζει πλουσίως στὰ ζωντανὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Προσπαθήσαμε νὰ καταγράψουμε κατὰ τὸ δυνατὸν ἀπὸ τὸ Μηναῖο τοῦ Σεπτεμβρίου, ἐπὶ τῇ ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως:

1.Ἄχραντος Σταυρὸς

2.θεῖος Σταυρὸς

3.ἀήττητον τρόπαιον

4.θυρεὸς (μεγάλη ἀσπίδα) ἀπροσμάχητος

5.σκῆπτρον (σύμβολο ἐξουσίας) ἔνθεον

6.πανάγιος Σταυρὸς

7.σκέπη κραταιὰ

8.τριμερὴς Σταυρὸς (ἀπὸ τὴν παράδοση τῆς Π. Διαθήκης μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Λὼτ)

9.ζωηφόρον ξύλον

10.φυλακτήριον θεῖον

11.ἀπροσμάχητον τεῖχος

12.σωτήριον ξύλον

13.τῶν πιστῶν καύχημα

14.ἀθλητῶν στήριγμα

15.Ἀποστόλων ἐγκαλλώπισμα

16.Δικαίων πρόμαχος

17.πάντων των Ὁσίων διασῶσμα

18.πανσεβάσμιος Σταυρὸς

19.εὐλογημένον ξύλον

20.ξύλον τῆς ὄντως ζωῆς

21.θεῖος θησαυρὸς (ἐν γῆ κρυπτόμενος)

Ἡ Μικρή Δοξολογία στό Ἀπόδειπνο

Ἀναδημοσίευση

Σάββας Ἠλιάδης - ΑΜΑΣΕΥΣἩ Μικρή Δοξολογία στό Ἀπόδειπνο: «Καθ' ἑκάστην ἑσπέραν» ἤ «Καθ' ἑκάστην ἡμέραν»;

Στίς καθημερινές καί μή ἑορτάσιμες ἀκολουθίες διαβάζουμε στό τέλος τοῦ Ὄρθρου τήν Μικρή Δοξολογία. Ἡ Μικρή Δοξολογία διαβάζεται ἐπίσης καί τό βράδυ στό Ἀπόδειπνο. Μέ ἀπασχολεῖ ἐδῶ καί πολύν καιρό ἕνα σημεῖο αὐτῆς τῆς Δοξολογίας, στό ὁποῖο ζητῶ καί τήν συνδρομή τῶν εἰδικῶν, γιά νά μέ...διορθώσουν, ἄν σφάλλω στούς συλλογισμούς μου.

Διαβάζουμε στόν Ὄρθρο: «Καθ' ἑκάστην ἡμέραν εὐλογήσω Σέ καὶ αἰνέσω τὸ ὄνομά Σου εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος». Ἐνῶ παρακάτω λέει: «Καταξίωσον, Κύριε, ἐν τῇ ἡμέρα ταύτῃ, ἀναμαρτήτους φυλαχθῆναι ἡμᾶς.

Ἐπίσης διαβάζουμε στό Ἀπόδειπνο: «Καθ' ἑκάστην ἑσπέραν εὐλογήσω Σέ καὶ αἰνέσω τὸ ὄνομά Σου εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος». Ἐνῶ παρακάτω λέμε: «Καταξίωσον, Κύριε, ἐν τῇ νυκτί ταύτῃ, ἀναμαρτήτους φυλαχθῆναι ἡμᾶς».

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: "Ἂν ἔπεσες, ἀδελφέ μου, ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ θεϊκοῦ νόμου, μὴν ἀπελπίζεσαι. Ἀγωνίσου νὰ ἐπιστρέψεις καὶ ὁ Θεὸς θὰ σὲ στολίσει καὶ θὰ σὲ στερεώσει μὲ τὶς ἀρετές του"

Ἀπόδοση στὴν Νεοελληνικὴ:

Σάββας Ἠλιάδης - Δάσκαλος

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «ΝΕΑ ΚΛΙΜΑΞ»: Ἑρμηνεία τοῦ τετάρτου Ἀναβαθμοῦ τοῦ Α΄ ἤχου: Ἀντίφωνον Β΄

«Εἰς τὰ ὅρη τῶν σῶν, ὕψωσάς με νόμων, ἀρεταῖς ἐκλάμπρυνον, ὁ Θεός, ἴνα ὑμνῶ σε».

Ὁ μὲν Θεοπάτωρ Δαβὶδ ἔτσι ἄρχισε τὸν β΄ Ψαλμὸ τῶν Ἀναβαθμῶν: «Ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου εἰς τὰ ὅρη, ὅθεν ἤξει ἡ βοήθειά μου» (Ψαλμ. 120,1), ἐννοώντας ὅρη τοὺς οὐρανούς, ἐπειδὴ εἶναι ψηλοὶ καὶ στέκονται πάνω ἀπ` αὐτὸν τὸν κόσμο, ὅπως λένε ὁ Χρυσόστομος καὶ ὁ Εὐθύμιος. Διότι οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ ἦταν αἰχμάλωτοι στὴν Βαβυλώνα, ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς ἔλπιζαν νὰ ἔλθει ἡ βοήθεια τοῦ Κυρίου καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσει στὴν πατρίδα τους, τὴν Ἱερουσαλήμ. Ὁ δὲ Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ὁ μελουργὸς τῶν Ἀναβαθμῶν αὐτῶν, ὡς ὅρη ἐννοεῖ τοὺς νόμους καὶ τὰ προστάγματα τοῦ Θεοῦ, ἐπειδή, ὅπως τὰ ψηλὰ βουνὰ στέκονται ψηλότερα ἀπὸ τὴ χαμηλὴ γῆ καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ γήινα, ἔτσι καὶ οἱ νόμοι καὶ οἱ προσταγὲς τοῦ Θεοῦ εἶναι ψηλότερα ἀπὸ κάθε γήινο νόημα καὶ μᾶς ἀνεβάζουν στὰ ὕψη τῆς πρακτικῆς καὶ τῆς θεωρητικῆς ἀρετῆς, μὲ τὴν προϋπόθεση ὅτι ὅλοι μας καὶ ὁλοκληρωτικὰ εἴμαστε προσηλωμένοι σ` αὐτὲς καὶ τὶς ἐργαζόμαστε μὲ προθυμία(1).

Καὶ μὲ ἄλλα λόγια δέ, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πὼς οἱ νόμοι καὶ οἱ ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ μοιάζουν μὲ ἕναν μεγάλο φάρο, ὁ ὁποῖος ἀνάβει πάνω σὲ ψηλὸ μέρος, γιὰ νὰ ὁδηγεῖ...

στὸ λιμάνι αὐτοὺς ποὺ ταξιδεύουν στὴ θάλασσα. Γι΄ αὐτὸ εἶπε ὁ Προφητάναξ Δαβίδ: «Φωτοβόλος λύχνος στὴν πορεία τῆς ζωῆς μου εἶναι ὁ Νόμος σου. Φῶς πλούσιο στοὺς δρόμους μου». (Ψαλμ. 118,105) καὶ πάλι: «οἱ ἐντολὲς τοῦ Κυρίου σκορπίζουν μέχρι τῶν πλέον μακρινῶν περάτων ἄπλετο τὸ φῶς καὶ φωτίζουν τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ἀνθρώπων» (Ψαλμ. 18,9). Καὶ ὁ Ἠσαΐας ἔλεγε: «διότι γνωρίζω, ὅτι φῶς εἶναι τὰ προστάγματά σου γιὰ τοὺς ἀνθρώπους τῆς γὴς» (Ἠσ. 26,9).

Ποιὸς δὲ ὑψώνεται στὰ ὅρη τῶν νόμων καὶ τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ; Ὅποιος, ὄχι μόνο τοὺς μελετᾶ θεωρητικά, ἐξετάζοντάς τους καὶ περιεργαζόμενος τοὺς θαυμαστοὺς λόγους καὶ τὶς αἰτίες κάθε ἐντολῆς, ἀλλὰ τὶς κάνει πράξεις καὶ ἔργα στὴ ζωή του, ὅσο εἶναι δυνατό, ἄλλοτε μὲν φωνάζοντας μὲ τὸν Δαβίδ:

Σάββας Ἠλιάδης: Εὐχῆς ἔργον, δικά της σχολεῖα ἡ Ἐκκλησία

Τέλος τα λόγια! Ώρα για έργα! Ή, τέλος πάντων, μαζί με τα λόγια και έργα!

Γράφει ὁ Σάββας Ἠλιάδης

Εἰσαγωγικὸ σημείωμα

Τὸ παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε πρὶν ἀπὸ ὀκτὼ περίπου χρόνια. Μὴν μᾶς ξεγελᾷ ὁ τίτλος, λοιπόν. Εἶναι περισσότερο ἐπίκαιρο, ἀπ᾿ ὅ,τι τὴν περίοδο ἐκείνη - καθόσον σήμερα συμβαίνουν φοβερὰ πράγματα - ἡ ἐφαρμογὴ τῶν ὁποίων ὅμως ἦταν μόνο θέμα παρέλευσης τοῦ χρόνου. Ἄν σήμερα δὲν εἶναι καιρὸς γιὰ δράση, γιὰ ἔργα, τότε οἱ συνεχεῖς ἐπισημάνσεις, διαμαρτυρίες καὶ καταγγελίες θὰ πέφτουν ἀκόμη περισσότερο στὸ κενό!

Τὸ μόνο ποὺ ἀλλάζει ἀπὸ ὅλο τὸ μήνυμα - ποὺ εἶναι καὶ τὸ οὐσιῶδες - εἶναι πὼς δὲν ἀπευθύνεται πλέον στὴν διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ λόγοι, γιὰ κάθε λογικῶς σκεπτόμενο, εἶναι προφανεῖς. Δὲν ἔχουν τίς προυποθέσεις οὔτε παρέχουν τὰ ἐχέγγυα γιὰ μιὰ τέτοια παλικαρίσια ἀπαγκίστρωση ἀπὸ τίς πολλαπλὲς καὶ μὴ ἀναστρέψιμες - δυστυχῶς - δεσμευτικὲς ἐξαρτήσεις τους...

Προηγεῖται τῆς σωματικῆς θεραπείας ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς

(Ἐπαναδημοσίευση ἀπό 30-11-2021)Ἀπόδοση στήν Νεοελληνική - Ἐπιμέλεια:

Σάββας Ἠλιάδης (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Ὁμιλία Ιδ΄ εἰς το κατά Ματθαῖον)

«Νῦν δέ, ἄν μέν σωματικόν ἔχομεν πάθος, πάντα ποιοῦμεν καί πραγματευόμεθα, ὥστε ἀπαλλαγῆναι τοῦ λυποῦντος ἡμᾶς,`τής δέ ψυχῆς ἡμῶν κακῶς διακειμένης, μέλλομεν καί ἀναδυόμεθα. Διά τοῦτο οὐδέ ἐκείνων ἀπαλλασσόμεθα, ἐπειδή τα μέν ἀναγκαία ἡμῖν πάρεργα γίνεται, τά δέ πάρεργα ἀναγκαία` καί τήν πηγήν τῶν κακῶν ἀφέντες, τούς ρύακας ἐκκαθαίρειν ἐθέλομεν.

Ὅτι γάρ τῶν ἐν τῷ σώματι κακῶν ἡ πονηρία τῆς ψυχῆς αἰτία καί ὁ παραλελυμένος τριάκοντα καί ὀκτώ ἔτη καί ὁ διά τοῦ στέγους χαλασθείς καί πρό τούτων δέ ὁ Κάϊν ἐδήλωσε` καί πανταχόθεν δέ ἐτέρωθεν τοῦτο ἄν τίς κατίδοι. Ἀνέλωμεν τοίνυν...τῶν κακῶν τήν πηγήν καί πάντα στήσεται τῶν νοσημάτων τά ρεύματα. Οὐ,Οὗ γάρ τό παραλελύσθαι μόνον νόσημα, ἀλλά καί τό ἀμαρτάνειν` καί τοῦτο μᾶλλον ἤ ἐκεῖνο, ὅσῳ καί ψυχῇ σώματος ἀμείνων».

Μετάφραση:

Καί τώρα, ἄν μέν ἔχουμε κάποιο πάθος σωματικό, κάνουμε τά πάντα καί φροντίζουμε, ὥστε νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό αὐτό, πού μᾶς προκαλεῖ τήν λύπη, τήν στεναχώρια. Ἀλλά γιά τήν ψυχή μας, ἡ ὁποία βρίσκεται σέ κακή κατάσταση, τό ἀναβάλλουμε καί τό ἀποφεύγουμε.