«ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΑΠΟ “ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΝΕΚΡΟ”»-2 «Πολὺ μὲ ἀγαπᾶ ὁ Χριστός. Καὶ ἐγὼ πολὺ Τὸν ἀγαπῶ. Πολὺ Τὸν ἀγαπῶ». (Ὁ ὁσιακὸς καὶ μαρτυρικὸς μοναχὸς Νικόδημος Γρηγοριάτης)

      Ἀπὸ τὸ περιοδ. τῆς Ἱ. Μονῆς Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους
«Ὅσ. Γρηγόριος»

  Μέρος Α´: «ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΑΠΟ “ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΝΕΚΡΟ”»-1 (Ὁ ὁσιακὸς καὶ μαρτυρικὸς μοναχὸς Νικόδημος Γρηγοριάτης)

«Ἕνας ἄγγελος ἔφυγε ἀπὸ ἀνάμεσά μας». Μὲ αὐτὴ τὴν φράση, τὴν ὁποία πολλὲς φορὲς ἐπανέλαβε ὁ σεβαστὸς Γέροντάς μας π. Γεώργιος, ἐξέφρασε αὐτὸ ποὺ ἔνοιωθε ὅλη ἡ ἀδελφότητά μας ἀλλὰ καὶ ὅλοι ὅσοι ἔζησαν τὸν π. Νικόδημο στὸ σύντομο χρονικὸ διάστημα ποὺ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ τὸν ἄφησε κοντά μας.
.            Καὶ ὄντως! Ὁ π. Νικόδημος ἦταν μία ἀγγελικὴ ὕπαρξη, ὁλοκληρωτικὰ ἀφιερωμένη στὸν Θεὸ ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων. Ὅπως οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι ἔχουν ὡς κύριο ἔργο τους τὴν ἀκατάπαυστο δοξολογία τοῦ Θεοῦ, ἔτσι καὶ ὁ π. Νικόδημος. Λάτρευε ἀπὸ μικρᾶς ἡλικίας τὸν Ἅγιο Θεὸ μὲ ὅλη τὴν ψυχή του καὶ τὴν καρδία του καὶ Τὸν δόξαζε μὲ ἔργα καὶ λόγους. Ὅπως οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι ἀγαποῦν καὶ λατρεύουν μὲ ὅλη τὴν ὕπαρξή τους τὸν Πανάγιο Τριαδικὸ Θεό, ἐξ οὗ «πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον» γιὰ ὅλη τὴν κτίσι, γι᾽ αὐτὸ καὶ ὑπακούουν ἀδιακρίτως στὸ θέλημά Του, καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ γι᾽ αὐτοὺς ὑπόθεση ἀπεράντου χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης, ἔτσι καὶ ὁ π. Νικόδημος. Λάτρευε μὲ ὅλο του τὸ εἶναι τὸν Θεό, τὸ ὄνομά Του εἶχε συνεχῶς στὸ στόμα καὶ τὴν καρδιά του καὶ μέχρι τελευταίας του ἀναπνοῆς ἕνα μόνο ζητοῦσε, πῶς θὰ ἐκτελεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἐν πάσῃ πληρότητι καὶ τελειότητι.

«ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΑΠΟ “ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΝΕΚΡΟ”»-1 (Ὁ ὁσιακὸς καὶ μαρτυρικὸς μοναχὸς Νικόδημος Γρηγοριάτης)

Ἀπὸ τὸ περιοδ. τῆς Ἱ. Μονῆς Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους «Ὅσ. Γρηγόριος»

.              Πέρασαν ἤδη τέσσερα χρόνια ἀπ’ τὴ μέρα ποὺ ὁ π. Νικόδημος Γρηγοριάτης μὲ τὸ μαρτυρικό του τέλος ἐπισφράγισε τὴν ὁσιακὴ ζωή του καὶ ἡ ἐλπίδα του γέμισε μ’ ἀθανασία. Δαπάνησε ὁλόκληρη τὴν ζωή του στὴν ἁγία ταπείνωση ποὺ γεννοῦσε μέσα του δίψα ἀκόρεστη γι’ ἀγάπη.
.              Ὅταν ὁ θεράπων ἰατρὸς ἔθεσε ἐνώπιόν του τὸ δίλημμα «μεταμόσχευση καρδιᾶς ἢ θάνατος» ἐκεῖνος ἐπέλεξε αὐτὸ ποὺ ὑπαγόρευε ἡ μέχρι θανάτου ἀγαπῶσα καρδιά του.
.              «Θέλω νὰ ζήσω. Βάλτε μου τὴν τεχνητὴ καρδιὰ ἢ ὅ,τι ἄλλο τεχνικὸ μέσο διαθέτει ἡ ἐπιστήμη. Ὅμως ποτὲ δὲν πρόκειται νὰ δεχθῶ μία καρδιὰ ποὺ θὰ προέρχεται ἀπὸ ἕναν “ἐγκεφαλικὰ νεκρό”, ὁ ὁποῖος γιὰ μένα δὲν εἶναι νεκρὸς ἀλλὰ ζῶν καὶ βαρύτατα πάσχων ἀσθενής».
.              Ὅσοι ζήσαμε ἀπὸ κοντὰ τὸν π. Νικόδημο ξέραμε πὼς ἦταν ἕτοιμος ἀπὸ καιρὸ γιὰ αὐτὴ τὴ μαρτυρία Ἀγάπης ποὺ καρποφόρησε καὶ τὸ μαρτύριό του. Εἶναι πολλὰ τὰ θαυμαστὰ ποὺ συνδέονται μὲ τὴν ὁσιακὴ ζωή του.

«Εἰ τίς ἐν Χριστῷ, καινή κτίσις». Μοναχός Νικόδημος Γρηγοριάτης († 5 Φεβρουαρίου 2009)

«Ει τις εν Χριστώ, καινή κτίσις» (Β Κορ.5.17)

 Μοναχός Νικόδημος Γρηγοριάτης († 5 Φεβρουαρίου 2009)

    Το ημερολόγιο έδειχνε 5 Φεβρουρίου 2009. Ήταν η ημέρα που ο πατήρ Νικόδημος Γρηγοριάτης πέρασε από τα παρόντα στα μέλλοντα, από τα πρόσκαιρα στα αιώνια. Κι ήταν η ημέρα που έγιναν όλα καινούρια για εκείνον. Ήταν καιρός ευπρόσδεκτος, ήταν ημέρα σωτηρίας για το μοναχό με τη ζέουσα καρδιά. Ήταν η ημέρα που η καταβεβλημένη από βαρύτατη ασθένεια καρδιά του έπαψε πια να χτυπά.
    Βέβαια, ήταν του πατρός Νικοδήμου η καρδιά μια καρδιά κουρασμένη από τον πόνο, τις θλίψεις, τις δοκιμασίες και τις ανηφοριές της σταυρικής του ζωής.
Και όμως η κουρασμένη αυτή καρδιά ήταν συνάμα ακούραστη στο να αγαπά, να συμπονά, να κλαίει μετά κλαιόντων, να χαίρει μετά χαιρόντων και να προσεύχεται ακαταπαύστως, διαπύρως, εμπόνως, ενθέρμως, αδιαλείπτως, ασιγήτως, ακορέστως φλεγόμενη σε έναν έρωτα θείο και σε μια διαρκή προσφορά αγάπης προς τον συνάνθρωπο, τον κάθε έναν ως αδελφό του Χριστού.
Έτσι, όταν του γνωρίστηκε η διάγνωση της ανιάτου ασθενείας της καρδιάς του και δεν αποδέχτηκε την προταθείσα μεταμόσχευση καρδιάς, ειρηνικά δέχτηκε ο πατήρ Νικόδημος ότι το τέλος της επιγείου ζωής του θα ήταν επώδυνο και βασανιστικό και ότι του έμενε μόνο να οπλιστεί με βαθειά καρτερία και να υπομείνει ως λυπούμενος, αεί δε χαίρων.

Μοναχός Νικόδημος Γρηγοριάτης (1955-2009): 'Ἕνας ἄγγελος ἔφυγε ἀπό ἀνάμεσά μας'

 Μέ αὐτή τήν φράση, τήν ὁποία πολλές φορές ἐπανέλαβε ο σεβαστός Γέροντας μας π. Γεώργιος, ἐξέφρασε αὐτό πού ἔνοιωθε ὅλη ἡ ἀδελφότητά μας ἀλλά καί ὅλοι ὅσοι ἔζησαν τόν π. Νικόδημο στό σύντομο χρονικό διάστημα πού ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ τόν ἄφησε κοντά μας. Καί ὄντως! Ὁ π. Νικόδημος ἦταν μία ἀγγελική ὕπαρξη, ὁλοκληρωτικά ἀφιερωμένη στόν Θεό ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων.

Ὅπως οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι ἔχουν ὡς κύριο ἔργο τούς τήν ἀκατάπαυστο δοξολογία τοῦ Θεοῦ, ἔτσι και ο π. Νικόδημος. Λάτρευε ἀπό μικρᾶς ἡλικίας τόν Ἅγιο Θεό μέ ὅλη τήν ψυχή του καί τήν καρδία του καί Τόν δόξαζε μέ ἔργα καί λόγους.

Ὅπως οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι ἀγαποῦν καί λατρεύουν μέ ὅλη τήν ὕπαρξή τους τόν Πανάγιο Τριαδικό Θεό, ἐξ Οὗ «πάσα δόσις ἀγαθή καί πᾶν δώρημα τέλειον» γιά ὅλη τήν κτίσι, γι` αὐτό καί ὑπακούουν ἀδιακρίτως στό θέλημά Του, καί τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ γι' αὐτούς ὑπόθεση ἀπεράντου χαρᾶς καί εὐφροσύνης, ἔτσι και ὁ π. Νικόδημος. Λάτρευε μέ ὅλο του τό εἶναι τόν Θεό, τό ὄνομά Του εἶχε συνεχῶς στό στόμα καί τήν καρδιά του καί μέχρι τελευταίας του ἀναπνοῆς ἕνα μόνο ζητοῦσε, πώς θά ἐκτελεῖ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἐν πάση πληρότητι καί τελειότητα.

Ο Πρωτοσύγκελλος π. Δαμασκηνός Ι. Μονής Τροοδιτίσσης, αφιερώνει το σύγγραμμά του περί μεταμοσχεύσεων στην μνήμη του (†) μοναχού Νικοδήμου Γρηγοριάτου

Με μεγάλη μας χαρά δημοσιεύουμε την αφιέρωση του συγγράμματος του Πρωτοσυγκέλλου Δαμασκηνού Πνευματικού Ι. Μονής Τροοδιτίσσης, και το οποίο έγινε «μετά από παράκληση του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Πάφου κ.κ. Γεωργίου (ως Προέδρου της Συνοδικής Επιτροπής επί της Βιοηθικής).

______________

Πρωτοσύγκελλος π. Δαμασκηνός :

Δύο χρόνια από την οσιακή κοίμηση του μοναχού Νικοδήμου Γρηγοριάτου. «Να χαίρεστε πάτερ Νικόδημε!»

Σέ συνέχεια παλαιότερων ἀνάρτησεων μας σχετικῶν μέ τίς μεταμοσχεύσεις: 

1)Δωρεά οργάνων; Ἡ Παγίδα τῆς Δωρεᾶς ὀργάνων καί ἡ ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας

 2)Ἐπιτρέπεται νά εἴμαστε δωρητές ὀργάνων; (τί δίδασκαν οἱ ὅσιοι Γέροντες π. Παΐσιος, π. Πορφύριος καί π. Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ). 

ἀναδημοσιεύουμε ἀπό τίς ἀγαπητές Ἀναβάσεις κείμενο πού ἀφορᾶ στόν μοναχό Νικόδημο ὁ ὁποῖος ἔπασχε ἀπό βαρειά καρδιοπάθεια καί δέν δέχτηκε νά κάνει μεταμόσχευση καρδιᾶς ἀφοῦ αὐτό ἰσοδυναμεῖ μέ φόνο τοῦ δότου.

 Περάσαν ήδη δυο χρόνια απ’τη μέρα που ο π. Νικόδημος Γρηγοριάτης με το μαρτυρικό του τέλος επισφράγισε την οσιακή ζωή του και η ελπίδα του γέμισε μ’ αθανασία. Δαπάνησε  ολόκληρη τη ζωή του στην αγία ταπείνωση που γεννούσε μέσα του δίψα ακόρεστη γι’ αγάπη. 

Όταν ο θεράπων ιατρός έθεσε ενώπιον του το δίλημμα  μεταμόσχευση καρδιάς ή θάνατος εκείνος επέλεξε αυτό που υπαγόρευε η μέχρι θανάτου αγαπώσα καρδιά του. «Θέλω να ζήσω. Βάλτε μου την τεχνητή καρδιά ή ό,τι άλλο τεχνικό μέσο διαθέτει η επιστήμη. Όμως ποτέ δεν πρόκειται να δεχθώ μια καρδιά που θα προέρχεται από έναν "εγκεφαλικά νεκρό", ο οποίος για μένα δεν είναι νεκρός αλλά ζων και βαρύτατα πάσχων ασθενής».