Ἡ θαυμαστή ἐμφάνιση τοῦ ἀρχιδιακόνου, ἁγίου Στεφάνου στίς Καρυές!

Η θαυματουργή εικόνα του αγίου Στεφάνου, που βρίσκεται στο ομώνυνο παρεκκλήσι στο κονάκι της Μονής Διονυσίου στις Καρυές του Αγίου Όρους.

Γράφει ο Μοναχός Λάζαρος Διονυσιάτης στο βιβλίο του “Διονυσιάτικαι διηγήσεις”:

Όταν κατέβηκε από τις Καρυές στο μοναστήρι [στην Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους] ο άγιος Καθηγούμενος αρχ. Γαβριήλ, όπου είχε μεταβεί για την Διπλή Ιερά Σύναξη, που συγκλήθηκε από την Ιερά Κοινότητα, μας διηγήθηκε την εμφάνιση του αγίου Πρωτομάρτυρος Στεφάνου, η οποία έγινε στο ναΐδριο του Αντιπροσωπείου (κονάκι) ως εξής.

Την περασμένη Κυριακή 14 Ιουλίου, εορτή του Οσίου Πατρός ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου, ο αντιπρόσωπος της Μονής [στην Ιερά Κοινότητα] προσκάλεσε τον ευλαβέστατο ανάμεσα στους Ιερομονάχους, π. Νικόστρατο, ο οποίος ήταν και αυτός αντιπρόσωπος της δικής του Μονής, δηλαδή της σεβασμίας αδελφής Μονής του Αγίου Παντελεήμονος του Ρωσικού, για να τελέσει την Θεία Λειτουργία στο κονάκι.

Η Θεία Λειτουργία θα πραγματοποιείτο λόγω της διπλής γιορτής και για τους εκεί αποσταλέντες από την Μονή αδελφούς για το μάζεμα των φουντουκιών.

Κατά την ομολογία, λοιπόν, του αντιπρόσωπου της Μονής και άλλων αδελφών, ο Ιερομόναχος αυτός ήλθε στο κονάκι περί το τέλος της ακολουθίας του όρθρου και μάλιστα, όταν έψαλλαν την δοξολογία.

Αφού κοίταξε μέσα στην εκκλησία από την πόρτα, δεν μπήκε μέσα, αλλά στάθηκε έξω από το ναΐδριο στα στασίδια που βρίσκονταν εκεί. Στεκόταν εκεί με πολλή ευλάβεια και κατά κάποιον τρόπο σαν να βρισκόταν σε έκσταση από αυτά που έβλεπε ο ίδιος μυστικά.

Ο αντιπρόσωπός μας, βλέποντας αυτά, απορούσε και μετά από λίγο του είπε:

– Ορίστε, παπά, ελάτε μέσα να πάρετε “καιρόν”. [Ο καιρός, είναι μικρή ακολουθία την οποία τελούν οι ιερείς, πριν την είσοδο τους για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας].

Ο ιερομόναχος απάντησε:

– Τι λες, γέροντα, αφού έχετε παπά και λειτουργεί στον ναό, τι να κάμω εγώ, να έλθω μέσα;

Όταν άκουσε αυτά ο αντιπρόσωπος, με απορία και θαυμασμό του είπε:

– Λειτουργία μέσα από άλλον παπά;

Και ο ιερομόναχος του απάντησε:

Ὁ Ἅγιος Νήφων σώζει καράβι!

  Άγιος Νήφων, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.

Κατά το έτος 1916, αδελφέ Λάζαρε [διήγηση του μοναχού Βησσαρίωνα Διονυσιάτη στον π. Λάζαρο Διονυσιάτη], όταν διωρίσθηκα οικονόμος στον μύλο των Μαριανών (μετόχιον εν Χαλκιδική), έφθασα στην Δάφνη μ’ ένα βαποράκι της συγκοινωνίας, νομίζω πως το έλεγαν «Ελένη».

Μετά από εκεί με άλλο πλοιάριο, αφού εφθάσαμε στο ακρωτήριο της Συκιάς, στα Καρτάλια, όπου σταυρώνονται όλοι οι αέρηδες, αχ αδελφέ μου! εκινδυνεύσαμε να πνιγούμε από την μεγάλη φουρτούνα.

 

Έβλεπες το καϋμένο το βαποράκι και το χόρευε η θάλασσα, σαν ένα καρυδόφλουδο. Έβλεπες την πλώρην του μια στο βάθος και μια στο ύψος, στον αέρα τριζοκοπούσε ολόκληρο και έλεγες τώρα να σπάση και να κομματιασθή.

 

Όλοι οι επιβάτες τα χρειάσθηκαν, όλοι έβλεπαν τον κίνδυνον, τον θάνατον να πω, που μας εκύκλωνε.

 

Άκουες φωνές, παρακάλια στην Παναγία. Κάτι γυναίκες με τα μικρά τους άρχισαν να κλαίνε, να φωνάζουν, να παρακαλούν τον Χριστό, την Παναγία… ως και αυτοί οι καπεταναίοι εφοβήθησαν.

Τότε και εγώ φοβήθηκα και προσηυχόμην όρθιος, με τα χέρια σηκωμένα προς τον ουρανόν, και φωνάζω με πίστην πολλήν μεγαλοφώνως:

– Άγιε Πατήρ ημών Νήφων, πρόφθασε και σώσε μας. Άγιε Πατήρ ημών Νήφων, πρόφθασε και σώσε μας. Άγιε Νήφων, γλύτωσέ μας. Άγιε Νήφων, πνιγόμαστε, σώσε μας!

Γυναίκες, άνδρες, καπεταναίοι, όλοι με ακούγανε εκστατικοί.

Συγκλονιστικό θαῦμα τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων σέ μοναχό τοῦ Ἁγίου Ὄρους

Θα αφηγηθώ άλλο θαύμα που έγινε σε μένα πρόσφατα (1954). Κατά το έτος 1916 προσβλήθηκα από ελονοσία.

Ήμουν τότε αρχάριος μοναχός και εργαζόμουν ως κελλάρης στο μετόχι της Μονής μας, που λεγόταν Δεβελήκια, στην περιφέρεια Γομάτι Χαλκιδικής.

Τόσον εξασθένησε ο οργανισμός μου, ώστε κατάντησα σχεδόν σε ημιπαραλυσία. Με την πάροδο του χρόνου έγινα καλά αλλά προσβλήθηκα από ρευματική πολυαρθρίτιδα στην κνήμη του δεξιού μου ποδιού, στο οποίο και σχηματίσθηκαν κιρσοί από φλεβίτιδα.

Η κατάστασή μου μέρα με τη μέρα χειροτέρευε, οι πόνοι πολλαπλασιάζονταν και η κνήμη έγινε κατακόκκινη από εσωτερική φλόγωση.

Διέκοψα περισσότερο από ένα μήνα τις ακολουθίες στην εκκλησία, επειδή δεν μπορούσα να σταθώ ούτε όρθιος, ούτε καθήμενος• μόνον ξαπλωμένος στο κρεβάτι ανακουφιζόμουν και δεν πονούσα.

Παναγία τοῦ Ἀκαθίστου: «Μή κλαῖς! Ἔγινες καλά! Νά ἐπιμελεῖσαι στό ἑξῆς τή σωτηρία σου!» - Θαῦμα σέ Ἁγιορείτη μοναχό

Ένα από τα σημαντικότερα κειμήλια της Ιεράς Μονής Διονυσίου είναι η «Παναγία του Ακαθίστου», δώρο του Αυτοκράτορα Αλεξίου Κομνηνού του Γ΄ (1338–1390) στον Κτίτορα της Μονής Άγιο Διονύσιο κατά το έτος 1375.

Είναι η ίδια εικόνα ενώπιον της οποίας εψάλησαν για πρώτη φορά οι «Χαιρετισμοί» της Θεοτόκου στην Κωνσταντινούπολη στον Ναό των Βλαχερνών (8 Αυγούστου 626) προς ευχαριστία για τη σωτηρία της Πόλης από τους Πέρσες και Αβάρους, επί Αυτοκράτορος Ηρακλείου (575–641) και Πατριάρχου Σεργίου του Α΄ (†638), ύστερα από τη γνωστή πολιορκία κατά το 626.

Η παράδοση αναφέρει πως είναι μία από τις εβδομήντα «μικρές» εικόνες του Ευαγγελιστού Λουκά. Η ύλη της εικόνας είναι κηρός και μαστίχη και η μορφή της αρκετά αλλοιωμένη με δυσδιάκριτα χαρακτηριστικά καθώς έχει πολλές φορές αναβλύσει ευώδες μύρο. Βρίσκεται στο ομώνυμο παρεκκλήσιο, το οποίο είναι ενωμένο στη βορειοδυτική πλευρά της Λιτής του Καθολικού και καθημερινά ενώπιόν της διαβάζονται οι «Χαιρετισμοί».

Εορτάζει το Σάββατο του Ακαθίστου, την Ε΄ Εβδομάδα των Νηστειών, κατά το οποίο για περισσότερη λαμπρότητα μεταφέρεται στο Καθολικό της Μονής και τίθεται επί ειδικού θρόνου. Οι διαστάσεις της εικόνας είναι περίπου 31 x 27 εκατοστά. Στην ασημένια επένδυση της θαυματουργικής αυτής εικόνας και στο παμπάλαιο ξύλο της, παμπάλαιες επιγραφές μάς πληροφορούν πως η εικόνα αυτή είναι που κρατούσε στα χέρια του ο Πατριάρχης Σέργιος (Πατριαρχία: 610–638) και περιερχόμενος τα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως, εμψύχωσε στρατιώτες και λαό και έδιωξε όλους τους πολεμίους το 626.

«Αὐτό νά κάνεις, παιδί μου, ὅπως σοῦ λέγω, διά νά εὕρει ἄνεση ἡ ψυχή μου, διότι πολύ βασανίζομαι γι΄ αὐτή τήν κλοπή»

Μου διηγούνταν λοιπόν ο οικονόμος γέροντας Νήφων, όταν ήταν νεώτερος και υποτακτικός του γέροντος Γερβασίου οικονόμου του εν Βουλγάρω μετοχίου (της Μονής Διονυσίου), παρουσιάστηκε μια μέρα ένας χωρικός με το όνομα Ιωάννης, ο οποίος είχε μαζί του ένα ζώο φορτωμένο με δύο τουλούμια λάδι, περίπου 80 οκάδες, το οποίο και αφιέρωσε στο μετόχι. 

Ο οικονόμος, γέροντας Γερβάσιος, έμεινε κατάπληκτος με την δωρεά και ρώτησε να μάθει τον λόγο της. Τότε ο χωρικός Ιωάννης του διηγήθηκε τα εξής : 

Θαυμαστή ὁπτασία τοῦ μοναχοῦ Γενναδίου

Κατά την 14ην Σεπτεμβρίου του έτους 1967, εν η ιδιαιτέρως εορτάζει η Μονή Ξηροποτάμου ως έχουσα τον Μέγαν Τίμιον Σταυρόν και δη με την οπήν που προσηλώθη ο Κύριος, χάριν της εορτής υπήγε και αυτός να συνεορτάσει (σημ. ο μοναχός της Νέας Σκήτης του Αγίου Παύλου – Γεννάδιος), συνάμα δε προσκυνήσει και ασπαστεί το Πανάγιον Ξύλον. 

Κατά την ώραν της προσκυνήσεως και ασπασμού εις τους αίνους, ο γέρων ελθών εις έκστασιν, έβλεπεν ότι από το Τίμιον Ξύλον ανέβλυζον φλόγες πυρός και ο πέριξ χώρος όλος, ως να εφλέγετο υπό πυρός. 

Τοιαύτα βλέπων και εξεστηκώς εθαύμαζε και έλεγε καθ΄ εαυτόν :

Θαύματα Αγίων Αναργύρων στον συγγραφέα των «Διονυσιάτικων διηγήσεων» μοναχό Λάζαρο

«Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού».
Τα όσα γράφονται αφιερώνονται προς δόξαν και τιμήν των Αγίων Αναργύρων ιατρών Κοσμά και Δαμιανού. Για δυο χρόνια (1943-45) ήμουν άρρωστος από «ίλιγγο». Όταν ξυπνούσα έπρεπε να κάθομαι 3-5 λεπτά ακίνητος στο κρεβάτι και μετά να σηκωθώ, να ντυθώ και να κάνω τα πρώτα βήματα με πολλή προσοχή για να μην πέσω κάτω από πονοκέφαλο. Εάν έστρεφα το βλέμμα μου απότομα προς την οροφή του δωματίου ή σε ένα σημείο ψηλότερο μου φαινόταν ότι στριφογύριζε οτιδήποτε έβλεπα και κινδύνευα να πέσω κάτω στο πάτωμα χάνοντας την ισορροπία μου.
Πολλές φορές από τη ζάλη αισθανόμουν ανακάτωμα στο στομάχι με πόνους με αποτέλεσμα να κάνω εμετό. Όταν αυτό συνέβαινε δύο φορές την ημέρα βρισκόμουν σε κατάσταση ατονίας.
Μεταχειρίστηκα διάφορα θεραπευτικά μέσα, ρώτησα και ιατρούς αλλά και μετά την εφαρμογή των συμβουλών τους δεν είδα βελτίωση. Η κατάσταση αυτή συνεχιζόταν για δύο χρόνια.
Κατά την αγρυπνία της 1ης Νοεμβρίου 1945 των Αγίων Αναργύρων, που επιτελεί η Μονή αφού έψαλλα ότι μπορούσα, κατά την λειτουργία, κατέβηκα στο παρεκκλήσι των Αγίων Αναργύρων, που είχα την επιμέλεια, για να ανάψω τα καντήλια. Επικαλούμενος τότε νοερά τη βοήθεια των Αγίων Ιατρών, ω του θαύματος! Μετά από αυτό, σταμάτησε όλη ακαταστασία της ασθένειας μου, που την διαπίστωσα μετά την παρέλευση μιας εβδομάδας.
Από τότε και μέχρι σήμερα, που γράφω τις γραμμές αυτές, 4 Δεκεμβρίου 1954, ουδέποτε επανήλθε η ασθένεια. Γι’ αυτό ευχαριστώ και ευγνωμονώ τους Αγίους ιατρούς και θεράποντές μου, Κοσμάν και Δαμιανόν εις αιώνα τον άπαντα. Αμήν.