«Τρεῖς κανόνες ζωῆς» Γεροντικὸ-Ἀποφθέγματα Ἀββᾶ Ποιμένος. Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

«Τρεῖς κανόνες ζωῆς»

Γεροντικὸ-Ἀποφθέγματα Ἀββᾶ Ποιμένος

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Κήρυγμα 2/3/21

«Ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ» (Λουκ. 6, 23). Καὶ τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Πλανᾶ πάρα πολὺς καὶ μέγας ὁ μισθός του στὸν οὐρανό, γιατὶ ἔπαθε γιὰ χάρη τοῦ Κυρίου, ἐλάτρεψε τὸν Κύριο μὲ ὅλη του τὴν καρδία, λειτουργοῦσε καθημερινὰ καὶ βεβαίως καὶ αὐτὸς καταδιώχθηκε, συκοφαντήθηκε ὅπως ὅλοι οἱ Ἅγιοι καὶ περιφρονήθηκε. Ἀλλὰ ὅπως εἶπε ὁ Κύριος στὸ Εὐαγγέλιο, «εἶστε μακάριοι ὅταν σᾶς διώξουν μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο καὶ σᾶς ἀδικήσουν μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο ἐπειδὴ εἶστε δικοί μου» (Ματθ. 5, 11). Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Πλανᾶς εἶναι ἡ συνέχεια τῶν Κολλυβάδων οἱ ὁποῖοι εἶναι ἡ συνέχεια τῶν Ἁγίων Ἀσκητῶν τῆς ἐρήμου.

Διαβάζουμε εἰς τὰ Ἀποφθέγματα τοῦ Ἀββᾶ Ποιμένος, στὸ 157ο Ἀπόφθεγμα στὸ Γεροντικό: «Εἶπεν ὁ Ἀββᾶς Ποιμήν, ὅτι τὸ διδάξαι τὸν πλησίον, ὅμοιόν ἐστι τοῦ ἐλέγξαι». Δηλαδή, τὸ νὰ διδάσκει κανεὶς τὸν πλησίον εἶναι ὅμοιο μὲ τὸ νὰ τὸν ἐλέγχει. Γι’ αὐτὸ οἱ Ἅγιοι δὲν δίδασκαν τόσο μὲ τὸν λόγο τους θεωρητικά, ὅσο δίδασκαν μὲ τὴ ζωή τους. Δηλαδή, ἔπρατταν καὶ πράττοντας ἐδίδασκον, γι’ αὐτὸ καὶ ἀναδείχτηκαν μεγάλοι στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Τέτοιος ἦταν καὶ ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Πλανᾶς ὁ ὁποῖος μὲ τὴν διαρκῆ ἱερουργία του καὶ μὲ τὴν ἁπλότητά του καὶ τὴν ἀκακία του ἀλλὰ καὶ τὴν σοφία του τὴν ἐκ Θεοῦ, δίδασκε τοὺς πάντες καὶ διδάσκει καὶ θὰ διδάσκει εἰς τοὺς αἰώνας.

158ο Ἀπόφθεγμα τοῦ Ἀββᾶ Ποιμένος: «Εἶπε πάλιν· μὴ πληρώσῃς τὸ θέλημά σου»· μὴν ἐκπληρώνεις δηλαδὴ τὸ θέλημά σου. «Ἀναγκαῖον δέ ἐστι μᾶλλον ταπεινῶσαι ἑαυτὸν τῷ ἀδελφῷ σου»· αὐτὸ ποὺ εἶναι πολὺ περισσότερο ἀναγκαῖο ἀπὸ τὸ νὰ ζητᾶς νὰ ἐκπληρώνεις τὸ θέλημά σου, εἶναι νὰ ταπεινώνεις τὸν ἑαυτό σου στὸν ἀδελφό σου. Νὰ ὑπακούεις αὐτὸν σὲ ὅλα ἐκτὸς ἁμαρτίας καὶ νὰ φαίνεσαι κατώτερος ἀπ’ ὅλους, καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ ἑλκύει τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ σὲ σώζει.

Ἀσπάσθηκε τήν θηλιά καί...τήν ἐφόρεσε στόν λαιμό του!

ΑΣΠΑΣΘΗΚΕ ΤΗΝ ΘΗΛΙΑ ΚΑΙ...

ΤΗΝ ΕΦΟΡΕΣΕ ΣΤΟΝ ΛΑΙΜΟ ΤΟΥ!

Ὡσάν ἄνθος ἐβλάστησεν, ὁ Ἅγιος Χατζη Θεόδωρος (30/1), ἐκ τῶν Πύργων Θερμῆς τῆς Ἁγιοτόκου Λέσβου, στόν πανεύοσμον «κῆπο» τῶν Νεομαρτύρων Ἁγιορειτῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Οὗτος ὁ μακάριος Θεόδωρος, ἔζησε κατά τόν 18ον αἰώνα, ἦτο Χριστιανός καί ὅταν ἔφθασεν εις ηλικίαν γάμου, νυμφεύθηκε κόρη σεμνή κι ενάρετη, με την οποίαν απέκτησε 2 τέκνα. Κατοικούσε με την οικογένειά του στην συνοικία των «Κάτω Πύργων» της Μυτιλήνης, εις την πατρικήν οικία του -ένα πυργόσπιτο- της οποίας διασώζονται ακόμη και σήμερα κάποια ερείπια. Ο Θεόδωρος ήτο τίμιος και εργατικός, διατηρούσε δε, στο Μπας-φανάρι (κεντρική αγορά της Μυτιλήνης), εργαστήριον υποδηματοποιίας. Όλα κυλούσαν ήρεμα και ομαλά στην ζωή της ευλογημένης οικογενείας, ώσπου μια μέρα, ο φθόνος του πονηρού έκανε τον Θεόδωρο να νικηθή υπό του πάθους της οργής, εξαιτίας κάποιου γεγονότος (δεν υπάρχουν πληροφορίες για το εν λόγω ζήτημα) και να γίνη εξωμότης της Ορθοδόξου Πίστεως!

Όταν κατάλαβε το μέγεθος των συνεπειών τῆς πράξεώς του, συντετριμμένος και πικρώς μετανοημένος, ανεχώρησεν εις το Άγιον Όρος, όπου αφού εξομολογήθηκε στον Πνευματικόν, έλαβε τον πρέποντα κανόνα, τον οποίον και τήρησεν ο Αθληφόρος Μάρτυς πιστώς, ραίνοντας καθημερινώς με τις ροές των δακρύων της μετανοίας του, την ευλογημένη γη του Άθωνος. Αφού πέρασεν αρκετός καιρός μέ νηστείες, προσευχή και αγρυπνίαν, ο Άγιος έλαβε την ευχή τοῦ Γέροντός του, ο οποίος τον εμύρωσε, τοῦ μετέδωσε τα Άχραντα Μυστήρια και τον ενίσχυσε για το Μαρτύριο της Ομολογίας του.

Ἡ ἀγαπημένη

Όταν η ομορφιά του προσώπου ξεθωριάζει, η λάμψη των ματιών σβήνει και με το γήρας οι ρυτίδες έρχονται ή αφήνουν τα ίχνη τους και τα σημάδια τους από ασθένεια, θλίψη, ανησυχίες, η αγάπη ενός πιστού συζύγου πρέπει να παραμείνει τόσο βαθιά και ειλικρινής όσο πριν.

Ἐπιχειρεῖται διάλυση τῆς Ὀρθοδοξίας; (Ἀναφορά σέ σχετική γεωπολιτική ἀνάλυση)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 31η Ιανουαρίου 2022

ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΤΑΙ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ;

(Αναφορά σε σχετική γεωπολιτική ανάλυση)

Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός ήρθε στον κόσμο και έγινε άνθρωπος για να καταργήσει «τον το κράτος έχοντα του θανάτου, τουτ’ έστι τον διάβολον», (Εβρ. 2, 14). Να μας απολυτρώσει από την δυναστεία του, την αμαρτία, τη φθορά και το θάνατο. Γι’ αυτό ο «απ’ αρχής ανθρωποκτόνος» (Α΄Ιωάν.3,18) μισεί θανάσιμα την αγία Του Εκκλησία και επιχειρεί εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια να την καταστρέψει, γνωρίζοντας ότι, δι’ αυτής συντελείται η σωτηρία του ανθρώπου και η ολοσχερής συντριβή του, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου μας: «νυν ο άρχων του κόσμου τούτου εκβληθήσεται έξω», (Ιω. 12,31). Από την πρώτη ημέρα της επί γης παρουσίας της μέχρι σήμερα έχει εξαπολύσει εναντίον της, μέσω των πειθηνίων οργάνων του, ένα πόλεμο σκληρό και λυσσώδη, συνεχή και ανυποχώρητο, χρησιμοποιώντας πάμπολλες δόλιες μεθοδεύσεις και κάθε πρόσφορο μέσο, με σκοπό και στόχο να ακυρώσει το σωτηριώδες έργο της.

Στην αρχή χρησιμοποίησε ως όργανά του τους Ιουδαίους, την θρησκευτική ηγεσία του Ισραήλ και στη συνέχεια τους Ρωμαίους Αυτοκράτορες, οι οποίοι επί τρείς αιώνες εξαπέλυσαν φοβερούς διωγμούς, χύνοντας ποταμούς αιμάτων και οδηγώντας στο μαρτυρικό θάνατο εκατομμύρια μάρτυρες. Νόμισε ότι με την βία και την κοσμική ισχύ θα την εξαφάνιζε εν τη γενέσει της. Γρήγορα όμως απογοητεύτηκε, όταν διαπίστωσε, ότι οι διωγμοί έφεραν αντίθετα αποτελέσματα. Η Εκκλησία βγήκε από τις κατακόμβες πιο ρωμαλέα και πιο δυνατή και κατά παράδοξο και θαυμαστό τρόπο εξαπλωνόταν σ’ όλα τα στρώματα της κοινωνίας και σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης.

Αφού απέτυχε μέσω της βίας και των διωγμών, στη συνέχεια μηχανεύτηκε άλλο τρόπο πολεμικής, τις πλάνες και τις αιρέσεις. Συνεργάστηκε με εγωπαθείς και πλάνους αιρεσιάρχες, για να νοθεύσει τις αλήθειες της πίστεως, γνωρίζοντας ότι κάθε αιρετική διδασκαλία οδηγεί στην απώλεια.

«Ὁ τρομοκράτης»

Ο «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ»

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, ἐπάνω στό χωρίο τοῦ κατά Λουκᾶν Εὐαγγελίου, κεφάλαιο 19ο, στίχοι 1 ἕως 10, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 26-01-2014.

Γιά νά μπορέσω νά προσεγγίσω καλύτερα, ἑρμηνευτικά καί σύντομα, στήν ἀγάπη σας καί τά δυό κείμενα πού ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο, τοῦ Λουκᾶ καί τοῦ ἀποστόλου Παύλου, πιθανῶς νά πρέπει νά κάνω ἕνα ξεκίνημα παράξενο καί νά θυμηθῶ κείμενα παλιᾶς τραγικῆς, φουτουριστικῆς, ἀπελπιστικῆς λογοτεχνίας πού μιλοῦσαν γιά μελλοντικές καταστάσεις πού τά πράγματα θά εἶναι δύσκολα, κείμενα Ὀργουελικά τά λέγαμε παλιά· ὅπου τά μοντέλα ἦταν διπλά. Πρῶτα ὑπῆρχε μιά βίαια εἰσβολή στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου σέ ὁποιαδήποτε δεδομένα στήν οἰκογένειά του, στήν περιουσία του, στό εἶναι του καί δεύτερο μιά βίαια εἰσβολή στό νοῦ του. Προσέξτε, αὐτές οἱ τρομακτικές λογοτεχνίες, πού ἦταν γιά μᾶς παραμύθια τότε, ἀλλά δυστυχῶς σήμερα δέν εἶναι παραμύθια εἶναι γεγονότα ὁρατά, κρίνονται σέ δύο στοιχεῖα: στήν εἰσβολή στήν πράξη τῆς ζωῆς, σ᾽ αὐτό πού ἔχεις, περιουσία τήν εἶπα, ὅπως θέλετε πεῖτε την καί σ᾽ αὐτό πού ἔχεις στό νοῦ σου, τή σκέψη σου καί τό μυαλό σου. Εἶναι ἕνα ξεκίνημα πού μπορεῖ νά βοηθήσει τώρα τήν κατανόηση τῆς διπλῆς ἑρμηνευτικῆς προσπάθειάς μου στά δυό τά κείμενα πού ἀκούσαμε.

Ὁ Χριστός περπατάει στό δρόμο, στήν Ἰεριχώ καί βλέπει τό Ζακχαῖο. Ὁ Ζακχαῖος Τόν προσεγγίζει, κατεβαίνει κάτω καί δίνει μία ὑπόσχεση. Λέει, τή μισή μου περιουσία τή δίνω καί ἄν κάποιον ἀδίκησα τά δίνω τετραπλά.

Μιά μικρή παρατήρηση, αὐτά τά ἄκουσε τό ὑπουργεῖο οἰκονομικῶν; Μήπως νά βοηθηθεῖ, δηλαδή, νά ξέρει πῶς νά πάρει τά χρήματά μας.

Κειμήλια τοῦ Ξεριζωμοῦ

Κλαίγαμε που αφήναμε ορφανές τις εκκλησιές μας...Οι Έλληνες της Μικράς Ασίας, ως πρόσφυγες και ξεριζωμένοι στην Ελλάδα έσωσαν ό,τι μπόρεσαν από τις εκκλησές τους. Και τα πήραν μαζί τους. ΑΠΌ ΜΕΓΆΛΗ ΕΥΛΆΒΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΥΞΗ.

Δεν ήθελαν να απολησμονήσουν τον τόπο τους. Να αποκοπούν. Να καταντήσουν κουφάρια χωρίς ταυτότητα.

Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία της Αννίκα Χαριτωνίδου (από το Κέσι ): «Η επιτροπή μάζεψε τα πράματα της εκκλησίας. Έκαψε τις παλιές εικόνες κι όσα βιβλία ήταν παλιά.

Τα άλλα κειμήλια τα μαζέψανε και τα φέραμε. Το σταυρό και τον επιτάφιο τα είχα βάλει στο δικό μου σεντούκι. Τα άλλα πράγματα τα φρόντισε ο κουνιάδος μου ο δάσκαλος... Με τα πράματα της εκκλησίας είχα δώσει και μια δική μου εικόνα του Αγίου Σπυρίδωνα.

Ήταν πολύ μεγάλη και δε χωρούσε στο δικό μου σαντούκι. Σαν ήρθαμε, έδωσα στον κουνιάδο μου το σταυρό και τον επιτάφιο. Κάποιος πήγε και τα πήρε από το σπίτι του μαζί με τα άλλα πράματα της εκκλησίας. Μαζί με αυτά πήγε και η δική μου εικόνα, που ήταν πολύ παλιά.

Νά θυμᾶσαι ὅτι τό τέκνον σου τό πνευματικό, πού γράφεις στό πετραχήλι σου δέν τό γράφεις με μελάνι ἀνθρώπινο ἀλλά μέ τό Αἷμα Τοῦ Χριστοῦ...

Να θυμάσαι ότι το τέκνον σου το πνευματικό που γράφεις στο πετραχήλι σου δεν το γράφεις με μελάνι ανθρώπινο αλλά με το Αίμα Του Χριστού και τα δάκρυα της προσευχής σου.

Αν τα πνευματικοπαίδια σου πονάνε, θα πρέπει να πονάς το ίδιο, αν χαίρονται να χαίρεσαι, αν απογοητεύονται να τα στηρίζεις, αν πέφτουν να τρέχεις να τα σηκώνεις, αν λυπούνται να διώχνεις την λύπη τους, αν τρέχουν εσύ να τα κρατάς, αν παίρνουν λάθος δρόμο να δείχνεις με το παράδειγμά σου τον σωστό, πάντα να προσεύχεσαι γι' αυτά κάθε βράδυ, κάθε βράδυ να τα ονοματίζεις στην προσευχή σου, 10 είναι;

Ὁ Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος κρατᾶ στά χέρια του τη μίτρα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου.

Αίγινα. Μονή Αγίου Νεκταρίου. Ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος κρατά στα χέρια του τη μίτρα του Αγίου Νεκταρίου.

https://proskynitis.blogspot.com/2022/01/blog-post_486.html

πηγή

4 Φεβρουαρίου. Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου (†436-440). Ἰωάννου ὁσίου, Νικολάου ὁμολογητοῦ (†868), Ἀβραμίου ἱερομάρτυρος (†347). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Παρ. ις΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Ἐφ. α΄ 7-17).

Εφ. 1,7              ἐν ᾧ ἔχομεν τὴν ἀπολύτρωσιν διὰ τοῦ αἵματος αὐτοῦ, τὴν ἄφεσιν τῶν παραπτωμάτων, κατὰ τὸν πλοῦτον τῆς χάριτος αὐτοῦ,

Εφ. 1,7                       Πράγματι δια του Υιού του ελάβομεν και έχομεν την απελευθέρωσιν από την δουλείαν της αμαρτίας και την σωτηρίαν με το αίμα του, που εχύθη επάνω στον σταυρόν και εδόθη δια την εξαγοράν μας. Ελάβομεν έτσι και έχομεν την συγχώρησιν των αμαρτιών μας σύμφωνα με τον πλούτον της χάριτός του.

Ὅσο βρίσκεσαι μέσα στό κακό, τόσο ἔχεις ἤδη νικηθεῖ, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (Κήρυγμα)

 ΚΗΡΥΓΜΑ_241. Όσο βρίσκεσαι μέσα στο κακό, τόσο έχεις ήδη νικηθεί, Τά 200 κεφάλαια περί τοῦ πνευματικοῦ νόμου, Φιλοκαλία τόμος Α', 3-2-2022, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Οἱ σελίδες τοῦ...κήπου μέ τούς εὔχυμους καρπούς!

ΟΙ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ... ΚΗΠΟΥ

ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΥΧΥΜΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ!

Ἁγίων Ἀρσένιε τὸν βίον ζήσας,

σὺν Ἁγίοις Ἅγιος νῦν συναγάλλῃ.

Δεκάτῃ Ἀρσενίοιο ὀγδοάτῃ, ἄεθλω ὕδω.

Ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος Σεργίου Σεργιάδης (31/1) γεννήθηκε στά Ἰωάννινα τήν 31ην Ἰανουαρίου τοῦ 1800, ὀνομασθείς Ἀθανάσιος. Ενωρίτατα έμεινε ορφανός και σε ηλικίαν εννέα μόλις ετών μετέβη στις Κυδωνίες –έναντι της Λέσβου- όπου σπούδασε στην περιώνυμη Σχολήν, έχοντας σχολάρχη τον περίφημο Ιερομόναχο Γρηγόριο Σαράφη. Τα τελευταία έτη της φοιτήσεώς του συνεδέθη με τον Γέροντα Δανιήλ από την Ζαγορά τοῦ Πηλίου κι έγινε υποτακτικός του.

Το 1815 ανεχώρησε για το Αγιώνυμον Όρος μαζί με τον Γέροντά του και εκάρη μοναχός. Μετ’ οὐ πολύ χειροτονήθηκε διάκονος, παρά τις έντονες αντιδράσεις του, καθώς θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο για το υπούργημα της Ιερωσύνης. Ὕστερα από εξάχρονη παραμονή στον Άθωνα μαζί με τον Γέροντά του, μετέβησαν στην Μονή Πεντέλης, στην Αττική καί ακολούθως στις Κυκλάδες, όπου ο Όσιος Αρσένιος χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1817. Υπηρέτησε την Εκκλησία κατά βάσιν στην Πάρο, Σίκινο και στην Φολέγανδρον, όπου δίδαξε από το 1829 μέχρι το 1840.

Μετά την προς Κύριον εκδημία τοῦ Γέροντός του, ο Όσιος Αρσένιος εκοινοβίασε στήν Λογγοβάρδα της Πάρου. Έτρωγε και αναπαυόταν ὀλίγον, προσευχόμενος αδιαλείπτως, ἀγρυπνῶν, ασκούμενος αυστηρῶς...

Ὅταν ὁ ὅσιος Γεώργιος Καρσλίδης συνάντησε τούς Τρεῖς Ἱεράρχες

Από το βιβλίο της Άννας Ιακώβου: ''Ο Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης'' της σειράς ''Ήταν κάποτε παιδιά''. Εικονογράφηση: Εύα Καραντινού. Εκδόσεις Άθως παιδικά.

Μετά από πολλά χρόνια διηγείτο ο όσιος Γεώργιος [Καρσλίδης] σε πνευματικά του τέκνα για τη δύσκολη αυτή περίοδο της ζωής του: Βρισκόμουν στο σπίτι μόνος μου, στο σπίτι του αδελφού μου, οι γονείς μου είχαν πεθάνει.

Ήρθε εκείνη την ημέρα κάποιος ζητιάνος, πήρα ένα πιάτο, πήγα στο αμπάρι, πήρα λίγο αλεύρι και του το έδωσα.

Μετά, την άλλη ημέρα, χρειάσθηκε να πάει να πάρει αλεύρι και άρχισε να με μαλώνει λέγοντάς μου· ξεσήκωσες όλο το αμπάρι και το έδωσες στον ζητιάνο. Τα έβαλε μαζί μου, μια φασαρία, να κακό, και αυτό έγινε αιτία να σηκωθώ να φύγω από το σπίτι.

Βρέθηκα σε κάποιον Τούρκο και με έκανε τσομπάνο στα ζώα του. Έπαιρνα τα ζώα, τα πήγαινα σε μία ρεματιά και εκεί τα φύλαγα. Μία ημέρα, που φύλαγα τα ζώα, βλέπω τρεις ιερωμένους, οι οποίοι άρχισαν μία ψαλμωδία τόσο ωραία, που εγκατέλειψα τα ζώα και τους ακολούθησα.

Ξαφνικά όμως τους έχασα. Ήταν δε τόσο ωραία η ψαλμωδία, που επειδή έγιναν άφαντοι, έβαλα τα κλάματα. Με τα κλάματα γύρισα στο σπίτι και όταν με είδε ο Τούρκος έτσι, με ρωτούσε: “Τι έπαθες; τι συμβαίνει;” αλλά εγώ δεν μπορούσα να μιλήσω.

Μετά από ώρες συνήλθα και του εξήγησα τι έπαθα. Τότε μου είπε “Αν τους δεις, τους γνωρίζεις;”. Δεν ξέρω, αποκρίθηκα. Με πήρε μετά από το χέρι και με πήγαινε από το ένα δωμάτιο στο άλλο και σε κάποιο μέρος σήκωσε μία καταπακτή και κατεβήκαμε μία σκάλα. Τότε ανοίχθηκε ολόκληρη εκκλησία μπροστά μας.

Ἰατρικὴ Τυραννία

Ἀπὸ τὴν κήρυξη τῆς πανδημίας τοῦ Covid-19 ἀπὸ τὸν Παγκόσμιο Ὀργανισμὸ Ὑγείας (ΠΟΥ) τὸν Μάρτιο τοῦ 2020, ἔχουν σημειωθεῖ θεμελιώδεις ἀλλαγὲς στὴν κοινωνία καὶ οἱ νόμοι ἔκτακτης ἀνάγκης ποὺ ἐπιβλήθηκαν ἀπὸ τὶς ἐθνικὲς κυβερνήσεις παγκοσμίως μὲ τὸ πρόσχημα τῆς προστασίας τῆς δημόσιας ὑγείας. Ἡ μετάβαση σὲ μία ἐποχὴ μετὰ τὸν Covid-19 εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα περιορισμοὺς στὴν ἐλευθερία καὶ τὰ ταξίδια καὶ τὴ συγκέντρωση, καθὼς καὶ περιορισμοὺς στὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου, τὸ κλείσιμο ἐπιχειρήσεων καὶ σχολείων καὶ τὸν περιορισμὸ ὑγιῶν ἀτόμων. Ἐπὶ τοῦ παρόντος, ὑπάρχει ἔλλειψη... ἐπιστημονικῆς συναίνεσης σχετικὰ μὲ τὶς δικαιολογίες ποὺ δίνονται ἀπὸ παγκόσμιους ὀργανισμούς, ὅπως ὁ ΠΟΥ, τὸ CDC καὶ ἐθνικὲς κυβερνήσεις, γιὰ τέτοιους δραστικοὺς κοινωνικοὺς μετασχηματισμοὺς ἀπὸ τὸ status quo ἀπὸ τὴν ἐποχὴ πρὶν ἀπὸ τὸν Covid-19.

Ἐπιστήμονες, ὅπως ὁ καθηγητὴς Luc Montagnier, ὁ παγκοσμίου φήμης ἰολόγος καὶ βραβευμένος μὲ Νόμπελ γιὰ τὴν ἀνακάλυψη τοῦ HIV), ὁ Dr Sucharit Bhakdi (πρώην ἐπικεφαλῆς τοῦ Ἰνστιτούτου Μικροβιολογίας στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Mainz) καὶ ὁ Dr. Micheal Yeadon (πρώην Ἀντιπρόεδρος τῆς Pfizer) ὑποστηρίζουν ὅτι τὰ μέτρα ἔκτακτης ἀνάγκης γιὰ τὴν ὑγεία, συμπεριλαμβανομένης τῆς ἐπιβολῆς ἐντολῶν γιὰ «ἐμβόλιο» Covid-19 ποὺ ὁρίζονται ἀπὸ τὸν ΠΟΥ καὶ τὶς ἐθνικὲς κυβερνήσεις, ἀποτελοῦν ἀπειλὴ γιὰ τὴ Δημοκρατία καὶ τὶς Πολιτικὲς Ἐλευθερίες καὶ δὲν βασίζονται σὲ ἐπιστημονικὰ δεδομένα, ἀλλὰ σὲ μία παγκόσμια πολιτικὴ ἡμερήσια διάταξη.

Ἀντίθετα, ὁ Dr. Anthony Fauci (διευθυντὴς τοῦ Ἐθνικοῦ Ἰνστιτούτου Ἀλλεργίας καὶ Λοιμωδῶν Νόσων καὶ ὁ Ἐπικεφαλῆς Ἰατρικὸς Σύμβουλος τοῦ Προέδρου τῶν ΗΠΑ), ὁ Christian Drosten (ὁ ἐφευρέτης τοῦ διαγνωστικοῦ τέστ RT PCR Covid-19, ἐγκεκριμένο ἀπὸ τὸν ΠΟΥ) καὶ ὁ Dr. Tedros Adhanom Ghebreyesus (ὁ Γενικὸς Διευθυντής τοῦ ΠΟΥ) ὑποστηρίζουν ὅτι χρειάζονται παγκόσμιοι νόμοι ἔκτακτης ἀνάγκης, γιὰ νὰ περιοριστεῖ ἡ πανδημία «Covid-19» καὶ οἱ ἀναδυόμενες παραλλαγὲς τοῦ Covid-19…

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος- Αὐτό τό ἔμβρυο θά ἀναστηθεί κατά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως!

 

Απόσπασμα από ομιλία του π. Αθανασίου Μυτιληναίου 6-02-1978 "ΣΚΕΨΟΥ ΤΟ ΣΠΛΑΧΝΟ ΣΟΥ" Ερμηνεία στον 138ο Ψαλμό

Ψαλμός 138, στιχ. 13-16

13 ὅτι σὺ ἐκτήσω τοὺς νεφρούς μου, Κύριε, ἀντελάβου μου ἐκ γαστρὸς μητρός μου.

14 ἐξομολογήσομαί σοι, ὅτι φοβερῶς ἐθαυμαστώθης· θαυμάσια τὰ ἔργα σου, καὶ ἡ ψυχή μου γινώσκει σφόδρα.

15 οὐκ ἐκρύβη τὸ ὀστοῦν μου ἀπὸ σοῦ, ὃ ἐποίησας ἐν κρυφῇ, καὶ ἡ ὑπόστασίς μου ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς·

16 τὸ ἀκατέργαστόν μου εἶδον οἱ ὀφθαλμοί σου, καὶ ἐπὶ τὸ βιβλίον σου πάντες γραφήσονται· ἡμέρας πλασθήσονται καὶ οὐθεὶς ἐν αὐτοῖς.

Σύντομη Ερμηνεία (Απόδοση στην κοινή νεοελληνική Παν. Ν. Τρεμπέλα)

13 Διότι εσύ, Κύριε, δημιούργησες και γνωρίζεις ως κτήμα σου τα νεφρά μου· γνωρίζεις δηλαδή όλο τον εσωτερικό μου κόσμο, τις επιθυμίες και τα συναισθήματά μου. Εσύ με ανέλαβες κάτω από την προστασία σου από τότε που ήμουν ακόμη στην κοιλιά της μητέρας μου.

14 Θα σε δοξολογώ και θα σε ευχαριστώ, διότι φάνηκες τόσο θαυμαστός σε εμένα, μέχρι το σημείο να μου προκαλείς κατάπληξη και φόβο. Πόσο αξιοθαύμαστα είναι τα έργα σου! Και η ψυχή μου το γνωρίζει αυτό πάρα πολύ καλά από τη δική της πείρα.

15 Δεν έμεινε κρυφός και άγνωστος σε σένα ακόμη και ο σκελετός των οστών μου, όταν άρχισε να διαμορφώνεται στην κοιλιά της μητέρας μου· διότι εσύ τον έπλασες αφανώς, μακριά από κάθε ανθρώπινο μάτι. Ούτε υπήρξε αφανής σε σένα η αρχική μου υπόσταση, όταν διαμορφωνόταν μέσα στο σκοτάδι της μητρικής κοιλιάς σαν να 'ταν κρυμμένη στα πιο βαθιά κι απόκρυφα μέρη της γης.

16 Το αδιαμόρφωτο και άπλαστο έμβρυο στην κοιλιά της μητέρας μου το είδαν τα μάτια σου, και συ προγνώρισες με κάθε λεπτομέρεια πως θα εξελισσόμουν από την ασχημάτιστη εκείνη κατάστασή μου. Στο βιβλίο σου είναι όλοι γραμμένοι πριν ακόμη γεννηθούν. Μέρα με τη μέρα θα διαπλαστούν ως έμβρυα και θα μεγαλώσουν βαθμιαία, όταν βγουν στο φως της ζωής. Κανείς από αυτούς δεν σου είναι άγνωστος, αλλά εσύ τους γνωρίζεις όλους πλήρως, προτού ακόμη έλθουν στη ζωή.

Απομαγνητοφώνηση

«ὅτι σὺ ἐκτήσω τοὺς νεφρούς μου, Κύριε, ἀντελάβου μου ἐκ γαστρὸς μητρός μου.»

(Ψάλμ. 138, 13)

Και λέγει, «σὺ ἐκτήσω τοὺς νεφρούς μου, Κύριε» τι είναι οι νεφροί; εκτίσω θα πει είναι ιδιοκτησία σου, έχεις αποκτήσει, είναι δικοί σου. Προσέξτε, οι νεφροί κατά την εβραϊκή ψυχολογία, είναι η έδρα των επιθυμιών και των συναισθημάτων. Συνεπώς, Εσύ αφού κρατάς στα χέρια Σου, είναι ιδιοκτησία Σου οι νεφροί, σημαίνει αυτό, ότι... εδώ ο Θεός κατέχει όλα εκείνα τα οποία επικρατούν μέσα μου και που οι άνθρωποι εύκολα ή καθόλου δεν μπορούν να δουν. «ἀντελάβου μου ἐκ γαστρὸς μητρός μου» με έχεις αναλάβει και με έχεις καταλάβει και με γνωρίζεις ακόμη πριν δω το φως της ημέρας, εκεί μέσα, στην κοιλιά της μητέρας μου.

«ἐξομολογήσομαί σοι, ὅτι φοβερῶς ἐθαυμαστώθης· θαυμάσια τὰ ἔργα σου, καὶ ἡ ψυχή μου γινώσκει σφόδρα.»

(Ψάλμ. 138, 14)

«ἐξομολογήσομαί σοι, ὅτι φοβερῶς ἐθαυμαστώθης·» προηγουμένως είχε πει τον εξής στίχο «ἐθαυμαστώθη ἡ γνῶσίς σου ἐξ ἐμοῦ·» (Ψάλμ. 138, 6) με αφήνει κατάπληκτο και ενεόν η γνώση που έχεις για εμένα. Τώρα θα πει, στο στίχο 14, σε δοξολογώ γιατί «φοβερῶς ἐθαυμαστώθης» δηλαδή κατά έναν τρόπο ασύλληπτο, φοβερά ασύλληπτο, με αφήνεις κατάπληκτο για εκείνα τα οποία γνωρίζεις. «θαυμάσια τὰ ἔργα σου, καὶ ἡ ψυχή μου γινώσκει σφόδρα» τα έργα τα οποία μετέρχεσαι είναι θαυμάσια καταπληκτικά και η ψυχή μου τα γνωρίζει αυτά πολύ, -ότι μπορεί να γνωρίζει η ψυχή μου- για να φτάσει να καταλαβαίνει και να λέγει ότι είσαι Θεέ μου καταπληκτικός!