Φώτιος ὁ διά Χριστόν παπα-σαλός παρα θὶν ἀλος

Ὁ μακαριστός Ἀρχιμανδρίτης Φώτιος Σαρδέλλης (ὁ περιώνυμος παπα-Φώτης Λαυριώτης, "ἡ παπα-Φώκς" γιά τούς ἀγαπητούς συμπατριῶτες του), ἐγεννήθη στά Πάμφιλα τῆς Λέσβου στίς 5 Ἰανουαρίου 1913. Οι γονείς του Δημήτριος και Μαρία Σαρδέλλη ήσαν καλοκάγαθοι άνθρωποι του μόχθου· κατεσκεύαζαν τοῦβλα καί κεραμίδια.

Ο Φώτης δεν επροχώρησε στα γράμματα, μά αγαπούσε ἰδιαιτέρως την μελέτη των λόγων των Θεού και δεν έχανεν ευκαιρία να βρίσκεται σε ναούς -στις ιερές Ακολουθίες, στά κηρύγματα- ενώ ταυτοχρόνως ἠργάζετο σε επιπλοποιείο στην Μυτιλήνη.

Το 1931 πήρε την μεγάλην απόφαση να αφιερωθή ψυχῇ τε καί σώματι στον Θεόν κι ανεχώρησε μαζί με συμπατριώτη και φίλο του στο Άγιον Όρος. Έγιναν Μοναχοί στην πρώτη τῇ τάξει Μονήν Μεγίστης Λαύρας κι εγκαταβίωσαν είκοσι χρόνια υπό την πνευματικήν καθοδήγηση του Γέροντος Παύλου. Εχειροτονήθησαν ἀμφότεροι. Ο π. Φώτιος το 1936. Περνούσε πολλές ώρες με την μελέτη των βίων των Αγίων, κυρίως τα Ιερά Μαρτυρολόγια. Ιδιαιτέρως δε αγαλλίαζεν η ψυχή του με τις πληροφορίες για τους βίους των Λεσβίων Αγίων!..

«Ἅγιέ μου καί θεῖε μου, σ' εὐχαριστῶ»!(Ἅγιος Νεκτάριος)

Συνέντευξη του Αναστασίου Κεφαλά, ανιψιού του αγίου Νεκταρίου στον Μανώλη Μελινό

[…] Αναστάσιος Κεφαλάς: Διότι, κύριε Μελινέ, όταν ήρθε η εποχή να πάω στην Αλβανία, μου συνέβη γεγονός θαυμαστό. Παρ’ ότι ήμουν του ναυτικού επειδή είχα γεννηθεί στη Χίο, μας ‘ριξαν στο πεζικό γιατί είχε ανάγκη το κράτος. Όντως πήγα.

Έλαβα μέρος σε μια μάχη στην περιοχή Πωπότιστα, μέσα στην Αλβανία, κοντά στην Κορυτσά. Ήταν χωριό. Πολεμήσαμε με τους Ιταλούς εκεί. Αλλά κι οι Αλβανοί δεν μας άφηναν ήσυχους.

Θα σας διηγηθώ τώρα ένα από τα ζωντανά θαύματα του Αγίου (του αγίου Νεκταρίου) μας. Ήταν Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1940. Αμέσως μετά την κήρυξη του πολέμου. Στην αρχή μας είχαν στείλει στα σύνορα της Αλεξανδρουπόλεως. Κατόπιν μας μετακίνησαν.

Μανώλης Μελινός: Μήπως θυμάστε σε ποιο τάγμα υπηρετούσατε;

Αν. Κεφαλάς: Ναι. Εικοστό τρίτο σύνταγμα πεζικού. Ήταν των νήσων Λέσβου, Χίου και Σάμου. Μας είχαν ρίξει όλους εκεί. Λοιπόν, όπως βαδίζαμε για να πάμε στο προκαθορισμένο σημείο ν’ αναλάβουμε τις θέσεις μάχης, παραπάτησα σ’ ένα φράχτη με ξύλα και αγκαθωτά σύρματα που ήταν καλυμμένος από το χιόνι και δεν φαινόταν τίποτε.

Το μέρος για μας, καθώς ήταν χιονισμένο, φαινόταν ίδιο. Μέρα μεσημέρι αυτά! Εκεί καθώς βαδίζαμε, χώθηκε το πόδι μου κι έπεσα στο βαθύ χαντάκι. Καθώς έπεφτα, ακούω μια φωνή, τη φωνή του λοχαγού μας:

– Πάει ο Κεφαλάς, τον χάσαμε.

Εγώ είχα κυριολεκτικά χαθεί μέσα στα χιόνια. Ήταν κατηφορικό το βουνό εκεί. Φράχτης εδώ, φράχτης παραπέρα. Πέφτοντας έκανα δυο-τρεις βόλτες. Ευτυχώς πού είχα στην πλάτη μου το γυλιό (σ.σ. ο σάκος με τα είδη εκστρατείας που μεταφέρει ο κάθε στρατιώτης στην πλάτη του). Είχα και το όπλο μου.

Ο λοχαγός δίνει αμέσως εντολή:

Πρεσβύτερος διάκονος τοῦ Δεσπότου

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΔΙΑΚΟΝΟΣ ΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΟΥ

Ὁ Ὅσιος Νικάνωρ (7/8) ἐγεννήθη στήν πρωτεύουσα τῆς Μακεδονίας Θεσσαλονίκη τό 1491. Κατήγετο εκ γονέων ευσεβών, εναρέτων και πλουσίων, οι οποίοι ονομάζοντο Ιωάννης και Μαρία. Σύμφωνα με το συναξάρι του, η μητέρα του ήτο στείρα και τον γέννησε σε περασμένην ηλικίαν, ύστερα από όνειρο που είδε.

Έτσι, οι παρακλήσεις και τα θερμά δάκρυα των γονέων του εἰσακούσθηκαν από τον Θεόν ο Οποίος τους εχάρισεν τέκνο, το οποίον έμελλε να γίνη «δοχεῖον καθαρόν τοῦ παναγίου Πνεύματος καί πολλούς νά εἰσαγάγῃ εἰς Κύριον». Τό κοσμικόν όνομα του Οσίου ήτο Νικόλαος κι από μικρός έδειξε κλίση προς την προσευχή και τον ενάρετο βίο. Παρά το ότι κληρονόμησε από τούς γονείς του πλούτο και ευγένειαν, εγκατέλειψε τα εγκόσμια και εκάρη μοναχός μετονομασθείς Νικάνωρ, που σημαίνει «νικητής ανδρών» και είναι όνομα Μακεδονικό το οποίον έφεραν αξιωματικοί του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά και χριστιανικόν, αφού το έφερε ένας εκ των επτά διακόνων των πρώτων Χριστιανικών χρόνων.

Ο Όσιος, ο οποίος σ' όλη την ζωή του ήθελε να υπηρετήση ολοκληρωτικά ψυχῇ τε και σώματι τον Κύριον και περνούσε με νηστείες, αγρυπνίες και προσευχές, ως μοναχός πολλαπλασίασε τα χαρίσματα που του έδωσεν ο Θεός.

Νάξος Ἄθως Οὐρανός! ΤΥΛΙΞΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΣΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

Εἰς τήν Νάξον, τό 1749, οἱ εὐλαβέστατοι σύζυγοι Ἀντώνιος καί Ἀναστασία Καλλιβούρση (ἡ ὁποία ἀργότερα μόνασε στήν μοναδικήν ἐπί ἑλληνικοῦ ἐδάφους Μονή τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου στή Νάξο, μέ τό ὄνομα Ἀγάθη) ἔφεραν στόν κόσμο τόν υἱό τους τόν ὁποῖον ἀργότερα ἐβάπτισαν Νικόλαον. Από μικρό το παιδί έδειχνε τις πνευματικές εφέσεις του, τις οποίες εκμυστηρευόταν στον Ιερέα του χωριού, τον οποίο βοηθούσε στις ιερές Ακολουθίες διδασκόμενος την λειτουργική ζωή κι εντασσόμενος εις αυτήν. Η μελέτη πνευματικών βιβλίων ήτο η μεγάλη ευχαρίστησή του. Ο Θεός του είχε αφειδώλευτα χαρίσει το δώρο του αφομοιώνειν, όπως και μνήμην εξαιρετικήν, ώστε να ρουφά σαν σφουγγάρι ο,τιδήποτε υπέπιπτε στην αντίληψή του. Οι γονείς, ο δάσκαλος και ο Ποιμενάρχης Νάξου Άνθιμος διέκριναν τα μεγάλα χαρίσματά του και φρόντισαν –ενώ ήτο 16 ετών- να τον βοηθήσουν να κάμη ευρύτερες σπουδές στην περιώνυμη Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, που ήτο πνευματικό καθίδρυμα πανεπιστημιακού επιπέδου με λαμπρούς καθηγητάς. Ο νεαρός Νικόλαος εσπούδασε ιατρική, φυσική, αστρονομία, φιλοσοφία, ψυχολογία! Πάνω και πέρα όμως από τις επιστήμες αυτές, εσπούδασε την ιεράν επιστήμη της Θεολογίας η οποία ιδιαιτέρως τον εφήλκυε. Βαθύτατος γνώστης της ελληνικής γλώσσης, σε όλες τις εκφράσεις και τις εκφάνσεις της, απέκτησε την δυνατότητα να έχη άνετη γνωστική πρόσβαση στους θησαυρούς της εκκλησιαστικής παραδόσεως. Ύστερα από λαμπρές σπουδές επέστρεψε στην Νάξον, όπου συνήντησε τρεις Αγιορείτες τους πατέρας Γρηγόριο, Νήφωνα και Αρσένιον, οι οποίοι λόγω του κολλυβαδικού ζητήματος είχαν αναχωρήσει από τον Άθωνα, καταφυγόντες εκεί. Οι τρεις αυτοί πατέρες απετέλεσαν τα όργανα της θείας Προνοίας για τον νεαρό Νικόλαον ο οποίος στα εικοσιπέντε του αναζητούσε υπεύθυνες απαντήσεις για τον προορισμό της ζωής κ.τ.τ.. Μετά τις αλλεπάλληλες συζητήσεις απεφάσισε -μετά και την υπόδειξή τους- να μεταβή στην Ύδραν όπου παρεπιδημούσε ο λίαν ενάρετος και πεπαιδευμένος Επίσκοπος Κορίνθου Μακάριος Νοταράς ο εν Χίω ασκήσας, στις ανατολικές υπόρροιες του περιφήμου Αίπους. Μαζί του ευρίσκετο και ο Γέρων Σίλβεστρος ο οποίος του εθέρμανε τον ζήλο για την μοναχική ζωήν. Όταν επανέκαμψε στη Νάξο, ανεκοίνωσε την απόφασή του στην μητέρα του και τον Επίσκοπον ο οποίος προσεπάθησε να τον κρατήση κοντά τους, όμως ανεπιτυχώς, οπότε και τον προέπεμψε με τις πατρικές ευχές του να μεταβή στα Θεοτοκοβάδιστα Αθωνικά σκηνώματα. Τότε εγκαταβίωσε και η μητέρα του στην Μονή του Ιερού Χρυσοστόμου.

Μᾶς ἀφηγεῖται ὁ Γέροντας Δανιήλ Κατουνακιώτης:

Μας αφηγείται ο Γέροντας Δανιήλ Κατουνακιώτης:

Στην Αλεξανδρούπολη, στην κεντρική λεωφόρο, βάδιζε μια οικογένεια, οι γονείς και το παιδί τους τεσσάρων ετών.

Κάποια στιγμή που χρειάσθηκε να τη διασχίσουν από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο, το παιδάκι ξέφυγε από το χέρι τους και προπορεύθηκε.

Δεν άργησε να γίνει το κακό.

Ενα αυτοκίνητο το πήρε στις ρόδες...

Οι γονείς έντρομοι, δίχως να έχουν προλάβει να δουν το αυτοκίνητο λόγω της ταχύτητός του, πίστεψαν προς στιγμήν ότι το παιδί θα ανεσύρετο λιώμα από τους τροχούς.

Ο οδηγός, σαστισμένος κι αυτός, κοκάλωσε το αυτοκίνητο,

κάνοντας τα λάστιχα να ουρλιάξουν στην άσφαλτο.

Τις πρώτες στιγμές της φρικτής αγωνίας διαδέχθηκαν στιγμές ευφροσύνης, καθώς το παιδί σηκώθηκε μόνο του από τους τροχούς και κατευθύνθηκε προς τους γονείς του, οι οποίοι σταυροκοπιόνταν όπως και οι επιβάτες των διερχομένων αυτοκινήτων που είχαν εν τω μεταξύ σταματήσει.

Οι γονείς «φόρτωσαν» αμέσως μ’ ερωτήσεις το παιδί, αν πονάει, αν είναι κτυπημένο κ.λπ.

Κοιτάζοντάς τους εκείνο κατάματα, τους είπε ότι εκείνη την ώρα το πήρε στην αγκαλιά του ένας παππούλης και δεν το άφησε να κτυπήσει! «Θαύμα! Θαύμα!» φώναξαν πολλοί κι έκαναν μ’ ευλάβεια το σημείο του σταυρού.

Ὁ Ἅγιος μέ τόν μοναδικόν παγκοσμίως ναόν!

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΝΑΟΝ!

Ὁ Ὅσιος Καλανδίων (26/4), συμφώνως μέ τόν συναξαριστή του Λεόντιον Μαχαιρᾶν, ἦτο ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας καί ἐπί τῆς θητείας του εἶχεν ἐπιτευχθεῖ ἡ ἐπανανένωση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας, ἡ ὁποία κινδύνευε ἀπό τό λεγόμενο "Μελιτινόν Σχῖσμα". Ἐξαιτίας τῆς ὁμολογίας τῆς ὁρθῆς πίστεώς του καί τῆς ἀρνήσεώς του νά ὑπογράψῃ τό δῆθεν "ἑνωτικό" κείμενο τοῦ αὐτοκράτορος Ζήνωνος μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων καί τῶν Μονοφυσιτῶν, ἐξορίσθη ἀπό τόν ἐν λόγῳ αὐτοκράτορα στήν Θηβαΐδα τῆς Αἰγύπτου.

Ὁ Ὅσιος ἦτο ἕνας ἐκ τῶν τριακοσίων Ἀλαμάνων Μοναχῶν, οἱ ὁποίοι κατά τόν 7ον αἰώνα, ἀσκήτευαν στίς μονές τῆς Παλαιστίνης καί τῆς Συρίας καί ἐξεδιώχθησαν ἀπό τούς πειρατές.

Έτσι, μετά την απώλεια του ποιμνίου του και τον νέο διωγμό που υπέστη, απεφάσισε να συμμονάση με τον Άγιον Αγάπιο και τον Άγιο Βαρλαάμ σε ασκητική περιοχή της αγιοτόκου Κύπρου.

Οἱ μεταθανάτιες ἐμπειρίες τοῦ Γέροντος Νεκταρίου

Οἱ Μ Ε Τ Α Θ Α Ν Α Τ Ι Ε Σ Ε Μ Π Ε Ι Ρ Ι Ε Σ τοῦ Γ Ε Ρ Ο Ν Τ Ο Σ Ν Ε Κ Τ Α Ρ Ι Ο Υ !..

Τό κείμενον εἶναι ἀπόσπασμα ἀπό τό "αὐτοβιογραφικόν" βιβλίον τῶν 330 ἐγχρώμων σελίδων μέ τίτλον

"Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ"

-σελίδες 222 ἕως 228- τό ὁποῖον, συνεχῶς ἐμπλουτιζόμενον, ὑπογράφει ἀπό πολλῶν ἐτῶν ὁ βιογράφος τοῦ Γέροντος Νεκταρίου ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΕΛΙΝΟΣ:

Μεγάλη Παρασκευή τοῦ 2016 – ἀκριβῶς ἕναν χρόνο μετά τό συγκλονιστικόν γεγονός- συνομιλοῦμε γιά… ἑκατομμυριοστήν φορά μέσα στά 33 καί πλέον χρόνια τῆς πνευματικῆς ἐπικοινωνίας μας, μέ τόν πολιόν Γέροντα Νεκτάριον στό κελλάκι του. Με αυξημένο αίσθημα ευθύνης καταγράφουμε όσα «είδε και άκουσε» με τα μάτια και τα αυτιά της ψυχής, ένα έτος πριν, όταν βγήκε από τον χωροχρόνο…

-ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΕΛΙΝΟΣ: Γέροντα ευλογείτε. Με ζωηρότατον ενδιαφέρον αναμένουμε ν’ αποκαλύψετε την συγκλονιστικήν εμπειρίαν σας· Παρακαλώ…

-ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: Ο Κύριος να σας ευλογή, αξιότιμε κύριε Μελινέ, αγαπητό μου παιδί, Εκείνος τον Οποίον με όλη την δύναμή μου δοξάζω που σας εφώτισε να συνομιλήσουμε γι’ αυτήν την μεγάλην Ημέρα, για να καταγράψετε με την πασίγνωστη συγγραφική σας δεινότητα και σοβαρότητα και αυτήν την εμπειρία μου –περιβάλλοντάς την με την εξαιρετική θεολογική κατάρτισή σας- ώστε ν’ αποτυπωθή και αυτή στο βιβλίον «Ο Γέροντας Νεκτάριος» που επίσης Εκείνος σας εφώτισε και συνεγράψατε, καλώντας σας να το πράξετε δια του τότε ποιμενάρχου μου Σεβασμιωτάτου Αγαθονίκου ο οποίος και το προλόγισεν. Επί τη ευκαιρία επιτρέψατέ μου να αναφέρω εν απόσπασμα από την «Πνευματικήν Διαθήκη μου» που έγραψα και υπέγραψα και δημοσιεύεται στις σελίδες 304-307 του ως άνω βιβλίου: «…Διαθήκη μου ας θεωρηθή το ανά χείρας βιβλίον (σ.σ. “O Γέροντας Νεκτάριος”) εις το οποίον αποτυπώνεται η ανηφορική ζωή μου, οι αγώνες και αγωνίες μου, οι θέσεις και διαθέσεις μου. Με εκπροσωπεί και με εκφράζει πλήρως!

Ἡ παγκόσμια ζυγαριά

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΖΥΓΑΡΙΑ!

Πίσω ἀπό τόν ΣΤΑΥΡΟΝ, κάτω ἀπό τόν ΣΤΑΥΡΟΝ, πάνω σέ ΣΤΑΥΡΟΝ!..

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι…

Τί ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδίσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;» (Μρκ. Η΄ 34).

Ὅποιος θέλει νά γίνῃ ἀληθινός μαθητής τοῦ Κυρίου, οφείλει να Τον ακολουθήση με απόφαση σταυρικού θανάτου. Πρώτα απ’ όλα μας ζητά να αρνηθούμε τον εαυτό μας, όπερ στους πολλούς ανθρώπους ηχεί λόγος παράδοξος... Άρνηση του εαυτού μας πρώτα απ’ όλα σημαίνει ότι ο Χριστιανός πρέπει να πάψη να ορίζη ως κέντρο και σκοπό της ζωής του τον εαυτό του. Να αποφασίση αβιάστως την αποβολή των παθών του, να νεκρώση τον παλαιόν άνθρωπο. Να ξερριζώση τον εγωισμό και την αυταρέσκειά του, να αγωνίζεται συνεχώς για να καταπολεμά τα πάθη του: το μίσος, τον φθόνο, την εχθρότητα, την μνησικακία, την συκοφαντία, την πονηρία, την απάτη… Ολα αυτά μας αιχμαλωτίζουν και μας απομακρύνουν από την σωτηρία μας. Προς τούτο ο Θείος Διδάσκαλος μας ζητεί την άρνηση του εαυτού μας, την καταπάτηση και πολτοποίηση του επαράτου «εγώ» και τον ανακαινισμό της ψυχής μας για να δυνάμεθα κούφοι να τον ακολουθήσουμε, αίροντες τον Σταυρό που σημαίνει θυσία, από αγάπη και μόνο. Στην περίπτωσή μας «αράτω τον Σταυρόν» σημαίνει ελευθέραν εκλογήν, αποδοχήν αποστολής, που τίποτε δεν μας υποχρεώνει να αναλάβουμε εκτός από την Αγάπη του Χριστού. Άρση Σταυρού θα πή ελεύθερη απόφαση θυσίας για τους άλλους, για την υπόθεση της Βασιλείας και της Δικαιοσύνης του Θεού. Αυτόν τον Σταυρό μας λέγει ο Κύριος να σηκώσουμε και να Τον ακολουθήσουμε. Ακούγεται σκληρός ο λόγος του Κυρίου, αλλά στην συνέχειαν ο Ίδιος εξηγεί λέγοντας: «Τι θα ωφελήση τον άνθρωπον εάν κερδίση όλο τον κόσμον και στο τέλος ζημιωθεί την ψυχή του;».

Δολοφόνησε τόν ἅγιο ἡ μητριά του

ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ Η ΜΗΤΡΙΑ ΤΟΥ

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ἐδουάρδος (Edward 18/3), ὑπῆρξε βασιλεύς τῶν Ἀγγλοσαξόνων (975-978) καί γεννήθηκε τό 962. Ο πατήρ του Έντγκαρ του Ειρηνικού, πιθανώς απέκτησε τον υιό και μετέπειτα διάδοχό του, πριν από τον γάμο του με την πρώτη σύζυγό του Έθελφλεντ της Μερκίας.

Ο νεαρός Εδουάρδος, ανέλαβε τα ηνία της χώρας του μετά τον αιφνίδιο θάνατο τοῦ μόλις 35 ετών πατρός του (375), αφού πρώτα σημειώθηκεν εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των οπαδών του και των οπαδών του ετεροθαλούς αδελφού του Έθελρεντ του Ουέσσεξ.

Ο Άγιος, παρά το ότι έχαιρε της εμπιστοσύνης και υποστηρίξεως των αρχιεπισκόπων Δουνστάνου και Όσβαλντ, δεν έγινεν αποδεκτός από τους κόμητες Έλφχιρ και Έθελγουιν, οι οποίοι τον θεωρούσαν ανίκανο να διαχειρισθῇ ζητήματα εξουσίας, τα οποία τους αφορούσαν.

Ο Μάρτυς Εδουάρδος, εις την σύντομη βασιλεία του, υπήρξεν υπόδειγμα ηγεμόνος και το νεαρόν της ηλικίας του δεν ἐστάθη εμπόδιον εις την άσκηση των καθηκόντων του, αφού επρόκειτο περί εναρέτου και θεοσεβούς προσωπικότητος.

Το 978 –κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες- εδολοφονήθη, ενώ βρισκόταν εις το κάστρο του Κόρφ. Σύμφωνα με πληροφορίες υπεύθυνη για τον βίαιο θάνατό του φέρεται ότι ήτο η μητριά του Έλφραιθ…

Το τίμιον σκήνωμα τοῦ μαρτυρικού βασιλέως, ετάφη ,αρχικώς, χωρίς καμμίαν τιμή στο Γουέρχαμ, ενώ το 1000, όταν έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του -τα οποία σήμερα φυλάσσονται σε Μονήν του Λονδίνου από Ρώσους Μοναχούς της Διασποράς- ο αδελφός και διάδοχός του Έθελρεντ, επέτρεψε την βασιλικήν ταφή του.

Περιστέρι μέ νυστέρι!

ΠEPIΣTEPI ME NYΣTEPI!..

-Eὐαγγελιστής Λουκᾶς Ἰατρός ὁ ἀγαπητός (Kολ. Δ΄14)·

-Ἀρχιεπίσκοπος Λουκᾶς Ἰατρός (Μνήμη 11/6, Ἀνακομιδή 18/3) ὁ ἐπίσης ἀγαπητός! Ἱερός Σκυταλοδρόμος τοῦ ὁμωνύμου καί ὁμοτέχνου του Ἀποστόλου, εὐαγγελίσθηκε τόν Xριστόν ἐν δυσχειμέροις καιροῖς.

Ὁ πρώτος, δύο χιλιάδες χρόνια πρίν, εὐαγγελίσθηκε προφορικῶς τε καί γραπτῶς. Ὁ νέος Λουκᾶς, δύο χιλιάδες χρόνια μετά, ἠκολούθησε πιστά τά εὐλογημένα αὐτά ἴχνη.

Kατά κόσμον Bαλεντίν τοῦ Φέλιξ Bόινο Γιασενέτσκι, γεννήθηκε στις 14 Aπριλίου 1877 στο Kέρτς της χερσονήσου της Kριμαίας. Έζησε και μεγαλούργησε ως κληρικός, ιατρός, ιδία δε ως Άνθρωπος του Θεού-γνήσιος συνάνθρωπος, τον οποίο κατηύθυνε σε κάθε βήμα ο Θεάνθρωπος! Στο τέλος της δεκαετίας του 1880 η οικογένειά του μετεκόμισε στο Kίεβο. Σε όλη τη ζωή του ήτο πτωχός και επειδή ο μισθός του ήτο γλίσχρος, όταν του προσέφεραν χρήματα για θεραπείαν, ανέθετε να δοθούν απ’ ευθείας σε αναξιοπαθούντας. Tο 1904, με το ξέσπασμα του ρωσσο-ιαπωνικού πολέμου, βρέθηκε στην Άπω Aνατολήν ως χειρουργός, συμπαραστατούμενος από την νοσοκόμο μέλλουσα σύζυγό του Άννα Bασιλίεβνα Λάνσκαγια, με την οποίαν απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Ως εκλεκτός επιστήμων, εδημοσίευσε σαράντα έργα. Tον απασχολούσε πολύ η γενική αναισθησία, η οποία -όπως έλεγε- «την εποχήν εκείνην ήτο πολύ πιο επικίνδυνη από την ίδια την χειρουργικήν επέμβαση». Tο 1909, σε ηλικία μόλις 33 ετών, επινόησε έναν απλό και αποτελεσματικό τρόπο τοπικής αναισθησίας. Με την μέθοδό του αυτήν έκανε πεντακόσιες οκτώ εγχειρήσεις, με μεγάλην επιτυχίαν. Kλασικόν έργο του είναι τα «Δοκίμια για την χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων», που συνεχίζει να χρησιμοποιείται! Tο 1946 τιμήθηκε -για το επιστημονικόν έργο του- με το βραβείο Στάλιν, την κορυφαία διάκριση της προπολεμικής Pωσσίας. O ίδιος απέσχεν από την απονομήν -αντίδραση αδιανόητη για την εποχήν εκείνη- διανέμοντας το χρηματικό ποσό του βραβείου στους πένητες. Tο 1947 του απαγορεύθυκε να ομιλή στους φοιτητές και σταμάτησαν να τον καλούν στα ιατρικά συμβούλια· Mάλιστα τον απέλυσαν από ιατρικό σύμβουλον, επειδή γνώριζαν ότι «δεν είχε καθαρό παρελθόν, φυλακές, εξορίες, κηρύγματα…» κι επειδή επέμενε να πηγαίνη με το ράσο και τον Σταυρό του στους επιστημονικούς χώρους!..

Ἡ ἐρημίτης κόντρα στήν ἔρημο τοῦ σατανᾶ

Η ΕΡΗΜΙΤΙΣ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ

Ἡ Ὁσία Μαρία (19/2) ἐγεννήθη στίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰῶνος, εἰς τήν ἐπαρχίαν Νόβγκοροντ τῆς ἁγίας Ρωσίας, στό χωριό Περεντίνο. Οι γονείς της ήσαν ευσεβείς και φιλόθεοι και η Οσία Μαρία είχε άλλα τέσσερα αδέλφια, δύο αγόρια και δύο κορίτσια. Από το χωρίον της Οσίας κατήγετο και ο Γέροντας Ιγνάτιος –θείος της, αδελφός του πατέρα της- ιδρυτής της Ιεράς Μονής του Όλονετς κοντά στη λίμνη Βέιζ, ο οποίος μαζί με τον αδελφό του Θεόδωρον είχαν ξεκινήσει την μοναχική ζωήν από το Άγιον Όρος. Όλη η οἰκογένεια, όμως, ξεχώριζε για την καλωσύνη της σ’ ολόκληρο το χωριό.

Από την παιδικήν ηλικίαν, η Μαρία, εδιδάχθη από τους γονείς της να προσεύχεται και να μελετά τα βιβλία της Εκκλησίας, το Ωρολόγιον και το Ψαλτήριον, να βοηθά στις δουλειές του σπιτιού την μητέρα της και να φροντίζη τα λουλούδια και τους κήπους. Οι ευσεβείς γονείς της, βλέποντας ότι η Μαρία μεγαλώνει και διαφέρει από τα άλλα παιδιά της ηλικίας της, την παρότρυναν να πάρη την ευχή του Γέροντος Ησαΐου του ερημίτου, ὁ ὁποῖος ἠσκῆτο στο ερημητήριο του Αγίου Νικηφόρου στο Όλονετς. Επέστρεψεν όμως και πάλι κοντά στους γονείς της κι έφυγε από το πατρικό της σπίτι για την ασκητικήν πορεία της, μόνον όταν εκείνοι έφυγαν για τον Ουρανόν. Είχεν αποκτήσει και μίαν φίλη, την Άνναν, η οποία είχε κι αυτή τον ίδιον πόθο της ασκήσεως. Πεζοπορώντας έφθασαν εἰς τον Γέροντα Ἠσαΐαν -μετονομασθέντα κατά τήν λήψη τοῦ Ἀγγελικοῦ Σχήματος Ἰγνάτιον- ο οποίος με την διορατικότητά του τις οδήγησε στήν Γερόντισσαν Ἀκυλίναν της Ιεράς Μονής του Ολονέτς. Είχε κι εκείνη γευθεί την ερημικήν ζωή και δεχόταν συχνά πνευματικές νουθεσίες για τις Μοναχές τοῦ Μοναστριοῦ, από τον Γέροντα Ἠσαΐαν. Ο Γέροντας εξομολόγησε και τις δύο, τους έδωσε πνευματικές νουθεσίες,«μοναχικόν κανόνα» κατά τον Μέγαν Παχώμιον, ο οποίος παρότρυνε τους Μοναχούς να διαβάζουν το Ψαλτήριον, να κάνουν πολλές μετάνοιες, να μελετούν ἱερά βιβλία, να καλλιεργούν συνεχώς την νοεράν προσευχήν και να έχουν εργόχειρον!..

Ἀσπάσθηκε τήν θηλιά καί...τήν ἐφόρεσε στόν λαιμό του!

ΑΣΠΑΣΘΗΚΕ ΤΗΝ ΘΗΛΙΑ ΚΑΙ...

ΤΗΝ ΕΦΟΡΕΣΕ ΣΤΟΝ ΛΑΙΜΟ ΤΟΥ!

Ὡσάν ἄνθος ἐβλάστησεν, ὁ Ἅγιος Χατζη Θεόδωρος (30/1), ἐκ τῶν Πύργων Θερμῆς τῆς Ἁγιοτόκου Λέσβου, στόν πανεύοσμον «κῆπο» τῶν Νεομαρτύρων Ἁγιορειτῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Οὗτος ὁ μακάριος Θεόδωρος, ἔζησε κατά τόν 18ον αἰώνα, ἦτο Χριστιανός καί ὅταν ἔφθασεν εις ηλικίαν γάμου, νυμφεύθηκε κόρη σεμνή κι ενάρετη, με την οποίαν απέκτησε 2 τέκνα. Κατοικούσε με την οικογένειά του στην συνοικία των «Κάτω Πύργων» της Μυτιλήνης, εις την πατρικήν οικία του -ένα πυργόσπιτο- της οποίας διασώζονται ακόμη και σήμερα κάποια ερείπια. Ο Θεόδωρος ήτο τίμιος και εργατικός, διατηρούσε δε, στο Μπας-φανάρι (κεντρική αγορά της Μυτιλήνης), εργαστήριον υποδηματοποιίας. Όλα κυλούσαν ήρεμα και ομαλά στην ζωή της ευλογημένης οικογενείας, ώσπου μια μέρα, ο φθόνος του πονηρού έκανε τον Θεόδωρο να νικηθή υπό του πάθους της οργής, εξαιτίας κάποιου γεγονότος (δεν υπάρχουν πληροφορίες για το εν λόγω ζήτημα) και να γίνη εξωμότης της Ορθοδόξου Πίστεως!

Όταν κατάλαβε το μέγεθος των συνεπειών τῆς πράξεώς του, συντετριμμένος και πικρώς μετανοημένος, ανεχώρησεν εις το Άγιον Όρος, όπου αφού εξομολογήθηκε στον Πνευματικόν, έλαβε τον πρέποντα κανόνα, τον οποίον και τήρησεν ο Αθληφόρος Μάρτυς πιστώς, ραίνοντας καθημερινώς με τις ροές των δακρύων της μετανοίας του, την ευλογημένη γη του Άθωνος. Αφού πέρασεν αρκετός καιρός μέ νηστείες, προσευχή και αγρυπνίαν, ο Άγιος έλαβε την ευχή τοῦ Γέροντός του, ο οποίος τον εμύρωσε, τοῦ μετέδωσε τα Άχραντα Μυστήρια και τον ενίσχυσε για το Μαρτύριο της Ομολογίας του.

Οἱ σελίδες τοῦ...κήπου μέ τούς εὔχυμους καρπούς!

ΟΙ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ... ΚΗΠΟΥ

ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΥΧΥΜΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ!

Ἁγίων Ἀρσένιε τὸν βίον ζήσας,

σὺν Ἁγίοις Ἅγιος νῦν συναγάλλῃ.

Δεκάτῃ Ἀρσενίοιο ὀγδοάτῃ, ἄεθλω ὕδω.

Ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος Σεργίου Σεργιάδης (31/1) γεννήθηκε στά Ἰωάννινα τήν 31ην Ἰανουαρίου τοῦ 1800, ὀνομασθείς Ἀθανάσιος. Ενωρίτατα έμεινε ορφανός και σε ηλικίαν εννέα μόλις ετών μετέβη στις Κυδωνίες –έναντι της Λέσβου- όπου σπούδασε στην περιώνυμη Σχολήν, έχοντας σχολάρχη τον περίφημο Ιερομόναχο Γρηγόριο Σαράφη. Τα τελευταία έτη της φοιτήσεώς του συνεδέθη με τον Γέροντα Δανιήλ από την Ζαγορά τοῦ Πηλίου κι έγινε υποτακτικός του.

Το 1815 ανεχώρησε για το Αγιώνυμον Όρος μαζί με τον Γέροντά του και εκάρη μοναχός. Μετ’ οὐ πολύ χειροτονήθηκε διάκονος, παρά τις έντονες αντιδράσεις του, καθώς θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο για το υπούργημα της Ιερωσύνης. Ὕστερα από εξάχρονη παραμονή στον Άθωνα μαζί με τον Γέροντά του, μετέβησαν στην Μονή Πεντέλης, στην Αττική καί ακολούθως στις Κυκλάδες, όπου ο Όσιος Αρσένιος χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1817. Υπηρέτησε την Εκκλησία κατά βάσιν στην Πάρο, Σίκινο και στην Φολέγανδρον, όπου δίδαξε από το 1829 μέχρι το 1840.

Μετά την προς Κύριον εκδημία τοῦ Γέροντός του, ο Όσιος Αρσένιος εκοινοβίασε στήν Λογγοβάρδα της Πάρου. Έτρωγε και αναπαυόταν ὀλίγον, προσευχόμενος αδιαλείπτως, ἀγρυπνῶν, ασκούμενος αυστηρῶς...

Ἠδύφωνος Αὐλός-Εὔλαλον ἀηδόνι

ΗΔΥΦΩΝΟΣ ΑΥΛΟΣ- ΕΥΛΑΛΟΝ ΑΗΔΟΝΙ!

Πλήσας μελῶν γῆν ἡδέων Ἰωάννης,

Κἂν οὐρανοῖς ἄνεισι συνθεῖναι μέλη.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός (4/12), ἀπό ἐπιφανῆ οἰκογένειαν, κατήγετο ἀπό τήν Συρίαν, γεννηθείς περί τό 675 στήν Δαμασκόν, ἐξ οὗ καί τό προσωνύμιό του. Ο πατέρας του Σέργιος ήτο διοικητής της Δαμασκού, η οποία τότε ήτο υπό την κυριαρχία των Σαρακηνών και «υπουργός οικονομικών» του χαλίφη των Αράβων Αμπτέλ Μαλέκ. Εξ αιτίας της οικογενειακής επιφανείας, επραγματοποίησε πολύ καλές σπουδές. Μάλιστα ο πατέρας του εξαγόρασε την ελευθερία τού αιχμαλώτου μοναχού κι εκλεκτού διδασκάλου από την νότια Ιταλία Κοσμά, ο οποίος ανέλαβε να δημιουργήση τα θεμέλια στους βασικούς τομείς της γνώσεως, αριθμητική, γεωμετρία, μουσικήν, αστρονομία, ρητορική, φιλοσοφία του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους. Ο Ιωάννης Δαμασκηνός σταδιοδρόμησε διαδεχόμενος τον πατέρα του, με ανάλογον αξίωμα, κατά την εποχή του χαλίφη Ουαλίντ. Εν τέλει απαρνήθηκε τα εγκόσμια με την προτροπή τού Πατριάρχου Ιεροσολύμων Ιωάννου. Με δριμύτητα πολέμησε τους εικονομάχους αυτοκράτορες Λέοντα Γ Ίσαυρο και Κωνσταντίνο Κοπρώνυμο. Γράφοντας κι εξαπολύοντας επιστολές, ζητούσε από τους Κωνσταντινουπολίτες να τιμούν τις Ιερές Εικόνες. Παραδίδεται ότι ο Ίσαυρος διέταξε να μιμηθούν την γραφή του Δαμασκηνού και να στείλουν στον Χαλίφη πλαστή επιστολή του, στην οποία να αναφέρεται ότι εκείνος προσφέρει την Δαμασκό στους Βυζαντινούς.

Ἀπ᾿ τὸ χέρι τοῦ πατρός εἰς Χεῖρας Τοῦ Υἱοῦ

Ἀπ᾿ τὸ χέρι τοῦ πατρός εἰς Χεῖρας Τοῦ Υἱοῦ

Ξίφει πατὴρ θύσας σε, Μάρτυς Βαρβάρα, ὑπῆρξεν ἄλλος Ἀβραὰμ διαβόλου.

Βαρβάρα ἀμφὶ τετάρτῃ χερσί τοκῆος ἐτμήθη.

῾H ῾Αγία Μεγαλομάρτυς Βαρβάρα (4/12) ἦτο πανεύμορφο κορίτσι, ποὺ ἔζησε στὴν μικρασιατική Νικομήδειαν, ἐπὶ αὐτοκράτορος Μαξιμιανοῦ. Φανατικὸς εἰδωλολάτρης καὶ ἄκρως αὐστηρὸς ὁ πατέρας της Διόσκορος, τὴν εἶχε κλεισμένη σὲ πύργον ὑψηλό, προκειμένου νὰ τὴν διαφυλάξη ἀπὸ τοὺς ἐπίδοξους μνηστῆρες!.. Ὅμως «τὸ Πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ» (Ιω. Γ’,8) κι έτσι –παρά τὴν χρυσή φυλακή της- ἡ νεαρὴ Βαρβάρα κατηχήθηκε καὶ ἀσπάσθηκε τὴν Ἀποκεκαλυμμένην Ἀλήθειαν. Ἀξίζει νὰ ἀναφερθῆ ὅτι ὁ πατέρας της γιὰ νὰ τὴν ἀπομονώση ἀπολύτως –διασφαλίζοντάς την, ὅπως ἐνόμιζε- διέταξε νὰ κτισθῆ στὸν πύργο προσωπικὸ λουτρὸν ὥστε νὰ μὴ χρησιμοποιῆ τὰ δημόσια. Τὸ σχέδιο προέβλεπε δύο παράθυρα γιὰ τὸν φωτισμὸ καὶ τὸν ἐξαερισμό του. Ἡ Βαρβάρα ζήτησε νὰ προβλεφθῆ ἓν ἀκόμη, γιὰ νὰ τιμήση τὴν Ὑπερούσιο καὶ Ζωαρχική Τριάδα. Μὲ ἀφέλεια κι ἐμπιστοσύνην ἐκμυστηρεύθηκε στὸν πατέρα της τὸν συμβολισμὸ τῆς σκέψεώς της. Ὁ Διόσκορος ἐξεμάνη καὶ δίχως δεύτερη σκέψη, διέταξε νὰ τὴν παραδώσουν στὸν Ρωμαῖον ἔπαρχον, τὸν ὑπεύθυνο γιὰ τοὺς διωγμοὺς τῶν Χριστιανῶν.