Βία καὶ πειθώ.
Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων.
Πολλοὶ θεωροῦν ὅτι ὁ παρῶν διωγμὸς εἶναι πρὸς τὸ παρὸν ἐλαφρὺς καὶ λιγώτερο ἐπικίνδυνος ἀπὸ τοὺς παλαιωτέρους -ἤ καὶ τοὺς προσφάτους- διωγμούς τῆς πίστεως.
Συγκρινόμενος μὲ τοὺς πρώτους αὐτοκρατορικοὺς διωγμοὺς-σφαγὲς-γενοκτονίες (Νερων, Διοκλητιανὸς, Μαξιμιανὸς καὶ τοὺς ἄλλους «ἄρχοντες κυβερνῆτες») μοιάζει κάτι τὸ ἀσυγκρίτως ἐλαφρότερο.
Ἄν τὸν βάλεις δίπλα στοὺς διωγμοὺς τῶν ὀρθοδόξων ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς αὐτοκράτορες ποὺ συνεργαζόταν μὲ τοὺς προδότες τῆς πίστεως Πατριάρχες καὶ ἐπισκόπους – π.χ. μετὰ τὶς προδοτικὲς συνόδους τῆς Λυῶν ἤ τῆς Φεράρας –Φλωρεντίας- θὰ φανεῖ ὡς πολὺ light, πολὺ πολιτισμένος καὶ ἀναίμακτος...
Ἄν τὸν συγκρίνῃς μὲ τοὺς διωγμοὺς τοῦ 20ου αἰῶνος τῆς ὑπαρκτῆς σοβιετίας μὲ τὰ ἐκατομύρια τῶν νεκρῶν καὶ τοὺς ποταμοὺς τοῦ αἵματος καὶ τὸ ξεθεμέλιωμα τῶν ναῶν καὶ τῆς ἐκκλησίας, θὰ μοιάζῃ μὲ μάλωμα μεθυσμένου γονιοῦ ποὺ μόλις ξεμεθύσει θὰ ζητήσῃ συγνώμη.
Ἔτσι φαίνονται τὰ πράγματα. Εἶναι ἔτσι;
Γιὰ μὲν τὸ μέγεθος τῆς ἐμφανοὺς βίας καὶ τὸ αἷμα καὶ τὸν ἀριθμὸ τῶν νεκρῶν καμμία σύγκρισις. Οἱ σημερινοὶ διῶκτες δὲν μιλοῦν γιὰ βία καὶ ἐπιβολή. Μιλοῦν γιὰ πειθῶ καὶ γιὰ ἀνάγκη προστασίας τῆς ὑγείας καὶ εὐθύνη ἔναντι τοῦ συνανθρώπου. Οἱ νεκροὶ φαίνονται νὰ ὀφείλονται στὰ -σκοπίμως- λανθασμένα πρωτόκολλλα καὶ στὴν ὅλη μεθόδευσι ἀντιμετωπήσεως τῆς ἀρρώστιας, καὶ δὲν φαίνονται θύματα διωγμοῦ, ἀλλὰ θύματα ἀσθενείας. Ἐξ ἄλλου δὲν εἶναι μόνον χριστιανοί...
Πράγματι ἡ βία εἶναι κεκαλυμένη. Εἶσαι ἐλεύθερος νὰ ἐπιλέξῃς αὐτὸ ποὺ σοῦ λέμε, ἀλλοιῶς ... θὰ χάσεις τὴ δουλειά σου ἤ τὶς ἀνέσεις σου ἤ τὰ προνόμια ποὺ δίνουμε σὲ ὅσους εἶναι ὑπάκουοι.... Τέτοια ἐλευθερία. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴ μεριά τῶν ποιμένων τὸ πράγμα παρουσιάζεται ὡς προσφορὰ στὸν συνάνθρωπο, ὡς ἔκφρασι φιλανθρωπίας καὶ ἀρετῆς, ὡς ὑπακοὴ στὸν Χριστό καὶ στὴν Ἐκκλησία...
