Ἀββᾶς Κασιαννός
Σχετικά μὲ τὸ βίο τοῦ ἀββᾶ Δανιήλ.
ΑΒΒΑΣ ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ: Ἀνάμεσα σ’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἥρωες τῆς «κατὰ Θεόν» φιλοσοφίας, συναντήσαμε καὶ τὸν ἄββα Δανιήλ. Ὃ ἀββᾶς Δανιήλ, ὄχι μόνο ἦταν ἰσάξιος σ’ ὅλες τὶς ἀρετὲς μὲ αὐτοὺς ποὺ ἔμεναν στὴν ἔρημό της Σκήτης, ἀλλὰ εἶχε ὡς ἰδιαίτερο χαρακτηριστικό του τὸ χάρισμα τῆς ταπεινοφροσύνης. Ἢ μεγάλη καθαρότητα καὶ ἢ πραότητα τοῦ ἄββα Δανιὴλ ἔκαναν τὸν ἄββα Παφνούτιο, ὁ ὅποιος ἦταν ὁ ἱερέας αὐτῆς τῆς ἐρήμου, νὰ τὸν ἐπιλέξει ἀνάμεσα ἀπὸ πολλοὺς ἄλλους πιὸ ἡλικιωμένους γιὰ νὰ γίνει διάκονος.
Ὁ ἀββᾶς Παφνούτιος ἦταν τόσο ἐνθουσιασμένος ἀπὸ τὴν ἀρετὴ τοῦ ἄββα Δανιὴλ ὥστε, θεωρώντας τὸν ἰσάξιό του καὶ ἰδιαίτερα μερισματοῦχο, βιαζόταν νὰ τὸν κάνει ἐπίσης καὶ ἰσόβαθμο κατὰ τὴν ἱερατικὴ τάξη. Στὸ πρόσωπο τοῦ ἄββα Δανιήλ, ὁ ἀββᾶς Παφνούτιος ἔβλεπε τὸν ἄνθρωπο, ὁ ὅποιος θὰ μποροῦσε ἀργότερα νὰ τὸν διαδεχθεῖ. Γι’ αὐτὸ τὸν προήγαγε σχετικὰ νωρίς, ἐνῶ ζοῦσε ἀκόμη ὁ ἴδιος, στὸ ἀξίωμα τῆς ἱεροσύνης.
Ὃ ἀββᾶς Δανιὴλ ὡστόσο δὲν ἔπαυσε νὰ διατηρεῖ, καὶ σ’ αὐτὴ τὴν ἀνώτερη θέση ποὺ ἄνηλθε,τὴν προηγούμενη συνηθισμένη τοῦ ταπείνωση. Ποτὲ δὲν προβλήθηκε, ὅταν παρευρισκόταν ὁ δάσκαλός του, γιὰ τὴν ἀνώτερη τάξη στὴν ὁποία προκρίθηκε, ἀλλὰ ἐπέμενε πάντα, ὅταν ὁ ἀββᾶς Παφνούτιος τελοῦσε τὴ Θεία Λειτουργία, νὰ ἐκτελεῖ αὐτὸς τὰ καθήκοντα τοῦ πρώτου ἀξιώματός του, σὰν νὰ ἦταν μόνο διάκονος.
Ὡστόσο, ὁ ἀββᾶς Παφνούτιος, ἂν καὶ ἦταν τόσο ἅγιος ἄνθρωπος καὶ εἶχε ἀκόμη καὶ προορατικὸ χάρισμα, στὴν περίπτωση τοῦ ἄββα Δανιήλ, δὲν εἶδε τὰ γεγονότα νὰ ἐπαληθεύουν τὶς ἔλπιδές του σὲ ὅτι ἀφοροῦσε τὸ θέμα τῆς διαδοχῆς καὶ τὴν ἐκλογὴ ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε κάνει. Γιατί ὁ ὑποψήφιος διάδοχός του ἔφυγε ἀπ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ λίγο πρὶν φύγει γιὰ τὸν Οὐρανὸ αὐτὸς ὁ ἴδιος.
Ερώτηση γιὰ τὴν αἰτία τῆς ξαφνικῆς ἀλλαγῆς τῶν συναισθημάτων μας. Πῶς γίνεται καί, ἐνῶ νιώθουμε πολλὴ χαρά, ξαφνικά μας καταλαμβάνει τέλεια ἀποθάρρυνση καὶ θλίψη;
