Αἶσχος. Μετέτρεψαν τὴν Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας Πορετσοῦ σὲ ξενῶνα.

Πριν λίγες ημέρες το ιστολόγιο έλαβε ένα μήνυμα θλίψης και αγανάκτησης πιστού σχετικά με την κατάσταση στην ιστορική Ιερά Μονή Πορετσού, η οποία ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Ηλείας. Το μήνυμα αφορούσε την μετατροπή της Ιεράς Μονής, που είναι αφιερωμένη στην Παναγία μας, «σε έναν χώρο εμπορευματοποιημένης φιλοξενίας».

Στην αρχή θεωρήσαμε ότι επρόκειτο για κακόβουλη φάρσα, καθότι μας ήταν αδύνατο να πιστεύσουμε ότι η Ορθόδοξη Ελλάδα ζήλεψε τους αιρετικούς της Δύσης, οι οποίοι μετατρέπουν τα μοναστήρια τους σε μπουτικ ξενοδοχεία [1]. Δεν μπορούσαμε να πιστεύσουμε ότι η Ορθόδοξη Ελλάδα, και μάλιστα πρόσωπα κοντά στην Εκκλησία, ακολουθούν παράλληλα βήματα με αυτά του Ερντογάν, ο οποίος επαίρεται για την μετατροπή της Αγιάς Σοφιάς σε τζαμί. [2]

Οι αιρετικοί όμως δέν βιώνουν την χάρη της αληθινής Εκκλησίας και γι’ αυτό εγκαταλείπουν τους ναούς και τα μοναστήρια τους, πολλά εκ των οποίων γίνονται στο τέλος μπαρ και ξενοδοχεία. Ο αλλόθρησκος Ερντογάν δεν γνωρίζει την άλήθεια της Ορθοδοξίας και βρωμίζει τον Ιερό Τόπο με τα δαιμόνια του ισλάμ. Οι Ορθόδοξοι όμως τί έχουν να πουν για να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους; Αν διαβάζουμε και φρίττουμε με τα καθέκαστα των αιρετικών και των αλλοθρήσκων, τί πρέπει να κάνουμε με τα καθέκαστα των αδελφών Ορθοδόξων; 

Η έμπονη καταγγελία που λάβαμε είναι η εξής: 

Ὁ Ναὸς λέγεται καὶ Θεόκτιστος ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ θαύματος

πηγή

Η Ιερά Μονή Κουδουμά εύστοχα ονομάστηκε με την έννοια της πνευματικής ακμής :« ως η τελευταία Λαύρα της Κρήτης»

Το πνευματικό έργο που συντελέστηκε σ΄αυτό το Μοναστήρι, κατά τα τέλη του 19ου αιώνος και στις αρχές του 20ού, ήταν κολοσσιαίο, λόγω της αγιότητος των αυταδέλφων Αγίων Πατέρων Παρθενίου και Ευμενίου !

Υπήρξαν άγιοι ασκητές που έφτασαν σε μεγάλα μέτρα αγιότητας πριν ακόμη κτιστεί το Μοναστήρι.

Το Άγιον Όρος της Κρήτης !Η αρχαιότερη μονήτης Νότιας Κρήτης !

Εβδομήντα τέσσερα χιλιόμετρα νότια του Ηρακλείου,στην «άκρα στ' Αστερούσια»,

κρυμμένη καλά από την κορυφή του Κόφινα και προστατευμένη από μια μαγική- ενίοτε και τρομακτική - διαδρομή είναι η Ιερά Μονή του Κουδουμά

Τί γίνεται μὲ τὴν Ι.Μ. Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ στὸ Θέρμο Αἰτωλοακαρνανίας;

Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης

Μέγα Δένδρο Θέρμου…

Σε αυτόν τον τόπο τον Άγιο γεννήθηκε το 1714 ο ισαπόστολος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Γνωστός και ως Πατροκοσμάς, ο προστάτης Άγιος των μαθητών και των γραμμάτων.

Ίδρυσε σχολεία στην πιο δύσκολη στιγμή του γένους ο Άγιος, ενώ στις Διδαχές του, απέτρεπε τη χρήση της Αρωμανικής και Αλβανικής γλώσσας και παρότρυνε τους γονείς να μάθουν στα παιδιά τους Ελληνικά.

Επέβαλε στους Έλληνες την εποχή εκείνη να δουλεύουν το Σάββατο και να κρατούν ως αργία την Κυριακή.

Με αυτή του η διδαχή έστρεψε και την Εβραϊκή κοινότητα εναντίον του.

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ήταν αγαπητός στον Αλή Πασά των Ιωαννίνων, ο οποίος τον συμβουλεύονταν και τον σέβονταν πολύ.

Αλλά και οι Αλβανοί αποκαλούσαν τον Άγιο «Τζιομπάν Μπαμπά», Μεγάλον Αφέντην.

Στις 24 Αυγούστου 1779 ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός εκτελέστηκε από τους Οθωμανούς με απαγχονισμό στην περιοχή της Κορυτσάς, της σημερινής Αλβανίας.

Η επίσημη εκδοχή αναφέρει ως αιτία πως εκτελέστηκε ως «προδότης» από τις οθωμανικές αρχές, λόγω της δράσης του ως ιεραπόστολου και του εθνικού και θρησκευτικού του έργου που ενοχλούσε την οθωμανική διοίκηση. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες εκδοχές που υποστηρίζουν ότι η εκτέλεση έγινε με υποκίνηση τοπικών αρχόντων που φοβήθηκαν την επιρροή του στον πληθυσμό.

Ἡ θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας Πέτρας Ὀλύμπου

Η ιστορική Μονή της Πέτρας ορθώνεται ανάμεσα στον Όλυμπο και στα Πιέρια όρη. Το έτος της ιδρύσεώς της ανάγεται στην εποχή του βυζαντινού Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β’ του Παλαιολόγου.

1913...Ο Ἅγιος Τσάρος Νικόλαος ἐπισκέπτεται τὴν Μονὴ Inkerman

1913...Ο Άγιος Τσάρος Νικόλαος επισκέπτεται με τις κόρες του και με την αδελφή του μεγάλη δούκισσα Όλγα Αλεξάντροβνα το μοναστήρι του αγίου Κλήμεντος στο Inkerman, ένα προάστιο της Σεβαστόπολης στην Κριμαία.

Το μοναστήρι του αγίου Κλήμεντος [ΕΔΩ] είναι ένα από τα παλιότερα μοναστήρια της περιοχής και κυριολεκτικά χτισμένο μέσα σε βράχο, καθώς με εξαίρεση κάποιους λίγους εξωτερικούς τοίχους ο υπόλοιπος χώρος είναι λαξευμένος στο βουνό.

Ἡ Παναγία Ἀθαλιώτισσα στὴ Χιμάρα ἐμβληματικὸ προσκύνημα στὴ Βόρειο Ἤπειρο

Ένα απ’ τα πιο σημαντικά προσκυνήματα της Χιμάρας και της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Αλβανία αποτελεί η Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου, γνωστή ως η Παναγία του Αθάλη, ή Παναγία Αθαλιώτισσα.

Δύο φορές κατά τη διάρκεια του εκκλησιαστικού έτους πραγματοποιούνται με ιδιαίτερη λαμπρότητα προσκυνήματα στην Μονή: Στις 15 Αυγούστου και στις 10 Μαΐου, της Ζωοδόχου Πηγής. Σε αυτές τις δύο ημερομηνίες, η Παναγία Αθαλιώτισσα τιμάται πάνδημα απ’ τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής της Χιμάρας. Τα τελευταία χρόνια αποτελεί έναν ιδανικό τόπο συνάντησης μέσα στο Πάσχα για τους Χιμαριώτες, ειδικότερα για τους νέους που ζουν κι εργάζονται μακριά απ’ τη γενέτειρα.

Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει προσεκτική προσέγγιση του τοπωνυμίου της Μονής και κατά συνέπεια της περιοχής. Το αγιογραφικό πλάνο του εσωτερικού του καθολικού της Μονής – το μόνο κτίσμα εξάλλου που διασώζεται έπειτα από τους καθεστωτικούς διωγμούς, την εγκατάλειψη και την φθορά που ακολούθησαν – μας προσφέρει την ευκαιρία να προσεγγίσουμε την τόλμη των αγιογράφων της εποχής που το υλοποίησαν, αποτελώντας το έναυσμα για μία ουσιαστική αναζήτηση στον πνευματικό πλούτο που χαρακτηρίζει την κοινότητα των πιστών στην Χιμάρα και ευρύτερα.

Η Παναγία Αθαλιώτισσα

Η Παναγία μέσα στην υμνολογία της Εκκλησίας χαρακτηρίζεται και ως η κοιτίδα της ατελεύτητης ζωής, δεδομένου ότι έγινε η Μητέρα του Κυρίου και Θεού μας, Ιησού Χριστού. Είναι η Ζωοδόχος Πηγή που τιμούμε την Παρασκευή της Διακαινησίμου, αλλά και Ρόδον το Αμάραντον που τιμούμε προ του Πάσχα, στον Ακάθιστο Ύμνο.

Οι δε τεχνίτες ζωγράφοι που κλήθηκαν να αγιογραφήσουν το καθολικό της Μονής της Αθαλιώτισσας στη Χιμάρα τόλμησαν και κάτι περισσότερο.

Σε ένα θέμα του αγιογραφικού τους πλάνου, η Παναγία – Η Περιβεβλημένη, όπως χαρακτηριστικά την ονοματίζουν – κρατά στην αγκαλιά της, όχι το Θείο Βρέφος, όπως συνήθως. Κρατά ένα Άνθος, έναν Κλάδο αειθαλή…

Κρατά την Ζωή την Ατελεύτητο, παρέχοντάς μας έτσι την δυνατότητα να κατανοήσουμε το απρονόητο της ενανθρωπίσεως του Θεού και της αιωνίου ζωής, έναν συμβολισμό ισχυρό που διευκολύνει την σκέψη και την πνευματική αναζήτηση μας. Ο Χριστός μέσα από ένα τόσο γνωστό ναό για τους κατοίκους της περιοχής – “περικυκλωμένο” λόγω κλίματος από αειφόρο βλάστηση, ασταμάτητη απ’ τους χειμώνες της φύσης και τους χειμώνες των ιστορικών δοκιμασιών – είναι η ελπίδα μιας Ζωής ατέρμονης.

Μονή Στομίου

Loukas Hapsis Photography

Η Μονή Στομίου κτισμένη το 1744 στη καρδιά του φαραγγιού του Αώου ποταμούΑπό το 1923 έως το 1958 στην ουσία μένει σχεδόν έρημο , ενώ το 1943 οι Γερμανοί την πυρπόλησαν προκαλώντας μεγάλες καταστροφές. Η αποκατάσταση των ζημιών άρχισε το 1956 .

Ἡ λατρευτικὴ εἰκόνα τῆς Ἀποτομῆς τοῦ Προδρόμου

Η Μονή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου «ἐν τοῖς Στουδίου» της Κωνσταντινούπολης ήταν η πρωτεύουσα Μονή της Πόλης και ο Ηγούμενός της ο Πρώτος των Ηγουμένων.

Γνωρίζουμε ότι στην πανήγυρη της Μονής στις 29 Αυγούστου πήγαινε ο ίδιος ο Αυτοκράτορας με το «βασιλικόν ἀκάτιον» μέσω θαλάσσης και τον υποδέχονταν οι περίπου 700 μοναχοί με αναμμένα κεριά.

Η Μονή Στουδίου επηρέασε όλες τις μονές της Ανατολής στα Τυπικά, στην υμνολογία, στην καθημερινή ζωή και στην λατρεία. Η καθιέρωση της νηστείας την 29η Αυγούστου είναι προφανώς έργο των μοναχών της.

Παρόλη την λάμψη της Μονής των Στουδιτών, δεν διασώθηκε καμία μαρτυρία για κάποια ιδιαίτερη λατρευτική εικόνα της Αποτομής του Προδρόμου.

Φαίνεται πως ο τύπος αυτός άργησε πολύ να διαμορφωθεί.

Παναγία Νιαμονίτισσα στή Χίο

Λίγα χιλιόμετρα ἀπὸ τὴν πρωτεύουσα της Χίου, στοὺς πρόποδες τοῦ Προβάπου ὅρους, προβάλλει τὸ πιὸ ἀξιόλογο μοναστήρι τῆς Χίου, ἡ παλαίφατη Νέα Μονή. Τὸ πατριαρχικὸ αὐτὸ σταυροπήγιο, μὲ τὰ βασιλικὰ χρυσόβουλα καὶ τὰ περίφημα ψηφιδωτά, εἶναι ὀχυρωμένο ἀπὸ φυσικὰ καὶ τεχνητὰ τείχη καὶ πύργους, τμήματα τῶν ὁποίων σώζονται μέχρι σήμερα. Οἱ κτιριακὲς ἐργασίες τῆς μονῆς ἄρχισαν τὸ 1034 ἀπὸ τοὺς Χιῶτες ἀσκητὲς Νικήτα, Ἰωσὴφ καὶ Ἰωάννη. Πολύτιμο συμπαραστάτη στὴν προσπάθεια τοὺς αὐτὴ εἶχαν τὸν βυζαντινὸ αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο Θ´ τὸν Μονομάχο.

Μονὴ Ἁγίου Μηνὰ Χίου, οἱ Μάρτυρες καὶ τὰ τρία κυπαρίσσια

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας

Ένα από τα περίφημα Μοναστήρια της Χίου είναι αυτό του Αγίου Μηνά. Στο ιστορικό αυτό Μοναστήρι έγινε μία από τις μεγαλύτερες σφαγές Χριστιανών από τους αιμοσταγείς Τούρκους. Αυτοί εκδικούμενοι την ανατίναξη της τουρκικής ναυαρχίδος από τον πυρπολητή Κωνσταντίνο Κανάρη επέδραμαν στην Χίο και κατέσφαξαν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της.

Στις 30 Μαρτίου του 1822, ημέρα της Μεγάλης Πέμπτης άρχισαν οι διώξεις των Χριστιανών. Αυτοί καταδιωκόμενοι καί ταλαιπωρημένοι αφάνταστα θεωρούντες ασφαλή καταφύγια τα Μοναστήρια κατέφυγαν σε αυτά. Στα καμποχώρια οι κάτοικοι κατέφυγαν στο Μοναστήρι του Αγίου Μηνά. Ήταν πάνω από τρεις χιλιάδες, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, νέοι, γέροι, υγιείς και άρρωστοι.

Το πρωί του Πάσχα, στις 2 Απριλίου, οι έγκλειστοι Χριστιανοί παρακολούθησαν την Αναστάσιμη Λειτουργία που τέλεσε ο ιεροκήρυκας Ιάκωβος Μαύρος. Τους εορταστικούς ύμνους, όμως, διέκοψαν οι αλλαλαγμοί της εφόδου των Τούρκων. Τα γυναικόπαιδα συγκεντρώθηκαν μέσα στον Ναό και συνωθούνταν να μεταλάβουν των Αχράντων Μυστηρίων. Κανείς από αυτούς μετά από λίγο δεν ξέφυγε από τον όλεθρο. Το αίμα έρρευσε άφθονο μέσα από τα αυλάκια του νερού του Μοναστηριού και πότισε όλη τήν γύρω περιοχή. Και ο ίδιος ο Ναός κολυμπούσε στο αίμα. Η μοναχή Μακαρία διηγήθηκε το εξής συγκινητικό:

23 Ἰοὐλίου 1943.Ὁ Ἅγ.Κοσμᾶς κάνει τὴν ἐμφάνιση του τὴν ἡμέρα ποῦ ἔμπαιναν οἱ Βούλγαροι στήν Ἀρναία

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΑΙΤΩΛΟΥ ΑΡΝΑΙΑΣ

Ἡ ἱστορία τῆς Ἱερᾶς Μονῆς εἶναι σύντομη, μόλις 23 ἐτῶν. Οἱ ρίζες της ὅμως ξεκινοῦν πρίν ἀπό 249 χρόνια.

​ Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἐπισκέπτεται τήν Ἀρναία καί τήν Χαλκιδική τό 1775.

Ἡ ἀνάμνηση αὐτῆς τῆς ἐπισκέψεως σώζεται ἀκόμη καί σήμερα ζωντανή στήν συνείδηση τῶν χριστιανῶν τοῦ τόπου. Μνημεῖα τῆς διαβάσεως τοῦ Ἁγίου εἶναι τό προσκυνητάρι κάτω ἀπό τήν Μαθητική Ἑστία καί ἡ εἰκόνα, πού ἀναγράφει τήν προφητεία τοῦ Ἁγίου γιά τήν ἀπελευθέρωση τῆς Ἀρναίας. Ἀπό τότε ὁ Ἅγιος ἔθεσε τήν περιοχή τοῦ Χολομώντα ὑπό τήν εὐλογία του.

«Οἱ ποδιές τοῦ Χολομῶντος θά ἐλευθερωθοῦν ἀναιμωτί. Θά κοιμηθοῦν δοῦλοι καί τό πρωΐ θά ἐξυπνήσουν ἐλεύθεροι».

Ἡ προφητεία ἐκπληρώθηκε, καί τό 1912 ἡ Ἀρναία ἀπελευθερώθηκε «ἀναιμωτί», κατά τήν προφητεία τοῦ Ἁγίου.

Εἶμαι ἡ Μαρίνα καὶ οἱ δύο ἄλλες ἀδελφές μου, εἶναι ἡ Παρασκευὴ καὶ ἡ Αἰκατερίνα ποὺ συγκατοικοῦν μὲ ἐμένα στὸ Μοναστήρι!(Ι.Μονή Ἁγ Μαρίνας Ἄνδρου)

Η Ιερά Μονή της *Αγίας Μαρίνας «από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα» με το αγίασμα και τη θαυματουργική εικόνα της αγίας, βρίσκεται στην περιοχή των «Αποικίων» βόρεια της Χώρας της «Άνδρου». Η μονή πανηγυρίζει στις (17 Ιουλίου) στην μνήμη της Αγίας Μαρίνας παρουσία χιλιάδων προσκυνητών...

Η μονή, αφιερωμένη στην Μεγαλομάρτυρα Αγία Μαρίνα χρονολογείται από το 1325, όταν στην περιοχή «παρουσιάζεται θαυματουργικά» η *Αγία Μαρίνα σε γέροντα ασκητή και του υποδεικνύει να βρει την «κεκρυμμένη εικόνα» της σε μια σχισμή ενός βράχου, όπως και έγινε. Έτσι ιδρύεται η Ιερά Μονή Αγίας Μαρίνας «Άνδρου». Η αίγλη της Ιεράς Μονής αλλά και τα περίφημα εργόχειρα των εργαστηρίων αργυροποιείας, χαρακτικής και μεταξιού της, απλώνουν τότε τη φήμη της παντού.

Η Μονή Αγίας Μαρίνας στην Άνδρο είναι αφιερωμένη στη Μεγαλομάρτυρα του 3ου αιώνα μ.Χ. Είναι ένα από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα στην Ελλάδα και βρίσκεται στην περιοχή του χωριού των Αποικίων. Η ίδρυση της χρονολογείται το 1325 μ.Χ όταν η Αγία Μαρίνα παρουσιάζεται θαυματουργικά σε ένα γέροντα ασκητή με οδηγίες για την θέση της κρυμένης εκόνας της στη σχισμή ενός βράχου. Ο γέροντας με την οικονομική αρωγή του αυτοκράτορα Εμμανουήλ Β΄ Κομνηνού ιδρύει την Ιερά Μονή της Αγίας Μαρίνας στην Άνδρο.

Στη διάρκεια του 16ου αιώνα η Μονή Αγίας Μαρίνας δέχεται επιδρομές πειρατών με συνέπεια να καεί 3 φορές και παρακμάσει. Το 1743 η αίγλη της έχει χαθεί και στεγάζει μόνο 5 υπερήλικες μοναχούς. Με συνεχόμενα θαύματα και οράματα ο Ιερώνυμος Σωφρόνιος φτάνει στην Μονή και την ανακαινίζει εκποιώντας όλη του την περιουσία στην Πελοπόννησο. Το 1746 μετατρέπει το μοναστήρι σε γυναικεία μονή. Το 1883 η Ιερά Μονή Αγίας Μαρίνας αναγκάζεται να κλείσει και μετατρέπεται σε στάβλο κατόπιν διατάγματος των Βαυαρών αντιβασιλέων. Η εικόνα σώζεται σε αναγκαστική δημοπρασία από της οικογένεια Εμπειρίκου. Παραμένει για 146 χρόνια στο στην Παναγία της Χώρας.

Ἡ εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ποὺ δὲν σταματᾶ νὰ τρέχει μύρο

Μονή Μαλεβής Αρκαδίας

 

Επί μισό αιώνα η εικόνα της αναβλύζει μύρο και εκείνη αρκετά συχνά εμφανίζεται στους πιστούς της, προσκαλώντας τους στο ταπεινό «σπίτι» της. Όσοι δέχτηκαν το ιερό κάλεσμα και επισκέφθηκαν το μοναστήρι της στην κορυφή του Πάρνωνα, ένιωσαν το θεϊκό άγγιγμά της να διαπερνά τόσο την ψυχή όσο και το βασανισμένο κορμί τους.

Και ως εκ θαύματος, στάθηκαν και πάλι στα πόδια τους, και πήραν τη ζωή στα χέρια τους κάνοντας μια νέα αρχή με τον φύλακα-άγγελό τους στο πλευρό τους: την Παναγιά τη Μαλεβή.

Οἱ ὅσιοι Νεκτάριος καὶ Θεοφάνης, κτίτορες τῆς Μονῆς Βαρλαὰμ τῶν Μετεώρων

Η ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΔΩ

Οι όσιοι Νεκτάριος και Θεοφάνης ήσαν αδέλφια από την ευγενή και ισχυρή οικογένεια των Αψαράδων των Ιωαννίνων. Αφού έλαβαν εξαιρετική μόρφωση, απαρνήθηκαν τις χίμαιρες και την ψευδή δόξα του κόσμου τούτου και έγιναν μοναχοί υπό την καθοδήγηση ενός αγίου γέροντα, ονόματι Σάββα [3 Φεβρ.], στο νησί της λίμνης των Ιωαννίνων. Αυτός τους κατάρτισε στις αρχές της ασκητικής πολιτείας και για όλον τον υπόλοιπο βίο τους εφάρμοσαν βιοτή αυστηρή και ξένη προς κάθε ανάπαυση της σαρκός: δεν γεύονταν ποτέ λάδι, έτρωγαν συχνά μία φορά κάθε δύο ημέρες και ο Θεοφάνης έφερε μέχρι τον θάνατό του βαρειές αλυσίδες γύρω στο σώμα του.

Όταν εκοιμήθη ο γέροντάς τους, μετά από δέκα χρόνια, οι δύο αδελφοί που είχαν χειροτονηθεί πρεσβύτεροι, αλλά αισθάνονταν ορφανοί, μετέβησαν στο Άγιον Όρος, στην ιερά Μονή Διονυσίου, ονομαστή για την αυστηρότητά της, προκειμένου να λάβουν την συμβουλή του αγίου πατριάρχου Νήφωνος [11 Αυγ.]. Εκείνος τους συνέστησε να επιστρέψουν στο ερημητήριό τους, για να ζήσουν σύμφωνα με τις διδαχές του Γέροντά τους. Επιστρέφοντας, όμως, ανακάλυψαν ότι οι λαϊκοί κτήτορες του μονυδρίου απαιτούσαν την πληρωμή δικαιωμάτων ιδιοκτησίας.

Επιθυμώντας να διαφυλάξουν την ησυχία τους και να αποφύγουν τις στρεψοδικίες, οι δύο αδελφοί προτίμησαν να παραιτηθούν από τα νόμιμα δικαιώματά τους και αναχώρησαν για να κτίσουν ένα νέο ασκητήριο, στο εσωτερικό του νησιού, όπου ανήγειραν αργότερα δύο ναούς, τον ένα αφιερωμένο στον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον άλλο στον άγιο Νικόλαο (1507), κοντά στους οποίους ήλθαν να εγκαταβιώσουν οι τρεις αδελφές τους, καθώς και οι γονείς τους, για να διάγουν κι εκείνοι τον ισάγγελο βίο.

Ι.Μ. Παντοκράτορος ΤΑΩ – Οἱ Ἅγιοὶ Πατέρες τῆς Μονῆς μᾶς θαυματουργοῦν – "Δὲν εἶμαι ἕτοιμος γιὰ νὰ πεθάνω ..."

“Δὲν εἶμαι ἕτοιμος γιὰ νὰ πεθάνω …”

Ὀνομάζομαι Κ.Μ. καὶ ἐπαγγέλλομαι μηχανοεπισκευαστής. Τὸ Μέγα Σάββατο τοῦ 2010 ξαφνικὰ ἄρχισα νὰ χάνω τὶς δυνάμεις μου καὶ νὰ νοιώθω φοβερὴ ἐξάντληση. Τὸ βράδυ μὲ πολὺ κόπο κατάφερα νὰ παραμείνω στὴν Ἀναστάσιμη Λειτουργία ὡς τὸ τέλος. Ὅμως τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα χειροτέρεψα. Μὲ κλάματα μὲ παρακαλοῦσε ἡ ἀδελφή μου νὰ μὲ πάει σ᾿ ἕνα νοσοκομεῖο, νὰ δοῦμε τὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ μὲ ἔπιασε ξαφνικά. Ἐγὼ ὅμως ἀρνιόμουν.

Τὴν Δευτέρα τῆς Διακαινησίμου 2010, μοῦ γεννήθηκε ἔντονη ἡ ἐπιθυμία νὰ ἔρθω στὸ Μοναστήρι σας γιὰ νὰ προσκυνήσω τοὺς Ἁγίους Πατέρες.

Ἄν καὶ σὲ ἀθλία κατάσταση, τὰ κατάφερα καὶ ἦρθα στὸν πανηγυρικὸ ἑσπερινὸ τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων.

Ἐγώ, ποὺ στὴ ζωή μου δὲν εἶχα κλάψει ποτέ, ἔπεσα στὴν ἁγία Λάρνακα καὶ ἔκλαιγα σὰν μωρὸ παιδί: “Δὲν εἶμαι ἕτοιμος γιὰ νὰ πεθάνω! Ἅγιοί μου, σᾶς παρακαλῶ, βοηθεῖστε με, σῶστε με, χαρίστε μου χρόνο γιὰ νὰ ζήσω κι ἐγὼ σᾶς ὑπόσχομαι θὰ ἀλλάξω πορεία, θὰ μετανοιώσω, θὰ κάνω νέα ἀρχή!”

Τὴν ἑπομένη μέρα τὸ πρωὶ πήγαμε σὲ ἰδιώτη γιατρὸ καὶ ἔκανα ἐξετάσεις. Ἐκεῖνος εἶπε στὴν ἀδελφή μου, ὅτι εἶχα μπροστά μου μόνο ἕξι ὧρες ζωῆς καὶ νὰ μὲ πάει ὁπωσδήποτε σὲ νοσοκομεῖο. Πανικόβλητη ἡ ἀδελφή μου, κατευθύνθηκε στὸ πιὸ κοντινὸ ἐφημερεῦον νοσοκομεῖο, ποὺ ἦταν τὸ Γ.Ν.Α. “Γεννηματᾶ”.

Ἐκεῖ διαπίστωσαν, ὅτι ἤμουν ἑτοιμοθάνατος, μὲ αἱματοκρίτη 18 καὶ αἱμοπετάλια 12.000 (τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ χαμηλότερη φυσιολογικὴ τιμὴ στὸν αἱματοκρίτη εἶναι 38 καὶ στὰ αἱμοπετάλια εἶναι 140.000). Οἱ ἐξετάσεις ἔδειξαν, ὅτι εἶχα ἐπιθετικῆς μορφῆς λευχαιμία καθὼς καὶ ὅτι τὸ συκώτι καὶ ἡ σπλῆνα ἦταν ὑπερβολικὰ διογκωμένα ἀπὸ τοξικὲς οὐσίες. Οἱ γιατροί, ὅταν ἀνέκτησα τὶς αἰσθήσεις μου, μὲ ρωτοῦσαν ἐπίμονα, ἄν ἤμουν ναρκομανής, μέθυσος ἤ, ἄν ἔπαιρνα φάρμακα. Τοὺς ἀπάντησα κατηγορηματικά “ὄχι”. Τότε ἐμπιστεύθηκαν στὴν ἀδελφή μου, ὅτι ἔχω πέσει θῦμα δηλητηρίασης, ἡ ὁποία μοῦ προκάλεσε αὐτὴν τὴν ὀξεία καλπάζουσα λευχαιμία κι ὅτι “δυστυχῶς πλέον εἶναι πολὺ ἀργά!”. Μοῦ πρότειναν νὰ κάνω μεταμόσχευση μυελοῦ τὴν ὁποία ἀρνήθηκα.

Ἀπὸ μέσα μου προσευχόμουν καὶ ζητοῦσα ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες νὰ μὲ βοηθήσουν σὲ αὐτὴν τὴν δοκιμασία.

Ἔνοιωθα πολὺ ἤρεμος καὶ ἤμουν ἀπόλυτα σίγουρος ὅτι ὁ Παντοκράτορας Κύριος θὰ ἄκουγε τὴν δέηση τῶν Ἁγίων Του καὶ θὰ ἔκανε ὅ,τι ἦταν καλύτερο γιὰ μένα.

Ἡ θαυματουργική εἰκόνα τῆς Παναγίας Μονῆς Κλειστῶν

Η σεπτή, θαυματουργός και εφέστιος Εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου «Παναγία Ελεούσα» αποτελεί το ιερότατο σέμνωμα της Παλαιφάτου Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Κλειστών.

Λίγα λόγια για τη Μονή Κλειστών:

Ειναι ενα παλαιό μοναστήρι που βρίσκεται στις νοτιοδυτικές υπώρειες της Πάρνηθας, στην Αττική και σε υψόμετρο περίπου 600 μ., κοντά στο αρχαίο φρούριο της Φυλής ,περίπου 3 χλμ. από τη Χασιά και 20 χλμ. από την Αθήνα,.

Ονομάζεται Μονή Κλειστών διότι περικλείεται από βουνά. Το καθολικό είναι ναός βυζαντινός, σταυροειδής με τρούλο, δικίονος.

Η τοποθεσία που βρισκεται το μοναστηρι είναι επιβλητική. Oι κάθετες σχεδόν όχθες του φαραγγιού προξενούν δέος στον επισκέπτη και το αδιάκοπο βουητό του νερού στη βραχώδη και ανώμαλη κοίτη του τους χειμερινούς και ανοιξιάτικους μήνες, ανάμικτο με το θρόϊσμα των φύλλων των δένδρων και τις ψαλμωδίες των καλογραιών, αγγίζουν τα μύχια της ψυχής σαν θεσπέσια συναυλία στο μεγάλο Δημιουργό.

Η πράγματι «Κλειστή» τοποθεσία του μοναστηριού περιβάλλεται, βόρεια από τα κάθετα βράχια του «Άρματος» ή Καλιακούδας, ανατολικά από τις κορυφές «Ταμίλθι» και «Αλογόπετρα» και δυτικά από την κορυφογραμμή «Θοδώρα» και «Καλλίνικο».

Κατά τη γερμανική κατοχή, η μονή προσέφερε πολλά στον αγώνα του έθνους κατά των κατακτητών.

Η άγραφη παράδοση αναφέρει ότι ένας ευσεβής χριστιανός, βλέποντας ένα παράδοξο φως, ανακάλυψε την ιερά Εικόνα της Παναγίας στον απέναντι της Ιεράς Μονής απότομο βράχο, μέσα σε ένα κοίλωμα.

Ἡ θαυματουργική εἰκόνα τῆς Παναγίας Γουμένισσας

Φυλάσσεται στην ομώνυμη Ιερή Μονή στην Γουμένισσα του Κιλκίς.

Η Ιερά Μονή της Παναγίας Γουμένισσας, είναι από τα μεγαλύτερα προσκυνήματα της Μακεδονίας και ήταν η αφορμή για να γεννηθεί η ομώνυμη πόλη της Γουμένισσας.

Ιδρύθηκε το 14ο αιώνα, το 1346 με χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου παραχωρήθηκε στην Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους και από το 1951 έγινε ανεξάρτητη.

Παλαιοκαστρίτσας-Χῶρος ἱερός, μεθόριος οὐρανοῦ καί γῆς.

Ἡ Ἱερά Μονή Παλαιοκαστρίτσας, κατά τήν παράδοση καί σύμφωνα μέ τήν ἐγχάρακτη χρονολογία στήν πύλη της, ἱδρύθηκε τό 1228 ἀπό τόν μοναχό Εὐθύμιο Μήδα ἀπό τό χωριό Πάγοι, στόν τόπο πού εἶχε βρεθεῖ εἰκόνα τῆς Θεοτόκου.

Ὡστόσο, ἡ παλαιότερη γραπτή μαρτυρία γιά τόν Ναό ἀνάγεται στό 1469 σέ συμβολαιογραφική πράξη πού συνέταξε ὁ νοτάριος καί ἱερεύς Στάμος Γουλῆς καί ἀναφέρεται στήν ἀνακαίνιση καί τήν ἁγιογράφηση τοῦ ναοῦ. Τό Καθολικό ὥς τά μέσα τοῦ 20ου αἰ. ἦταν συναδελφικός. Ἀνῆκε στήν ἀδελφότητα τῶν κτιτόρων, τῶν χωριῶν πού συνέβαλαν στήν ἵδρυσή του, ἄν καί ὁ ἀκριβής ἀριθμός τους δέν εἶναι γνωστός.

Ἡ Μονή Μρακόνια (Mraconia)

Η Μονή Μρακόνια (Mraconia)είναι ένα Ορθόδοξο μοναστήρι που βρίσκεται στα στενά του Δούναβη(Σιδηρές Πύλες),15 χιλιόμετρα από την πόλη Όρσοβα

Στο σημείο αυτό υπήρχε Ορθόδοξο μοναστήρι χτισμένο από τον Νικόλαο Γκερλιστεάνου και τιμόνταν στην μνήμη του Προφήτη Ηλία.Το μοναστήρι καταστράφηκε κατά τον ρωσο-αυστροτουρκικο πόλεμο (1787-1792).

Ἱερά Μονή τοῦ Ἁγίου Νικήτα Ἀχεντριά ὅπου πρωτομόνασε ὁ Ἅγιος Εὐμένιος

Το έτος 1947. σε ηλικία 17 ετών, ο Άγιος Ευμένιος. πηγαίνει στην Ιερά Μονή του Αγίου Νικήτα Αχεντριά, ένα λαξευτό σπήλαιο-μοναστήρι , πού βρίσκεται στη νότια περιοχή της Κρήτης.

Το 1951 γίνεται μοναχός και λαμβάνει το όνομα Σωφρόνιος...