Παμφάγο καί ἀνθρωποκτόνο δαιμόνιο ἡ ἀπελπισία. (Ὁ λαός μας ἔχει ἐν πολλοῖς ἐξουθενωθεῖ)

Παμφάγο καί ἀνθρωποκτόνο δαιμόνιο ἡ ἀπελπισία.

(Ὁ λαός μας ἔχει ἐν πολλοῖς ἐξουθενωθεῖ)

Γράφει ὁ Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Εἶναι ὁλοφάνερο, ὅτι ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες οἱ ἐχθροί τοῦ Γένους μας ἔχουν βαλθεῖ μέ κάθε μέσον νά μᾶς ἀφανίσουν. Ἐχθροί ἀπό ἔξω, ἀλλά κι ἀπό μέσα. Ξένοι ἀλλά καί ‘’δικοί μας’’ χειρότεροι ἀπό τούς ξένους. Στά τελευταῖα μάλιστα χρόνια ἔχουν κυριολεκτικά λυσσάξει ἐναντίον μας. Ἔχουν πάρει στά ἀντίχριστα καί ἀνθελληνικά τους χέρια ὅλες τίς ἐξουσίες, καί μέρα νύχτα πολεμᾶνε, ξεριζώνουν, περιφρονοῦν, συκοφαντοῦν, παραποιοῦν, ἐξολοθρεύουν ὅ,τι μοσχοβολάει Ὄμηρο, Θουκυδίδη, Πλάτωνα, Μέγα Βασίλειο, Ἱερό Χρυσόστομο, Γρηγόριο Παλαμᾶ, Κοσμᾶ Αἰτωλό, Καποδίστρια, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη, Παΐσιο καί Πορφύριο.

Τά χτυπήματα πού δεχόμαστε ὡς Γένος τῶν Ρωμηῶν εἶναι ἀλλεπάλληλα, ποικῖλα, ὕπουλα, μοχθηρά καί μισάνθρωπα. Ὁ λαός μας ἔχει ἐν πολλοῖς ἐξουθενωθεῖ. Ἡ ἀποστασία μας ἀπό τό ἅγιο θέλημα τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ μᾶς κατέστησε πανεύκολα θύματα τῶν ἐπιβούλων. Ὁ πονηρός, προσφέροντάς μας πάμφθηνα καί πληθωρικά τίς ἐφήμερες ἀπολαύσεις τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς, μᾶς ἔπεισε νά πωλήσουμε τά πρωτοτόκια ἀντί πινακίου φακῆς.

Τὸ δαιμόνιον τῆς αὐτοκτονίας

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Τὸ δαιμόνιον τῆς αὐτοκτονίας

«Καὶ ρίψας τὰ ἀργύρια ἐν τῷ ναῷ ἀνεχώρησε, καὶ ἀπελθὼν ἀπήγξατο». (Δηλ.: Καὶ ἀφοῦ ἔρριψε τὰ ἀργυρὰ νοµίσµατα εἰς τὸν περίβολον τοῦ ναοῦ, ἀνεχώρησε καὶ ἐπῆγε καὶ ἐπνίγη µὲ σχοινίον).

Ἡ ἔσχατη λύση τῶν προβλημάτων τῶν ἀπίστων-ὀλιγοπίστων εἶναι ἡ ἀπόγνωση καὶ ἡ ἀπελπισία. Αὐτὸ ἔπαθε καὶ ὁ Ἰούδας. Δὲν μετενόησε, ἀλλὰ ἀπελπίσθηκε.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος διευκρινίζει:

«Τὸ νὰ μεταμεληθῆ ὁ Ἰούδας καὶ νὰ ρίψη τὰ ἀργύρια καὶ τὸ νὰ μὴ ντραπῆ τὸν Ἰουδαϊκὸ ὄχλο, ὅλα εἶναι παραδεκτά. Τὸ νὰ ἀπαγχνονισθῆ ὅμως, αὐτὸ εἶναι ἀσυγχώρητο κι ἐνέργεια τοῦ πονηροῦ δαίμονα. Γιατὶ τὸν ἀπομάκρυνε πρῶτα ἀπ’ τὴ μετάνοια, γιὰ νὰ μὴ ὠφεληθῆ ἀπ’ αὐτήν. Ἔπειτα τὸν φονεύει μὲ θάνατο ἄτιμο καὶ καταφανῆ σὲ ὅλους, ἀφοῦ τὸν ἔπεισε νὰ αὐτοκτονήση».Στὸν βίο τοῦ Ἁγίου Μαρτίνου (12 Νοεμβρίου), Ἐκδ. «Ὀρθοδόξου Τύπου», διαβάζουμε γιὰ τὸ δαιμόνιο τῆς αὐτοκτονίας:

«Κάποια φορὰ ὁ Ἅγιος ἐνῶ περνοῦσε μέσα ἀπὸ τὴν πόλη, βρῆκε σὲ ἕνα μέρος κάποιον νέο ἀπαγχονισμένο καὶ εἶπε στοὺς ἐκεῖ παρευρισκομένους.

“Τοῦτο τὸ κακὸ ἔγινε συνεργείᾳ τοῦ διαβόλου”. Καὶ ἀφοῦ στάθηκε πρὸς τὴν ἀνατολή, ἔκανε προσευχὴ στὸν Θεὸ ἀρκετὴ ὥρα. Ἔπειτα εἶπε:

Περί Ἀπελπισίας

❈ Ποτέ δέν ἀπελπιζόμαστε. Ἡ ἀπελπισία, ξέρουμε ἀπό τούς Ἅγιους Πατέρες, εἶναι τό μεγαλύτερο ὅπλο του Διαβόλου. Προσπαθεῖ νά μᾶς ρίξει σέ ἀπελπισία. Εἶναι ἁμαρτία. Γιατί; Γιατί οὐσιαστικά ἡ ἀπελπισία εἶναι βλασφημία ἀπέναντι στόν Θεό. Εἶναι σάν νά λές:

- Πλέον ὁ Θεός δέν μέ βοηθάει, ἄρα δέν μ’ ἀγαπάει.

Ἀλλοίμονο! Ἴσα - ἴσα πού μᾶς βοηθάει πάρα πολύ καί ὅταν νομίζουμε ὅτι δέν μᾶς βοηθάει, τότε μᾶς βοηθάει ἀκόμα περισσότερο.

Ὑπάρχει μία ὡραία ἱστορία μέ κάποιον πού εἶχε δυσκολίες καί εἶδε ἕνα ὄνειρο ὅπου ἔβλεπε δίπλα του τά βήματα τοῦ Χριστοῦ. Στίς πιό δύσκολες ὅμως στιγμές ἔβλεπε μόνο ἕνα ζευγάρι ποδιῶν, ὄχι δύο ὅπως συνήθως καί λέει:

Ἡ ἁμαρτία δίνει ἀφορμή στόν Διάβολο νά μᾶς ὠθήσει στήν ἀπελπισία..

❈ Ἡ ἁμαρτία δίνει ἀφορμή στόν Διάβολο νά μᾶς ὠθήσει στήν ἀπελπισία καί νά μᾶς πείσει ὅτι δέν ὑπάρχει γιά μᾶς ἐλπίδα σωτηρίας. Μᾶς λέει ὁ Διάβολος:

- Οὔτως ἤ ἄλλως χαμένος εἶσαι, κάνε λοιπόν καί τίς ὑπόλοιπες ἁμαρτίες καί μήν ἔχεις κανέναν ἐνδοιασμό, καμιά ἀναστολή...

Αὐτό ἀδελφοί μου εἶναι ὅ,τι χειρότερο. Μπορεῖ νά ἔχουμε κάνει ὅλες τίς ἁμαρτίες καί πολλές φορές μάλιστα, ὅμως μήν ἀπελπιστοῦμε ποτέ.

Θεὸς ἐλέους καὶ εὐσπλαχνίας

Όσα πολλά και μεγάλα αμαρτήματα να κάνει κανείς, ακόμα και ασεβής να γίνει, δεν μένει ευχαριστημένος ο διάβολος, διότι γνωρίζει ότι ο Θεός είναι Θεός ελέους και ευσπλαχνίας και όταν μετανοήσει ο άνθρωπος, τον δέχεται πάλι!

Ἡ ἀπελπισία ἔρχεται, ὅταν...

Η απελπισία έρχεται, όταν δεν πηγαίνεις στην εξομολόγηση να λες τους λογισμούς σου και δεν συμβουλεύεσαι τον άλλον, αλλά βαδίζεις με τις δικές σου ιδέες, ασυμβούλευτος. Πολλοί άνθρωποι που δεν συμβουλεύτηκαν κανέναν, απελπίστηκαν και τελικά αυτοκτόνησαν. Η αιτία που έρχεται η απελπισία στον άνθρωπο είναι η υπερηφάνεια.

Όσιος Άνθιμος της Χίου

https://proskynitis.blogspot.com/2024/02/blog-post_51.html

Ἀπελπίστηκες; Δόξα σοι ὁ Θεός!

Ἀπελπίστηκες; Δόξα σοι ὁ Θεός!

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Εἶναι πολλοὶ οἱ δρόμοι, καλοί μου φίλοι, ποὺ ὁδηγοῦν στὴ λύτρωση καὶ στὴ σωτηρία. Ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ δρόμος τῆς … ἀπελπισίας! Ὁ Θεὸς σεβόμενος τὴν ἐλευθερία ποὺ μᾶς ἔδωσε, ἐπιτρέπει κάποτε νὰ βαδίσουμε ἀκόμη κι αὐτὸ τὸν δρόμο, προκειμένου νὰ Τὸν γνωρίσουμε! Νὰ τί θέλουμε νὰ ποῦμε …

* * *

Κάποιος νέος πῆγε σ’ ἕνα πνευματικό, γιὰ νὰ ἐξομολογηθεῖ. Τὸν πνευματικὸ αὐτὸ τὸν σεβόταν πάρα πολὺ καὶ τὸν ἤξερε ἀπὸ παιδί. Ὥς τὰ μαθητικά του χρόνια τὸν ἐπισκεπτόταν συχνά, ἄκουγε τί συμβουλές του, ἀκολουθοῦσε τὸ πνευματικὸ πρόγραμμα ποὺ τοῦ εἶχε ὁρίσει.

Ὅταν ὅμως ἔγινε φοιτητής, γοητευμένος ἀπ’ τὶς «χαρὲς» τοῦ κόσμου, παρασυρμένος ἀπ’ τὰ «ἔξυπνα» συνθήματα τοῦ στὺλ «ἔτσι κάνουν ὅλοι», «γιατί ἐγὼ νὰ ἀποτελῶ ἐξαίρεση;», «τί θὰ ποῦν γιὰ μένα τὰ παιδιά;», «τὸ νὰ κάνω αὐτὸ κι ἐκεῖνο ἢ νὰ πάω ἐδῶ κι ἐκεῖ, ἔ δὲν ἔγινε καὶ τίποτα», «ὁ νέος πρέπει νὰ χαίρεται τὰ νιάτα του καὶ νὰ γλεντάει» κ.λπ., θεώρησε ἐχθρό του πλέον τὸν πνευματικὸ καὶ τὸν ἐγκατέλειψε μὲ μιᾶς!

Ἐκεῖνος δὲν ἔπαυσε νὰ ἐπικοινωνεῖ μαζί του, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς γονεῖς καὶ τὰ ἀδέλφια του καὶ νὰ προσεύχεται γι’ αὐτὸν πολύ. Ὅμως τοῦτο τὸ παιδὶ χάραξε ἄλλο δρόμο. Αὐτὸν τῶν ἡδονῶν καὶ τῶν διασκεδάσεων! Τὰ ’βαλε καὶ μὲ τοὺς γονεῖς του καὶ μὲ ὅποιον προσπαθοῦσε νὰ τὸν συμβουλεύσει τὸ σωστό!

Περὶ ἀπελπισίας, Διδαχὲς τοῦ Ὁσίου Σεραφεὶμ τοῦ Σαρὼφ Θ', Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Περὶ ἀπελπισίας, Διδαχὲς τοῦ Ὁσίου Σεραφεὶμ τοῦ Σαρὼφ Θ', 8-1-2024, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ ἀπελπισία καί ἡ ἀπογοήτευση εἶναι παγίδα τοῦ σατανᾶ

Η απελπισία και η απογοήτευση είναι το χειρότερα πράγμα. Είναι παγίδα του σατανά, για να κάνει τον άνθρωπο να χάσει την προθυμία του στα πνευματικά και να τον φέρει σε απελπισία, σε αδράνεια και ακηδία. Ο άνθρωπος τότε αχρηστεύεται. Λέει: ''Είμαι αμαρτωλός, άθλιος, είμαι τούτο, είμαι κείνο... Έπρεπε τότε, δεν έκανα τότε, τώρα τίποτα... Πάνε τα χρόνια μου χαμένα, δεν είμαι άξιος''.

Τό μεγαλύτερο δῶρο μας - Μοναχοῦ Σωφρονίου (Γουβερνιώτου)

«Ο Θεός ποτέ δε θα μας εγκαταλείψει ούτε ακόμα και στις σκοτεινότερες στιγμές μας»

Ο π. Σωφρόνιος είναι αδελφός στην Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Κυρίας των Αγγέλων Γουβερνέτου. Πάσχει από μία νευρομυϊκή εκφυλιστική νόσο (ALS). Έγραψε αυτό το κείμενο με ένα ειδικό πρόγραμμα, χρησιμοποιώντας μόνο τα μάτια του. Δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκεν:

«Είπε ο Κύριος: «Κανείς δεν ανέβηκε στον ουρανό, παρά μόνον Αυτός, που κατέβηκε από τον ουρανό και που είναι στον ουρανό, ο Υιός του Άνθρωπου. Όπως δε ο Μωυσής ύψωσε ψηλά το φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει και ο Υιός του Άνθρωπου να υψωθεί, ώστε όποιος πιστεύει σε Αυτόν να μη χαθεί, αλλά να κερδίσει ζωή αιώνια.

Διότι ο Θεός τόσο αγάπησε τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Υιό Του τον μονογενή, ώστε όποιος πιστεύει σε Αυτόν να μην απολεσθεί, αλλά να έχει ζωή αιώνια. Διότι ο Θεός έστειλε τον Υιό Του στη γη, όχι για να κρίνει τον κόσμο, αλλά, για να σωθεί ο κόσμος δι’ Αυτού.» (Ιωάν. 3:13 -17)

Αυτά τα όμορφα λόγια του Κυρίου και Σωτήρα μας, Ιησού Χριστού, οικοδομούν το θεμέλιο πάνω στο όποιο βασίζουμε την ευτυχία μας, την ειρήνη μας, το κουράγιο μας την υπομονή και την ελπίδα μας. Αύτη είναι η μόνη αλήθεια με την οποία ως πυξίδα μπορούμε να κατευθύνουμε τη ζωή μας και να ατενίσουμε το αιώνιο. Ο Θεός μας έδωσε το δώρο αυτής της ζωής και την υπόσχεση της αιώνιας ζωής. Τι περισσότερο μπορούμε να ζητήσουμε; Τί περισσότερο μπορούμε να επιθυμήσουμε; Τί περισσότερο χρειαζόμαστε;

Ή ζωή με τον Χριστό είναι όμορφη και δοξασμένη, όχι όμως και χωρίς κακουχίες, ταλαιπωρία και πόνο. Εμείς, ως Χριστιανοί, ως παιδιά του Θεού, δεν πρέπει να απελπιζόμαστε, δεν πρέπει να αποθαρρυνόμαστε, υπάρχει κάτι μεγαλύτερο, που μας περιμένει, ο Παράδεισος, τον όποιο από την αρχή ο Θεός προόριζε για τα παιδιά Του.

Ἁγίου Πορφυρίου: Ἀπελπισία – Ἀπογοήτευση

Ἁγίου Πορφυρίου

Ἡ ἀπελπισία καὶ ἡ ἀπογοήτευση εἶναι τὸ χειρότερο πρᾶγμα. Εἶναι παγίδα τοῦ σατανᾶ, γιὰ νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ χάσει τὴν προθυμία του στὰ πνευματικὰ καὶ νὰ τὸν φέρει σὲ ἀπελπισία. Ὅλες σχεδὸν οἱ ἀρρώστιες προέρχονται ἀπὸ ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης στὸν Θεὸ καὶ αὐτὸ δημιουργεῖ ἄγχος. Τὸ ἄγχος τὸ δημιουργεῖ ἡ κατάργηση τοῦ θρησκευτικοῦ αἰσθήματος. Ἄν δὲν ἔχετε ἔρωτα γιὰ τὸν Χριστό, ἂν δὲν ἀσχολεῖσθε μὲ ἅγια πράγματα, σίγουρα θὰ γεμίσετε μὲ μελαγχολία καὶ κακό.

Ἐάν δέν ὑπομείνετε πειρασμό, δέν θά τελειοποιηθεῖτε.

Μαθαίνω ὅτι σᾶς βρῆκε κάποιος πειρασμὸς καὶ τρομάξατε σὰν τὰ μωρά. Αλλοίμονο ἂν τόσο γρήγορα τρομάζετε καὶ ἀπελπίζεστε. Ἐὰν δὲν ὑπομείνετε πειρασμό, δὲν θὰ τελειοποιηθεῖτε. Θὰ κάνετε ὑπομονή, ἀκόμη καὶ ἂν σᾶς κτυποῦν. Ὁ Κύριος εἶναι μαζί σας. Κάθε μέρα ψάλλετε «μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεὸς» καὶ ὅμως φαίνεται ὅτι δὲν τὸ καλοκατανοεῖτε. Θὰ ἤθελα μία φορὰ νὰ τὸ διαβάσετε καλὰ καὶ σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι θὰ εἰρηνεύσει ἡ καρδιά σας.

Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης

(Έπιστολη 6η Αθήνα, 14 Μαρτίου 1905. Από το βιβλίο: Γράμματα από έναν Άγιο - Εκδόσεις Άθως σελ. 43)

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2023/08/blog-post_12.html

Ἡ ὑπερβολική λύπη πού ἔχει ἀπελπισία εἶναι τῶν δαιμόνων , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

«Ἀπελπισία ἀπό τόν ἑαυτό σου, ἐλπίδα στόν Θεό» , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Ἡ αἰτία πού ἔρχεται ἡ ἀπελπισία στόν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ὑπερηφάνεια».

«Η απελπισία έρχεται, όταν δεν πηγαίνεις στην εξομολόγηση να λες τους λογισμούς σου και δεν συμβουλεύεσαι τον άλλον, αλλά βαδίζεις με τις δικές σου ιδέες, ασυμβούλευτος. Πολλοί άνθρωποι που δεν συμβουλεύτηκαν κανέναν, απελπίστηκαν και τελικά αυτοκτόνησαν. Η αιτία που έρχεται η απελπισία στον άνθρωπο είναι η υπερηφάνεια».

Όσιος Άνθιμος της Χίου

https://proskynitis.blogspot.com/2023/02/blog-post_516.html

Ὅταν ὁ διάβολος δεῖ, ὅτι ἔχασε ὁ ἄνθρωπος τίς ἐλπίδες καί τήν πίστη πού εἶχε στόν Θεό...

Ποτέ να μην απελπίζεστε.

Έχει ο Θεός.Έχει ο Θεός για όλα.

Δόξα τω Θεώ.Δόξα τω θεώ για όλα.Και τα καλά και τα άσχημα.Δόξα τω Θεώ.

«Όσα πολλά και μεγάλα αμαρτήματα να κάνει κανείς, ακόμα και ασεβής να γίνει, δεν μένει ευχαριστημένος ο διάβολος, διότι γνωρίζει ότι ο Θεός είναι Θεός ελέους και ευσπλαχνίας και όταν μετανοήσει ο άνθρωπος, τον δέχεται πάλι.

Πῶς δέν θά ἀπελπισθοῦμε- Ἀόρατος πόλεμος, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Τά 2 πρῶτα πνευματικά ὅπλα, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

ΟΜΙΛΙΑ_5. Πως δεν θα απελπισθουμε- Αόρατος πόλεμος, Αγ. Νικοδήμου Αγιορειτου, Τα 2 πρώτα πνευματικά όπλα, 12-2-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ποτέ δέν πρέπει νά ἀπελπιζόμαστε, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Ἀπόρριψη τῆς ἀπογνώσεως

Απόρριψη της απογνώσεως

Αγίου Πέτρου του Δαμασκηνού

Δεν πρέπει όμως ν' απελπιζόμαστε, όταν δεν είμαστε όπως πρέπει να είμαστε. Κακό είναι βέβαια, άνθρωπε, που αμάρτησες. Γιατί όμως αδικείς το Θεό και από άγνοιά σου τον νομίζεις αδύνατο;

Μήπως δεν μπορεί να σώσει την ψυχή σου Εκείνος που έκανε για σένα αυτόν τον τόσο μεγάλο κόσμο που βλέπεις; Κι αν πεις ότι "αυτό μάλλον καταδίκη μου είναι, όπως και η συγκατάβασή Του", μετανόησε και δέχεται τη μετάνοιά σου, όπως του ασώτου (Λουκ. 15,20) και της πόρνης (Λουκ. 7,47-48).

Αν ούτε αυτό δεν μπορείς να κάνεις, αλλά από συνήθεια αμαρτάνεις σ' εκείνα που δεν θέλεις, έχε ταπείνωση σαν τον τελώνη (Λουκ. 18,13) και αυτό είναι αρκετό για τη σωτηρία σου. Γιατί εκείνος που αμαρτάνει χωρίς να μετανοεί, αλλά δεν απελπίζεται, εξ ανάγκης βάζει τον εαυτό του κάτω απ' όλη την κτίση και δεν τολμά να κατακρίνει ή να κατηγορήσει κανένα άνθρωπο.

Θαυμάζει μάλλον τη φιλανθρωπία του Θεού και νιώθει ευγνωμοσύνη προς τον Ευεργέτη και αλλά πολλά καλά μπορεί να έχει. Και μ' όλο που είναι υποχείριος του διαβόλου προς την αμαρτία, ωστόσο πάλι από το φόβο του Θεού παρακούει τον εχθρό που τον σπρώχνει στην απόγνωση, και γι' αυτό είναι κάπως με το Θεό, αν έχει ευγνωμοσύνη, ευχαριστία, υπομονή, φόβο Θεού, και αν δεν κρίνει κανένα για να μην κριθεί (Ματθ. 7,1), τα οποία είναι πάρα πολύ αναγκαία.

Όπως λέει ο Χρυσόστομος για τη γέεννα, αυτή σχεδόν μας ευεργετεί περισσότερο από τη βασιλεία των ουρανών γιατί εξαιτίας της πολλοί μπαίνουν στη βασιλεία, ενώ λόγω της βασιλείας λίγοι, με τη φιλανθρωπία βέβαια του Θεού. Αυτό γιατί η πρώτη μας διώχνει με το φόβο, ενώ η άλλη μας αγκαλιάζει, και σωζόμαστε και με τα δύο, με τη χάρη του Χριστού.

Μεγαλεῖο!

ΜΕΓΑΛΕΙΟ!

Το αγοράκι ντύθηκε γιατί έξω έκανε πολύ κρύο και μετά είπε στον πατέρα του...

«Μπαμπά, είμαι έτοιμος!»

Ο πατέρας του, ο ιερέας, είπε...

«Έτοιμοι για ποιο γιε;»

Μπαμπά, ήρθε η ώρα να βγούμε να επισκεφτούμε τους άπορους ενορίτες μας».

Ο μπαμπάς απάντησε...

«Γιε μου, έξω κάνει πολύ κρύο και βρέχει».

Το παιδί κοίταξε τον πατέρα του με έκπληξη και είπε…

«Μα μπαμπά, οι άνθρωποι πρέπει να ξέρουν ότι ο Θεός τους νοιάζεται ακόμα και τις βροχερές μέρες».

Ο πατέρας απάντησε…

«Γιε μου, δεν θα βγω αυτή τη φορά».

Σε απόγνωση, το παιδί είπε…

«Μπαμπά, μπορώ να πάω μόνος μου;»

Παρακαλώ παρακαλώ! "

Ο πατέρας του περίμενε μια στιγμή και μετά είπε…

«Γιε μου, μπορείς να πας. Εδώ είναι τα πακέτα… αλλά να είστε προσεκτικος».

"Ευχαριστώ μπαμπά!"

Και με αυτό, ο γιος βγήκε στη βροχή. Ο 11χρονος πήγε σε όλους τους δρόμους της ενορίας στους πιστούς, μοιράζοντας τα πακέτα που έγιναν από τις δωρεές των ενοριτών.