«Μοναχὴ Θεοτέκνη καὶ Μονὴ Μεγάλου Μετεώρου: Ἱστορία, Μνήμη καὶ Παρακαταθήκη»

«Μοναχή Θεοτέκνη και Μονή Μεγάλου Μετεώρου: Ιστορία, Μνήμη και Παρακαταθήκη»

Γεώργιος Αποστολάκης, αντιπρόεδρος ΑΠ ε.τ.

Με ιδιαίτερη συγκίνηση και βαθύ αίσθημα ευγνωμοσύνης καταθέτω αυτές τις γραμμές με αφορμή την έκδοση του νέου βιβλίου της λογίας μοναχής Θεοτέκνης, μέλους της αδελφότητας της Ιεράς Μονής Αγίου Στεφάνου Μετεώρων. Το έργο αυτό, τέταρτος και τελευταίος τόμος της μνημειώδους σειράς «Το πέτρινο δάσος», αφιερωμένος στη Μονή Αγίου και Μεγάλου Μετεώρου, δεν αποτελεί απλώς μία ακόμη επιστημονική συμβολή, αλλά ένα έργο ζωής, καρπός μακράς έρευνας, προσευχής και πνευματικής ωρίμανσης.

Σε έναν καιρό όπου η ιστορική μνήμη συχνά αποσπασματοποιείται και η παράδοση αντιμετωπίζεται είτε επιφανειακά είτε εργαλειακά, η μοναχή Θεοτέκνη προσφέρει ένα έργο σπάνιας πληρότητας και ακρίβειας. Οι επτακόσιες σελίδες του τόμου αυτού δεν είναι απλώς συσσώρευση πληροφοριών· είναι μια οργανική σύνθεση ιστορίας, θεολογίας, φιλολογίας και βιωματικής γνώσης του μοναστικού πολιτισμού των Αγίων Μετεώρων. Οι πηγές που αξιοποιούνται, πολλές εκ των οποίων δυσπρόσιτες ή παραγνωρισμένες, φωτίζουν πτυχές της ιστορίας της Μονής του Μεγάλου Μετεώρου με τρόπο πρωτότυπο και τεκμηριωμένο, καθιστώντας το βιβλίο σημείο αναφοράς για κάθε μελλοντική μελέτη.

Οἱ ὅσιοι Νεκτάριος καὶ Θεοφάνης, κτίτορες τῆς Μονῆς Βαρλαὰμ τῶν Μετεώρων

Η ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΔΩ

Οι όσιοι Νεκτάριος και Θεοφάνης ήσαν αδέλφια από την ευγενή και ισχυρή οικογένεια των Αψαράδων των Ιωαννίνων. Αφού έλαβαν εξαιρετική μόρφωση, απαρνήθηκαν τις χίμαιρες και την ψευδή δόξα του κόσμου τούτου και έγιναν μοναχοί υπό την καθοδήγηση ενός αγίου γέροντα, ονόματι Σάββα [3 Φεβρ.], στο νησί της λίμνης των Ιωαννίνων. Αυτός τους κατάρτισε στις αρχές της ασκητικής πολιτείας και για όλον τον υπόλοιπο βίο τους εφάρμοσαν βιοτή αυστηρή και ξένη προς κάθε ανάπαυση της σαρκός: δεν γεύονταν ποτέ λάδι, έτρωγαν συχνά μία φορά κάθε δύο ημέρες και ο Θεοφάνης έφερε μέχρι τον θάνατό του βαρειές αλυσίδες γύρω στο σώμα του.

Όταν εκοιμήθη ο γέροντάς τους, μετά από δέκα χρόνια, οι δύο αδελφοί που είχαν χειροτονηθεί πρεσβύτεροι, αλλά αισθάνονταν ορφανοί, μετέβησαν στο Άγιον Όρος, στην ιερά Μονή Διονυσίου, ονομαστή για την αυστηρότητά της, προκειμένου να λάβουν την συμβουλή του αγίου πατριάρχου Νήφωνος [11 Αυγ.]. Εκείνος τους συνέστησε να επιστρέψουν στο ερημητήριό τους, για να ζήσουν σύμφωνα με τις διδαχές του Γέροντά τους. Επιστρέφοντας, όμως, ανακάλυψαν ότι οι λαϊκοί κτήτορες του μονυδρίου απαιτούσαν την πληρωμή δικαιωμάτων ιδιοκτησίας.

Επιθυμώντας να διαφυλάξουν την ησυχία τους και να αποφύγουν τις στρεψοδικίες, οι δύο αδελφοί προτίμησαν να παραιτηθούν από τα νόμιμα δικαιώματά τους και αναχώρησαν για να κτίσουν ένα νέο ασκητήριο, στο εσωτερικό του νησιού, όπου ανήγειραν αργότερα δύο ναούς, τον ένα αφιερωμένο στον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον άλλο στον άγιο Νικόλαο (1507), κοντά στους οποίους ήλθαν να εγκαταβιώσουν οι τρεις αδελφές τους, καθώς και οι γονείς τους, για να διάγουν κι εκείνοι τον ισάγγελο βίο.

Τά ἄφθαρτα χέρια τῶν κτητόρων τῆς Μονῆς Βαρλαάμ, στά Μετέρωρα

ΤΑ ΆΦΘΑΡΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΚΤΗΤΟΡΩΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΒΑΡΛΑΑΜ, ΣΤΑ ΜΕΤΕΩΡΑ

Πρόκειται,από δεξιά, για το δεξί χέρι του Οσίου Νεκταρίου και το αριστερό χέρι του Οσίου Θεοφάνους με άφθαρτο το δέρμα επί των αγίων οστών τους και φυλάσσονται στη Ιερά Μονή Βαρλαάμ στα Μετέωρα της οποίας είναι Κτήτορες.

Οι Άγιοι αυτάδελφοι ιερομόναχοι Νεκτάριος και Θεοφάνης ήταν γέννημα και θρέμμα του αρχοντικού οίκου των Αψαράδων στα Ιωάννινα και αρχικά το επώνυμο τους ξεκίνησε ως Οψαράς και σημαίνει τον ιχθυοπώλη, από το όψον – οψάριον – ψάρι.

Γεννήθηκαν στα Ιωάννινα κατά τα τέλη του 15ου αιώνα και οι ίδιοι ξεκινούν την αυτοβιογραφία τους από την στιγμή που αφιερώθηκαν στον Θεό, χωρίς να κάνουν καμία απολύτως μνεία για την αρχοντική καταγωγή τους, την ανατροφή, την μόρφωση ή ακόμη και την περιουσία τους.

Οι γονείς τους και οι τρεις αδελφές τους ενδύθηκαν και αυτοί το μοναχικό σχήμα και κατοικούσαν σε κάποιο κελλί κοντά στο χωριό του νησιού ενώ το όνομα της τρίτης αδελφής των Οσίων, πιθανότατα να είναι Μαγδαληνή.

Οι δύο αυτοί αδελφοί, Νεκτάριος και Θεοφάνης, οι Αψαράδες, έλαβαν μια αξιόλογη για την εποχή τους παιδεία στην περίφημη μονή των Φιλανθρωπηνών επί ηγουμένου Μακαρίου Φιλανθρωπηνού, όμως τα πλούτη, η δόξα, η ικανή μόρφωση στάθηκαν αδύνατα να νικήσουν την θεϊκή τους αγάπη.

Σε πολύ νεαρή ηλικία, κατέφυγαν στον μοναχισμό ξεκινώντας από τα Γιάννενα περιεβλήθησαν κατά το 1495 από κάποιον Όσιο γέροντα, Σάββα που έμειναν κοντά του δέκα ολόκληρα χρόνια, στο ασκητήριο του Τιμίου Προδρόμου της νήσου των Ιωαννίνων μέχρι την κοίμησή του, στις 9 Απριλίου 1505.

Μετά την κοίμηση του πνευματικού τους πατέρα πήγαν στο Αγιο όρος και εκεί έγιναν δεκτοί από τον πρώην Οικουμενικό Πατριάρχη Νήφωνα Β’, ο οποίος μόναζε στη μονή Διονυσίου μετά από την Τρίτη εκλογή του το 1502.

Κατά το διάστημα της σύντομης παραμονής τους στη μονή Διονυσίου ζήτησαν και έλαβαν από τον Πατριάρχη Νήφωνα, «όρο και κανόνα μοναχικής καταστάσεως» ενώ γύρισαν στο κελλί τους, στο νησί των Ιωαννίνων μετά από προτροπή του όμως το βρήκαν κατειλημμένο από κάποιους κοσμικούς και κατέφυγαν στα ενδότερα μέρη του νησιού.

Τά ''Μετέωρα'' κατά τή διάρκεια χιονομπόρας

Τα ''Μετέωρα'' κατά τη διάρκεια χιονομπόρας

Παύλος Ξανθίδης

https://proskynitis.blogspot.com/2023/02/blog-post_88.html

π. Θεοφάνης Βαρλααμίτης .῾Ο εὐλαβής, ἐνάρετος καί φιλακόλουθος μοναχός

π. Θεοφάνης Βαρλααμίτης

῾Ο εὐλαβής, ἐνάρετος καί φιλακόλουθος μοναχός

τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

Πέρασαν κιόλας σαράντα μέρες ἀπό τήν ἡμέρα πού κάλεσε κοντά Του ὁ Θεός, τόν μοναχό π. Θεοφάνη, γιά νά τόν ἀναπαύσει ἀπό τούς κόπους τῆς ζωῆς αὐτῆς. ῏Ηταν Μεγάλη Παρασκευή, ἡ πιό «θλιμμένη» μέρα τοῦ χρόνου, ἡμέρα κατά τήν ὁποία κορυφώνεται τό Θεῖο Δρᾶμα τῶν Παθῶν τοῦ Χριστοῦ καί γίνεται ἡ Σταύρωσή καί στή συνέχεια ἡ ̉Αποκαθήλωση καί ἡ ταφή τοῦ Κυρίου μας. Τήν ἡμέρα αὐτή κάλεσε κοντά Του ὁ Δημιουργός τοῦ κόσμου τόν ἀδελφό τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Βαρλαάμ ῾Αγίων Μετεώρων, π. Θεοφάνη. ῾Η εἴδηση, ὅτι κοιμήθηκε ὁ π. Θεοφάνης διαδόθηκε ἀστραπιαία μεταξύ τῶν φίλων τῆς μοναχικῆς πολιτείας τῶν ῾Αγίων Μετεώρων καί ὅλοι βαθιά λυπημένοι ἀνέβηκαν στό στύλο τοῦ Βαρλαάμ γιά νά δώσουν τόν τελευταῖο ἀσπασμό καί νά ἀποχαιρετήσουν τόν πολυσέβαστο μοναχό Θεοφάνη.

῾Ο π. Θεοφάνης εἶδε τό φῶς τῆς ἡμέρας στό μικρό μέν ἀλλά πανέμορφο χωριό τῆς Κοζάνης, Κλῆμα. Οἱ γονεῖς του ἦταν εὐσεβεῖς καί πιστά μέλη τῆς ̉Εκκλησίας. Τήν εὐσέβεια καί τήν πίστη τους στό Θεό προσπάθησαν νά τή μεταδώσουν καί στά παιδιά τους κι αὐτό τό πέτυχαν. ̉Απόδειξη ὅτι ἕνας ἀπό τούς γιούς τους ἔγινε μοναχός, ὁ π. Θεοφάνης, καί μία ἀπό τίς κόρες τους ἔγινε μοναχή, ἡ ἡγουμένη τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Παναγία ̉Εξακουστή Μάλλων ῾Ιεράπετρας, Μοναχή ̉Ολυμπιάδα.

Ἱερά Μονή Ἁγίου Στεφάνου: Τό ξακουστό μοναστήρι τῶν Μετεώρων

Η Μονή του Αγίου Στεφάνου, την οποία παλαιά παράδοση συνδέει με τον γυναικείο μοναχισμό, λειτουργεί από το 1961 ως γυναικείο μοναστήρι με πολυμελή και δραστήρια αδελφότητα, η οποία, 

παράλληλα με το πλούσιο και υψηλής στάθμης πνευματικό και πολυσχιδές φιλανθρωπικό της έργο, έχει να επιδείξει και αξιοθαύμαστο ανακαινιστικό και οικοδομικό έργο, με απόλυτο σεβασμό πάντοτε προς τους παραδοσιακούς αρχικούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς των κτισμάτων της.

Η Μο­νή του Α­γί­ου Στε­φά­νου βρί­σκε­ται στο νο­τι­ο­α­να­το­λι­κό ά­κρο της συ­στά­δας των με­τε­ω­ρι­κών βρά­χων, α­κρι­βώς πά­νω α­πό την Κα­λαμ­πά­κα, και εί­ναι το μό­νο μο­να­στή­ρι που ε­πι­σκέ­πτε­ται κα­νείς χω­ρίς να α­νε­βεί σκα­λιά, για­τί η προ­σπέ­λα­ση σ’ αυ­τό γί­νε­ται με μι­κρή γέ­φυ­ρα.

Η θέ­α α­πό τον ε­ξώ­στη της μο­νής εί­ναι μα­γευ­τι­κή. Στα πό­δια του βρά­χου α­πλώ­νε­ται η πό­λη της Κα­λαμ­πά­κας, με τον πο­τα­μό Πη­νει­ό πιο πέ­ρα στο βά­θος.

Η ιστορία των πρώτων χρόνων του μοναστηριού χάνεται στα βάθη των αιώνων και καλύπτεται από παραδόσεις. Οι πρώτες μαρτυρίες ανάγουν την ίδρυσή του στο τέλος του 12ου αι., γύρω στα 1191-1192. Πιθανότατα ο πρώτος όσιος ερημίτης που κατοίκησε σε κάποια σπηλιά του βράχου λεγόταν Ιερεμίας. Εξακριβωμένες όμως μαρτυρίες υπάρχουν από τον 14ο αι. και μετά, στις οποίες ο ‘Aγιος Στέφανος μνημονεύεται ως οργανωμένο κοινόβιο. Έτσι βέβαιοι κτίτορες του μοναστηριού αναφέρονται: πρώτος ο αρχιμανδρίτης όσιος Αντώνιος (πρώτο μισό του 15ου αι.), γιος Σέρβου ηγεμόνα και συγγενής από μητέρα με τη βυζαντινή οικογένεια των Καντακουζηνών, και δεύτερος ο ιερομόναχος όσιος Φιλόθεος από το Ρίζωμα Τρικάλων (μέσα του16ου αι.).

Ο όσιος Φιλόθεος γύρω στα 1545 ξανάκτισε το παλιό μικρό καθολικό της μονής, τον ναό του Αγίου Στεφάνου. Έκτισε επίσης κελιά για τους μοναχούς και άλλα χρήσιμα οικοδομήματα. Στη διαδρομή της ιστορίας του το μοναστήρι δέχθηκε την υψηλή προστασία και τη βοήθεια ευγενών του Βυζαντίου, των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών και του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κων/πολης. Στα 1798 κτίστηκε το σημερινό επιβλητικό καθολικό προς τιμήν του Αγίου Χαραλάμπους, επί ηγουμένου της μονής Αμβροσίου. Όμως δυσμενή γεγονότα των πρώτων 50 χρόνων του 20ουαι. οδήγησαν το μοναστήρι σε οριστική σχεδόν διάλυση. Από το 1961 έγινε γυναικείο και άρχισε έτσι μια νέα λαμπρή περίοδος γι’ αυτό.

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ (ΡΟΥΣΑΝΟΥ)ΜΕΤΕΩΡΩΝ

Η Ἱερὰ Μονὴ Ρουσάνου - Ἁγίας Βαρβάρας βρίσκεται στὰ Ἅγια Μετέωρα, δίπλα στὸ δυτικὸ δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ ἀπὸ τὴν Καλαμπάκα καὶ τὸ Καστράκι πρὸς τὰ μοναστήρια τῶν Μετεώρων. Εἶναι κτισμένη πάνω σ’ ἕναν κατακόρυφο βράχο ἑξήντα περίπου μέτρων, σὲ ὑψόμετρο 484 μέτρων ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τῆς θάλασσας. Ὁλόκληρο τὸ πλάτωμα τῆς κορυφῆς του (500μ2) καλύπτεται ἀπὸ τὸ κτηριακὸ συγκρότημά της, ποὺ φαντάζει σὰν φυσικὴ ἀπόληξη, δένοντας τὰ ποικίλα φυσικὰ καὶ δομημένα συστατικὰ σ’ ἕνα ἁρμονικὸ σύνολο.

Τριγύρω της τὸ πέτρινο δάσος τῶν Μετεώρων μὲ τὶς ἱερὲς μονές. Ἀπέναντί της πρὸς βορρᾶ βρίσκεται ἡ μονὴ Βαρλαὰμ καὶ πίσω ἀπʼ αὐτὴν ἡ μονὴ τοῦ Μεγάλου Μετεώρου. Πρὸς τὰ βορειοδυτικὰ ἡ μονὴ Ἁγίου Νικολάου Ἀναπαυσᾶ ἐνῶ πρὸς τὰ νοτιοανατολικὰ οἱ μονὲς τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ τοῦ Ἁγίου Στεφάνου.

Ὁ ἐπισκέπτης ἀπὸ τὸν βορεινὸ ἐξώστη τοῦ Ρουσάνου ἀντικρίζει τὶς ἐρειπωμένες μονὲς τοῦ Παντοκράτορος, τοῦ Προδρόμου καὶ τῆς Ἁγίας Μονῆς. Ἀπὸ τὸν νότο φαίνονται οἱ Φυλακὲς τῶν Μοναχῶν (Παναγία τῶν Φυλακῶν) στὸν γιγαντόλιθο μὲ τὴν ὀνομασία Στῦλος Σταγῶν, τὸ σύμπλεγμα βράχων Κουμαριές, Παλαιοκρανιὲς καὶ Λιανομόδια, καθὼς καὶ τὰ βράχια τῶν κατεστραμμένων σήμερα μονυδρίων Ἁγίου Εὐστρατίου καὶ Ταξιαρχῶν. Κοντά της ἐπίσης βρισκόταν καὶ τὸ μονύδριο τοῦ Καλλιστράτου καθὼς καὶ τὸ Κελλίον τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου, ποὺ ἡ ἀκριβὴς τοποθεσία τους εἶναι ἀβέβαιη, ἐνῶ στὰ ἀνατολικά της δεσπόζει ὁ βράχος τῆς Ψαροπέτρας μὲ τὴν ἐκπληκτικὴ θέα πρὸς ὅλο τὸ μετεωρικὸ τοπίο.

Ἡ φωτογραφία τῆς ἡμέρας

Ευλογημένα Μετέωρα!

https://paraklisi.blogspot.com/2018/10/blog-post_659.html

ΜΕΤΕΩΡΑ: Ἡ ἱστορία τῶν «κρεμαστῶν» μοναστηριῶν

 Τα έξι «κοσμήματα» του «δάσους των βράχων»

Στο κέντρο του Ελλαδικού χώρου η Θεσσαλία αποτέλεσε τόπο φιλόξενο και ελκυστικό σε εποχές που χάνονται στα βάθη της προϊστορίας. Ανάμεσα στην Πίνδο και τα Αντιχάσια, εκεί που ο Πηνειός εισβάλλει από τα στενά της Καλαμπάκας για να θρέψει την πεδιάδα της, υψώνονται οι κατακόρυφοι βράχοι των Μετεώρων.

Το «δάσος των βράχων» έχει γεωλογική ιστορία πολλών εκατομμυρίων ετών. Τον 11ο αι., σε αυτό το μοναδικό τοπίο με τους επιβλητικούς πέτρινους όγκους (κάποιοι από τους οποίους φθάνουν τα 400μ.), οι πρώτοι στυλίτες αναρριχήθηκαν στους βράχους και έκαναν ασκητικά κελιά στα κοιλώματά τους.

Στα τέλη του ίδιου αιώνα –αρχές του 12ου αι.- η σκήτη της Δούπιανης ή η σκήτη των Σταγών όπως είναι γνωστή, αποτέλεσε τον πυρήνα της πρώτης ασκητικής κοινότητας. Τους πρώτους αιώνες ο ηγούμενος της σκήτης είχε πνευματική και διοικητική δικαιοδοσία σε όλους τους ασκητές και ερημίτες της γύρω περιοχής. Από τα τέλη όμως του 13ου αι. στη Θεσσαλία άρχισαν οι συγκρούσεις και οι αγώνες κυριαρχίας διαφόρων δυνάμεων (Βυζαντινοί, Αλβανοί, Σέρβοι, Τούρκοι, Καταλανοί).

 

Μέσα σε αυτό το κλίμα αβεβαιότητας, ανασφάλειας και φόβου, πολλοί αναζήτησαν την ασκητική απομόνωση στους στύλους των Μετεώρων. Το 1367 ο μοναχός Νείλος, ο οποίος θεωρείται ο οργανωτής του μοναχισμού στα Μετέωρα, έγινε ο κτήτορας της ακατοίκητης σήμερα μονής της Υπαπαντής. Τα περισσότερα από τα 20 μοναστήρια που συγκροτούσαν τη «λιθόπολη» των Στάγων ανεγέρθηκαν τον 11ο αι.. Δύο αιώνες αργότερα πολλά από αυτά ανακαινίστηκαν ή ξανακτίστηκαν. Από τα μέσα όμως του 18ου αι. άρχισε η σταδιακή παρακμή των μονών. Τα μετόχια ερημώθηκαν, τα κτήματα έμειναν ακαλλιέργητα και τα χρέη των μοναστηριών έγιναν ασήκωτο βάρος.

 

ΟΙ ΜΟΝΕΣ ΤΩΝ ΜΕΤΕΩΡΩΝ

Στις ημέρες μας σώζονται και λειτουργούν έξι μονές:

2ήμερο προσκύνημα στά Μετέωρα ἀπό 29/12/2017 ἔως 30/12/2017

2ήμερο προσκύνημα στα Μετέωρα

Τιμή Συμμετοχής: 95 € 1ημέρα 29/12/2017 Παρασκευή : ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ – ΕΔΕΣΣΑ - ΜΕΤΕΩΡΑ (350 χιλ.) Αναχώρηση στις 06:00 το πρωί από τη Θεσσαλονίκη με προορισμό την Έδεσσα όπου θα τελεστεί Θεία Λειτουργία στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος. Συνεχίζουμε την πορεία μας για το μοναδικό στον κόσμο φυσικό θαύμα, τα Μετέωρα όπου φύση και άνθρωπος, σε πλήρη αρμονία, βρέθηκαν από κοινού να υμνήσουν το Θεό. Στους βράχους αυτούς των Μετεώρων κατέφυγαν ερημίτες από τον 11ο αι. Θα προσκυνήσουμε στην Ιερά Μονή του Αγίου Στεφάνου και του Μεγάλου Μετεώρου. Τακτοποίηση στο ξενοδοχείο και βραδινό. διανυκτέρευση στην Καλαμπάκα 2ημέρα 30/12/2017 Σάββατο: ΜΕΤΕΩΡΑ – ΕΔΕΣΣΑ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (350 χιλ.)

Ἐντυπωσιακός ὁ οὐρανός πάνω ἀπό τά Μετέωρα

http://omothimadon.gr/?p=40257

Ἅγια Μετέωρα – Ἱερά Μονή Βαρλαάμ

http://www.diakonima.gr/2015/01/17/%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AD%CF%89%CF%81%CE%B1-%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AE-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%BB%CE%B1%CE%AC%CE%BC/

Ἐρειπωμένα ναί, ξεχασμένα ὄχι!Μία ἀναφορά στίς Μετεωρίτικες μονές τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων

Του Γρηγόρη Γ. Καλύβα

Τις μέρες αυτές που η Εκκλησία ενθυμείται και σεμνύνεται τους Πρωτοκορυφαίους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο αλλά και όλους τους Αποστόλους, είναι μια ευκαιρία να αναφερθούμε στα ερειπωμένα μοναστήρια και στα μονύδρια της Ισάγγελης Μετεωρίτικης Πολιτείας που αναφέρονται στη μνήμη των Αγίων Αποστόλων.

Στην αναφορά μας αυτή παίρνουμε την άδεια και την ευλογία της Αγιοστεφανίτισσας Μοναχής Θεοτέκνης, συγγραφέως του σημαντικότατου πονήματος «Ιερά ασκητήρια – το πέτρινο δάσος, τόμος α’», να χρησιμοποιήσουμε την αναφορά της κάνοντας ένα νοερό ταξίδι στα ερειπωμένα, αλλά όχι και ξεχασμένα, μοναστήρια που αναφέρονται στους Αγίους Αποστόλους.

Και το κάνουμε αυτό ακριβώς γιατί πιστεύουμε πως οφείλουμε, ως κοινωνία που ζούμε υπό την σκιά των ιερών αυτών βράχων αλλά  και υπό την  σκέπη των Οσίων Μετεωριτών Πατέρων, να μαθαίνουμε και κυρίως να μελετούμε την ιστορική, πνευματική και αρχιτεκτονική κληρονομιά των Αγίων Μετεώρων.

Ὁ ἁγιομετεωρίτικος μοναχισμός ζωογονεῖ τίς ψυχές καί τόν τόπο μας!!!

Άρθρο
του Αρ­χιμ. Α­θα­να­σί­ου Α­να­στα­σί­ου
Προηγουμένου της Ι­ε­ράς Μο­νής Με­γά­λου Με­τε­ώ­ρου

Το μο­να­στι­κό κέν­τρο των Α­γί­ων Με­τε­ώ­ρων — η μα­κραί­ω­νη ι­στο­ρί­α και ο πο­λι­τι­σμός του, η δι­α­χρο­νι­κή πα­ρου­σί­α και προ­σφο­ρά του, η σύγ­χρο­νη μαρ­τυ­ρί­α και προ­ο­πτι­κή του — έ­χει α­πο­τε­λέ­σει το αν­τι­κεί­με­νο ε­ρευ­νών, α­να­λύ­σε­ων, με­λε­τών, πα­ρου­σι­ά­σε­ων α­πό πολ­λούς και α­ξι­ό­λο­γους ε­πι­στή­μο­νες ει­δι­κούς και δη­μο­σι­ο­γρά­φους, που έ­χουν α­πο­τυ­πώ­σει εμ­πε­ρι­στα­τω­μέ­να και ε­πι­με­λώς την σύν­θε­τη ι­στο­ρι­κή του πο­ρεί­α και πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.
Με την χά­ρη του Θε­ού προ­βαί­νου­με στην προ­σω­πι­κή μας κα­τά­θε­ση, μί­α κα­τά­θε­ση καρ­διάς, βι­ώ­μα­τος και ο­ρα­μα­τι­σμού για τον τό­πο που α­γα­πή­σα­με υ­περ­βαλ­λόν­τως, που του δο­θή­κα­με και ταυ­τι­στή­κα­με μα­ζί του, που έ­γι­νε, ό­χι α­πλώς έ­να κομ­μά­τι του, αλ­λά ο ί­διος ο ε­αυ­τός μας. Για τον τό­πο που μας προ­σέ­φε­ρε τις εν­το­νό­τε­ρες και πλέ­ον συγ­κλο­νι­στι­κές προ­σω­πι­κές μας στιγ­μές, τις πλέ­ον ευ­ερ­γε­τι­κές και ζω­η­φό­ρες, πα­ρά τις δυ­σκο­λί­ες και τις αν­τι­ξο­ό­τη­τες. Για τον ι­ε­ρό τό­πο της με­τα­νοί­ας μας, του πνευ­μα­τι­κού μας α­γώ­να, της εκ­ζη­τή­σε­ως και της πα­ρου­σί­ας του Θε­ού, της α­κοι­μή­του σκέ­πης και φρον­τί­δος των Α­γί­ων μας, του πό­θου και της ελ­πί­δος της σω­τη­ρί­ας μας. Για τον α­γι­α­σμέ­νο τό­πο των α­να­χω­ρη­τών, των α­σκη­τών, των ε­ρα­στών του Θε­ού, των Ο­σί­ων Πα­τέ­ρων μας, που μας ά­φη­σαν την ι­ε­ρή πα­ρα­κα­τα­θή­κη τους, τον έν­θε­ο βί­ο τους και τα χα­ρι­τό­βρυ­τα λεί­ψα­νά τους για να μας εμ­πνέ­ουν, να μας κα­θο­δη­γούν, να μας προ­στα­τεύ­ουν και να μας κα­θα­γιά­ζουν.

Ἀρχιμ. Ἰσίδωρος, Καθηγ. Ἱ. Μ. Βαρλαάμ: Ὁ σύγχρονος Μετεωρίτικος Μοναχισμός ὡς μαρτυρία Χριστοῦ

Εισήγηση στο Πανελλήνιο Μοναστικό Συνέδριο

Ά­για Με­τέ­ω­ρα 12-14 Σε­πτεμ­βρί­ου 2000

 

Ό­ταν οι πρώ­τοι Α­γι­ο­με­τε­ω­ρί­τες α­σκη­τές έ­κτι­ζαν τις τα­πει­νές κα­λύ­βες τους στούς α­πό­κο­σμους βρά­χους η με­τέ­βαλ­λαν τις σκο­τει­νές σπη­λι­ές σε κατανυκτι­κούς να­ΐ­σκους, δεν θα εί­χαν πο­τέ φαν­τα­σθή ό­τι θε­με­λί­ω­ναν μια λαμ­πρή Μο­να­στι­κή πο­λι­τεί­α, που έ­μελ­λε να α­να­δεί­ξη χο­ρεί­α ο­σί­ων, να γί­νη ι­σχυ­ρός προ­μα­χώ­νας της Ορ­θο­δο­ξί­ας και του Ελ­λη­νι­σμού, να δι­α­λα­λη­θή στα πέ­ρα­τα της Οι­κου­μέ­νης και να προ­σελ­κύ­η ό­λο και πε­ρισ­σό­τε­ρους θαυμα­στές της α­πό κά­θε γω­νιά της γης. Κι ό­ταν οι ό­σιοι Κτί­το­ρες των Μονών μας οι­κο­δο­μού­σαν με ά­με­τρες θυ­σί­ες τα Πε­ρί­λαμ­πρα Κα­θο­λι­κά και τα ευ­τρέ­πι­ζαν με μο­να­δι­κές τοι­χο­γρα­φί­ες, ό­ταν δη­μι­ουρ­γού­σαν για τις ανάγ­κες των Α­δελ­φο­τή­των τους τα κα­λαί­σθη­τα κτι­ρια­κά συγ­κρο­τή­μα­τα η πλού­τι­ζαν τις μο­να­στη­ρια­κές βι­βλι­ο­θή­κες με α­νε­κτί­μη­τα χει­ρό­γρα­φα, ποι­ός θα μπο­ρού­σε να προ­σμε­τρή­ση το βά­ρος της κλη­ρο­νο­μιάς που θ' ά­φη­ναν; Μιας κλη­ρο­νο­μιάς που φέ­ρει έ­κτυ­πη τη σφρα­γί­δα της ο­λο­κλη­ρω­τι­κής αφοσι­ώ­σε­ώς τους στον Θε­ο και των ι­σο­βί­ων μό­χθων τους.

Οι πρώ­τες γρα­πτές μαρ­τυ­ρί­ες της ι­στο­ρί­ας των Α­γί­ων Με­τε­ώ­ρων ανάγονται στον εν­δέ­κα­το η κα­τ' άλ­λους στον δέ­κα­το αι­ώ­να, ε­πο­χή κα­τά την ο­ποί­α συγ­κρο­τεί­ται η Σκή­τη της Δού­πια­νης, με κέν­τρο Λα­τρεί­ας το μικρο Κυ­ρια­κό της, τον να­ο της Πα­να­γί­ας, που σώ­ζε­ται μέ­χρι και σή­με­ρα. Εξέ­χου­σα φυ­σι­ο­γνω­μί­α ο «Πρώ­τος» της Σκή­της Νεί­λος ο Θε­ο­φι­λής, κτί­ζει τον 14ο αι­ώ­να,  πλην της Δού­πια­νης, και άλ­λες τρεις Μο­νές.

Ντοκουμέντο: Τοιχογραφίες ἀρχαίων Ἑλλήνων συγγραφέων καὶ φιλοσόφων στὴν Ἱερὰ Μονὴ Μεγάλου Μετεώρου ἀποδεικνύουν τὴν ἑνότητα Ὀρθοδοξίας καὶ Ἑλληνισμοῦ

Ἀφιερώνεται σὲ πολλοὺς καὶ διάφορους, ποῦ προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν πῶς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ ἰδιαίτερα οἱ ἱερωμένοι καὶ μοναχοὶ μισοῦν τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν κλασικὴ ἀρχαιότητα.

Οἱ τοιχογραφίες βρίσκονται στὸν προαύλιο χῶρο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου. Εἰκονίζονται ὁ Σόλωνας, ἡ Σίβυλλα, ὁ Σωκράτης, ὁ Πυθαγόρας, ὁ Ὅμηρος, ὁ Θουκυδιδης, ὁ Ἀριστοτέλης, ὁ Πλάτωνας, ὁ Πλούταρχος καὶ δίπλα τους ὁ Ἅγιος Ἰουστίνος ὁ φιλόσοφος καὶ μάρτυρας τοῦ 2ου αἰνώνα μ.Χ. Ἀντίστοιχες τοιχογραφίες ὑπάρχουν σὲ πολλὲς Μονὲς τοῦ Ἁγίου Ὅρους (π.χ Βατοπαίδι, Μεγίστη Λαύρα) καθὼς καὶ σὲ Μονὲς στὸ νησάκι τῶν Ἰωαννίνων.

Δεῖτε περισσότερες φωτογραφίες...

Μετέωρα: Ἀπέρριψε τό ἔγγραφο τῆς 19ης Ἐφορίας Βυζαντινῶν Ἀρχαιοτήτων ἡ Δημοτική Κοινότητα Καλαμπάκας

Αναγνώστης μας, από  Καλαμπάκα  μας έστειλε το παρακάτω μήνυμα.

Αξιότιμοι κύριοι σας ενημερώνω για το μεγάλο θέμα που  προκύπτει στη Καλαμπάκα και στα Άγια Μετέωρα όπου (άκουσον άκουσον ) η δημοτική κοινότητα απορρίπτει την πρόταση της 19ης Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και χαρίζει ασυδοσία κινήσεων και ελευθεριών στον καθένα που θέλει να ασκήσει το χόμπι της (αναρρίχησης κλπ )σε αρχαιολογικό χώρο σε βάρος και της θρησκευτικής συνείδησης κάποιων άλλων που έθεσαν να φυλάγουν πνευματικές Θερμοπύλες .

Δηλαδή με λίγα λόγια εκεί που  ο Μοναχός ή η Μοναχή θα προσεύχεται ή θα κάνει τον κανόνα της ή θα ικετεύει τον θεό για όλους εμάς ,  από το πουθενά ο αναρριχητής θα κάνει την εμφάνιση του σαν τον φαντομά  , θα διασκεδάζει εκεί που χυθήκαν  και χύνονται δάκρυα μετανοίας  για όλη την οικουμένη,  εκεί που στους  ναούς και στα αρχονταρίκια ο καθένας μας ( ναι ο καθένας μας ακόμα κι αυτοί που κόπτονται για την ανάπτυξη του θρησκευτικού τουρισμού της περιοχής και τώρα γίνονται αρνητές καταπατόντας τους νόμους ) έχει αποθέσει τον πόνο του και περιμένει κι απ τους μοναχούς  την « μεσολάβηση»  στο Θεό .  

Φτάνει πια η θυσία των  ιερών και οσίων στο βωμό της ψηφοθηρίας και της φτηνής πολιτικής Δεν μένει λοιπόν στην επόμενη συνάντηση που θα έχουν να αποφασίσουν αγνοώντας νόμους και κανόνες και να χαράξουν τα μονοπάτια ανάβασης στον βράχο της Ακροπόλεως ΕΛΕΟΣ !!!!!!

Ακολουθεί σχετικό δημοσίευμα του stagonnews.gr 13/04/2014

Με αφορμή την απόφαση της Δημοτικής Κοινότητας για την πρόταση της 19ης Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων : «Των οικιών υμών εμπιπραμένων, υμείς άδετε»

του: Γρηγόρη Γ. Καλύβα 

Ο Αίσωπος διηγείται μια ιστορία :

3ήμερο προσκύνημα στά Μετέωρα καί Λίμνη Πλαστήρα ἀπό 22/04/2014 ἔως 24/04/2014

3ήμερο προσκύνημα στα Μετέωρα και Λίμνη Πλαστήρα από 22/04/2014 έως 24/04/2014
 
1η ημ 22/04/2014  Τρίτη: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ -  ΚΑΛΑΜΠΑΚΑ – ΛΙΜΝΗ ΠΛΑΣΤΗΡΑ (300 χιλ.)
Αναχώρηση στις 06:00 το πρωί από το άγαλμα Βενιζέλου στην Εγνατία. Καθοδόν προσκύνημα στην Ι.Ν. Αγίων Αναργύρων στο Πενταπλάτανο Γιαννιτσών. Στη συνέχεια αναχωρούμε για τα Μετέωρα στην Καλαμπάκα. Εκεί θα επισκεφθούμε το μοναδικό στον κόσμο φυσικό θαύμα, τα Μετέωρα όπου κτίση και αγιασμένοι άνθρωποι υμνούν και δοξάζουν το Θεό. Στους βράχους αυτούς των Μετεώρων κατέφυγαν ερημίτες από τον 11ο αι. Θα επισκεφθούμε μερικά από τα μοναστήρια που κατοικούνται σήμερα όπως το γυναικείο μοναστήρι του Αγ. Στεφάνου και την Ιερά Μονή Βαρλαάμ. Συνεχίζουμε με προσκύνημα στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Γκούρας κοντά στο χωριό Πύλη. Αναχώρηση για την λίμνη Πλαστήρα στο χωριό Νεοχώρι. Άφιξη, τακτοποίηση στο ξενοδοχείο και διανυκτέρευση.

1η διανυκτέρευση στην λίμνη Πλαστήρα