SPURGEON.Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό

SPURGEON

«Ή τεράστια αίθουσα, στήν οποία ο μεγάλος Ιεροκήρυκας του 19ου αί. κήρυττε σέ χιλιάδες ψυχές, δύο φορές καταστράφηκε από πυρκαγιά καί πάλι ξανακτίσθηκε πιό ευρύχωρη.

Όταν επρόκειτο νά μιλήση στήν καινούργια μεγάλη αίθουσα, μιά μέρα πρίν από τό κήρυγμα πήγε ό SPURGEON γιά νά δοκιμάση τήν ακουστική της. Στάθηκε σέ μιά γωνιά καί μέ δυνατή φωνή, επανέλαβε τρεις φορές αργά καί καθαρά, τά λόγια του Κυρίου στό Ιωάννη 3, 1 6.

"Τόσον ήγαπησεν ό Θεός τόν κόσμον, ώστε έδωκε τόν Υιόν Αυτού τόν Μονογενή, διά νά μή άπολεσθή πας ό πιστεύων εις Αύτόν, άλλά νά έχη ζωήν αιώνιον".

Ή άκουστική τής αιθούσης ήταν ικανοποιητική κι ό SPURGEON εύχαριστημένος άπομακρύνθηκε. Πέρασαν μέρες, βδομάδες. Μιά μέρα, ενώ ήταν στό γραφείο τής εκκλησίας, κάποιος κτύπησε τήν πόρτα. Ηταν ένας εργατικός άνθρωπος. Κι είχε νά πή μιά παράξενη ιστορία.

—Άνθρωπε τού Θεού, είπε. Θέλω νά μέ βοηθήσετε νά δώσω τήν καρδιά μου στόν Χριστό. Είμαι δυστυχισμένος. Καί θά είχα τώρα δώσει τέλος στή ζωή μου, αν τη στιγμή κατά τήν όποια ήμουν έτοιμος, πρίν μερικές μέρες, νά πηδήξω στό κενό από τίς σκαλωσιές του διπλανού κτιρίου πού κτίζεται, δέν μέ σταματούσε εκείνη η φωνή από τόν ούρανό.

Ὁ πατέρας τοῦ πατέρα Αὐγουστίνου Καντιώτη

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ

Ό πατέρας του π. Αύγ. Καντιώτη «Τήν πρώτη ώθηση γιά τήν πνευματική ζωή οφείλω στόν αείμνηστο πατέρα μου, ό όποιος ήταν μέν "λιγογράμματος, αλλά άνθρωπος ειλικρινούς μετανοίας- καί βαθειάς πίστεως. Δέν ήταν εξαρχής έτσι.

Πώς μεταστράφηκε; Ακούστε.

Ώς έμπορος ταξίδευε συχνά. Βρισκόμενος δέ στήν Αθήνα κατά τό Φεβρουάριο του 1920, ένα πρωί επισκέφτηκε κεντρικό κατάστημα της Αθήνας, άπ' το όποιο προμηθευόταν τα αναγκαία γιά το μικρό κατάστημά του είδη. Εισερχόμενος στο κατάστημα είδε όλους, διευθυντή και υπαλλήλους, να κλαίνε, γοερά. Στήν ερώτηση του, γιατί κλαίνε, απάντησαν: "Κυρ-Νικολάκη, πέθανε ό πνευματικός μας πατέρας, ό π. Διονύσιος Φαραζουλής, ό ιεροκήρυκας του Μητροπολιτικού Ναού. Σήμερα θά γίνη ή κηδεία του...".

 Οι υπάλληλοι συνέστησαν στον πατέρα μου να πάη κι αυτός στήν κηδεία και πήγε. Ό,τι δέ είδε και ακούσε κατά τήν κηδεία εκείνη του αειμνήστου π. Διονυσίου, τόν συγκίνησε βαθύτατα. Ενας τότε Χριστιανός, άγνωστος, του συνέστησε το περιοδικό Ζωή, του όποιου συντάκτης ήταν ό αοίδιμος ιεροκήρυκας. Άπ' τήν ημέρα εκείνη ό αείμνηστος πατέρας μου υπέστη μεγάλη αλλοίωση. Επέστρεψε στο χωριό.

Ὁ Ἐλβετός. Ἀπό τόν ἀθεϊσμό στόν Χριστό

Ο ΕΛΒΕΤΟΣ. ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΕΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ.

Ό Ελβετός

«Ένας Ελβετός, κάνοντας πορεία στον Άθω να, βρέθηκε μπροστά σε μια καλύβι, που δεν διέφερε και πολύ από ταυροκάλυβο. (Ταυροκάλυβο στό Όρος ονομάζουν τό χώρο στον όποιο σταβλίζουν τα αρσενικά βόδια.) Κτύπησε δειλά-δειλά τήν πόρτα. Μια ισχνή φωνή τον κράζει νά περάσει μέσα. Ό Γέροντας, καθισμένος στό ξυλοκρέβατο, γύριζε στα δάκτυλά του το κομποσκοίνι. Ό ξένος περιέφερε τα ματιά  του στο ξεροκάλυβο και στο τέλος περιεργάσθηκε το Γέροντα μέσα στα τρίχινα ενδύματα του. Οι κουβέντες έλειπαν άπ' τή γλώσσα, αλλά τά πάντα ήταν εκφραστικά. Ό Γέροντας ζει τη φτώχεια και την περιφρόνηση. Δεν παίζει μέ τά θεία πράγματα, νά κάνη το σπουδαίο, γι' αυτό παραμένει άγνωστος. Ο ξένος έβγαλε  απ' το πορτοφόλι του πενήντα δολάρια να δώσει στο Γέροντα.

Μεταστροφές ἀδιόρατες. ΑΡΧΙΜ. Ἰωάννου ΚΩΣΤΩΦ. ΘΕΟΣ ΕΦΑΝΕΡΩΘΗ. ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΕΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ.

Μεταστροφές αδιόρατες

«Τήν περίοδο κατά τήν οποία δίδασκα στό ρωσικό λύκειο στό Παρίσι, θυμάμαι ότι μία μέρα καί κατά τή διάρκεια του μαθήματος μία μικρή κοπέλα, περίπου 14 ετών έκλαιγε αδιάκοπα. Όταν βγήκε άπ' τήν τάξι, στεκόμουνα στήν πόρτα. Τή σταμάτησα καί τής είπα: "Να μήν άφεθής ποτέ στήν απελπισία!".

Συνέχισε τό δρόμο της. Δέν γνώριζα τί αποτέλεσμα θά μπορούσε νά είχε φέρει εκείνος ο λόγος. Γιά μένα, όμως, είχε τεράστια σημασία, γιατί πιστεύω στή βοήθεια του Θεού σέ παρόμοιες περιπτώσεις.

Μία τυφλή ὁδηγεῖ πρός τό φῶς. ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΕΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ.

Μια τυφλή οδηγεί πρός το φως

«Τί παράξενα, τί μυστήρια, πού ενεργεί ό Θεός!

Εμένα στο φως με οδήγησε  μια γριά τυφλή!

(του ζήτησε, όταν ήταν 12χρονος, να τήν οδηγήσει στόν Παναγουλάκη, στόν όποιο και έγινε μαθητής εκτοτε)

Ἀπό πνιγμό. Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στόν Χριστό

ΑΠΟ ΠΝΙΓΜΟ.ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΕΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ.

Από πνιγμό

«Στή Μονή Κουτλουμουσίου ήλθε, τό 1975, νά μονάσει ένας 65χρονος περίπου απ’ τή Δυτική Στερεά, που  ονομάσθηκε Κοσμάς. Αλλά γιατί πήρε αυτή τήν απόφαση;

Αυτός ήταν προστάτης πολυμελούς οικογενείας, πού ορφάνευσε κι εμπορευόταν γιδοπρόβατα Φρόντισε να παντρέψει τις αδελφές καί τ’ άλλα άδέλφια του, αλλά πέρασαν τά χρόνια του καί ο ίδιος ξέμεινε. 

Έμενε στο σπίτι της νύφης του, η οποια είχε μία κόρη λίγο ανάπηρη διανοητικά. Κάποτε η νύφη βαρέθηκε τόν κουνιάδο, καί άρχισε να λέη ότι τόν είδε μία φορά να πειράζει τήν άρρωστη κόρη της.

Εκείνος, όμως, απλός καί άδολος καθώς ήταν, δεν άντεξε τέτοια προσβολή καί αποφάσισε να πάη να πνιγή. Κολύμπι δεν ήξερε, στή θάλασσα δεν είχε μπει ποτέ. Φόρεσε τό κουστούμι του, μπήκε στο λεωφορείο, καί τό έβαλε γιά τήν Ηγουμενίτσα. Πήγε σέ μια  άκρη, να μή τόν βλέπη κανείς, καί περπάτησε μέσα στή Θάλασσα.

Σέ λίγο άρχισε να μή φθάνη τόν πάτο, καί προς μεγάλη του έκπληξι δεν βούλιαζε!

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΕΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ. Ὁ Κληρικός καί ἡ ἀναβολή τοῦ θανάτου

Ο Κληρικός και η αναβολή του θανάτου

Γράφει ο Χρήστος Αργυρόπουλος: «Συνήθιζε ο παπά - Ανάστασης Δραπανιώτης, ως εφημέριος του Λαϊκού Νοσοκομείου, νά περνά τακτικά από τούς θαλάμους των ασθενών. Τούς χαιρετούσε, έπιανε κουβέντα μαζί τους, τούς εξυπηρετούσε εάν είχαν κάποια ανάγκη και όταν η γνωριμία τους προχωρούσε, μιλούσε γιά τά Μυστήρια της Εξομολογήσεως  και Θ. Κοινωνίας. Στο έργο αυτό είχε πολύτιμους συνεργάτες τις αδελφές.

Σέ κάποιο θάλαμο πρό αρκετών ετών υπήρχε Ασθενής, ο οποιος όχι μόνον δεν μιλούσε στόν παπά- Αναστάση όταν τόν έβλεπε νά μπαίνει στο θάλαμο, αλλά επιδεικτικά του γύριζε τίς πλάτες. Μιά νύκτα τον  ξύπνησε μιά αδελφή και του είπε:

—Πάτερ, στό τάδε δωμάτιο ο τάδε ασθενής θέλει να κοινωνήσει.

—Αδύνατον τής είπε- κάποιο λάθος κάνεις. Αυτός συνεχώς με περιφρονεί.

—Όχι πάτερ, πεθαίνει και σέ παρακαλεί νά τόν κοινωνήσεις.

—Δέν μπορώ νά τόν κοινωνήσω, αν δέν εξομολογηθεί. Τέλος πάντων, πήγαινε στή δουλειά σου και θα  ανέβω νά τόν δώ.

Ό άρρωστος τόν περίμενε.

—Πάτερ, πεθαίνω και θέλω νά κοινωνήσω.

—Δεν θά σέ κοινωνήσω αν δέν εξομολογηθείς. Και μόνο πού περιφρονούσες τόν ιερέα, δέν μου επιτρέπεται νά σέ κοινωνήσω.

Χρύσω Πέππα-Μακρυκώστα. ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΕΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ.

Χρύσω Πέππα-Μακρυκώστα

«Ήταν Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 1934. Τήν ημέρα αυτή η Εκκλησία μας εορτάζει τόν προφήτη Ιωήλ, ο οποιος προφήτευσε... ότι ο Θεός, όταν έλθη ο Μεσαίας, θά εκχέη τό Πνεύμα Του τό Αγιο, επί πάσαν σάρκαν, επί τούς δούλους Του.

Στήν Παλαια Διαθήκη παρατηρούμε ότι τό Αγιο Πνεύμα εδίδετο μόνο σέ τρεις τάξεις άνθρώπων: στούς Ιερείς, ατούς Βασιλείς καί στούς Προφήτες.

Τό αντίθετο προκύπτει από τήν Καινή Διαθήκη. Μέ τό Βάπτισμα καί κατόπιν μέ τό Χρίσμα, λαμβάνουμε ολοι τό Πνεύμα τό Αγιο, σύμφωνα μέ τήν εντολή τού Θεού, ”πληρούσθε διά Πνεύματος", πού πρέπει νά αγωνιζόμασθε διαρκώς ώστε, μέ τή βοήθεια τού Παντοδυνάμου, νά διατηρήται μέσα μας καί νά αυξάνεται.

Όμως, μέχρι τότε, γιά μένα ήταν άγνωστο καί εντελώς άδιάφορο αν συμβαίνη αυτό, γιατί, όπως έχω πει επανειλημμένους, εγώ μεγάλωσα κάτω άπό τήν επίδρασι άλλων άσχετων ιδεών. Καθοδηγούμενη από μιά έμφυτη έντονη κλίσι στά μαθηματικά είχα προσανατολίσει τό μυαλό μου σέ στόχους καθαρά πρακτικούς γι’ αύτό, άλλωστε, σπούδασα θετικές επιστήμες, στήν Αθήνα, στό Λονδίνο καί τή Βιέννη, μέ συνέπεια νά μή μπορώ νά δεχθώ καί νά πιστέψω, τίποτε αν δέν είχα αποδείξεις.

Ήμουν άθεη, δέν πίστευα σέ τίποτε καί σέ κανένα. Θρησκεία μου ήταν η επιστήμη αλλά καί αυτής, ακόμη, τά πορίσματα δέν τά δεχόμουν θεωρητικά καί ατεκμηρίωτα. Τά δεχόμουν μόνο μέ αποδείξεις στό εργαστήριο, μετά από τό πείραμα καί τό δοκιμαστικό σωλήνα. Άκόμη κι όταν κάποτε μου τέθηκε τό ύπαρξιακό ερώτημα: —Ποιος είναι ο σκοπός τής ζωής, ποιος είναι ο προορισμός του ανθρώπου, από που ερχόμασθε, που πηγαίνουμε:

Kωνσταντῖνος Σακελλαρίου. Ἀπό τόν ἀθεϊσμό στόν Χριστό

Κων/νος Σακελλαρίου .ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΕΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ.

Ό ιατρός Κων/νος Σακελλαρίου (1856-1916), γυιός Ιερέως, σπούδασε ιατρική στή Γαλλία όπου και έχασε τήν πίστη του. «Πολλές φορές κρατώντας τό περίστροφο στό χέρι, τό ακουμπούσε στό στήθος του ή στον κρόταφο, αλλά τό περίστροφο δέν εκπυρσοκροτούσε —σάν νά μήν ήθελε νά υπακούση. Εστρεφε τότε πρός τά έξω τό πιστόλι του και τότε εκπυρσοκροτούσε. Τό γεγονός αυτό του έκανε μεγάλη εντύπωσι, αν και δέν ήταν σέ θέσι νά εννοήση ότι αυτό ήταν επέμβασι της θείας Προνοίας. Θυμήθηκε, όμως, αμυδρά τή σεβάσμια μορφή του πατέρα του.

Και σέ άλλη περίπτωσι ο νεαρός γιατρός αποφάσισε νά θέση τέρμα στή ζωή του. Είχε πάει στό Παρίσι και ήταν καλοκαίρι.

Τolstoy.Ἀπό τόν ἀθεϊσμό στόν Χριστό

Τolstoy. ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΕΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ.

Αναφέρει Τolstoy

 «Έζησα μέχρι τώρα 55 χρόνια  καί αν αφαιρέση κανείς τά 14 ή 15 πού έζησα σαν  παιδί, τα 35 έζησα ως μηδενιστής στήν πραγματική σημασία τής λέξεως αυτής. Δηλαδή, όχι ως σοσιαλιστής ή επαναστάτης, όπως εξηγούν τη λέξι μηδενιστής, αλλά ως άνθρωπος πού δεν πιστεύει σε τίποτε

Προ πέντε χρόνων πίστευσα στό Χριστό και εξαφνα η ζωή μου άλλαξε εντελώς. Έπαψα πλέον να θέλω εκείνο τό οποιο ήθελα πρωτύτερα καί θέλω εκείνο τό οποιο δεν ήθελα πρίν. Εκείνο πού μου φαινόταν πρίν καλό, μου φάνηκε έπειτα κακό και κείνο πού μου φαινόταν πριν κακό, μου φάνηκε έπειτα  καλό. ’Έπαθα ό,τι παθαίνει ένας άνθρωπος πού βγαίνει από το σπίτι του γιά κάποια δουλειά και ξαφνικά στο δρόμο βλέπει ότι η δουλειά εκείνη είναι —περιττή και ξαναγυρίζει στο σπίτι. 

Ὁ ἄθεος γιατρός. ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΕΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ.

Ό άθεος γιατρός

«Κάποτε επισκέφτηκε ό Γέροντας ένα πνευματικό- παιδί του άρρωστο. Εκεί ήταν και άλλοι επισκέπτες μεταξύ των όποιων και κάποιος άθεος γιατρός.

Μετά από λίγο η συζήτησι στράφηκε σε θρησκευτικά θέματα και κράτησε αρκετή ώρα. Στο τέλος ο Γέροντας απευθυνόμενος στον γιατρό του είπε:

—Γιατρέ μου, παρά τις αντιρρήσεις σου, διακρίνω στο βάθος της ψυχής σου καλοπροαίρετη διάθεση. Χωρίς να κάνω τον προφήτη, πιστεύω ότι ο Θεός δεν θά σε αφήσει. Θά ήθελα να σου υποβάλω, όμως, μια παράκληση.

KARAMZINE.Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στόν Χριστό

KARAMZINE. ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΕΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ.

«Ό Ρώσος ιστορικός KARAMZINE ζούσε μακριά άπ’ τό Θεό όταν ήταν νέος. Κάποτε, περπατώντας μέσα σ’ ένα πυκνό δάσος, βρέθηκε μπροστά σε μια πεινασμένη αρκούδα πού καθόταν στή ρίζα ενός πανύψηλου δένδρου. Ό θαρραλέος οδοιπόρος τά ’χασε. Κόπηκαν τά πόδια του. Θεέ μου, είπε, τώρα εδώ όλα τελείωσαν.