«Ἡ Νηπτικὴ Ὀρθόδοξη θεολογία ἀπαντᾶ μὲ τὴν πιὸ μεγάλη Ἀλήθεια γύρω ἀπὸ τὸ θέμα τῶν μεταμοσχεύσεων». π. Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος.

 

σ.σ. Μέγας ο μακαριστός π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος. Λάμπει σαν τον χρυσό μπροστά στους υπερ-προβεβλημένους ρασοφόρους του συστήματος που υποστηρίζουν την τρομερή πλάνη του εγκεφαλικού θανάτου για την κερδοφόρα συγκομιδή οργάνων από ζωντανούς ανθρώπους. Ο Θεός να μας ελεήσει..

«Ἥψατὸ μου τις»: Ἀπὸ τὴν Ἀφάνεια στὸ Πρόσωπο – Ἡ Κλήση τοῦ Χριστοῦ σὲ Προσωπικὴ Κοινωνία

 Κυριακὴ ἑβδόμη, ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν, η΄, 41 - 56.

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 31 Ὀκτωβρίου τοῦ 1993.

Τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - σὲ mp3 ἐδῶ

Ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτεται στὴ ζωή μας εἶναι καὶ παραμένει ἕνα μυστήριο. Ἀλλὰ Ἐκεῖνος, ἐπειδὴ ἀποκαλύπτεται, μᾶς ἀποκαλύπτει κάποιες πτυχὲς αὐτοῦ τοῦ μυστηρίου. Καὶ αὐτὸ τὸ κάνει, ὄχι ἁπλῶς γιὰ νὰ μᾶς δείξει τί εἶναι, τὸ κάνει γιατί ἀνοίγει σὲ ἐμᾶς δρόμους καὶ δυνατότητες ζωῆς. Μέσα ἀπὸ τὴν πολύπτυχη σημερινὴ περικοπή, ποὺ εἶχε μέσα της δύο πυρῆνες, τόσο τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τῆς κόρης του Ἰαΐρου ὅσο καὶ τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας της αἱμορροούσης, ἀποκαλύπτεται αὐτὸ τὸ ὁποῖο σᾶς εἶπα πρὶν ἀπὸ λίγο, ἡ φανέρωσή του Θεοῦ, τοῦ κρυπτομένου καὶ φανερούμενου.

Σὲ τρία σημεῖα νὰ σταθῶ μέσα ἀπὸ αὐτὴν τὴν περικοπή, γιὰ νὰ σᾶς περιγράψω τί ἀκριβῶς θέλει νὰ μᾶς δώσει ὅλη ἡ περικοπή. Πρῶτα πρῶτα εἶναι ἕνα στοιχεῖο ποὺ εἶναι ἐξωτερικὸ καὶ δὲν φαίνεται νὰ ἀξίζει τὸν κόπο κάποιος νὰ τὸ ἐρμηνεύεσει. Ὅπως οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἐπέτρεψαν νὰ ἀναγιγνώσκεται... ἡ περικοπή, ἔχουν κάποια προοπτική. Θὰ μποροῦσαν νὰ πάρουνε μόνο τὸ θαῦμα της αἱμορροούσης καὶ νὰ τὸ βάλουν νὰ τὸ ἀκούσουμε σήμερα ἢ μόνο τὸ θαῦμα τῆς ἀναστάσεως τῆς κόρης του Ἰαΐρου. Βάζουνε τὶς δύο περικοπὲς μαζὶ σὲ μία ἑνότητα, θέλοντας νὰ μᾶς ποῦν πὼς ὁ Θεός, μέσα ἀπὸ τὴν ἀπερίγραπτη ἀγάπη Τοῦ κινούμενος πρὸς ἡμᾶς, δὲν κάνει πράγματα περιστασιακά, παρ' ὅλο ποὺ κατὰ τὰ μέτρα τὰ ἀνθρώπινα φαίνονται περιστασιακά.

π. Κ. Στρατηγόπουλος: «Πλάνες καί ψεύδη γύρω ἀπό τό θέμα τῶν μεταμοσχεύσεων»

 

πρωτοπρ. Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος, Θεολόγος- Οἰκονομολόγος μέ θέμα: «Πλάνες καί ψεύδη γύρω ἀπό τό θέμα τῶν μεταμοσχεύσεων. Θεολογική προσέγγιση».

Ἡμερίδα: «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς»; Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν καί ἡ Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη ὑπό τήν αἰγίδα τῆς Ἱ.Μ.Πειραιῶς σέ συνεργασία μέ τήν Ἱ.Μ.Γλυφάδας, διοργάνωσαν καί πραγματοποίησαν τό Σάββατο 20-4-2013 καί ὥρα 4 ἕως 9 μ.μ. στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας Ἡμερίδα μέ θέμα: «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;».

Εστία Πατερικών Μελετών

https://aktines.blogspot.com/2024/09/blog-post_537.html#more

Εἶναι πολύ φτωχό νά ἑτοιμάζεστε μόνο γιά τόν γάμο ἤ μόνο γιά τό μοναστήρι καί εἶναι τόσο εὐρύτατο νά ἑτοιμάζεστε γιά τήν ἁγιότητα.

Είναι πολύ φτωχό να ετοιμάζεστε μόνο για τον γάμο ή μόνο για τον μοναστήρι και είναι τόσο ευρύτατο να ετοιμάζεστε για την αγιότητα.

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

https://wra9.blogspot.com/2022/04/blog-post_28.html

Ἡ Ῥωμαίικη Αὐτοκρατορία σκέφτηκε ἔξυπνα: Ἒκανε νόμους τοῦ κράτους, τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκλιπαρεῖ τὴν Ἐκκλησία νά θεραπεύει τὸ λαό. Τὸ κράτος εἶχε ἀνάγκη τὴν ἐμπειρία τῆς Θεώσεως

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, γιὰ τὸν χωρισμό κράτους - Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὴν 3η καλοκαιρινὴ ὁμιλία πού πραγματοποίησε 21/07/05.

Πολλοὶ λένε καὶ λάθος τὸ ἑρμηνεύουν, ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶχε ταυτιστεῖ μὲ τὸ κράτος στὴν Ὀρθόδοξη Ἀνατολικὴ Αὐτοκρατορία, τὸ μεταγενέστερα ἀπ΄ τὸ 1526 ἀποκληθὲν Βυζάντιο. Εἶναι λάθος αὐτὸ ποὺ λένε. Ἁπλῶς τὸ κράτος σκέφτηκε ἔξυπνα. Γιατί; Ἐπειδὴ ξεκινώντας ἀπ΄ τὸν Ἅγιο Κωνσταντῖνο, οἱ Αὐτοκράτορες εἶχαν σχετικὴ ἐμπειρία αὐτῆς τῆς μεθόδου ποὺ ἡ Ἐκκλησία θεραπεύει. Τούς συνέφερε νὰ ὑπάρχει μία Ἐκκλησία ποὺ θεραπεύει τὸν λαό της. Αὐτὸ εἶναι τρομερὸ. Τὸ θέλει δηλαδή, γλυτώνει ἀπὸ δεκάδες ἄλλα προβλήματα γιατί θεραπεύεται ὁ λαός. Καὶ αὐτὸ ποὺ θεωρεῖται ταύτιση, δὲν ἦταν ταύτιση, ἦταν πρόκληση. Θὰ ΄λεγα, γονατιστοὶ ἤθελαν ἡ Ἐκκλησία νὰ θεραπεύει τὸν λαὸ αὐτόν. Ὅταν μεταγενέστερα μιλούσαν γιὰ χωρισμό, μιλοῦν γιὰ χωρισμὸ ἀπ΄ αὐτὸ τὸ πράγμα. Ἂν λοιπὸν σήμερα, ὑπάρχει ξέρω ΄γὼ...

Ἐκκλησία – Πολιτεία, αὐτὰ τὰ γνωστὰ θέματα ταύτιση – χωρισμός, καὶ τὸ κράτος ἁπλῶς μᾶς ἀνέχεται καὶ δὲν τὸ κάνει γιατί εἴμαστε θεραπευτικὲς μονάδες, δὲν χρειάζεται νὰ εἴμαστε μαζί του. Δηλαδή, ἄλλο ἂν ἦταν ὅπως τότε ποὺ τὸ κράτος τὸ ἤθελε...

Διαβάστε κείμενα Αὐτοκρατόρων, διαβάστε σιγίλλια τρομερὰ καὶ ἀποφάσεις κρατικῶν παραγόντων, διαβάστε ἀκόμη καὶ τὰ πρώιμα κείμενα τοῦ Ἰουστινιανοῦ, ἀκόμη τὸ Ἰουστινιάνειο Δίκαιο, ἔχει μέσα ὅλη αὐτὴν τὴν ἀποκάλυψη, παρακαλοῦσε τὴν Ἐκκλησία.

Τό Πάσχα τοῦ Ἰσαάκ - π.Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος

Το Πάσχα του Ισαάκ

Εκείνη την ιστορία, που θύμιζε ζωντανό συναξάρι νεομάρτυρος, μου την έλεγε η γιαγιά μου και έχει χαραχθεί βαθιά μέσα στη μνήμη μου. Ο πατέρας της ήταν παπάς σ’ ένα από τα χωριά τού άνω Βοσπόρου, που σήμερα έχει την ονομασία «Μπέηκοζ». Ο πατήρ Αντώνιος, έτσι έλεγαν τον παπά, είχε πολλά παιδιά, ανάμεσά τους και το Χριστόδουλο. Ο Χριστόδουλος ήταν 10 ετών όταν έγιναν εκείνα τα τρομερά γεγονότα. Μια Μεγάλη Παρασκευή οι Εβραίοι έκλεψαν το παιδί και το πήραν μαζί τους. Την ίδια κιόλας μέρα το κάρφωσαν, το παιδί, σ’ ένα σταυρό, όπως το Χριστό. Κάποιοι περαστικοί βρήκαν, την άλλη μέρα, το Χριστόδουλο αναίσθητο στο δρόμο. Μετά από λίγες μέρες, μέσα στην αναστάσιμη ατμόσφαιρα, πέθανε. Αυτή η διήγηση ήταν αληθινή πέρα για πέρα. Όταν πλησίαζε το Πάσχα, παρόμοιες διηγήσεις και θύμησες ανασκάλευαν το νου μας και μπαίναμε σε ένα πολεμικό κλίμα με τους Εβραίους. Αποκορύφωμα τού κλίματος αυτού ήταν και το κάψιμο τού Εβραίου που γινόταν Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ, μετά την περιφορά τού επιταφίου.

Στη γειτονιά μας, εκεί στο Σταυροδρόμι, έμεναν πολλοί Εβραίοι. Κατά τη διάρκεια όλης της χρονιάς είχαμε στις παρέες μας εβραιόπουλα. Μάς ένωνε η αντίθεσή μας με τα τουρκάκια. Αυτές όμως τις ημέρες όλα άλλαζαν. Δεν μπορούσαν οι Εβραίοι να παίζουν τα «χριστιανικά» μας παιχνίδια. Η Μεγάλη Εβδομάδα μας προσέφερε μια καταπληκτική ευκαιρία για παιχνίδια που άρχιζαν από το ιερό τού Ναού της Παναγίας και συνεχίζονταν στον αυλόγυρο και στα περίχωρα.

Ο Ισαάκ έμενε σε ένα γωνιακό σπίτι στη μεγάλη κατηφόρα, στο Χαμάλμπαση, λίγα μέτρα από το σπίτι μας. Ήταν από ΄κείνα τα εβραιόπουλα που ήταν καλοί μας φίλοι. Δεν υπήρχε ζαβολιά στην οποία να μην μετείχε. Το κοφτερό του, μάλιστα, μυαλό απεδείχθη σπουδαίο σε δύσκολες στιγμές. Θυμάμαι, μια φορά, που ήρθε μια γειτόνισσα να διαμαρτυρηθεί, επειδή χτυπούσαμε τα κουδούνια στις πόρτες των σπιτιών και φεύγαμε τρέχοντας. Ο Ισαάκ, τότε, με πολύ σοβαρό ύφος, είπε:

- Για το καλό σας το κάναμε εμείς. Πρόκειται να βρέξει και σάς ειδοποιήσαμε να μαζέψετε τα ρούχα που είχατε απλώσει στην ταράτσα να στεγνώσουν.

- Πού είδες μπρέ παλιόπαιδο τη βροχή; Φώναξε η κυρά Κατίνα η Μπαλού.

- Το είπε το δελτίο καιρού στο ραδιόφωνο, απάντησε ο Ισαάκ.

Ο Ισαάκ, λοιπόν, με το κοφτερό μυαλό, που τόσες φορές μας έβγαλε από δύσκολες καταστάσεις, αυτή τη φορά γινόταν «αποσυνάγωγος». Ήταν Εβραίος. Δεν μπορούσε τώρα να είναι μαζί μας. Αυτός, αυτή την Εβδομάδα τη Μεγάλη, δεν μπορούσε να παίξει. Εμείς το βλέπαμε φυσικό. Ο Ισαάκ έπρεπε να τιμωρηθεί επειδή οι Εβραίοι είχαν σταυρώσει το Χριστό.

Ήταν Μεγάλη Παρασκευή. Ημέρα τού μεγάλου παιχνιδιού. Η εκκλησία έμενε ανοιχτή όλη τη μέρα. Κόβαμε λουλούδια, ραντίζαμε τον κόσμο με κολώνια, κρατούσαμε την τάξη στο ναό, κάναμε στον αυλόγυρο της εκκλησίας την περιφορά τού επιταφίου κι ένα σωρό άλλα πράγματα που μας ενθουσίαζαν.

Βασικές ἀρχές τῆς Ἁγιογραφίας καί ἀνάλυση τῆς θεολογίας τῆς εἰκόνας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Βασικές αρχές της Αγιογραφίας και ανάλυση της θεολογίας της εικόνας της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Στην αρχή των μαθημάτων μας θα κάνουμε ένα εικοσάλεπτο το οποίο θα το λέμε «θεολογία της εικόνας», γιατί η θεολογία της εικόνας είναι πάρα πολύ ουσιαστική για να ξέρουμε πώς θα αγιογραφούμε. Δεν περιγράφουμε απλώς γεγονότα και τα αποτυπώνουμε όπως μας ήρθε στο μυαλό. Η κάθε γραμμή που κάνουμε και χαράσσουμε είναι μια θεολογία, γιατί στην εικόνα ξεδιπλώνεται όλη η θεολογία των Πατέρων.

Η Εκκλησία μας, για δυνατότητα μελέτης που έχουμε για τα γεγονότα τα οποία περιγράφονται στο έργο της θείας οικονομίας, έχει την Αγία Γραφή η οποία μας λέει τα γεγονότα, έχει τους Πατέρες που ερμηνεύουν αυτά τα γεγονότα, έχει τους ύμνους της Εκκλησίας μας που ερμηνεύουν και εκείνοι τα γεγονότα - είναι μια ερμηνεία του κειμένου οι ύμνοι - και έχει και τις εικόνες που είναι και αυτές μια ερμηνεία δια της γραφικής τέχνης. Άρα για να κάνω ερμηνεία, όπως κάνουν οι Πατέρες της Εκκλησίας για να μπορούν να ερμηνεύσουν την Αγία Γραφή, πρέπει ο αγιογράφος να είναι άνθρωπος φωτισμένος, να μετέχει στα γεγονότα της Εκκλησίας και να ξέρει την Γραφή.

Είναι μια διδασκαλία που μετέχει σε μια γλώσσα ειδική που είναι η γλώσσα της Αγίας Γραφής. Έτσι λοιπόν ο αγιογράφος πρέπει να ξέρει την ερμηνευτική της Εκκλησίας σε όλα τα γεγονότα για να μπορεί να αποτυπώσει πάνω στην εικόνα την θεολογία που αποτυπώνεται μέσα στην Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας μας. Άρα κανείς δεν μπορεί να πάρει και να περιγράψει τα γεγονότα με τη δική του φαντασία. Θα το δείτε αυτό στην πορεία των μαθημάτων μας, πως η κάθε γραμμή, η κάθε έκφραση - μάλιστα και πολλά στοιχεία είναι δογματικά - είναι αναλλοίωτα. Το δόγμα δεν το αλλάζεις. Και εδώ στις εικόνες αυτές επάνω χαράζουμε και διαγράφουμε το δόγμα εμείς πάντοτε. Και στο δόγμα κανείς δεν παρεμβαίνει. Θα το δείτε στην πορεία και θα καταλάβετε και θεωρώ [αυτό] για μένα το πιο σπουδαίο τμήμα αυτών των εναρκτήριων μαθημάτων σας, γιατί εάν μάθετε απλώς να αγιογραφείτε μια τεχνική χωρίς να ξέρετε τη βαθιά θεολογία, δεν θα κάνετε τίποτα. Απλώς θα παλινδρομείτε, «πώς θα το κάνω», «έτσι θα το κάνω», «αλλιώς θα το κάνω» ή θα γίνετε μιμητές και αντιγραφείς εικόνων, και τίποτε άλλο.

Αφού αρχίζουμε σήμερα τη θεολογία για πρώτη φορά, να σας πω μερικές γενικές αρχές της εικόνας, πολύ γενικές αρχές, να τις θυμάστε απλώς, για να τις έχετε σαν γενικό δομικό στοιχείο στο νου σας, και πάνω σε αυτές τις γενικές αρχές θα οικοδομήσουμε το περαιτέρω υπόβαθρο που λέγεται «θεολογία της εικόνας».

Η πρώτη βασική αρχή της εικόνας, μια ουσιαστική βασική αρχή είναι το ότι η εικόνα, η οποιαδήποτε εικόνα αποτυπώνει γεγονότα πάνω σε δύο διαστάσεις, ποτέ σε τρεις διαστάσεις. Πάνω σε δύο διαστάσεις. Στην πρώτη Εκκλησία τα πρώτα χρόνια υπήρχαν κάποια γλυπτά, ημίγλυπτα, τα οποία σιγά-σιγά καταργήθηκαν. Και αυτό είναι μια θεολογία. Βλέπετε στο χώρο της Ρωμαιοκαθολικής «Εκκλησίας» παρέμεινε ο χώρος του γλυπτού. Σε εμάς καταργήθηκε τελείως για λόγους πολύ βαθιά θεολογικούς και πολύ βαθιά ουσιαστικούς για το γεγονός το οποίο λειτουργεί ο πιστός που είναι μπροστά στην εικόνα. Βλέπετε όταν λέω δύο διαστάσεις, έχω ύψος και πλάτος, δεν έχω βάθος.

π. Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος: «Καθημερινὲς προτάσεις παιδείας, ἐδῶ κι αἰῶνες καταθέτει ἡ Ὀρθοδοξία. Ἂν καὶ ἐμεῖς ἐδῶ τὴν ξεχάσουμε, κάθε μέρα θὰ ψάχνουμε νέα μοντέλα παιδείας»...

«Ὁ Σταυρὸς ὡς ἀξεπέραστο ἐπίπεδο καὶ μοντέλο Παιδείας».

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ ἀειμνήστου πρωτοπρεσβύτερου πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγοπούλου, ποὺ πραγματοποιήθηκε στὸν Ἱερὸ Ναὸ Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας, τὴν Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, 11-03-2007.

Σεβασμιώτατε Ἐπίσκοπε - ὑπόμνηση καὶ τύπος τοῦ ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν Σταυρωμένου καὶ Ἀναστημένου Χριστοῦ. Σεβαστοὶ πατέρες - καὶ ταυτόχρονη ὑπενθύμιση τῆς καθημερινῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ. Λαὲ τοῦ Θεοῦ ὀρθόδοξε - φορέα τοῦ σταυροαναστάσιμου ἤθους τῆς πονεμένης καὶ μαρτυρικῆς ὀρθοδοξίας.

Ἐδῶ καὶ μερικὲς μέρες στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας γίνεται μία πάλη γιὰ τὴν παιδεία. Ἡ μία μεριὰ χρησιμοποιεῖ δακρυγόνα, γιὰ νὰ ἐπιβληθεῖ ἕνα μοντέλο παιδείας. Ἡ ἄλλη μεριὰ ἔκαψε τὴν ἑλληνικὴ σημαία. Μήπως, ὑπενθύμιση τῆς χαμένης καὶ ξεχασμένης προτάσεως περὶ παιδείας; Κάποιοι ἄλλοι ἔκαψαν ἕνα φρούριο... στὸν «Ἄγνωστο Στρατιώτη». Μήπως καὶ πάλι ὑπενθύμιση τῆς χαμένης καὶ ἀνύπαρκτης ἱστορίας τῶν ἀγνώστων, μαρτυρικῶν στρατιωτῶν αὐτοῦ τοῦ τόπου; Ἡ Παιδεία.

Μερικὲς μέρες μετά, μετὰ ἀπ’ τὰ καπνογόνα, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θυμᾶται τὸν Σταυρὸ καὶ γιορτάζει σήμερα αὐτὴν τὴν μνήμη Του καὶ τὴν προτείνει ὡς ἀξεπέραστο ἐπίπεδο καὶ μοντέλο Παιδείας. Μὴν τὸ ξεχάσουμε -ἐμεῖς τουλάχιστον- γιατί θὰ μποῦμε πάλι στὴν ἀντιπαλότητα - ποιὸ εἶναι τὸ ὑπόδειγμα τῆς Παιδείας. Καθημερινὲς προτάσεις παιδείας, ἐδῶ κι αἰῶνες καταθέτει ἡ Ὀρθοδοξία μας μπροστὰ στὰ μάτια μας. Ἢ τὶς δεχόμαστε ἢ καῖμε μετὰ τὴν σημαία μας ἢ πετᾶμε δακρυγόνα.

Ὁ Ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος μία μέρα κατηγορήθηκε μὲ μία πολὺ βαριὰ κατηγορία. Μία κοπέλα ποὺ βρέθηκε ἔγκυος, γιὰ νὰ δικαιολογηθεῖ, κατήγγειλε τὸν ἀναχωρητὴ ὅτι τὴν βίασε. Ρίχθηκαν τότε πάνω του καὶ τὸν διαπόμπευσαν, κρεμώντας πάνω του μαγειρικὰ σκεύη καὶ χτυπώντας καὶ βρίζοντάς τον. Ὁ Ἅγιος δὲν εἶπε λέξη γιὰ νὰ ἀπολογηθεῖ καὶ μάλιστα δέχθηκε νὰ ἐργάζεται πολὺ γιὰ νὰ ἀνταπεξέλθει στὶς ἀνάγκες τῆς γυναίκας καὶ τοῦ παιδιοῦ του -ὅπως ἔλεγε- ποὺ τοῦ’ χε στείλει ἡ θεία Πρόνοια. Ὅταν μετὰ ἀπὸ καιρὸ ἀναγνωρίστηκε ἡ ἀθωότητά του, ὅλο τὸ χωριό, ἔμπλεο θαυμασμοῦ, πῆγε νὰ ζητήσει συγνώμη. Ἐκεῖνος ὅμως εἶχε φύγει. Ἔπρεπε νὰ φύγει, γιατί αὐτὸ τὸ μοντέλο τῆς παιδείας δὲν ζητάει οὔτε τὴν καταξίωση, οὔτε τὴν κενοδοξία. Ἦταν μία πρόταση παιδείας σταυροῦ τῆς ἀδίκου κατηγορίας.

Ὑπάρχει ἐπιτυχημένος γάμος; π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

Υπάρχει επιτυχημένος γάμος;

Απόσπασμα από ομιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου που έγινε στις 10/03/2001 σε mp3: εδώ

...Στη σχέση του άνδρα με την γυναίκα, κατεξοχήν εφαρμόσιμο αυτό το κλειδί του Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά. Εκεί κρύβεται και το μυστικό, όχι ενός επιτυχημένου γάμου.

Επιτυχημένος γάμος δεν υπάρχει.

Αν υπήρχε θα είχαμε μεγάλη καταστροφή στην ζωή μας. Δεν μιλάμε εμείς για έναν επιτυχημένο γάμο! Μιλάμε για έναν διηνεκώς δρόμο, προς την θέωση των δύο προσώπων. Επιτυχημένο, ε-πέτυχε ή απότυχε…Δεν μπορούμε εμείς να μιλάμε γι' αυτό το πράγμα. Είναι [μιλάμε] για ένα συνεχή δρόμο προς την θέωση των δύο προσώπων. Για την θέωση των δύο προσώπων. Θεούμενα [τα πρόσωπα] θα καταλαβαίνουν την ενότητα. Δεν μπορώ να έχω ενότητα, χωρίς να μπω στη θέωση. Βλέπετε, έχουμε τώρα ενότητα, γιατί υπάρχει ένας χώρος που στεκόμαστε όλοι μαζί. Αν δεν υπήρχε αυτό το δάπεδο, δεν θα μπορούσαμε να σταθούμε καθόλου. Και να θέλαμε δεν θα είχαμε ενότητα. Άρα υπάρχει ένας χώρος υπαρκτός όπου στεκόμαστε για να βρούμε ενότητα, διατηρώντας τα πρόσωπα μας. Άρα τα δυο τα πρόσωπα, λένε, να είναι το ζευγάρι ενωμένο.

-Πως; Που είναι το δάπεδο στο οποίο θα σταθούν για να είναι ενωμένα;

Και θα πούνε, χίλια πράγματα. Να έχουνε αγάπη, να κάνουν ο ένας του άλλου, να, να... Να έχουνε κοινές αντιλήψεις για τα πράγματα, να συμφωνούνε.

-Μου λένε μερικοί, τα βρήκαμε. Που; Σε ποιο δάπεδο τα βρήκατε;

Ναι συμφωνούμε, μας αρέσουνε, ξέρω γω οι ίδιοι ηθοποιοί. Ή τρώμε τα ίδια φαγητά. Ή, ή... Δεν είναι στοιχείο ενότητας.

Π Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος . Προσέγγιση στή ζωή τῆς Ἁγίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας .

Να θυμηθώ και πάλι τη φράση των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας ότι " ο Θεός ού πάντας χειροτονεί, αλλά δια πάντων Αυτός ενεργεί" ,

δηλαδή αν πάει ένας ανάξιος να χειροτονηθεί , φράση μυστήριο , δεν τον χειροτονεί αλλά δια πάντων ενεργεί δια του Σταυρού , το μυστήριο το κάνει μέσα από αυτούς αλλά αυτός κολάζεται .

Κι αν το μυστήριο αγιάζεται , αυτός δεν αγιάζεται γιατί αναξίως προσήλθε. " Ου πάντες χειροτονεί αλλά δια πάντων ενεργεί " .

'Ετσι η Μαρία (η Αιγυπτία) , δεν ψάχνει να βρει τι είναι αυτός : Είναι καλός; είναι κακός; Είναι γνήσιος; είναι κάλπικος;

Ποιμαντική καί ἐκκοσμίκευση

Πρωτοπρεσβυτέρου πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, 

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο «Ἐκκλησία καί Ἐκκοσμίκευση», ἐκδόσεις Μυριόβιβλος.

Ὁρισμοί

Ἡ Ἐκκλησία μας σαρκώνεται καί ζεῖ μέσα στόν κόσμο. Προσλαμβάνει τόν κόσμο καί ἁγιάζει τόν κόσμο. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ὁρίζει προσφυέστατα: «Τό ἀπρόσληπτον καί ἀθεράπευτον». Ὁ διττός αὐτός στόχος ὁρίζει τήν ποιμαντική τῆς Ἐκκλησίας. Πρόσληψη καί θεραπεία. Ἡ ἔννοια τῆς προσλήψεως δέν ἀρνεῖται τήν παρουσία τῆς Ἐκκλησίας μέσα στόν κόσμο, ἀρνεῖται, ὅμως, τήν ἀντίστροφη κίνηση, τήν πρόσληψη τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τόν κόσμο. Διαφέρει ἡ πρόσληψη τοῦ κόσμου ἀπό τήν Ἐκκλησία, συγκρινόμενη μέ τήν ἐκκοσμίκευση καί τόν συσχηματισμό.

Ἡ ἔννοια τῆς θεραπείας δέν ἀρνεῖται τή χρησιμοποίηση θεραπευτικῶν μέσων, ἀντιτάσσεται, ὅμως, στή χρησιμοποίηση μή ἐκκλησιαστικῶν μέσων θεραπείας...

Ἡ προοιμιακή αὐτή τοποθέτηση προσδιορίζει, ἤδη, τήν ἐκκοσμίκευση τῆς ποιμαντικῆς στήν λανθασμένη θεώρηση τῶν δύο ἀφετηριακῶν ὁρισμῶν τῆς προσλήψεως καί τῆς θεραπείας.

Ἡ ἐκκοσμίκευση στήν πρόσληψη

Ἡ πρόσληψη τοῦ κόσμου καί τῶν μεγεθῶν του ἀποτελοῦν ἕνα καίριο σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς ποιμαντικῆς της Ἐκκλησίας. Ἀφοῦ ἡ πρόσληψη γίνεται πρός θεραπεία, πρέπει νά γίνει σαφής διάκριση ἀνάμεσα στόν προσλαμβανόμενο καί στά στοιχεῖα τῆς ζωῆς του. Ἡ πρόσληψη ἀφορᾶ πάντοτε πρόσωπα καί ὄχι ἀντικείμενα. Ἡ Ἐκκλησία προσλαμβάνει πάντα τήν οὐσία τοῦ ἀνθρώπου καί ὄχι τήν περιουσία του.

Ἡ ἐκκοσμίκευση θά ἦταν ἡ πρόσληψη ἑνός ἀξιωματούχου τῶν ἀνωτέρων κοινωνικῶν τάξεων μέ παράλληλη ἐξάρτηση ἀπό τή ἰσχύ τοῦ ἀξιώματος καί τή δύναμη τῶν οἰκονομικῶν του συντελεστῶν. Ἡ ἔμφαση στήν περιουσία τοῦ προσλαμβανόμενου μπορεῖ νά καταστρέψει καί τήν οὐσία τῆς σωτηριώδους θεραπευτικῆς τοῦ προσώπου.

Ἀκρότατη ἐκκοσμίκευση θά ἦταν, κατ' ἐπέκταση, ἡ πρόσληψη μόνο τῆς περιουσίας χωρίς τήν ὁποιαδήποτε παρουσία τοῦ προσώπου στό χῶρο τῆς πρόσληψης. Οἱ παροχές ἀπό ἀπρόσωπο μηχανισμό, ὅπως ἀναπτυξιακά προγράμματα ἐπιχειρήσεων, μόνο ἐξαρτήσεις καί ὑποχρεώσεις θά φέρουν στήν Ἐκκλησία. Ἡ ἀπουσία προσώπου - οὐσίας δίνει τήν ἐντύπωση πώς ἡ «δραστηριότητα» τῆς Ἐκκλησίας μετατοπίζεται ἀπό τό πρόσωπο στήν κεφαλαιική ἐπιφάνεια πού παρέχουν οἱ ἀπρόσωποι μηχανισμοί. Ὅπως δέν ὑπάρχει στό χῶρο τῆς Ὀρθοδόξου ἁγιογραφίας εἰκόνα χωρίς πρόσωπο, ἄλλο τόσο δέν μπορεῖ νά ὑπάρχει ποιμαντική χωρίς πρόσωπο.

Ὁ πατὴρ Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος ὁμιλεῖ γιὰ τὸν πατέρα Ἰωάννη Ῥωμανίδη καὶ τὴν Ὀρθόδοξη θεολογική του θεραπευτικὴ

 

Τὸν Ἰούλιο τοῦ 2005, ὁ πρωτοπρεσβύτερος πατὴρ Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος, στὰ πλαίσια τῶν καθιερωμέμων καλοκαιρινῶν του ὁμιλιῶν, πραγματοποίησε ἕνα ἀφιέρωμα (σὲ μορφὴ τριλογίας) στὸν τελευταῖο μεγάλο μας θεολόγο, πρωτοπρεσβύτερο πατέρα Ἰωάννη Σ. Ῥωμανίδη, μὲ θέμα: «Λόγος περὶ τῆς Ὀρθοδόξου θεραπευτικῆς», μὲ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ ἀειμνήστου πατρὸς Ἰωάννου Ῥωμανίδου «Πατερικὴ Θεολογία».

Ὡς ἐλάχιστο ἀντίδωρο εὐγνωμοσύνης στὸν θεολογικὸ «τιτάνα» καὶ ἀγαπημένο μας καθηγητή, δημοσιεύουμε ἐπὶ τῇ συμπληρώσει 20 ἐτῶν σήμερα ἀπὸ τὴν κοίμησή του (01/11/2001 - 01/11/2021) τὶς τρεῖς καταπληκτικὲς ὁμιλίες τοῦ ἀειμνήστου πατρὸς Κ. Στρατηγόπουλου.

Ἀκοῦστε καὶ τὶς ὑπόλοιπες δύο ὁμιλίες - ἀφιερώματα…

Δόγματα καὶ Ἱεροί Κανόνες

π. Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία πού ἔγινε στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου τοῦ ὁμωνύμου προαστίου Ἀθηνῶν, τὴν Δευτέρα 19 Ὀκτωβρίου 2009.

Σεβαστοὶ πατέρες, χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς κάθ’ ἠμᾶς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας,

Εἶναι σύνηθες ὅταν χρειαζόμαστε πνευματικὴ τροφοδοσία, καὶ καλὰ κάνουμε, νὰ διαβάζουμε κάποια κείμενα, κάποια βιβλία καὶ νὰ τρεφόμαστε ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ μας καὶ τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας. Πολὺ ὡραῖο εἶναι αὐτὸ τὸ πράγμα. Ἀλλὰ ἔχω παρατηρήσει ὅτι δὲν εἶναι σύνηθες, μέσα σ’ αὐτὴν τὴν...πνευματική μας ἀναζήτηση γιὰ πνευματικὴ τροφοδοσία, ν’ ἀνοίξουμε καμιὰ φορά καὶ νὰ διαβάζουμε τὰ πρακτικὰ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

Τί διατυπώνεται ἐκεῖ; Ὅπως ξέρετε πολὺ καλά, διατυπώνονται δύο πράγματα. Διατυπώνονται τὰ δόγματα τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ μάλιστα ἀλαθήτως διὰ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ταυτόχρονα διατυπώνονται πῶς θὰ γίνουν οἱ δρόμοι καὶ οἱ τρόποι γιὰ νὰ μπορέσουν αὐτὰ τὰ δόγματα νὰ γίνουν πράξη στὴ ζωή μας καί, ἂν στὴ ζωὴ μας κάτι δὲν πάει καλά, πώς μέσα ἀπὸ αὐτὰ τὰ δόγματα θὰ διορθώσουμε τὰ μὴ σωστά.

Ἔχουμε λοιπὸν στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους, τοὺς Ὅρους, πού εἶναι τὰ δόγματα, καὶ ἔχουμε καὶ τοὺς Κανόνες, τὸ πῶς [δηλαδὴ] θὰ θεραπεύσουμε αὐτὸ πού δὲν πάει σωστά.

Θὰ μοῦ πεῖτε, μὰ ἄλλο πράγμα νὰ διαβάζεις ἕνα κείμενο ζωντανό, ὅπου παίρνεις πνευματικὴ τροφὴ καὶ ἄλλο νὰ διαβάζεις τὰ πρακτικὰ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Γί’ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ λόγο, γιὰ νὰ φύγει αὐτὴ ἡ πόλωση ἀπὸ τὸ νοῦ μας, αὐτὴ τὴ βραδιὰ πολὺ σύντομα θὰ προτείνω κι αὐτὴ τὴν πάρα πολὺ οὐσιαστικὴ μέθοδο πνευματικῆς τροφοδοσίας μέσα ἀπὸ τοὺς Ὅρους καὶ τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ δὴ θὰ μείνω στὸ θέμα τὸ πῶς οἱ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας θεραπεύουν.

Νὰ τὸ τονίσω ἀφετηριακὰ χρησιμοποιώντας λόγια τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης λέει ὁμιλώντας γιὰ τοὺς Κανόνες -προσέξτε οἱ Ὄροι εἶναι τὰ δόγματα καὶ οἱ Κανόνες εἶναι τὸ πῶς θὰ θεραπεύσουμε αὐτὸ πού δὲν ζοῦμε σωστὰ- λέει: «ὅπως ἂν θεραπευθείη πᾶν ἀρρώστημα ψυχικὸν»[1]. Γί’ αὐτὸ ὑπάρχουν οἱ Κανόνες, γιὰ νὰ γιατρέψουμε κάθε ἀρρώστημα ψυχικό, καὶ παραλληλίζει τὴ μελέτη τῶν Κανόνων καὶ τὴν ἐφαρμογή τους ὡς ἰατρικὴ μεθοδολογία.

Προσέξτε, γιὰ νὰ σᾶς βοηθήσω νὰ σᾶς πῶ κάτι πολὺ οὐσιαστικό· λέω, Ὄροι καὶ Κανόνες. Ὄροι εἶναι τὰ δόγματα. Τὰ δόγματα εἶναι ἀλήθειες· ἀλλὰ τὰ δόγματα εἶναι ἀλήθειες οἱ ὁποῖες ἀποκαλύπτονται ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ νὰ βιωθοῦν, δὲν ἀποκαλύπτονται ἁπλῶς γιὰ νὰ γίνουν γνωστικὰ ἀντικείμενα μελέτης. Παράδειγμα: μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ Θεὸς τὴν ἀγάπη Του μέσα ἀπὸ τὸ δόγμα τῆς ἁγίας Τριάδας. Ἀσύλληπτο, μυστήριο, κι ὅμως τὸ ἀποκαλύπτει Ἐκεῖνος. Δὲν τὸ ἀποκαλύπτει γιὰ νὰ ποῦμε ὅτι, ξέρετε, ἐμεῖς ξέρουμε πολλὰ πράγματα, ξέρουμε τὰ δόγματα. Τὸ ἀποκαλύπτει γιὰ νὰ τὸ ζήσουμε. Πῶς θὰ τὸ ζήσουμε; Τὸ προσεγγίζουμε βέβαια τὸ μυστήριο, ἕνας ὁ Θεὸς καὶ ταυτόχρονα εἶναι τρεῖς, Πατήρ, Υἱὸς καὶ Ἅγιο Πνεῦμα· βλέπετε, ὑπάρχει ἑνότητα, ὑπάρχει ἀγάπη καὶ ταυτόχρονα ὑπάρχει ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ διάκριση τῶν προσώπων. Νὰ λοιπόν, τί μαθαίνουμε ἀπὸ τὸ δόγμα τῆς ἁγίας Τριάδος: ἑνότητα καὶ ἀγάπη, ἀλλὰ ταυτόχρονα πρόσωπο. Αὐτὸ στὴ ζωή μας πῶς ἐφαρμόζεται; Πάρτε μιὰ οἰκογένεια, ἕνα μοναστήρι. Ἀπαραίτητο εἶναι νὰ λειτουργήσουν ὡς κοινόβιο, νὰ ὑπάρχει ἑνότητα καὶ ἀγάπη, ἀλλὰ ταυτόχρονα ὅλοι ποῦ μετέχουν σ’ αὐτὸ τὸ κοινόβιο θὰ ἔχουν τὴν προσωπική τους ἐλευθερία πού δὲν θὰ καταπατηθεῖ καὶ δὲν θὰ ἐξοντωθεῖ. Ἄνθρωποι χωρὶς πρόσωπο δὲν εἶναι ἄνθρωποι. Ἔρχεται λοιπὸν ἐδῶ ὁ Κανόνας, ὅταν αὐτὸ δὲν βιώνεται σωστά, νὰ τὸ διορθώσει μὲ κάποια θεραπευτικὴ μέθοδο. [Ὅταν] δὲν ἐφαρμόζουμε τὸ δόγμα, αὐτὸ μᾶς βλάπτει γιατί δὲν ζοῦμε σωστά. Ἔρχεται λοιπὸν ὁ Κανόνας νὰ πεῖ ποιὰ εἶναι ἡ θεραπευτικὴ μεθοδολογία· ἄρα μιλᾶμε γιὰ κάτι πολὺ σπουδαῖο.

"Ὅταν ὑπάρχει προσευχή, νηστεία καί ἀσκητικότητα, δέν ὑπάρχει ἔχθρός γιά ἕνα τόπο"

"Όταν υπάρχει προσευχή, νηστεία και ασκητικότητα δεν υπάρχει εχθρός για ένα τόπο"

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

Στις αρχές του 451 ο Αττίλας και η ορδή των βαρβάρων Ούννων πλησίαζε στο Παρίσι, λεηλατώντας και αφανίζοντας τα πάντα. Οι κάτοικοι της πόλης πανικόβλητοι ήθελαν να φύγουν και η μόνη που τους κράτησε ήταν μόνο η Γενοβέφα.

Έδωσε πίστη και κουράγιο διατηρώντας την ψυχραιμία τους και συγκέντρωσε τις γυναίκες στους ναούς και τους είπε "κοιτάξτε ο εχθρός έρχεται, είναι πολύ ισχυρός, έχει όπλα και δύναμη και είναι βάρβαρος και άγριος και εμείς δεν έχουμε τίποτε". Αυτό το γνωστό μοντέλο, ένα πράγμα έχουμε εμείς, προσευχή και νηστεία. Και είπε "μην τα χάνετε και να θέλετε όπλα, δεν προλαβαίνετε να φτιάξετε" και έβαλε την προσευχή και τη νηστεία σε όλο το λαό και μάλιστα κάποιοι αντέδρασαν με αυτή την προσπάθειά της, -θεώρησαν που κάνει το λαό μαλθακό- και μερικοί πολεμοχαρείς έκαναν προσπάθεια να την σκοτώσουν ρίχνοντας της μέσα στο Σηκουάνα, αλλά πρόλαβε και σώθηκε η Γενοβέφα.

Όντως, σύμφωνα με τις προρρήσεις της Αγίας, ο Αττίλας έφτασε στο Παρίσι απ’ έξω και δεν μπήκε μέσα - χωρίς αιτία - παρέκαμψε. Έφυγε και μετά φεύγοντας, βρέθηκαν μπροστά του κάποια στρατεύματα Γάλλων και Φράγκων και κατατροπώθηκε ο Αττίλας εκεί. Από το Παρίσι πέρασε αβλαβώς.

Ακριβώς μία άλλη διαβεβαίωση, σας το έχω πει χίλιες φορές "όταν υπάρχει προσευχή, νηστεία και ασκητικότητα, δεν υπάρχει εχθρός για ένα τόπο".

Όποιος είναι στραμμένος στο Θεό δεν χρειάζεται να κάνει καμία πολεμική προετοιμασία. Σας το έχω πει χιλιάδες φορές- και είναι αυτή- ας το πω έτσι, η πολεμική θεολογία που ζω και γνωρίζω από την ορθοδοξία μας. Ας την πω έτσι, πολεμική θεολογία. Επιβεβαιωμένη μακροχρόνια και δια του Ισραήλ και δια της κάθ’ ημάς ανατολικής αυτοκρατορίας.

Εἶναι τόσο πολύ εὔκολο νά πιστέψεις τόν Χριστό ἤ εἶναι πάρα πολύ δύσκολο νά πιστέψεις τόν Χριστό;

Απόσπασμα απο την Ράδιοπαράγκα του 1997 - Η καλή Απιστία του Θωμά εδώ

π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

Είναι τόσο πολύ εύκολο να πιστέψεις τον Χριστό ή είναι πάρα πολύ δύσκολο να πιστέψεις τον Χριστό;

Το ερώτημα είναι ανόητο.

Ούτε εύκολο είναι, ούτε δύσκολο είναι. Γιατί τα του Χριστού, δεν τα αξιολογούμε ως εύκολα ή ως δύσκολα. Ο Χριστός δεν ζυγίζεται με τίποτε. Είναι ο Χριστός. Και εμείς απλώς θέλουμε να έχουμε εμπειρία μαζί Του.

Και επειδή ο Θεός είναι αγάπη, εμείς δεν θέλουμε ούτε τα εύκολα ούτε τα δύσκολα, παρά μόνο τον Χριστό. Και ξεκινώντας, έτσι, να περπατούμε στους βηματισμούς της πίστεως ή της απιστίας, εμείς ζητούμε τον Χριστό και ζητώντας τον Χριστό, αρχίζουμε την πορεία μας μαζί Του.

Θα τον πιστέψουμε αν θα τον δούμε ή αν δεν θα τον δούμε;

Λάθος επιχείρημα.

Αν επιτρέψει να τον δούμε, θα τον δοξολογήσουμε, αν δεν επιτρέψει, πάλι θα τον δοξολογήσουμε. Εκείνος λοιπόν δεν είναι, ούτε με τα εύκολα, ούτε με τα δύσκολα. Αποκαλύπτεται στον καθένα όπως Εκείνος θέλει.

«Τό ἀκατάληπτο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ».

«Το ακατάληπτο της αγάπης του Θεού».

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, που έγινε στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας, στις 5/4/2009.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΣΕ MP3 ΕΔΩ

Σεβασμιώτατε Δέσποτα, Σεβαστοί Πατέρες, Θεοφιλές πλήρωμα της Εκκλησίας μας

Τα σαράντα τέσσερα χρόνια της μακροχρόνιας καθ’ ημάς ασκήσεως της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας στην έρημο, ήταν πολλά ή όχι; Για τα μέτρα τα ανθρώπινα θα λέγαμε πολλά. Και πώς μπορούν να συγκριθούν αυτά τα τόσα πολλά χρόνια με το ένα δευτερόλεπτο της μετανοίας του ληστού πάνω στο σταυρό; Και οι δυο εισέρχονται στον Παράδεισο. Υπάρχει λογική σε τέτοιες ισορροπίες που εμείς τις λειτουργούμε ως μαθηματικές αναζητήσεις; Να τολμήσω να προσεγγίσω αυτό το ερώτημα αρχίζοντας λόγο σύντομο, και αξιοποιώντας την απάντηση που δίνει ο εν αγίοις πατέρας ημών o Ιωάννης ο Χρυσόστομος σε αυτό το φοβερό και συγκλονιστικό ερώτημα. Ποια είναι τα μαθηματικά του Θεού και ποια είναι τα δικά μας;

Λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «εκείνο που μπορώ να καταλάβω περισσότερο από το Θεό είναι το ακατάληπτό Του. Και μάλιστα το ακατάληπτο της Αγάπης Του». Και τονίζει, «ω, βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού! Ως ανεξερεύνητα τα κρίματα Αυτού, ερευνηθήναι ου δύναται. Πολλώ μάλλον καταληφθήναι αδύνατον. Τα κρίματα Αυτού ανεξερεύνητα. Η ωδή Αυτού ανεξιχνίαστη. Η ειρήνη Του υπερέχει πάντα νουν. Η δωρεά Του ανεκδιήγητος».

Αρχίζοντας το λόγο μας με αυτόν τον προβληματισμό, πιθανώς να αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι το πώς μπορούμε να εννοήσουμε τα πράγματα του Θεού είναι πολύ σχετικό. Και σίγουρα ακολουθώντας τη διδασκαλία των Πατέρων μας, είναι καλύτερα να αφηνώμεθα στα χέρια Του, παρά να ψάχνουμε το πώς και το γιατί. Αλήθεια, σκεφτήκατε γιατί την πρώτη φορά που μίλησε ο Κύριος στον προφήτη Ωσηέ … την πρώτη φορά που μίλησε, προσέξτε, είπε: «πήγαινε και πάρε γυναίκα σου μια πόρνη. Κι έτσι τα παιδιά που θα κάνεις μαζί της δεν θα έχουν καθόλου δικαιώματα». Πρώτη φορά ομιλεί ο Θεός στον Ωσηέ και του λέει να πάρει μια πόρνη. Ανεξιχνίαστο. Βέβαια οι Πατέρες της Εκκλησίας μετά τόλμησαν να προσεγγίσουν το κείμενο ερμηνευτικά και να πούνε : μα φυσικά θα πάρει ο Ωσηέ μια πόρνη, μια που ο Θεός μετά, μέσα από το έργο της Θείας οικονομίας Του, διάλεξε να αγαπήσει εμάς που είμαστε πόρνοι.

Βίος τῆς Ἁγίας Θεοδώρας τῆς ἐν Θεσσαλονίκη

Βίος της Αγίας Θεοδώρας της εν Θεσσαλονίκη

Ομιλία του π.Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου με αφορμή το Συναξάρι της Αγίας Θεοδώρας : εδώ

Θεσσαλονίκη, σχοῦσα καλὰ μυρία,

Καὶ Θεοδώραν πλοῦτον ἄσυλον φέρεις.

Η οσία Θεοδώρα γεννήθηκε στην Αίγινα το έτος 812 από ευσεβείς γονείς, τον Αντώνιο, ο οποίος ήταν ιερέας, και την Χρυσάνθη. Η μητέρα της πέθανε κατά τον τοκετό αφήνοντας την Θεοδώρα ορφανή. Ο Αντώνιος, μετά τον αιφνίδιο θάνατο της συζύγου του, αποφάσισε να ακολουθήσει ερημητικό βίο. Γι’ αυτό εμπιστεύθηκε την μικρή Θεοδώρα σε μια ευσεβή συγγενή του, δίνοντάς της το όνομα Αγάπη. Η Θεοδώρα είχε ακόμη δύο αδέλφια, μια μοναχή κι έναν αδελφό διάκονο.

Ενώ ήταν ακόμη επτά ετών, σύμφωνα με την νομοθεσία που ίσχυε εκείνη την εποχή, ο πατέρας της την μνήστευσε με έναν πλούσιο και σώφρονα άνδρα. Βρισκόμαστε στην περίοδο της εικονομαχίας, οπότε μνημονεύονται επιδρομές των Σαρακηνών πειρατών της Κρήτης στο Σαρωνικό κόλπο. Η Αίγινα λεηλατείται και η οσία με τον σύζυγό της αναγκάζονται να μεταναστεύσουν για ασφάλεια στην Θεσσαλονίκη. Εκεί αποκτούν τρία παιδιά, από τα οποία τα δύο πέθαναν. Η οσία με τον σύζυγό της αποφασίζουν να προσφέρουν το μοναδικό τους παιδί στον Θεό και για τον λόγο αυτό το οδηγούν σε ηλικία μόλις έξι ετών στην μονή του Ευαγγελιστού Λουκά. Εκεί η μικρή κόρη της οσίας έλαβε το αγγελικό σχήμα και το όνομα Θεοπίστη.

Λίγο μετά την μοναστική αφιέρωση της Θεοπίστης, πέθανε και ο σύζυγος της Θεοδώρας. Το νέο τραγικό συμβάν δεν κατέβαλε την πίστη της. Τελεί το τριήμερο και εννιαήμερο μνημόσυνο του συζύγου της και αμέσως μετά, διαμοιράζοντας το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας της στους φτωχούς, καταφεύγει στην Ι. Μονή του αγίου Στεφάνου, όπου ηγουμένευε η ομολογήτρια Άννα. Σε ηλικία εικοσιπέντε ετών δίνει τις μοναχικές υποσχέσεις, λαμβάνοντας το όνομα Θεοδώρα.

Η Θεοδώρα έζησε στο κοινόβιο του πρωτομάρτυρος αγίου Στεφάνου πενήντα πέντε χρόνια. Σ’ αυτό το διάστημα ο ενάρετος βίος της υπήρξε υπόδειγμα μοναχικής βιοτής. Κάποτε η οσία νικήθηκε προσωρινά απὸ τον διάβολο συμπεριφερόμενη προς τη Θεοπίστη ως μάνα κι όχι ως αδελφή της μονής, φροντίζοντάς την καθημερινά. Μόλις το αντιλήφθηκε αυτό η ηγουμένη Άννα έθεσε και στις δύο επιτίμιο από εκείνη την στιγμή να μην ανταλλάξουν ούτε μία λέξη μεταξύ τους. Δεκαπέντε χρόνια χωρίς να δίνουν σημασία η μία στην άλλη εφάρμοσαν αυστηρά την εντολή της ηγουμένης. Το επιτίμιο λύθηκε μόλις πέρασαν δεκαπέντε χρόνια επειδή αρρώστησε η οσία Θεοδώρα και όλες οι αδελφές παρακάλεσαν την γερόντισσα γι’ αυτό.

π. Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος: "Ἡ ἐλευθερία τοῦ Σταυροῦ"

Πατὴρ Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος

…Θά προσεγγίσουμε στοιχειωδῶς τό κείμενο τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Καί τό προσεγγίζουμε προσωπικῶς, εἰδικά γιά τόν ἀπόστολο Παῦλο, γιατί ἐκφράζει τή βαθιά πορεία τοῦ κάθε πιστοῦ, μπροστά στόν κάθε σταυρό πού σηκώνει [κάθε μέρα] μπροστά του. Εἶναι μιά πορεία βαθιά ἐσωτερική, θά λέγαμε πού ἀναλύει τόν ἑαυτό του καί ταυτόχρονα ἐκφράζει τόν κάθε ἄνθρωπο πού μέ κάποιο τρόπο ἔτσι ἤ ἀλλιῶς σηκώνει μεγάλους ἤ μικρούς σταυρούς στή ζωή του. Ν᾽ ἀκούσουμε τήν πορεία αὐτοῦ τοῦ κειμένου πραγματικά, γιά νά ὠφεληθοῦμε...βαθύτατα γι᾽ αὐτή τήν προσωπική σταυρική μας πορεία, πού τή ζοῦμε μέσα στό γεγονός τῆς Ἐκκλησίας.

Τό πρῶτο σημεῖο πού τονίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέει ὅτι ἐγώ ἔχω μονάχα ἕνα καύχημα. Τό καύχημα τοῦ σταυροῦ! Προσέξτε το, ἐδῶ εἶναι ἕνα πολύ βαθύ ξεκαθάρισμα. Ζοῦμε μέσα σέ δεκάδες προκλήσεις γιά νά καυχόμαστε, γιά ὁποιεσδήποτε ἐπιτυχίες μας, γιά ὁποιαδήποτε ἀξιώματα πού ἀποκτήσαμε καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπιλέγει ἕναν ἄλλο τρόπο, μυστικό τρόπο, ἀλλά τόν τρόπο! Τόν τρόπο πού πραγματικά θεραπεύει. Διαλέγει ἕνα καύχημα. Τά καυχήματα μέ τά ὁποῖα εἴμαστε φορτωμένοι εἶναι δεκάδες τέτοια, μᾶς τά φόρτωσε ὁ κόσμος. Καί ἐμεῖς πολλές φορές παραληροῦμε μέσα ἐκεῖ ἤ πολλές φορές ἀγανακτοῦμε ἤ πολλές φορές ζητᾶμε δικαιώσεις. Καί ξεχάσαμε τό πρωτογενές μέγεθος, πού θά μᾶς κάνει πραγματικά ἐλεύθερους, αὐτό τό καύχημα τοῦ σταυροῦ! Θά λέγατε δέν τό θέλουμε. Χάσατε τήν εὐκαιρία νά ἀποκτήσετε τά πρῶτα βήματα καί τούς πιό οὐσιαστικούς βηματισμούς, γιά τή βαθιά σας προσωπική ἐλευθερία, πού ἄν ἐσεῖς ἐλευθερωθεῖτε, θά ἐλευθερώσετε καί τόν κόσμο πού εἶναι πλάι σας. Εἶναι λοιπόν, ὁ ἀπόστολος Παῦλος πού τό θεωρεῖ καύχημα, ἕνα καύχημα ἔχει μόνο.

«Ὁ τρομοκράτης»

Ο «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ»

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, ἐπάνω στό χωρίο τοῦ κατά Λουκᾶν Εὐαγγελίου, κεφάλαιο 19ο, στίχοι 1 ἕως 10, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 26-01-2014.

Γιά νά μπορέσω νά προσεγγίσω καλύτερα, ἑρμηνευτικά καί σύντομα, στήν ἀγάπη σας καί τά δυό κείμενα πού ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο, τοῦ Λουκᾶ καί τοῦ ἀποστόλου Παύλου, πιθανῶς νά πρέπει νά κάνω ἕνα ξεκίνημα παράξενο καί νά θυμηθῶ κείμενα παλιᾶς τραγικῆς, φουτουριστικῆς, ἀπελπιστικῆς λογοτεχνίας πού μιλοῦσαν γιά μελλοντικές καταστάσεις πού τά πράγματα θά εἶναι δύσκολα, κείμενα Ὀργουελικά τά λέγαμε παλιά· ὅπου τά μοντέλα ἦταν διπλά. Πρῶτα ὑπῆρχε μιά βίαια εἰσβολή στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου σέ ὁποιαδήποτε δεδομένα στήν οἰκογένειά του, στήν περιουσία του, στό εἶναι του καί δεύτερο μιά βίαια εἰσβολή στό νοῦ του. Προσέξτε, αὐτές οἱ τρομακτικές λογοτεχνίες, πού ἦταν γιά μᾶς παραμύθια τότε, ἀλλά δυστυχῶς σήμερα δέν εἶναι παραμύθια εἶναι γεγονότα ὁρατά, κρίνονται σέ δύο στοιχεῖα: στήν εἰσβολή στήν πράξη τῆς ζωῆς, σ᾽ αὐτό πού ἔχεις, περιουσία τήν εἶπα, ὅπως θέλετε πεῖτε την καί σ᾽ αὐτό πού ἔχεις στό νοῦ σου, τή σκέψη σου καί τό μυαλό σου. Εἶναι ἕνα ξεκίνημα πού μπορεῖ νά βοηθήσει τώρα τήν κατανόηση τῆς διπλῆς ἑρμηνευτικῆς προσπάθειάς μου στά δυό τά κείμενα πού ἀκούσαμε.

Ὁ Χριστός περπατάει στό δρόμο, στήν Ἰεριχώ καί βλέπει τό Ζακχαῖο. Ὁ Ζακχαῖος Τόν προσεγγίζει, κατεβαίνει κάτω καί δίνει μία ὑπόσχεση. Λέει, τή μισή μου περιουσία τή δίνω καί ἄν κάποιον ἀδίκησα τά δίνω τετραπλά.

Μιά μικρή παρατήρηση, αὐτά τά ἄκουσε τό ὑπουργεῖο οἰκονομικῶν; Μήπως νά βοηθηθεῖ, δηλαδή, νά ξέρει πῶς νά πάρει τά χρήματά μας.

Φωτισμός: Ἡ εὐχαριστιακή θεραπευτική

ΦΩΤΙΣΜΟΣ : Η ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία

τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

,

ἀπό τήν ἱστοσελίδα floga.gr, ἐπάνω στό χωρίο τοῦ κατά Λουκᾶν Εὐαγγελίου, κεφάλαιο 17ο, στίχοι 12 ἕως 19, στά πλαίσια τῆς ἑρμηνείας πού ἔγινε στό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 16-1-2005.

Ὁ ἀκροατής τῆς πολύ γνωστῆς περικοπῆς πού ἀκούσαμε πρίν ἀπό λίγο, ἄν δέν προσεγγίσει λίγο βαθύτερα τήν ἑρμηνευτική καί τίς βαθιές τομές τοῦ κειμένου αὐτοῦ, πιθανότατα νά σκεφτεῖ ἀνάποδα καί νά νομίζει πού ὁ Χριστός ἀπαιτοῦσε ἕνα εὐχαριστῶ γιά νά ἱκανοποιήσει κάποιο, φυσικά ἀνύπαρκτο, ἐγωιστικό στοιχεῖο Του. Καί ὅμως τό κείμενο, ὅπως συμβαίνει σέ ὅλα τά κείμενα τῆς Γραφῆς, ὅσον ἀφορᾶ τή σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, ἔχει τή δική του μοναδική πρόταση γιά τή θεραπευτική τοῦ ἀνθρώπου, αὐτό τό πολύ σπουδαῖο στοιχεῖο τῆς ὑπάρξεώς μας μές στήν Ἐκκλησία. Καί περιγράφει αὐτόν τόν δρόμο τῆς θεραπευτικῆς σ᾿ αὐτήν τήν περίπτωση, μ᾿ ἁδρούς καί συγκεκριμένους τρόπους.

Κοιτάξτε, πάντοτε ἡ ζωή μας εἶναι γεμάτη ἀπό πόνους, ἀπό δυσκολίες καί πολλές φορές ἀναγκαζόμαστε νά στραφοῦμε πρός τά ἔξω γιά νά βροῦμε βοήθεια. Ἄν εἴμαστε κλεισμένοι στόν ἑαυτό μας, αὐτό εἶναι μιά κατάσταση δαιμονιώδης καί κολασμένη. Ἀλλά τουλάχιστον ἕνας λογικά σκεπτόμενος ἄνθρωπος, στρέφεται πρός τά ἔξω.

Αὐτό εἶναι ἕνα πρῶτο βῆμα, ἕνα ἄνοιγμα, πού μπορεῖ νά ὁδηγήσει στή θεραπευτική, ἀλλά μπορεῖ καί νά μήν ὁδηγήσει στή θεραπευτική. Τό ἄνοιγμα εἶναι ἀπαραίτητο σάν ἕνα πρῶτο ἀφετηριακό στοιχεῖο. Στήν περίπτωση αὐτή, αὐτοί οἱ λεπροί εἶχαν τό ἄνοιγμα, αὐτό τό πρῶτο στοιχεῖο. Κι ἀρχίζει ὁ Χριστός ἀπό ἐκεῖ καί μετά, νά καθοδηγεῖ τή θεραπευτική μέ τόν δικό Του τρόπο. Βλέπετε, ἀμέσως μετά ἀπό αὐτήν τήν συνάντηση, τούς λέει χωρίς κἄν νά τούς ἀγγίξει, νά τούς πεῖ κάτι ἄλλο, νά πᾶνε στούς ἱερεῖς καί νά ἐπιδείξουν τόν ἑαυτό τους. Στόν δρόμο γίνονται καλά. Αὐτή ἡ πρόταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό δεύτερο στάδιο τῆς θεραπευτικῆς, ὅπου εἶναι ἡ θεραπεία τῆς προαιρέσεως, ἔτσι λένε οἱ Πατέρες. Πρέπει νά θέλουμε καί αὐτό τό "θέλω" ξέρουμε πού θεραπεύεται μονάχα μέ τή στροφή πρός τόν Θεό. Πολλά "θέλω" ἔχουμε, πολλές ἀπαιτήσεις ἔχουμε, πάρα πολλές ἀνάγκες ἔχουμε, παντοῦ τίς ἐκφράζουμε, ἀλλά ἄν αὐτό δέν περάσει μέσα ἀπό τή στροφή τῆς προαιρέσεως πρός τόν Θεό, παραμένουμε ἁπλῶς ἄνθρωποι πού καί ἱκανοποιοῦμε πολλές φορές τίς ἀνάγκες μας καί εἴμαστε ἀνικανοποίητοι καί δέν τίς ἱκανοποιοῦμε καί γκρινιάζουμε.