Ἡ ἐπίσκεψη ἑνὸς Κόπτη στὸν π. Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο

Ἐπισκέφθηκε κάποτε τὸ Μοναστήρι που βρισκόταν και ο π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ένας Κόπτης Θεολόγος (οἱ Κόπτες εἶναι Μονοφυσίτες αἱρετικοὶ καταδικασμένοι ἀπὸ τὴν 4η Οἰκουμενικὴ σύνοδο). Στὴ συζήτηση, τὴν ὁποία εἶχε μὲ τὸν Γέροντα, αὐτὸς τοῦ εὐχήθηκε νὰ τὸν ὁδηγήσει ὁ Θεὸς στὴν Ὀρθοδοξία. Ἐπειδὴ ὅμως οἱ ἱεροὶ Κανόνες ἀπαγορεύουν τὴ συμπροσευχὴ μὲ αἱρετικούς, ὁ Γέροντας δὲν τοῦ ἐπέτρεψε νὰ παρακολουθεῖ τὶς Ἀκολουθίες ἀπὸ τὸν Ναό, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ἀρχονταρίκι, τὸ ὁποῖο βρίσκεται δίπλα σ’ αὐτόν. Θυμᾶμαι, ἀναφέρει ὁ διασώσας τὸ περιστατικό, ὅτι μεταξὺ ἄλλων εἶπε:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Εἶναι οἱ κόπτες μάρτυρες ἅγιοι;

 ΑΠΑΝΤΗΣΗ: 

Ὁ καλός Θεός ξέρει σαφῶς τί θά κάνει μέ τόν κάθε ἄνθρωπο χωριστά. Ἄν θά βρεθεῖ στόν Παράδεισο ἤ στήν κόλαση, ἀνήκει στήν δική Του κρίση.

Ἡ Ὀρθόδοξη ἐκκλησία μας ὅμως δέν μπορεῖ νά θεωρήσει ὡς μάρτυρες ΜΗ ὀρθοδόξους καί πολύ περισσότερο νά τούς κατατάξει καί στό ἁγιολόγιό της. Τότε θά πρέπει καί παπικούς πού βρίσκουν τέτοιο θάνατο, ὅπως οἱ κόπτες, νά τούς ἁγιοκατατάσσουμε.

Βέβαια, δέν ξεχνᾶμε ὅτι ἕνας ἀπό τούς 40 Μάρτυρες τῆς λίμνης τῆς Σεβαστείας ἦταν ἀπό τούς Δημίους, ὁ ὁποῖος βλέποντας τό ζῆλο τῶν 39, καί τή λιγοψυχία τοῦ ἑνός πού βγῆκε ἀπό τήν λίμνη, πίστεψε καί ἔτρεξε μέσα στή λίμνη νά ὁμολογήσει τόν Χριστό. Αὐτός συνεορτάζεται - χωρίς νά εἶναι βαπτισμένος.Προφανῶς ἁγιοκατατάχτηκε γιατί συμμαρτύρησε μέ Ὀρθοδόξους καί τό μαρτύριο αὐτό τοῦ αἵματος πῆρε τή θέση τοῦ βαπτίσματος.

Πειραιῶς Σεραφείμ: «Κατά τήν Ἁγιοπατερική Παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὁ Μονοφυσιτισμός δέν εἶναι «Ἐκκλησία», ἀλλά αἵρεσις, ἀναίρεσις καί πλήρης διαστροφή τῆς ἀληθείας»

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ 

 

Ἀκολουθεῖ ἡ ἐπιστολή τήν ὁποίαν ἀπέστειλε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ στόν Κόπτη Πατριάρχη Θεόδωρο τόν Β΄ μέ ἀφορμή τήν ἐπίσημη ἐπίσκεψι Του στήν Ἑλλάδα, πού μετεφράσθη εἰς τήν κοπτικήν καί ἀραβικήν γλῶσσαν. 

 

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 9ῃ Ἰανουαρίου 2017 

 

Τῶ ἐκλαμπροτάτω κ. Θεοδώρῳ Β΄, (Tawadros II) ἀρχηγῷ τῆς Κοπτικῆς Κοινότητος εἰς Κάϊρον Αἰγύπτου. 

 

Ἐκλαμπρότατε, μετά τοῦ προσήκοντος σεβασμοῦ καί εἰλικρινοῦς ἀγάπης, 

Σᾶς ἀποστέλλουμε τήν παρούσα Ἐπισκοπική ἐπιστολή μας, ὁ σκοπός τῆς ὁποῖας δέν προέρχεται ἀπό κανένα ἄλλο ἰδιοτελές κίνητρο, παρά μόνο ἀπό καθαρή, ἄδολη καί ἀνιδιοτελῆ χριστιανική ἀγάπη, ἀπό χριστιανικό καθῆκον, ἀπό ἐντολή ἐπιβεβλημένη ἀπό τον Σωτῆρα μας Χριστό, ὁ ὁποῖος «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν»[1], καί τέλος...

ἀπό θερμή καί σφοδρή ἐπιθυμία γιά τήν σωτηρία Σας. Γι’ αυτό θεωροῦμε καθῆκον μας ἱερό καί ἐπιβεβλημένο, ὡς ἔσχατο μέλος τοῦ Παναγίου καί Παναχράντου Σώματος τοῦ Χριστοῦ καί δή ὡς Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, ὁ ὁποῖος ὑπαγόμαστε τόσο στήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἁγιωτάτης καί Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία εἶναι ἡ Ἀνωτάτη Ἐκκλησιαστική μας Ἀρχή, ὅσο καί στήν καθόλου καί Ἀδιαίρετο Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία, νά φροντίσουμε παντί σθένει νά Σᾶς ἐπαναφέρουμε στήν Μητέρα Καθολική Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία, ἀπό τήν ὁποῖα ἀποχωρήσατε καί ἀποκοπήκατε, ἔργο τό ὁποῖο ἐλπίζουμε, συνεργούσης τῆς ἀκτίστου Θείας Χάριτος τοῦ Κυρίου, νά κατορθωθεῖ. Τό ἱερό αὐτό χρέος τῆς ἐπιστροφῆς τῶν αἱρετικῶν στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει βεβαίως ἱεροκανονικό ἔρεισμα καί βάση καί στηρίζεται στούς 131ο, 132ο καί 133ο Ἱερούς Κανόνες τῆς ἐν Καρθαγένῃ Τοπικῆς Συνόδου (418 ἤ 419 μ.Χ.)[2].

Θεολογικαί παρατηρήσεις ἐπί τεσσάρων εἰσηγήσεων τοῦ Μητροπολίτου Δαμιέττης κ. Bishoy περί τῶν κοινῶν δηλώσεων τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου Ὀρθοδόξων καί Ἀντιχαλκηδονίων. Μέρος Β'

Θεολογικαί παρατηρήσεις ἐπί τεσσάρων εἰσηγήσεων τοῦ Μητροπολίτου Δαμιέττης κ. Bishoy περί τῶν κοινῶν δηλώσεων τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου Ὀρθοδόξων καί Ἀντιχαλκηδονίων

Μέρος Β'

Πονοῦμεν διά τήν διαιώνισιν τοῦ μεγάλου ἀντιχαλκηδονίου σχίσματος, ἀλλά ταυτοχρόνως ἀγωνιοῦμεν διά τήν ὁμολογίαν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἐν τῇ ὁποίᾳ ἔχομεν τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας. Διά τόν λόγον αὐτόν ἐμελετήσαμεν τάς εἰσηγήσεις μετά πάσης δυνατῆς προσοχῆς καί ἐγράψαμεν μέ πνεῦμα ἀγάπης ἀλλά καί εἰλικρινείας.
Ἀπεστείλαμεν δέ τάς κατωτέρω σκέψεις μας εἰς τόν Μητροπολίτην κ. Bishoy, μέ σκοπόν:

Τό θεολογικό περιεχόμενο τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. (Μέρος Α΄). Κωνσταντῖνος Μαυρομουστακάκης θεολόγος

Το θεολογικό περιεχόμενο της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου (Μέρος Α΄)

Το κείμενο σε ελληνικά, και μεταφρασμένο σε αραβικά από τον Πρωτ. π. Αθανάσιο Χενείν

Κωνσταντίνος Μαυρομουστακάκης θεολόγος

        «Η σπουδαιότητα και αναγκαιότητα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου ενυπάρχει στα εξής σημεία :

πρώτον, επισήμως απεκήρυξε την Σύνοδο του Διοσκούρου στην Έφεσο και απέκοψε αυτήν από τον σύνδεσμο των Οικουμενικών Συνόδων, αφού ανέδειξε αυτές ανεπίληπτες,

δεύτερον, διελεύκανε και καθόρισε τη σχέση των δύο φύσεων του Χριστού, αφού χειρίστηκε το πηδάλιο του σκάφους της Ορθοδοξίας  με σοφία ανάμεσα στους σκοπέλους του Νεστοριανισμού και του Ευτυχιανισμού,

τρίτον, δίκασε και καταδίκασε τον Διόσκουρον και τον Ευτυχή και κατέκρινε την αίρεση αυτών,

τέταρτον, κατέκρινε τον Νεστόριο και επικύρωσε τις αποφάσεις των προηγούμενων Ιερών Συνόδων,

πέμπτον, συνέταξε Όρο πίστεως μέσω του οποίου τέθηκε τέλος στις συζητήσεις .

και έκτον, δικαίωσε τους Επισκόπους που είχαν αδικηθεί στη Σύνοδο της Εφέσου.

Ἡ Δ΄Οἰκουμενική Σύνοδος (451). Τό οἰκοδόμημα τῆς Χριστολογίας. (Μέρος Α΄ σελ.451-453). Στυλιανοῦ Γ. Παπαδοπούλου. خلقدونية أساس الخرستولوجية

Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451). Το οικοδόμημα της Χριστολογίας.  Μέρος Α΄(Σελ.451-453)

خلقدونية أساس الخرستولوجية

Στυλιανού Γ. Παπαδοπούλου Ομοτίμου Καθηγητού του Τμήματος Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
 Μεταφορά στο διαδίκτυο Κων/νος Μαυρομουστακάκης θεολόγος.  Μετάφραση κειμένου στα Αραβικά π. Αθανάσιος Χενείν  Δημοσιεύτηκε από τις "Αναβάσεις"

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η Δ΄Οικουμενική Σύνοδος (451) αποτελεί μέγα θεολογικοδογματικό γεγονός της Εκκλησίας, διότι έθεσε το στέρεο και απαραβίαστο πλέον θεμέλιο της Χριστολογίας. Πρόκειται για επίτευγμα, το οποίο προετοίμαζαν αγωνιωδώς μείζονες και ελάσσονες θεολόγοι Πατέρες, τουλάχιστον επί ένα αιώνα. 

Η ριζικότητα, όμως και η αυθεντικότητα της αλήθειας του δογματικού Όρου της Συνόδου προκάλεσαν τριγμούς και θλιβερές διασπάσεις του εκκλησιαστικού σώματος, όπως είχε συμβεί και με την Α΄Οικουμενική Σύνοδο (325), ένεκα της ριζικότητας ακριβώς που είχε η ομολογία της ομοουσιότητας του Υιού προς τον Θεό Πατέρα.

Μεθοδεύουν τήν ἕνωσιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά τῶν αἱρετικῶν Μονοφυσιτῶν

Μεθοδεύουν τήν ἕνωσιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά τῶν αἱρετικῶν Μονοφυσιτῶν

Ἀποκαλύψεις ἱερομονάχου Λουκά τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους.

Ἡ ἕνωσις ὅμως προϋποθέτει τὴν παραίτησιν τῶν Μονοφυσιτῶν ἀπὸ τὴν αἵρεσίν των, συμφώνως πρὸς τὴν ὁποίαν ὁ Χριστὸς ἔχει μίαν φύσιν, καὶ τὴν ἀναγνώρισιν τῶν Οἰκ. Συνόδων καὶ ἰδιαιτέρως τῆς ΣΤ´, «ἡ ὁποία ἀπεφάσισεν ὅτι ὁ Χριστὸς ἔχει δύο φύσεις».
Θὰ παραιτηθοῦν οἱ Μονοφυσῖται ἀπὸ τὴν ἀπὸ αἰώνων αἵρεσίν των ἢ θὰ καταφρονηθοῦν αἱ ἀποφάσεις τῆς ΣΤ´ Οἰκ. Συνόδου, ὡς συμβαίνει μὲ τὴν καταφρόνησιν τῶν Ἱ. Κανόνων διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν τῆς ἑνώσεως μετὰ τῶν Παπικῶν;

Αἱ ἀποκαλύψεις τοῦ ἱερομονάχου ὀφείλουν νὰ σημάνουν συναγερμὸν εἰς ὁλόκληρον τὸν πιστὸν Ὀρθόδοξον Λαὸν καὶ τὸν ἔντιμον κλῆρον καὶ νὰ ἀποστείλουν μήνυμα «τελεσίγραφον» πρὸς τὸ Φανάριον, τοὺς Οἰκουμενιστὰς Ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς φιλοενωτικοὺς θεολόγους.
Ἤδη τὸ ἔπραξεν ἡ Ὀρθόδοξος Χριστιανικὴ Ἀδελφότης «Ο ΣΩΤΗΡ», οἱ θεολόγοι τῆς ὁποίας κάνουν σοβαροτάτας ὑποδείξεις πρὸς τοὺς φιλοενωτικοὺς θεολόγους. Ἀλλὰ καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι Σεβ. Μητροπολῖται, ποὺ ἀνήκουν εἰς τὸ ἀντιοικουμενιστικὸν κίνημα ὀφείλουν νὰ ἐπαγρυπνοῦν, διότι εἰς τὴν συγκεκριμένην περίπτωσιν ἠμπορεῖ νὰ τεθῆ θέμα ἀμφισβητήσεως τῆς Στ´ Οἰκ. Συνόδου ὑπὸ τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἀρχιερέων καὶ Θεολόγων.

Πατήρ Ἀθανάσιος Χενείν. Ἡ θαυμαστή μεταστροφή στήν Ὀρθοδοξία τοῦ προϊσταμένου τῶν Κοπτῶν Ἀθηνῶν

 

Σε ένα τόσο θαυμαστό γεγονός είναι καλύτερα αντί προλόγου δικού μας να μιλήσει ο ίδιος ο π. Αθανάσιος με τα δικά του λόγια, γι΄αυτή την ευλογημένη μεταστροφή στην όντως Ζωή, την Αλήθεια, που υπάρχει μόνο στην Μία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία μας, την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Δοξάζουμε τον Θεό για τα θαυμαστά έργα του και ευχόμαστε στον π. Αθανάσιο, δια πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου και πάντων των Αγίων, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός να ευλογεί και να ελεεί και να στηρίζει τον ίδιο και την οικογένειά του.
Επίσης τον ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη του και τα κείμενα που μας απέστειλε, τα οποία και θα δημοσιεύσουμε σιγά-σιγά και στα Ελληνικά, και στα Αραβικά,  προς ωφέλεια ψυχών και δόξαν Κυρίου.

________________________________________

Πατήρ Αθανάσιος Χενείν. Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία