ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ: 1.- Τρεῖς ἀνατροπὲς ποὺ ἐλευθερώνουν τὸν ἄνθρωπο

Τρεις ανατροπές που ελευθερώνουν τον άνθρωπο

Γεώργιος Αποστολάκης

Εἶπε ὁ Ἀββᾶς Ματώης· «Τρεῖς Γέροντες πῆγαν στὸν Ἀββᾶ Παφνούτιο τὸν Κεφαλᾶ νὰ τὸν παρακαλέσουν γιὰ καμμιὰ συμβουλή.

Τοὺς ρώτησε λοιπὸν ὁ Γέροντας· “ Τί θέλετε νὰ σᾶς πῶ; Πνευματικὰ ἢ σωματικὰ πράγματα; ”.

Τοῦ ἀπαντοῦν· “Πνευματικά”.

Τότε τοὺς λέει ὁ Γέροντας· “Πηγαίνετε στὴν εὐχὴ τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀγαπήσετε πιότερο τὴν θλίψη παρὰ τὴν ἀνάπαυση· τὶς προσβολὲς περισσότερο παρὰ τὴν δόξα· τὸ δόσιμο καλύτερα παρὰ τὸ πάρσιμο”».

........................................

Παράξενα λόγια για τη σημερινή εποχή. Ίσως μάλιστα περισσότερο παράξενα σήμερα απ’ ό,τι όταν τα είπε ο Αββάς Παφνούτιος στους τρεις Γέροντες που πήγαν να ζητήσουν πνευματική συμβουλή. Διότι ολόκληρος σχεδόν ο σύγχρονος τρόπος ζωής μάς διδάσκει το ακριβώς αντίθετο.

Ἡ μνήμη καὶ ἡ πνευματικὴ ζωὴ τῶν πιστῶν.

Ἡ μνήμη καὶ ἡ πνευματικὴ ζωὴ τῶν πιστῶν.

Γράφει ὁ Ἁγιοσιωνίτης

Διάβασα στὸ Εὐαγγέλιο μιᾶς περασμένης Κυριακῆς, τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου, καὶ μοῦ ἔκανε ἐντύπωση τὸ μέμνησο ποὺ χρησιμοποίησε ὁ Ἀβραὰμ στὸν πλούσιο, ὅταν τοῦ εἶπε ὅτι θυμήσου τὶ ἔκανες στὴν ἐπίγεια ζωὴ σου καὶ τὶ ἀπέλαβε ὁ Λάζαρος. Τὸ ρῆμα εἶναι ἀπὸ τὸ μιμνήσκω-ομαι, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ρῆμα παράγεται τὸ οὐσιαστικὸ ἡ μνήμη.

Τὴν μνήμη τὴν ἔβαλε ὁ Θεὸς στὸν ἄνθρωπο νὰ θυμᾶται πρῶτα τὸν Θεό καὶ μετὰ τὸν πλησίον του. Τὴν ἔβαλε νὰ θυμᾶται τὶς συνεχεῖς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τὸν δοξάζει συνέχεια γιὰ ὅ,τι τοῦ δίνει. Τὴν ἔβαλε νὰ θυμᾶται τὸν συνάνθρωπό του καὶ νὰ τὸν βοηθᾶ ἀποτελεσματικὰ. Νὰ θυμᾶται τὶς εὐεργεσίες τοῦ συνανθρώπου του καὶ νὰ τὸν εὐχαριστεῖ, κατὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε. Νὰ μὴν θυμᾶται τὸ κακὸ ποὺ ἔκανε ὁ πλησίον του, δηλαδή νὰ εἶναι ἀμνησίκακος. Νὰ θυμᾶται τὰ ἁμαρτήματα του στὴν ἱερὰ ἐξομολόγηση καὶ νὰ τὰ ἐξαγορεύει.

Μὴν κοιτάζετε αὐτὸ ποὺ σᾶς συμβαίνει, ἀλλὰ νὰ κοιτάζετε τὸ φῶς, τὸν Χριστό..! ΄ Ἁγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου.

Να γίνομε γεμάτοι, έμπλεοι Αγίου Πνεύματος. Εδώ έγκειται η ουσία της πνευματικής ζωής. Αυτό είναι η τέχνη. Τέχνη τεχνών.

Ας ανοίξουμε τα χέρια κι ας ριχθούμε στην αγκαλιά του Χριστού. Όταν έλθει ο Χριστός, κερδίσαμε το παν. Ο Χριστός θα μεταποιήσει τα πάντα μέσα μας. Θα φέρει την ειρήνη, τη χαρά, την ταπείνωση, την αγάπη, την προσευχή, την ανάταση.

Η χάρις του Χριστού θα μας ανακαινίσει. Αν στραφούμε σ’ Αυτόν με πόθο, με λαχτάρα, με αφοσίωση, με έρωτα, ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα.

Απλότητα και αγαθότητα. Αυτό είναι το παν, για ν’ αποκτήσετε τη θεία χάρι. Πόσα μυστικά υπάρχουν στην Αγία Γραφή!

«Κακότεχνος ψυχή» είναι η κακοφτιαγμένη, η κακοχτισμένη ψυχή, αυτή που κατασκευάζει το κακό. Ούτε εισέρχεται ούτε, πολύ περισσότερο κατοικεί η θεία σοφία σε μια τέτοια ψυχή. Όπου υπάρχει διαφθορά και δολιότητα, δεν εισέρχεται η χάρις του Θεού…

Φως Χριστού θα πλημμυρίσει την ψυχή σας.

*Περί Πνευματικῆς Ζωῆς*

❈ Πνευματική ζωή οὐσιαστικά σημαίνει ἀσκητική ζωή καί συνάμα μυστηριακή ζωή. Πολλοί σήμερα μιλᾶνε γιά τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά δέν μιλᾶνε καθόλου γιά ἄσκηση. Τά Μυστήρια ὅμως χωρίς τήν ἄσκηση δέν ὠφελοῦν, μᾶλλον βλάπτουν.

Ὅπως ἔλεγε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στούς Κορίνθιους «πολλοί ἀρρωσταίνετε καί μερικοί πεθαίνετε κιόλας, γιατί Κοινωνᾶτε ἀνάξια» (Α’ Κορ. 11,29-30). Ἀνάξια σημαίνει ἀνάσκητα, χωρίς ἄσκηση, χωρίς μετάνοια, χωρίς διόρθωση, χωρίς καταπολέμηση τῶν παθῶν, χωρίς ἐγκράτεια, χωρίς νηστεία, χωρίς ἐξομολόγηση, γενικότερα χωρίς ἀλλαγή ζωῆς. Ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ «Μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε».

Ἡ ὑπερευαισθησία στὴν πνευματικὴ ζωή.

Α.Κ.Β

Ο υπερευαίσθητος χριστιανός μοιάζει με έναν πολεμιστή χωρίς πανοπλία γιατί η πολλή ευαισθησία τον αποδυναμώνει και τον αφήνει εκτεθειμένο στις διαθέσεις του πονηρού!

Λογισμοί εξ αριστερών εισχωρούν πιο εύκολα γιατί κάμπτονται οι αντιστάσεις και ο διάβολος βρίσκει χώρο να αλωνίζει αφού πέφτουν οι άμυνες! Ό,τι και να μας πει μας πείθει γιατί η ευαισθησία μάς κάνει μαλακούς, ευκολόπιστους και αγαθούς. Οι αγωνιστές του Χριστού πρέπει να έχουμε θάρρος, γενναίο φρόνημα, αποφασιστικότητα και πυγμή… πνεύμα και όχι συναίσθημα πάντα, και φυσικά πίστη στον Αναστημένο Χριστό!

Να αισθανόμαστε, να συναισθανόμαστε, να μην αδιαφορούμε αλλά με διάκριση και με λίγη αναισθησία που κάποιες φορές θα μας γλιτώσει από τις παγίδες στις οποίες εντέχνως πάει να μας ρίξει ο διάβολος!

Άλλωστε ο εχθρός στο ευάλωτο σημείο χτυπάει… θυμήσου και τον Αχιλλέα! Γι’ αυτό αν υπάρχει μια τρύπα μέσα μας από την οποία εισβάλλει ο εχθρός μας και αυτή ονομάζεται υπερευαισθησία ας πάμε στο σούπερ μάρκετ να αγοράσουμε λίγη αναισθησία όπως έλεγε ο Άγιος Παΐσιος!

«... μέ τόν νυμφίον Χριστόν στον κοιτῶνα τῶν μυστηρίων...»

«Ὅποιος πιστεύει φοβᾶται, καί ὅποιος φοβᾶται ταπεινοφρονεῖ, καί ὅποιος ταπεινοφρονεῖ γίνεται πρᾷος· ὁ πρᾷος φυλάει τίς ἐντολές, ὅποιος φυλάει τίς ἐντολές γίνεται καθαρός, ὅποιος γίνει καθαρός φωτίζεται, καί ὅποιος φωτιστεῖ γίνεται ἄξιος νά συγκοιμηθεῖ μέ τόν νυμφίον Χριστόν στον κοιτῶνα τῶν μυστηρίων».

Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής

[Φιλοκαλία τῶν Νηπτικῶν καί Ἀσκητικῶν, τ. 14, σσ. 452-453. πατερικαί ἐκδόσεις «Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς», Θεσσαλονίκη 1985,

Κεφάλαια περί θεολογίας καί τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ἑκατοντάς Α΄, 16].

 

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2025/02/blog-post_25.html

Ὁ Χριστός μᾶς λέει νά ἀπομονωθοῦμε;

Ἄν θέλεις νά ζήσεις Χριστιανικά, θά πρέπει νά ξεκοπεῖς ἀπό τό περιβάλλον, νά ἀπομονωθεῖς. Δέν θά βρεῖς ἄνθρωπο νά κάνεις παρέα. Σᾶς τό ὑπογράφω… ἰδίως στή σημερινή ἐποχή. Ἄν θέλεις νά ζεῖς κατά Θεόν, ἔτσι;

Ἄν θέλεις νά ζεῖς κοσμικά, θά βρεῖς πολλούς, πού πορνεύουν, πού ἔχουν σχέση καί τό λένε καί μέ καμάρι μάλιστα, πού θέλουν νά γίνουν πλούσιοι, μέ τήν χλιδάτη τήν ἐμφάνιση καί τήν ἀνάλογη ζωή, οἱ ὁποῖοι ὅμως εἶναι πλεονέκτες, εἶναι ὑπερήφανοι, εἶναι πόρνοι κ.λπ.

Τί λέει ἡ Ἁγία Γραφή γιά αὐτούς; Ἐπιτρέπεται νά τούς κάνουμε παρέα; Δέν ἐπιτρέπεται. Λέει: «μή συναναμίγνυσθαι πόρνοις» (Α’ Κορ. 5,9). Εἶναι ἐντολή αὐτό. Δέν μπορεῖς δηλ. νά κάνεις παρέα, δέν μπορεῖς νά τόν βάλεις στό τραπέζι σου, νά φᾶς μαζί του, νά πιάσεις φιλία μαζί του.

Νά μή βάζετε στό σπίτι σας ὁποιονδήποτε. Προσέξτε το!

❈ Ὅταν ξεκινᾶτε τό ταξίδι σας, στό αὐτοκίνητο νά τό σταυρώνετε καί τό τιμόνι σας καί τόν ἑαυτόν σας καί νά λέτε μιά προσευχή ἤ μπορεῖ νά βάζετε ἕνα cd, μιά πνευματική ὁμιλία, μιά ψαλμωδία, νά ἁγιάζεται ἡ ἀτμόσφαιρα. Ἁγιάζονται τά πάντα.

Καί μέσα στό σπίτι σας νά ἔχετε ἔτσι χαμηλά, χωρίς νά σᾶς ἐνοχλεῖ, μιά ψαλμωδία. Ἁγιάζεται ὅλη ἡ ἀτμόσφαιρα. Ὅπως καί μέ τό θυμίαμα. Νά θυμιάζετε τακτικά τό σπίτι. Καί ἁγιασμό νά κάνετε τακτικά στό σπίτι, νά φεύγουν οἱ πονηρές δαιμονικές ἐνέργειες.

ΑΓΙΟΥ Παϊσιου ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ: Στὴν Πνευματικὴ Ζωὴ χρειάζεται ἡ Θεία Δικαιοσύνη καὶ ὄχι ἡ ξερὴ ἐφαρμογὴ τοῦ Νόμου

Ἡ διάκριση καὶ ἡ πεῖρα τοῦ πνευματικοῦ

– Γέροντα, στὴν ἐποχή μας, μὲ τὴν τόση ἁμαρτία ποὺ ὑπάρχει στὸν κόσμο, δὲν εἶναι δύσκολη μερικὲς φορὲς ἡ θέση τοῦ πνευματικοῦ;

– Ναί, εἶναι δύσκολη. Γι᾿ αὐτὸ στὴν ἀρχὴ καλὰ εἶναι ὁ πνευματικὸς νὰ προσπαθῆ νὰ διορθώνη τὰ πολὺ σοβαρὰ ἁμαρτήματα, μέχρι νὰ φύγη ἡ πολλὴ ἁμαρτία ἀπὸ τὰ πλάσματα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ γίνουν πιὸ δεκτικά. Νὰ φέρεται μὲ ἐπιείκεια, ἀλλὰ συγχρόνως μὲ τρόπο νὰ καθοδηγῆ τὸν ἄνθρωπο ἔτσι, ὥστε νὰ καταλάβη τὰ σφάλματά του καὶ νὰ ζητήση ἀπὸ τὸν Θεὸ συγχώρηση. Εἶναι ἀπαραίτητο νὰ τονίζη στὸν ἐξομολογούμενο ὅτι χρειάζεται μετάνοια, ἀλλαγὴ ζωῆς, γιὰ νὰ λάβη τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἐπίσης πολὺ βοηθάει νὰ μιλάη στοὺς ἀνθρώπους μὲ ἀγάπη γιὰ τὴν μεγάλη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὥστε μόνοι τους νὰ φιλοτιμηθοῦν, νὰ αἰσθανθοῦν τὰ λάθη τους καὶ νὰ ἀλλάξουν συνήθειες.

Ἕνας νέος πνευματικός, μέχρι νὰ ἀποκτήση πεῖρα, εἶναι καλύτερα νὰ βοηθάη σὲ εὔκολες περιπτώσεις. Μπορεῖ λ.χ. μιὰ δύσκολη ψυχὴ νὰ καθυστερῆ τὴν πνευματική του πρόοδο μὲ τὰ σαμποτὰζ ποὺ θὰ τοῦ κάνη καὶ νὰ τοῦ τρώη ὅλον τὸν χρόνο. Ἂν δὲν προσέξη, μὲ τὴν καλή του διάθεση θὰ δίνη πάντοτε σημασία στὶς σκηνὲς ποὺ θὰ κάνη μιὰ τέτοια ψυχή, θὰ ξοδεύη ἄσκοπα τὶς δυνάμεις του καὶ θὰ ταλαιπωρῆται. Ὅταν ἀποκτήση πεῖρα, θὰ ξέρη πότε πρέπει νὰ δώση σημασία καὶ πότε νὰ ἀδιαφορήση. Νά, τώρα ἐγὼ στὰ γράμματα ποὺ μοῦ στέλνουν ρίχνω μιὰ ματιὰ καί, ἂν εἶναι κάτι σοβαρό, σ᾿ ἐκεῖνο θὰ δώσω προσοχή. Εἶναι καὶ τοῦ πειρασμοῦ πολλὲς φορές. Ἄλλος σοῦ λέει: «δυὸ λεπτά, κάτι θὰ σοῦ πῶ ἐδῶ στὴν πόρτα» καὶ σὲ κρατάει μιὰ ὥρα. Νὰ εἶσαι ἱδρωμένος, νὰ σὲ χτυπάη ἐν τῷ μεταξὺ τὸ ρεῦμα, νὰ τρέμης, καὶ νὰ σοῦ λέη ἱστορίες, σὰν νὰ μὴ συμβαίνη τίποτε. Ἔ, ἀπὸ τὸν Θεὸ εἶναι αὐτό; Μετὰ ἀρρωσταίνεις, δὲν μπορεῖς νὰ κάνης προσευχὴ οὔτε γιὰ τὸν κόσμο οὔτε γιὰ τὸν ἑαυτό σου, καὶ ἀχρηστεύεσαι γιὰ μέρες. Ἔρχεται ὕστερα κάποιος ποὺ ὁ καημένος ἔχει πραγματικὴ ἀνάγκη, καὶ δὲν μπορεῖς νὰ τὸν βοηθήσης.

Στὴν πνευματική ζῶή δὲν θὰ βάλη κανείς γιὰ πρότυπό τους κοσμικούς ἀλλά τοὺς Ἁγίους

Όταν ένας άνθρωπος ή ένα σύνολο ανθρώπων έχη αγωνιστικό πνεύμα, αυτό πολύ βοηθάει. Γιατί, όταν ένας προχωράη πνευματικά, δεν ωφελεί μόνον τον εαυτό του, αλλά βοηθάει και τον άλλον που τον βλέπει.

Και ένας που είναι χαλαρός, πάλι το ίδιο, επιδρά και στους άλλους. Όταν ο ένας χαλαρώνη, ο άλλος χαλαρώνη, τελικά, χωρίς να το καταλαβαίνουν, δεν μένει τίποτε. Γιʹ αυτό το αγωνιστικό πνεύμα πολύ θα βοηθήση μέσα σʹ αυτήν την χαλάρωση που υπάρχει.

Αυτό θα πρέπη να το προσέξουμε πολύ, γιατί έφθασαν δυστυχώς σε τέτοιο σημείο οι σημερινοί άνθρωποι, που κάνουν και νόμους ακόμη χαλαρούς και τους επιβάλλουν και στους αγωνιζομένους να τους εφαρμόσουν. Γιʹ αυτό οι αγωνιζόμενοι όχι μόνο δεν πρέπει να επηρεάζωνται από το κοσμικό πνεύμα, αλλά και να μη συγκρίνουν τον εαυτό τους με τους κοσμικούς και νομίζουν ότι είναι άγιοι και μετά χαλαρώνουν και γίνονται χειρότεροι και από τους πιο κοσμικούς.

Αἰδώς-Ἀναίδεια. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

ΑΙΔΩΣ-ΑΝΑΙΔΕΙΑ

Ὁμιλία σὲ γονεῖς τοῦ Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτη

Η ΑΙΔΩΣ (ΝΤΡΟΠΗ) ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΑΡΕΤΗ

ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Η ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΘΡΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ:

Μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, δι’ εὐχῶν τοῦ Γέροντος ἂς ποῦμε λίγα λόγια γιὰ τὴν αἰδῶ καὶ τὴν ἀναίδεια. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔλεγε: «Τώρα αὐτὸ εἶναι κυρίως γιὰ τὸ ὁποῖον πρέπει πολὺ νὰ κλαῖμε, ὅτι, ἐπειδὴ οἱ κακοὶ ἔγιναν πολλοί, τὰ κακὰ δὲν προκαλοῦν ντροπὴ σ’ ἐκείνους πού τὰ διαπράττουν». Ἀπὸ τὸν 4ο αἰ. ἡ αἰδὼς εἶχε ἀρχίσει νὰ χάνεται διότι εἶχε πλεονάσει ἡ ἁμαρτία.

ΟΡΙΣΜΟΣ: Αἰδὼς εἶναι ἡ ντροπὴ ἡ συστολή. Τὸ ἀντίθετό της εἶναι ἡ ἀναίδεια δήλ. ἡ ἔλλειψη συστολῆς, ἡ ἀδιαντροπιά. «Ἡ πιὸ μεγάλη ἀπὸ ὅλες τὶς ἀρρώστειες στοὺς ἀνθρώπους εἶναι ἡ ἀναίδεια» λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος.

1. ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΘΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΑΙΔΩΣ, ΕΛΕΓΑΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΣ ΠΡΟΓΟΝΟΙ: Ὁ Σοφοκλῆς γράφει: «Ζηνὶ συνθακος θρόνων αἰδώς». Δηλ. στὸν ἴδιο θρόνο μὲ τὸν Θεὸ κάθεται ἡ αἰδώς. Ἔχει θεϊκὴ προέλευση. Εἶναι θεία ἐνέργεια.

2. ΚΥΡΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΑΙΔΟΥΣ: Σύμφωνα μὲ τὸν ἀββᾶ Ἰσαὰκ τὸν Σύρο ἡ αἰδώς: ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ.

ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΣΕΜΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ «ΣΥΝΑΓΩΓΗΣ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ». Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΕΜΝΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ. Η ΑΙΔΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΚΥΡΙΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΗΘΟΥΣ ΤΟΥ.

Νὰ τί μᾶς διδάσκει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ: «Τὴν ταπεινοφροσύνη συνοδεύει ἡ σεμνότητα καὶ ἡ συναγωγὴ τοῦ ἑαυτοῦ: δηλαδή, ἡ καθαρότητα τῶν αἰσθήσεων, μετρημένη φωνή, ταπεινὴ ὁμιλία, αὐτοσμίκρυνση, φτωχικὴ ἐνδυμασία, ὄχι ἀγέρωχο βάδισμα, βλέμμα ποὺ προσέχει κάτω, ὑπεραφθονία ἐλέους, δάκρυα πού ρέουν εὔκολα, μοναχικότητα τῆς ψυχῆς, συντετριμμένη καρδιά, ἀταραξία στὸν θυμό, μὴ σκορπισμένες αἰσθήσεις, λίγα ὑπάρχοντα, περιστολὴ κάθε ἀνάγκης, ἡ ἀντοχή, ἡ ὑπομονή, ἡ ἀφοβία, ἡ γενναιότητα τῆς καρδιᾶς ποὺ γεννιέται ἀπὸ τὸ μίσος γι’ αὐτὴ τὴν πρόσκαιρη ζωή, ἡ ὑπομονὴ στὶς δοκιμασίες, συλλογισμοὶ βαρεῖς καὶ ὄχι ἐλαφροί, ἐξάλειψη λογισμῶν, φύλαξη τῶν μυστηρίων τῆς ἁγνότητας, ἡ αἰδώς, ἡ εὐλάβεια καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα, τὸ νὰ ἡσυχάζεις συνεχῶς καὶ νὰ προβάλλεις πάντοτε τὴν ἄγνοια.»

Η ΑΙΔΩΣ ΔΟΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΣΑΡΚΙΚΑ ΠΑΘΗ.Λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης στὴν Κλίμακα (Λόγος 15ος περὶ Ἁγνείας) . «Δὲν εἶναι θαῦμα τὸ νὰ μάχεται ὁ ἄϋλος τὸν ἄϋλο. Θαῦμα ὅμως εἶναι, ἀληθινὸ θαῦμα, τὸ νὰ κατανικήση τοὺς ἀΰλους ἐχθροὺς ὁ ὑλικὸς ἄνθρωπος, μαχόμενος ἐναντίον τους μὲ τὴν ἐχθρικὴ τούτη καὶ ἐπίβουλη ὕλη, δηλαδὴ τὸ σῶμα. Δείχνοντας καὶ ἐδῶ ὁ ἀγαθὸς Κύριος πολλὴ πρόνοια γιά μᾶς, ἐμπόδισε τὴν ἀναισχυντία τῶν γυναικῶν μὲ τὴν ἐντροπὴ σὰν μὲ χαλινάρι. Διότι ἂν μόνες τους ἔτρεχαν πρὸς τοὺς ἄρρενας, δὲν θὰ ἐσώζετο κανένας».

4.Η ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΤΗΣ ΑΙΔΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗ ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΤΗΣ ΣΩΦΡΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ.

Λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος: « Tim1 2.8.1 to Tim1 2.14.1 2.8 Βούλομαι οὒν προσεύχεσθαι τοὺς ἄνδρας ἐν παντὶ τόπω· ἐπαίροντας ὁσίους χείρας χωρὶς ὀργῆς καὶ διὰ λογισμοῦ· 2.9 ὠσαύτως [καὶ] γυναίκας ἐν καταστολῇ κοσμίῳ μετὰ αἰδοῦς καὶ σωφροσύνης κοσμεῖν ἑαυτάς· μὴ ἐν πλέγμασιν καὶ χρυσίῳ ἢ μαργαρίταις ἢ ἰματισμῷ πολυτελεῖ· 2.10 ἀλλ΄ ὃ πρέπει γυναιξὶν ἐπαγγελλομέναις θεοσέβειαν· δι΄ ἔργων ἀγαθῶν. 2.11 γυνὴ ἐν ἡσυχίᾳ μανθανέτω ἐν πάσῃ ὑποταγῇ· 2.12 διδάσκειν δὲ γυναικὶ οὐκ ἐπιτρέπω· οὐδὲ αὐθεντεῖν ἀνδρός· ἀλλ΄ εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ. 2.13 Ἀδὰμ γὰρ πρῶτος ἐπλάσθη· εἴτα Εὕα· καὶ Ἀδὰμ οὐκ ἠπατήθη· ἡ δὲ γυνὴ ἐξαπατηθεῖσα ἐν παραβάσει γέγονεν. 2.15 σωθήσεται δὲ διὰ τῆς τεκνογονίας· ἐὰν μείνωσιν ἐν πίστει καὶ ἀγάπῃ καὶ ἁγιασμῷ μετὰ σωφροσύνης.

Ἅγιος Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης, Μιὰ μαρτυρία ποὺ ξυπνᾶ τὸ φιλότιμο γιὰ ἐσωτερικὴ πνευματικὴ ζωή!

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης, Μια μαρτυρία που ξυπνά το φιλότιμο για εσωτερική πνευματική ζωή!

Στέλιος Κούκος

Το πλήθος των αγίων γερόντων του 20ού αιώνα σκέπουν πολλαπλώς την ζωή μας και στον 21ο αιώνα. Τόσο διά των ευχών και των ευλογιών τους -απότοκο της αγωνίας και της αγάπης τους για τον κόσμο- όσο και με την διδασκαλία τους που διασώθηκε σε διάφορα βιβλία.

Αλλά δεν ήταν μόνον η διδασκαλία τους η οποία είχε και έχει επίδραση στις ψυχές των ανθρώπων οι οποίοι αναζητούν πώς να τους «συναντήσουν» ακόμη και σήμερα, αλλά και οι πνευματικές εμπειρίες που έζησαν και φανερώνουν με τον καλύτερο τρόπο την θεία χάρη που γεύτηκαν που έγιναν μέτοχοί της.

Όλα αυτά, βεβαίως, οι ίδιοι δεν τα διαφήμιζαν, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις τα εξομολογούνταν στους υποτακτικούς τους, είτε για να τους λύσουν κάποιες απορίες σχετικές με αντίστοιχες εμπειρίες δικές τους, είτε για να τους δείξουν τον σωστό ασκητικό δρόμο της χάριτος και να αποφύγουν πλανεμένες κακοτοπιές.

Ένας άλλος λόγος για τον οποίον μιλούσαν γι’ αυτές τις εμπειρίες χάριτος που έζησαν ήταν για να φιλοτιμήσουν τους υποτακτικούς τους ή ακόμη και για να τους ενισχύσουν τον αγώνα τους.

Άλλωστε, όπως γράφει ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος, «Αγαπητοί, διότι γέγονα μωρός, ουχ υπομένω φυλάξαι το μυστήριον εν σιωπή, αλλά γίνομαι άφρων, διά την των αδελφών ωφέλεια»!

Ο σύγχρονός μας άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης (1912-1998), τον οποίο γιορτάζουμε σήμερα και οι ψυχές μας αγάλλονται χαρά μεγάλη κι ας μην τον συναντήσαμε ποτέ, έζησε ανάλογες πνευματικές καταστάσεις και εμπειρίες και ήταν σε θέση να τις εκθέσει σε συνομιλητές του οι οποίοι είχαν τις προϋποθέσεις να τις καταλάβουν και να διδαχθούν από αυτές.

Ἡ Ἀληθινή ζωή θέλει «ρίσκο»

«Ἄν πεθάνεις, πρίν πεθάνεις, δέν θά πεθάνεις, ὅταν πεθάνεις»

Θέλεις νά ζήσεις, θέλεις νά εἶσαι ἀληθινά χαρούμενος, νά σώσεις τήν ψυχή σου καί νά κερδίσεις τήν αἰώνια ζωή; Ἀποφάσισε ἀπό τώρα ν’ ἀλλάξεις πορεία. Ὑπερνίκησε τήν τεμπελιά σου, τήν ἀναβλητικότητά σου, κάνε τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ καί πές μέ θέρμη καί πίστη: Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.

Δέν κατακτᾶ κανείς τήν ἀληθινή ζωή, τήν πίστη, μόνο μέ εὐσεβεῖς στοχασμούς, ἀλλά κυρίως μέ ἀγωνιστική προσπάθεια. Δέν μᾶς μαθαίνουν οἱ λέξεις καί οἱ θεωρίες, ποιός ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας, τί εἶναι ὁ Θεός, ἀλλά ἡ ἐμπειρία τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ὁ Θεός εἶναι ὑπαρκτός, ἀληθινός, μεθεκτός (κοινωνήσιμος καί κοινωνούμενος), ἀλλά καί εὐγενής, δεν μᾶς ἐπιβάλλεται, μᾶς ἀφήνει να τον ἀνακαλύψουμε. Πρέπει ν’ ἀνοίξουμε τό παράθυρο γιά νά μπεῖ μέσα ὁ ἥλιος, τό φῶς, ὁ δροσερός ἀέρας.

Τόν ἑαυτόν μας, τό νόημα τῆς ζωῆς μας, τόν Θεόν, δέν θά Τον γνωρίσουμε παρά μόνον μέ καλή διάθεση, αἰσιοδοξία, χαρούμενη ἀγωνιστικότητα καί πίστη καί ἐλπίδα εἰς τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Ποτέ δέν μποροῦμε νά φτάσουμε σ’ ἕνα σκοπό, ἄν καθόμαστε στη νωχέλειά μας καί περιμένουμε, λένε οἱ ἅγιοι Πατέρες.

Ἡ ζωή μας παρομοιάζεται συχνά μέ τό ἔργο τοῦ κηπουροῦ. Τή γῆ πού καλλιεργεῖς τήν ἔχεις ἀπό τόν Θεό. Τοῦ Θεοῦ δῶρα εἶναι καί ὁ σπόρος καί ἡ θέρμη τοῦ ἥλιου καί ἡ βροχή καί ἡ αὔξηση τοῦ φυτοῦ. Τό ἔργο ὅμως τῆς καλλιέργειας εἶναι δικό του (τοῦ κηπουροῦ).

Ἄν θέλει ὁ κηπουρός νά ‘χει μιά πλούσια συγκομιδή, πρέπει νά δουλεύει συνεχῶς˙ νά καλλιεργεῖ, νά φυτεύει, νά βοτανίζει, νά ποτίζει, νά σκάβει. Ἀλλιῶς, ὅ,τι φύτεψε ἀπειλεῖται ἀπό πολλούς κινδύνους. Ποτέ δέν πρέπει νά σταματήσει τήν ἐργασία. Ἀντίθετα ἔχει χρέος ὁ κηπουρός νά ‘ναι ἄγρυπνος καί ἕτοιμος γιά κάθε ἀπρόοπτο, ἀλλά πάντα νά ‘χει κατά νοῦ ὅτι ἡ συγκομιδή θά ἐξαρτηθεῖ ἀπό τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. «Πᾶσα δόσις ἀγαθή καί πᾶν δώρημα τέλειον, ἄνωθεν ἐστί καταβαῖνον».

Ὑγεία καὶ πνευματικὴ ζωή, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὑγεία καὶ πνευματικὴ ζωή, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 18-10-2023

 

Ἀντίσταση εἰναι ἡ πνευματικὴ ζωή , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ ἀπόφαση εἰναι τό πιό σημαντικό στήν πνευματική ζωή, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἡ ἀπόφαση εἰναι τό πιό σημαντικό στήν πνευματική ζωή, 11-6-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

Ἀσκητές μέσα στόν κόσμο Γ’: Μυροφόρα Εὐθυμίου

Ἡ μακαριστή Μυροφόρα, ἡ γνωστή στήν κωμόπολη τῆς Ἀραδίππου ὡς ἡ «γιαγιά ἡ Φορού», γεννήθηκε στίς 2 Νοεμβρίου τό 1929 στήν Ἀραδίππου. Κρατοῦσε τήν καταγωγή της ἀπό τό γένος Κουντουρῆ. Ἦταν δευτερότοκη ἀπό τό σύνολο τεσσάρων παιδιῶν. Πῆγε μέχρι τήν Β΄ Δημοτικοῦ καί οἱ γονεῖς της τήν κράτησαν μετά στό σπίτι γιά νά βοηθᾶ στίς δουλειές τοῦ σπιτιοῦ. Ἦταν μικροκαμωμένη καί πολύ εὐκίνητη.Στά 18 της ἀρραβωνιάζεται τόν Σάββα Εὐθυμίου, κατά ὀκτώ χρόνια μεγαλύτερό της. Τόν Σάββα τόν εἶχε φέρει στό σπίτι της ὁ σύγαμπρός του γιά νά τούς βοηθήση στό ἁλώνισμα. Ὅλοι ἐκτίμησαν τήν τιμιότητα καί τήν ἐνεργητικότητα τοῦ Σάββα καί σκέφτηκαν νά τοῦ δώσουν τήν Μυροφόρα γιά νύφη καί νά τόν κάνουν γαμπρό τους.

Ὁ Σάββας κατήγετο ἀπό ἱερατική οἰκογένεια. Ὁ παππούς του ἦταν ὁ παπα-Χαράλαμπος, ὁ γέρος ἱερέας τοῦ χωριοῦ, πολύ αὐστηρῶν ἀρχῶν. Ἐπειδή ὁ πατέρας τους ἔλειπε γιά μεγάλα χρονικά διαστήματα ἀπό τό χωριό, ὁ Σάββας καί ὁ ἀδελφός του μεγάλωναν μέ τόν παπποῦ ἱερέα. Ὁ παπποῦς τούς ἔμαθε νά εἶναι φιλακόλουθοι καί νά διαβάζουν ἐκκλησιαστικά βιβλία καί νά εἶναι συνέχεια μαζί του στήν Ἐκκλησία. Νά νηστεύουν καί νά εἶναι σέ ὅλα τύπος καί ὑπογραμμός. Τόσο αὐστηρός ἦταν ὁ παπποῦς, πού μία ἡμέρα στό σχολεῖο κάτι ἔκαναν, καί ὁ δάσκαλος τούς εἶπε ὅτι θά τό πῆ στόν παπποῦ τους, καί αὐτά παρακαλοῦσαν τόν δάσκαλο νά τά τιμωρήση αὐτός καί νά μήν τό πῆ στόν παπποῦ, γιατί ἤξεραν ὅτι ἡ τιμωρία θά ἦταν χειρότερη.

Ὁ Σάββας, ὁ ὁποῖος ζεῖ μέχρι σήμερα καί εἶναι 97 χρονῶν, δέν ἦταν μόνο ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί πολύ καλός, λογικός, μετρημένος ἄνθρωπος. Ἀπό τήν ἀρχή ἡ Μυροφόρα ἔνοιωσε ἀγάπη καί ἐλευθερία. Ἐλευθερώθηκε, γιατί στό πατρικό της δούλευε καί ζοῦσε σάν σκλάβα. Ὁ Σάββας ἄρχισε νά τῆς μιλάει γιά τόν Χριστό, γιά τήν Ἐκκλησία, γιά ὅσα ἤξερε, ἀλλά καί διάβαζε γιά τόν Θεό, καί ἡ μακαριστή Μυροφόρα τά ρουφοῦσε σά νέκταρ. Φαίνεται στό πατρικό της σπίτι δέν εἶχαν καί ἰδιαίτερη σχέση μέ τήν Ἐκκλησία, ἀλλά ἡ Μυροφόρα ἦταν «γῆ ἀγαθή». Ἐπιθύμησε πολύ νά μάθη νά γράφη καί νά διαβάζη. Ὁ σύζυγός της, γιά τά δεδομένα τῆς ἐποχῆς, ἦταν μορφωμένος, εἶχε τελειώσει τό Δημοτικό σχολεῖο. Ὁ μικρός της ἀδελφός πήγαινε τά βράδια στόν σύζυγό της καί τόν βοηθοῦσε στά μαθήματά του. Ἔτσι βρῆκε τήν εὐκαιρία καί αὐτή μαζί μέ τόν ἀδελφό της νά μάθη νά διαβάζη καί νά γράφη. Ὅταν ἡ ἀδελφή της πῆγε στήν Ἀγγλία, ἡ ἐπιθυμία της ἦταν πιό σφοδρή στό νά γράφη καί νά διαβάζη, γιατί ἤθελε νά στέλνη γράμματα. Στό τέλος τά κατάφερε.

Πῶς διαχωρίζουμε τήν πνευματική ζωή ἀπό τήν ψυχική , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Ἠ χαρά ὡς κριτήριο τῆς ἐν Ἁγίω Πνεύματι ζωῆς, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἠ χαρά ὡς κριτήριο τῆς ἐν Ἁγίω Πνεύματι ζωῆς, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 31-1-2023

Πνευματική ζωή μέσα στόν ὑλικό κόσμο (Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος)

Τὸ νὰ κρατηθεῖς μακριὰ ἀπὸ τὸν κόσμο εἶναι, βέβαια, ἀδύνατο. Ἀρνήσου, ὅμως, ὅσο εἶναι δυνατό, νὰ μπεῖς στὸν κυκεώνα τῆς κοσμικῆς ζωῆς. Καὶ ὅταν, παρὰ τὴ θέλησή σου, σὲ κάποια περίπτωση ἀναγκαστεῖς νὰ μπεῖς, φέρσου σὰν νὰ μὴ βρίσκεσαι ἐκεῖ: Βλέπε δίχως νὰ βλέπεις καὶ ἄκου δίχως ν’ ἀκοῦς. Τὰ μάτια σου, δηλαδή, ἂς ἀδιαφοροῦν γιὰ ὅ,τι βλέπουν, καὶ τ’ αὐτιά σου ἂς μὴ δίνουν σημασία σ’ ὅ,τι ἀκοῦνε. Φαινομενικὰ, νὰ συμπεριφέρεσαι ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι. Νὰ εἶσαι τίμια καὶ εἰλικρινής. Φύλαξε, ὅμως, τὴν καρδιά σου ἀπὸ συμπάθειες καὶ θέλγητρα. Προσοχὴ προπάντων σὲ τοῦτο: Φύλαξε τὴν καρδιά σου! Ἔτσι θὰ βρίσκεσαι στὸν κόσμο μόνο σωματικά, ὄχι καὶ ψυχικά, ἐκπληρώνοντας τὴν ἀποστολικὴ παραγγελία: «…καὶ ὅσοι ἀσχολοῦνται μὲ τὰ ἐγκόσμια, ἂς ζοῦν σὰν νὰ μὴν ἀσχολοῦνται καθόλου μ’ αὐτά» (Α’ Κορ. 7:31). Θὰ βρίσκεσαι, δηλαδή, σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸν κόσμο καί, ὅποτε εἶναι ἀνάγκη, θὰ συμμετέχεις σὲ ἐκδηλώσεις τῆς κοσμικῆς ζωῆς. Ἐφόσον, ὅμως, κρατᾶς τὴν καρδιά σου σὲ ἀπόσταση, δὲν θὰ κάνεις κακὴ χρήση αὐτῆς τῆς ζωῆς. Μ’ ἄλλα λόγια, δὲν θὰ συμμετέχεις στὴν κοσμικὴ ζωὴ ἐπειδὴ τὸ ἐπιθυμεῖς, ἀλλὰ μόνο ἐπειδὴ θὰ σὲ ὑποχρεώνουν κάποιες ἀναπόφευκτες περιστάσεις.

Μοῦ ἔγραψες ὅτι οἱ οἰκιακὲς ἀσχολίες ἀποσποῦν τὴ σκέψη σου ἀπὸ τὸν Θεό… Ὑπάρχει κάποια μέθοδος, μὲ τὴν ὁποία μποροῦμε ὄχι μόνο νὰ ἀποτρέψουμε τὴ μαγνήτιση τοῦ νοῦ ἀπὸ τὰ αἰσθητὰ ἀντικείμενα, ἀλλὰ καὶ νὰ κατορθώσουμε τὴν ἀναγωγὴ του μέσω αὐτῶν τῶν ἀντικειμένων, στὸν Θεό… Καθετὶ τὸ ὑλικὸ θὰ ἀποκαλύπτει στὸν νοῦ σου μία πνευματικὴ ἀλήθεια. Νὰ μερικὰ παραδείγματα: