Ἀπορία

ΑΠΟΡΙΑ

Πρωτοπρεσβύτερος π. Ἰωάννης Κ. Διώτης

Θεολόγος-Συγγραφεύς- Δημοσιογράφος-Ἐκδότης,

(ὅπως ἐτίμησεν αὐτὸν ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν)

Τυγχάνει δεδομένον ὅτι ἐξ ἄκρας συλλήψεως δημιουργεῖται καὶ ἡ ψυχή. Τὸ μὲν σῶμα εἶναι ἀτελὲς καὶ ἐξελίσσεται σταδιακῶς. Ὅμως, δὲν εἶναι νοητόν, ὡς νομίζω, ἡ ψυχὴ νὰ ἔχῃ ἀτέλειαν. Ἑπομένως, εἶναι εὔλογος ἡ ἀπορία: Αἱ ψυχαὶ τῶν ἐμβρύων, κατὰ τὰς ἐκτρώσεις καὶ τὰς ἀποβολάς, ποῦ πηγαίνουν;

Ἡ ὑλιστικὴ ἐκκοσμίκευση ἀπορρίπτει τὴν ὕπαρξη τῆς ψυχῆς

Γράφει ὁ Ἡρακλῆς Ρεράκης, Καθηγητὴς ΑΠΘ,

Πρόεδρος τῆς Πανελλήνιας Ἑνώσεως Θεολόγων (ΠΕΘ)

Σὲ ὅλες τὶς ἐποχὲς ὑπῆρχαν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι, ἐπηρεαζόμενοι ἀπὸ ἐπιστημονικὰ κριτήρια ἢ ἀπὸ ἰδεοληψίες ἢ ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἀδιαφορία, ἀποδέχονται τὸν ἄνθρωπο, ἀποκλειστικά, ὡς σῶμα.

Ὁ ὑλισμός, γενικά, ὡς τρόπος σκέψης καὶ ζωῆς, ἐπιδιώκει νὰ ἀποβάλει τὴν ψυχὴ ἢ τὸ πνεῦμα ἀπὸ τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου καὶ νὰ ἐξαφανίσει ὅ,τι περιλαμβάνει ἡ ἀποδοχὴ τῆς ὕπαρξης τῆς ψυχῆς στὴν ὀντολογικὴ λειτουργία του.

Τί πρεσβεύουν, συνεπῶς, οἱ ὑλιστές; Περιορίζουν ὅλες τὶς δραστηριότητες τοῦ ἀνθρώπου στὸ πλαίσιο τῆς οἰκονομίας, τῆς βιολογικῆς ἐπιβίωσης τοῦ σώματος, στὴν εὐμάρεια, στὴν εὐημερία καὶ σὲ ὅ,τι ἔχει σχέση μὲ τὶς αἰσθήσεις καὶ τὴ σωματικὴ διαβίωση ἢ ἐπιβίωση.

Οὐσιαστικά, μιὰ κοινωνία κοσμικὴ καὶ ὑλιστικὴ ἀρνεῖται τὴν πίστη στὸν Θεὸ καί, ταυτόχρονα, τὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς καὶ θεωρεῖ τὴν πνευματικὴ... δράση τοῦ ἀνθρώπου ὡς μιὰ δράση φονταμενταλιστικὴ καὶ ἀπαρχαιωμένη καὶ ἡ ἄρνηση αὐτή, πιστεύοντας πὼς ἀποτελεῖ μιὰ ἔκφραση μοντερνισμοῦ καὶ προοδευτισμοῦ τόσο στὸν χῶρο τῆς πολιτικῆς, ὅσο καὶ στὸν χῶρο τῶν ΜΜΕ καὶ τοῦ διαδικτύου.

Ἔτσι, ὁ ἄνθρωπος ἀποξηλώνεται ἀπὸ τὴν ψυχὴ καὶ μένει μόνον ὡς μιὰ χοϊκή - ὑλικὴ ὕπαρξη, μὲ ὅ,τι μπορεῖ νὰ σημαίνει αὐτὸ γιὰ τὶς πολιτικὲς κοινωνικῆς μέριμνας καὶ ἀντιμετώπισης.

Ἔκτοτε, στὸ πλαίσιο αὐτῶν τῶν ἐπιλογῶν καὶ ὅσον ἀφορᾶ στὰ καθ' ἡμᾶς, ψηφίζονται νόμοι, ποὺ ἀποτελοῦν, κυρίως, αἰτήματα νεωτεριστικῶν καὶ ριζοσπαστικῶν τάσεων, ποὺ καταρρακώνουν τὸ διαχρονικὸ ἦθος τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ἑτοιμάζουν ἕναν ἄνθρωπο ἄψυχο, πονηρό, γεμᾶτο πάθη καὶ κακίες, μὲ προσανατολισμὸ τὸν βιολογισμὸ καὶ τὴ σκοπιμότητα τοῦ «φάγωμεν πίωμεν αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν».

Ἡ ψυχή ἐξέρχεται τοῦ σώματος ἀοράτως – ὑπάρχει, ἀφοῦ δέν μπορεῖ νά γίνει ὁρατή; (Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Διάλογος)

ΠΕΤΡΟΣ. Όταν πέθανε κάποιος αδελφός, συνέβη να είμαι εκεί παρών. Αυτός ξαφνικά, εκεί που μιλούσε, άφησε την τελευταία του πνοή, και αυτόν που προηγουμένως τον έβλεπα να μιλάει μαζί μου, ξαφνικά τον είδα νεκρό. Αλλά αν βγήκε ή δεν βγήκε η ψυχή του δεν είδα, και μου φαίνεται σκληρή η απαίτηση να πιστεύουμε πως υπάρχει κάτι, που κανείς δεν έχει τη δυνατότητα να δει.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ. Τι το θαυμαστό, Πέτρε, αν δεν είδες την ψυχή να βγαίνει, εφόσον ούτε και όταν μένει στο σώμα την βλέπεις; Μήπως τάχα τώρα, που μιλάς μαζί μου, επειδή δεν μπορείς να δεις την ψυχή μου μέσα μου, πιστεύεις γι’ αυτό πως έχω ξεψυχήσει; Η φύση επομένως της ψυχής είναι αόρατη, και βγαίνει αυτή από το σώμα αόρατα κατά τον ίδιο τρόπο που μένει αόρατα και στο σώμα.

ΠΕΤΡΟΣ. Αλλά τη ζωή της ψυχής, όταν μένει μες στο σώμα, μπορώ να την συμπεράνω από τις ίδιες τις κινήσεις του σώματος, γιατί, εάν δεν υπήρχε ψυχή μες στο σώμα, τα μέλη αυτού του σώματος δεν θα μπορούσαν να κινούνται. Ενώ τη ζωή της ψυχής μετά τον θάνατο της σάρκας σε ποιες κινήσεις ή σε ποια έργα την βλέπω, ούτως ώστε από τα ορατά πράγματα να κατανοήσω πως υπάρχει αυτό, που δεν μπορώ να δω;

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ. Όχι κατά αναλογία, αλλά κατά αντίστροφη αναλογία λέγω πως την βλέπεις στο εξής: Όπως η δύναμη της ψυχής ζωοποιεί και κινεί το σώμα, έτσι η θεία δύναμη γεμίζει όλα όσα δημιούργησε, και άλλα τα ζωοποιεί εμφυσώντας τους πνεύμα ζωής, σε άλλα χορηγεί τα μέσα να ζήσουν, σε άλλα απλώς και μόνο παρέχει την ύπαρξη. Εφόσον λοιπόν δεν αμφιβάλλεις πως υπάρχει Θεός που δημιουργεί και διευθύνει, γεμίζει και περιβάλλει, υπερβαίνει και υποβαστάζει, απερίγραπτος και αόρατος, έτσι δεν πρέπει να αμφιβάλλεις πως έχει Αυτός αοράτους λειτουργούς.

Ἡ διεφθαρμένη καί σαρκοποιημένη ψυχή, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἡ διεφθαρμένη καί σαρκοποιημένη ψυχή, 11-6-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

Τό ἴδιο γίνεται καί μέ τήν ψυχή πού ἔχει λευκανθεῖ μέ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

Μία λευκή πετσέτα λερώνεται πολύ εύκολα, ενώ στα μαύρα ρούχα όταν λερώνονται, οι λεκέδες δε φαίνονται.Το ίδιο γίνεται και με την ψυχή.

Η καθαρή ψυχή που έχει λευκανθεί με ΜΕΤΑΝΟΙΑ, καταλαβαίνει αμέσως όταν την πλησιάζει η αμαρτία, ενώ η άλλη, αυτή που ζει μέσα στην αμαρτία δεν καταλαβαίνει πώς οι αμαρτίες έρχονται η μία μετά την άλλη και την κυριεύουν.

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

https://proskynitis.blogspot.com/2022/11/blog-post_38.html

Γέροντας Ἐφραίμ τῆς Σκήτης τοῦ Ἀγίου Ἀνδρέα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, γιά τήν ψυχή, τό καντήλι, τήν διατροφή καί γιά τίς ἀρετές.

Ο Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα του Αγίου Όρους, για την σωτηρία του ανθρώπου, για την ψυχή, το καντήλι, την διατροφή και για τις αρετές.

Ποτέ να μην πούμε την φράση, ούτε για αστείο: »Εγώ δεν θα σωθώ!» Αυτή η φράση δίνει χαρά στον εχθρό διάβολο, που λέει: »αμήν και πότε!». Να παίρνουμε πάντα την υγιή τοποθέτηση: »Με τη βοήθεια του Θεού, αν και δεν το αξίζω, ελπίζω ότι θα σωθώ». Είναι πολύ λεπτό το θέμα.

Το ποιός θα σωθεί και ποιός όχι, είναι δουλειά του Χριστού. Όταν λέω: »εγώ θα σωθώ και εκείνος όχι», είμαι αντίχριστος και βρίσκομαι σε πλάνη! Δεν στέλνουμε κανέναν στον Παράδεισο και κανέναν στην Κόλαση. Αυτό είναι δουλειά μόνο του Χριστού!

Η ψυχή έχει 3 ονόματα: Λέγεται καρδία, λέγεται ψυχή, λέγεται και πνεύμα. Το ίδιο πράγμα με 3 ονομασίες.

Όταν μιλούμε για λογισμούς, για συναισθήματα και για πάθη, ονομάζουμε την ψυχή μας ως καρδία (Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία…).

Όταν όμως μιλούμε για τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, που λάβαμε στο Άγιο Βάπτισμα, τότε ομιλούμε περί ψυχής.

Όταν όμως αποχωριστεί η ψυχή από το σώμα (σωματικός θάνατος), τότε η ψυχή ονομάζεται πνεύμα.

Στό τέλος τῆς ζωῆς ὑπάρχει ἕνας ἄλλος πεζοπόρος πού συνεχίζει:

Στό τέλος τῆς ζωῆς ὑπάρχει ἕνας ἄλλος πεζοπόρος πού συνεχίζει: ἡ ψυχή. π. Arsenie Papacioc

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/07/arsenie-papacioc_23.html

Τότε ἀκριβῶς κάθε ἁμαρτία, πού ἔκανε στήν παρούσα ζωή, παρουσιάζεται μπροστά της σάν σκληρός κατήγορός της.

Ο προφυλακισμένος εγκληματίας βασανίζεται ψυχικά από τη λύπη, ειδικά τη μέρα που πρόκειται να οδηγηθεί από τη φυλακή στο δικαστήριο. Εκεί, όταν, στο τέλος της δίκης, σηκωθεί από το εδώλιο, για ν’ ακούσει την αυστηρή φωνή του δικαστή, που θ’ αναγγέλλει την καταδίκη του, παγώνει από το φόβο του και μοιάζει σαν νεκρός.

Έτσι και η ψυχή, όταν στον κόσμο τούτο διαπράττει αμαρτίες, υποφέρει και στενοχωριέται. Πολύ περισσότερο όμως, βασανίζεται, όταν, αφού εγκαταλείψει τον κόσμο, πρόκειται να οδηγηθεί στο Φοβερό Δικαστήριο του Θεού, όπου θα λογοδοτήσει για τις πράξεις της. Γι’ αυτό συχνά τρέμει και φοβάται και κάνει πίσω, όταν έρθει η στιγμή ν’ αποχωριστεί από το σώμα.

Πόσες καί πῶς εἶναι οἱ κινήσεις τῆς ψυχῆς

Πόσες και πώς είναι οι κινήσεις τής ψυχής

Απάντηση σε απορίες

Αγίου Μαξίμου τού Ομολογητού

Αυτοί που φωτίσθηκαν από τη Χάρη διδάχθηκαν ότι η ψυχή έχει τρεις καθολικές κινήσεις που συνάγονται σε μία:

Την νοερή κίνηση, τη λογική κίνηση και την κίνηση κατ’ αίσθηση.

Και η πρώτη είναι απλή και ανερμήνευτη, κατά την οποία, κινούμενη η ψυχή ανεπίγνωστα γύρω από το Θεό, με κανένα τρόπο κι’ από κανένα από τα όντα δεν τον γνωρίζει εξαιτίας τής υπεροχής του.

Η άλλη γίνεται σύμφωνα με την αιτία που ορίζει το άγνωστο· στην κίνηση αυτή η ψυχή κινούμενη φυσικά, όλους τους φυσικούς λόγους τής κίνησης αυτής που διαμορφώνουν τη γνώση μας αιτιακά μόνο επιβάλλει στον εαυτό της με επιστημονική ενέργεια.

Και τρίτη τη σύνθετη· με αυτή την κίνηση έρχεται σ’ επαφή με τον εκτός κόσμο και σαν από κάποια σύμβολα αποτυπώνει στον εαυτό της τους λόγους τών ορατών. Με αυτούς με τρόπο μεγαλοφυή σύμφωνα με τον αληθινό και αλάθητο τρόπο τής φυσικής κίνησης διάβηκαν την παρούσα ζωή τών αγώνων και την αίσθηση που είχε απλούς τους πνευματικούς λόγους μόνο τών αισθητών δια μέσου τού λόγου την ανέβασαν στο νου, ενώ το λόγο ενιαία με μια απλή κι’ αδιαίρετη σύνεση τον ένωσαν με το νου που είχε τους λόγους τών όντων.

Το νου πάλι που απαλλάχθηκε κι’ έγινε καθαρός από την κίνησή του γύρω από όλα τα όντα και που ηρεμούσε κι’ από αυτήν την ίδια του τη φυσική κίνηση, τον πρόσφεραν στο Θεό. Και με το νου, αφού ολικά συνάχθηκαν μέσα στο Θεό, αξιώθηκαν να γίνουν μέσω τού Πνεύματος ένα κράμα όλοι αυτοί με όλο το Θεό, αφού φόρεσαν όσο είναι δυνατό στους ανθρώπους όλη την εικόνα τού επουράνιου Πατέρα, και αφού τόσο μέρος απέσπασαν από τη θεία ανταύγεια, (αν επιτρέπεται να το πω αυτό), όσο αποσπάσθηκαν κι’ αυτοί, ενώθηκαν με το Θεό.

Γιά τήν πορεία τῆς ψυχῆς

Για την πορεία της ψυχής (Μέγας Αντώνιος)

Κάποτε ο άγιος Αντώνιος, καθώς πλησίαζε η ώρα που έτρωγε, σηκώθηκε για να προσευχηθεί, την ενάτη ώρα περίπου (τρεις το απόγευμα). Ένιωσε τότε τον εαυτό του να αρπάζεται νοερά· και το παράδοξο είναι ότι στεκόταν και έβλεπε τον εαυτό του σαν να ήταν έξω από τον εαυτό του και κάποιοι να τον οδηγούν στον αέρα. Έπειτα είδε κάποιους απαίσιους και φοβερούς να στέκονται στον αέρα και να θέλουν να του εμποδίσουν το πέρασμα. Οι συνοδοί του τους αντιμάχονταν, εκείνοι όμως απαιτούσαν να λογοδοτήσει σε αυτούς, μήπως τον βρουν χρεώστη τους σε κάτι. Ήθελαν να αρχίσουν την εξέταση από τότε που γεννήθηκε, τους εμπόδισαν όμως οι συνοδοί τού Αντωνίου, λέγοντας ότι όσα έκανε από τότε που γεννήθηκε, τα έσβησε ο Κύριος, και μόνο για όσα έκανε από τότε που έγινε μοναχός και αφιερώθηκε στον Θεό επιτρέπεται να τον εξετάσουν. Καθώς λοιπόν εκείνοι έλεγαν κατηγορίες, τις οποίες δεν μπορούσαν να αποδείξουν, ο δρόμος του έμεινε ελεύθερος και ανεμπόδιστος. Και αμέσως είδε τον εαυτό του σαν να ήρθε και να στάθηκε δίπλα στον εαυτό του, και έγινε πάλι ένας Αντώνιος.

Ξέχασε τότε το φαγητό και έμεινε την υπόλοιπη μέρα και όλη τη νύχτα να προσεύχεται με στεναγμούς. Γιατί θαύμαζε καθώς αναλογιζόταν με πόσους έχουμε να παλέψουμε και με πόσους κόπους πρόκειται να διασχίσει κανείς τον αέρα· και θυμόταν ότι αυτό εννοούσε ο απόστολος Παύλος όταν έλεγε για τον «άρχοντα που εξουσιάζει τον αέρα» (Εφ. 2:2)· γιατί σε αυτόν τον χώρο έχει την εξουσία ο εχθρός να μάχεται και να προσπαθεί να εμποδίσει όσους πάνε να περάσουν.

Παραβολή ἀπό τόν ἀββᾶ Ἰωάννη Κολοβό

Παραβολή από τον αββά Ιωάννη Κολοβό

Σε μια συγκεκριμένη πόλη υπήρχε μια όμορφη πόρνη που είχε πολλούς εραστές. Ο πρίγκιπας της πρότεινε: «Υπόσχεσου να ζήσεις αγνά και συμφωνώ ότι πρέπει να γίνεις γυναίκα μου». Του υποσχέθηκε λοιπόν. Ο πρίγκιπας την παντρεύτηκε και την πήγε στο σπίτι του. Όταν το έμαθαν αυτό, οι πρώην εραστές της συζήτησαν μεταξύ τους τα εξής: ο τάδε πρίγκιπας την παντρεύτηκε και την πήγε στο σπίτι του. Αν πάμε κατευθείαν στο σπίτι, ο πρίγκιπας θα μας βασανίσει.

Να τι θα κάνουμε: να πάμε πίσω από το σπίτι και να της σφυρίξουμε. Θα αναγνωρίσει το σφύριγμα μας και θα μας βγει: τότε δεν θα φταίμε πια εμείς. Και έτσι έκαναν. Αλλά εκείνη, ακούγοντας το σφύριγμα, κάλυψε τα αυτιά της, έτρεξε στο εσωτερικό δωμάτιο και κλείδωσε τις πόρτες πίσω της.

Ο Αββάς εξήγησε την παραβολή ως εξής:

Ἡ ψυχὴ τοῦ Χριστιανοῦ

Ἡ ψυχὴ τοῦ Χριστιανοῦ πρέπει νὰ εἶναι λεπτή, νὰ εἶναι εὐαίσθητη, νὰ εἶναι αἰσθηματική, νὰ πετάει, ὅλο νὰ πετάει, νὰ ζεῖ μὲς στὰ ὄνειρα. Νὰ πετάει μὲς τ’ ἄπειρο, μὲς τ’ ἄστρα, μὲς τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ, μὲς τὴ σιωπή.

Ὅποιος θέλει νὰ γίνει Χριστιανός, πρέπει πρῶτα νὰ γίνει ποιητῆς. Αὐτὸ εἶναι. Πρέπει νὰ πονάεις. Ν’ ἀγαπάεις καὶ νὰ πονάεις. Νὰ πονάεις γι’ αὐτὸν ποὺ ἀγαπάεις. Ἡ ἀγάπη κάνει κόπο γιὰ τὸν ἀγαπημένο. Ὅλη νύχτα τρέχει, ἀγρυπνεῖ, ματώνει τὰ πόδια, γιὰ νὰ συναντηθεῖ μὲ τὸν ἀγαπημένο. Κάνει θυσίες, δὲν λογαριάζει τίποτε, οὔτε ἀπειλές, οὔτε δυσκολίες, ἐξαιτίας τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστὸ εἶναι ἄλλο πράγμα, ἀπείρως ἀνώτερο.

Καὶ ὅταν λέμε ἀγάπη, δὲν εἶναι οἱ ἀρετὲς ποὺ θ΄ ἀποκτήσουμε ἀλλὰ ἡ ἀγαπῶσα καρδία πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἄλλους. Τὸ κάθετι ἐκεῖ νὰ τὸ στρέφουμε. Βλέπουμε μία μητέρα νὰ ἔχει τὸ παιδάκι της στὴν ἀγκαλιά, νὰ τὸ φιλάει καὶ νὰ λαχταράει ἡ ψυχοῦλα της. Βλέπουμε νὰ λάμπει τὸ πρόσωπό της, ποὺ κρατάει τ’ ἀγγελούδι της. Ὅλ’ αὐτὰ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ τὰ βλέπει, τοῦ κάνουν ἐντύπωση καὶ μὲ δίψα λέει: “Νὰ εἶχα κι ἐγὼ αὐτὴ τὴ λαχτάρα στὸν Θεό μου, στὸν Χριστό μου, στὴν Παναγίτσα μου, στοὺς Ἁγίους μας!”. Νά, ἔτσι πρέπει ν’ ἀγαπήσουμε τὸν Χριστό, τὸν Θεό. Τὸ ἐπιθυμεῖς, τὸ θέλεις καὶ τὸ ἀποκτᾶς μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ.

Ἐμεῖς, ὅμως, ἔχουμε φλόγα γιὰ τὸν Χριστό; Τρέχουμε, ὅταν εἴμαστε κατάκοποι, νὰ ξεκουραστοῦμε στὴν προσευχή, στὸν Ἀγαπημένο, ἢ τὸ κάνουμε ἀγγαρεία καὶ λέμε: “Ὤ, τώρα ἔχω νὰ κάνω καὶ προσευχὴ καὶ κανόνα…”; Τί λείπει καὶ νιώθουμε ἔτσι; Λείπει ὁ θεῖος ἔρως. Δὲν ἔχει ἀξία νὰ γίνεται μία τέτοια προσευχή. Ἴσως, μάλιστα, κάνει καὶ κακό.

Στοχασμοί τήν ὥρα τοῦ πόνου

ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ

π. Μάρκελλος Καρακαλληνός

ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ

Ο Πανάγαθος και πολυεύσπλαχνος Θεός επιθυμεί πολύ την σωτηρίαν μας. Μας περιμένει με πολλή αγάπη εις την ουράνιον Βασιλείαν του, την ητοιμασμένην από καταβολής κόσμου. Διά τούτο επεμβαίνει και χειρουργεί με πολλούς τρόπους την ψυχήν μας, διά να την προετοιμάση ως κεκοσμημένην νύμφην διά την Βασιλείαν του.

Επειδή εμείς είμεθα αμελείς και οκνηροί και δεν αγωνιζόμεθα όσον πρέπει διά την σωτηρίαν μας, έρχεται ο φιλόστοργος Πατέρας μας παιδαγωγικά να μας ξυπνήση. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να περάση την ζωήν του χωρίς θλίψεις, ασθένειες, δοκιμασίες, αδικίες και παντός είδους δυσκολίες.

Έρχεται η ώρα που κάθε ψυχή θα ανεβή τον ιδικόν της Γολγοθά. Πρέπει να δώση πολλές εξετάσεις, να δοκιμασθή πολύ, διά να γίνη κληρονόμος της Βασιλείας του. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Αυτόν τον δρόμον επέρασε πρώτος ο Σταυρωθείς αναμάρτητος Ιησούς Χριστός· αυτόν τον δρόμον ακολούθησαν εις την συνέχεια όλοι οι μάρτυρες, οι ομολογηταί, οι όσιοι, όλοι οι άγιοι.

Σημειώνω αυτά τα λόγια τώρα πού ο δριμύς πόνος του καρκίνου θερίζει τα σπλάγχνα μου. Ασπάζομαι την εικόνα του Χριστού με δέος και ελπίδα και είναι σαν να τον ερωτώ:

ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 23-10-2021

https://youtu.be/IcbcLd5yOv4

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 23-10-2021

127. Ἡ ψυχή ἀπολαμβάνει τά οὐράνια ἀγαθά ὅταν ὑποτάξει τό θυμικό καί τό ἐπιθυμητικό στό λογιστικό (τό πεφωτισμένο ἀπό τήν Θεία Χάρη), ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ-ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΗΘΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, Φιλοκαλία τόμος Α΄, 30-9-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

https://youtu.be/xidV_OydrtQ

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ 30-9 -2021. Κήρυγμα:127. Ἡ ψυχή ἀπολαμβάνει τά οὐράνια ἀγαθά ὅταν ὑποτάξει τό θυμικό καί τό ἐπιθυμητικό στό λογιστικό (τό πεφωτισμένο ἀπό τήν Θεία Χάρη), ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ-ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΗΘΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, Φιλοκαλία τόμος Α΄, 30-9-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

61. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός ὡς ἰατρός Γ΄ μέρος, Αρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

https://youtu.be/GXJq5L6pKM0 Σύν Θεῷ ζωντανή μετάδοση σέ λίγο Διαδικτυακῆς Σύναξης μέ τίτλο: 61. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός ὡς ἰατρός Γ΄ μέρος,  Ἡ θεραπευτική τῶν πνευματικῶν νοσημάτων, τομ. Α΄, Jean Claude Larchet, Τά πάθη-Βιβλίο «Φῶς στά Φῶτα», 8-9-2021, Αρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ- ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ 16-8-2021

https://youtu.be/DKlUE2RBzUc

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ- ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ 16-8-2021

ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΜΑΤΘΙΑ 9-8-2021

https://youtu.be/0Oesx-eYVxA

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΜΑΤΘΙΑ  9-8-2021

Οἱ δυνάμεις τῆς ψυχῆς κατά τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας (Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, Προηγούμενος Ι. Μ. Μεγάλου Μετεώρου)

Στά προηγούμενα κείμενά μας ἀναφερθήκαμε στήν κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωση δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου καί τά ἰδιαίτερα χαρίσματα, πού αὐτή ἐμπεριέχει καί πού διαφοροποιεῖ οὐσιαστικά τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ὑπόλοιπη δημιουργία. «Διότι -ὅπως μᾶς τονίζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς– μόνος ὁ ἄνθρωπος ἀπό ὅλα τά ἐπίγεια καί οὐράνια κτίστηκε σύμφωνα μέ τήν εἰκόνα τοῦ πλάστη, ὥστε νά βλέπει πρός ἐκεῖνον καί αὐτόν νά ἀγαπᾶ καί ἐκείνου μόνο νά εἶναι μύστης καί προσκυνητής καί μέ τήν πρός αὐτόν πίστη καί στροφή καί διάθεση νά συντηρεῖ τήν καλλονή του»[1].

Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος ἔτσι, ὥστε νά ἐπιθυμεῖ τόν Θεό καί νά κινεῖται ἀγαπητικά πρός Αὐτόν, μέχρις ὅτου ἑνωθεῖ χαρισματικά μαζί Του. Αὐτές εἶναι οἱ προδιαγραφές μέ τίς ὁποῖες δημιουργεῖται ὁ ἄνθρωπος καί ζώντας μέ βάση αὐτές τίς προδιαγραφές βρίσκεται στήν φυσική του κατάσταση, ζεῖ κατά φύσιν.

Πρίν ἀπό τήν πτώση του ὁ Ἀδάμ, ἐνόσω ζοῦσε στόν Παράδεισο καί τηροῦσε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, εἶχε διαρκῶς τήν τάση πρός τό ἀγαθό. Ταυτόχρονα, ὅμως, καί λόγῳ τοῦ αὐτεξουσίου του, ἦταν ἐλεύθερος κατά τήν βούληση· ἦταν, δηλαδή, τρεπτός τόσο πρός τό καλό ὅσο καί πρός τό κακό. Τό καλό ἀποκαλύπτεται καί καθορίζεται ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό καί ἐκφράζεται ὡς θέλημά Του. Τό κακό (ἡ ἁμαρτία) εἶναι ἡ ἀπόκλιση, ἡ ἀποστασία ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, πού ξεκινᾶ μέ τήν παρακοή τῶν πρωτοπλάστων, τήν φθορά καί τήν ἀμαύρωση τοῦ κατ’ εἰκόνα. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος χάνει τό πρωτόκτιστο κάλλος του καί περιπίπτει στήν παρά φύσιν κατάσταση, πού εἶναι ἡ ἁμαρτία καί τά πάθη, τά ὁποῖα παίρνουν τή θέση τῶν ἀρετῶν, πού κοσμοῦσαν τήν ἀνθρώπινη ψυχή.

Ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι «μία, ἁπλή καί ἀσύνθετη»[2]. Ταυτόχρονα, ὅμως, εἶναι καί πολυδύναμη· ἔχει, δηλαδή, πολλές δυνάμεις καί ἰδιότητες. Κατά τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ψυχή διακρίνεται στό λογιστικό (λόγος), τό θυμικό (θυμός) καί τό ἐπιθυμητικό (ἐπιθυμία), τά ὁποῖα, στήν φυσική τους κατάσταση, κατευθύνονται πρός τόν Θεό καί «κάνουν τόν ἄνθρωπο θεῖο καί θεόμορφο»[3]. Ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής σημειώνει ὅτι «ὅσοι ἀγαποῦν τόν Θεό, μέ αὐτές τίς δυνάμεις παραμένουν κοντά στό θεῖο λόγο τῆς ἀρετῆς καί τῆς γνώσεως· μέ τή μία τόν ζητοῦν, μέ τήν ἄλλη τόν ποθοῦν καί μέ τήν τρίτη ἀγωνίζονται γι’ αὐτόν»[4]. Καί ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, μιλώντας «περί ψυχῆς καί νοός», σημειώνει ὅτι ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου «διὰ μὲν τοῦ λογικοῦ μέρους ἀγαπᾷ τὸν Θεόν· διὰ τοῦ θυμικοῦ μέρους ὀργίζεται τοῖς δαίμοσιν, ἀνδριζομένη κατ’ αὐτῶν· διὰ δὲ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ μέρους ἐπιθυμεῖ τὰ αἰώνια ἀγαθά»[5].

ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΠΤΑ ΠΑΙΔΩΝ 4-8-2021

https://youtu.be/SWIh1pxN8dQ

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΠΤΑ ΠΑΙΔΩΝ 4-8-2021