«Τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ καί τό σημεῖον τοῦ Ἀντιχρίστου» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

από τη σειρά «Ομιλίες εις προσκυνητάς»

με θέμα:

«ΤΟ ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 14-9-1983]

[Δ15Β΄]

Ο προφήτης Ιεζεκιήλ, αγαπητοί μου, εις το 9ο κεφάλαιό του, μας αναφέρει ένα περιστατικό συγκλονιστικό. Λέγει ότι κάποτε ήτο εις το σπίτι του και συνωμίλει με ηλικιωμένους ανθρώπους, οπότε κάποιο χέρι τον άρπαξε εν οράματι και τον έφερε εις τα Ιεροσόλυμα. Και του λέγει: «Υἱὲ ἀνθρώπου, βλέπεις τι γίνεται μέσα εις την πόλιν αυτήν;». Συγκεκριμένα τον έφερε στον ναόν του Σολομώντος και εκεί του έδειξε τρεις εικόνες, τρεις σκηνές από βδελύγματα. Δηλαδή είδε εκεί ο προφήτης πώς οι ίδιοι οι ιερείς ειδωλολατρούσαν κρυφά και την διαφθορά της πόλεως. Τα είδε αυτά και έφριξε. Δεν αναφέρομαι στις εικόνες, γιατί θα έπρεπε πολύ χρόνο να καταναλώσω. Είναι στο 8ο κεφάλαιο.

Στο 9ο, όμως, κεφάλαιο λέγει τα εξής: «Καὶ ἀνέκραγεν εἰς τὰ ὦτά μου φωνὴ μεγάλη λέγων· ἤγγικεν ἡ ἐκδίκησις τῆς πόλεως (:Άκουσα μια φωνή να μου λέγει: ‘’Επλησίασε η εκδίκηση της πόλεως. Ήρθε η ώρα της να τιμωρηθεί’’)· καὶ ἕκαστος εἶχε τὰ σκεύη τῆς ἐξολοθρεύσεως ἐν χειρὶ αὐτοῦ. Καὶ ἰδοὺ ἓξ ἄνδρες ἤρχοντο ἀπὸ τῆς ὁδοῦ τῆς πύλης τῆς ὑψηλῆς τῆς βλεπούσης πρὸς βορρᾶν, καὶ ἑκάστου πέλυξ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ· καὶ εἷς ἀνὴρ ἐν μέσῳ αὐτῶν ἐνδεδυκὼς ποδήρη καὶ ζώνη σαπφείρου ἐπὶ τῆς ὀσφύος αὐτοῦ· καὶ εἰσήλθοσαν καὶ ἔστησαν ἐχόμενοι τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ χαλκοῦ (: Κι εκεί, λέει, είδα έξι άνδρες να κρατούν τσεκούρια. Ανάμεσά τους έναν άλλον άνδρα που φορούσε ποδήρη χιτώνα και η ζώνη του ήτο σαπφειρένια. Και στάθηκαν μπροστά εις το θυσιαστήριο το χάλκινο - το οποίον, όπως γνωρίζετε από την όλη οργάνωση του ναού του Σολομώντος, ήτο έξω εις την αυλή, όπου και προσεφέροντο εκεί οι θυσίες). Καὶ δόξα Θεοῦ τοῦ Ἰσραὴλ ἀνέβη ἀπὸ τῶν Χερουβὶμ ἡ οὖσα ἐπ’ αὐτῶν εἰς τὸ αἴθριον τοῦ οἴκου. Καὶ ἐκάλεσε τὸν ἄνδρα τὸν ἐνδεδυκότα τὸν ποδήρη, ὃς εἶχεν ἐπὶ τῆς ὀσφύος αὐτοῦ τὴν ζώνην, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν (: Δόξα Κυρίου ήρθε και στάθηκε από πάνω τους και η δόξα του Θεού είπε προς τον άνδρα που είχε τον ποδήρη χιτώνα και την σαπφειρένια ζώνη)· δίελθε μέσην τὴν Ἱερουσαλήμ καὶ δὸς τὸ σημεῖον ἐπὶ τὰ μέτωπα τῶν ἀνδρῶν τῶν καταστεναζόντων καὶ τῶν κατωδυνομένων ἐπὶ πάσαις ταῖς ἀνομίαις ταῖς γινομέναις ἐν μέσῳ αὐτῆς. Καὶ τούτοις εἶπεν ἀκούοντός μου· πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ εἰς τὴν πόλιν καὶ κόπτετε καὶ μὴ φείδεσθε τοῖς ὀφθαλμοῖς ὑμῶν καὶ μὴ ἐλεήσητε· πρεσβύτερον καὶ νεανίσκον καὶ παρθένον καὶ νήπια καὶ γυναῖκας ἀποκτείνατε εἰς ἐξάλειψιν, ἐπὶ δὲ πάντας, ἐφ’ οὓς ἐστὶ τὸ σημεῖον, μὴ ἐγγίσητε· καὶ ἀπὸ τῶν ἁγίων μου ἄρξασθε (: Άκουσα φωνή να λέγει σε εκείνον που είχε τον ποδήρη χιτώνα: ‘’Πήγαινε στη μέση της πόλεως και βρες όλους εκείνους που βλέπουν τα βρώμικα πράγματα μέσα στην πόλη, δεν μπορούν, όμως, να μιλήσουν, γιατί το κακό έχει παραγίνει στην πόλη και αυτοί είναι λίγοι. Αυτοί, όμως, στενάζουν και πονούν)».

ΠΕΡΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ: «Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι;» Π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

από τη σειρά «Ομιλίες εις προσκυνητάς»

με θέμα:

ΠΕΡΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ: «Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι;»

[εκφωνήθηκε επί απορίας προσκυνητών στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-5-1985]

[Σειρά 1/Δ45Α]

[…] από το κατά Ματθαίον ευαγγέλιον, η οποία θα σταθεί και αφετηριακή όχι μόνον του σημερινού μας θέματος, αλλά και όλης της σειράς των θεμάτων που θα ακολουθήσουν. Είναι από το 16ον κεφάλαιον: «᾿Ελθὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς τὰ μέρη Καισαρείας τῆς Φιλίππου ἠρώτα τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγων· τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι, τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου; Οἱ δὲ εἶπον· οἱ μὲν ᾿Ιωάννην τὸν βαπτιστήν, ἄλλοι δὲ ᾿Ηλίαν, ἕτεροι δὲ ῾Ιερεμίαν ἢ ἕνα τῶν προφητῶν. Λέγει αὐτοῖς· ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι; Ἀποκριθεὶς δὲ Σίμων Πέτρος εἶπε· σὺ εἶ ὁ Χριστὸς, ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος. Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ· μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ᾿ ὁ πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς. Καὶ δώσω σοι τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, καὶ ὃ ἐὰν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ ὃ ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς».

«Κάποτε ο Κύριός μας ήρθε εις τα μέρη», λέγει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, «εις τα μέρη της Καισαρείας της Φιλίππου –που είχε κτίσει ο Φίλιππος- και ηρώτησε τους μαθητάς Του οι άνθρωποι τι επίστευαν δια το πρόσωπόν Του, τι επίστευαν δια τον Ιησούν». Και οι μαθηταί του μεταφέρουν τας γνώμας του κόσμου. «Λένε άλλοι ότι είσαι ένας προφήτης, άλλοι ότι είσαι ο Ηλίας, άλλοι ότι είσαι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής», αν και ο Ιωάννης είχε ήδη αποκεφαλιστεί αλλά, ωστόσο, όμως, κάποιοι, όπως ο Ηρώδης πίστευαν ότι είχε αναστηθεί. Και γενικά διάφορες γνώμες γύρω από το πρόσωπον του Χριστού. Όπως και σήμερα δυστυχώς, όταν ρωτήσομε τους ανθρώπους τι ιδέα, τι γνώμη έχουν περί του προσώπου του Ιησού Χριστού, περί του ιστορικού Ιησού Χριστού, ε; Εκείνος ο οποίος έζησε μέσα εις την Ιστορίαν, εκείνο που λέγει ο Ευαγγελιστής Λουκάς ότι.. «όταν αυτοκράτωρ της Ρώμης ήταν ο τάδε, ο Αύγουστος και τετραρχούντος της Ιουδαίας του τάδε» κ.λπ. κ.λπ. «εγεννήθη ο Ιησούς». Ο ιστορικός Ιησούς. Θα ακούσομε τις απαντήσεις, τις ποικίλες απαντήσεις. Ότι «είναι ένας θρησκευτικός αναμορφωτής, ένας προφήτης, ένας διδάσκαλος, ένας σπουδαίος άνθρωπος», εκτός από εκείνην την μόνην απάντησιν: Ότι είναι Αυτός ο Υιός του Θεού, Αυτός ο Θεός.

«Ἡ δαιμονική μέθοδος τῆς συνυπάρξεως, τοῦ διαλόγου, τῆς διεισδύσεως καί τῆς ἀνατροπῆς» π. ἈΘανάσιος Μυτιληναῖος

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

από τη σειρά «Ομιλίες εις προσκυνητάς»

με θέμα:

«H ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΥΠΑΡΞΕΩΣ, ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ,

ΤΗΣ ΔΙΕΙΣΔΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 17-11-1984]

[Σειρά Δ 24 Α+Β]

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ…

Εάν ερωτήσετε, παιδιά, πώς κατάφερε ο διάβολος να μετακινήσει τους πρωτοπλάστους από τον Παράδεισον και να έχομε όλην αυτήν την περιπέτεια της ανθρωπίνης ιστορίας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο διάβολος μετήλθε τέσσερα στάδια, τέσσερις φάσεις, για να το επιτύχει αυτό. Αυτές οι φάσεις είναι: Η συνύπαρξις, είναι ο διάλογος, είναι η διείσδυσις και η ανατροπή. Την ίδια μέθοδο ο διάβολος μετέρχεται όχι μόνον τότε, αλλά και πάντοτε, μέσα στην Ιστορία μέχρι σήμερα και μέχρι που να τελειώσει ο κόσμος. Την ιδία μέθοδο μετέρχεται ο διάβολος. Διότι θέλει να επιτύχει την ανατροπή του πλάσματος που λέγεται «άνθρωπος». Από φθόνο προς τον άνθρωπο ο διάβολος πάντοτε κινείται.

Για να το δείτε αυτό όπως σας το είπα, θα σας διαβάσω μία πολύ μικρή περικοπή από το βιβλίο της «Γενέσεως» και θα το δείτε ανάγλυφο αυτό. Βέβαια, θα κάνομε την ανάλυση και θα το καταλάβετε καλύτερα. Στο τρίτο κεφάλαιο της «Γενέσεως» μάς σημειώνει ο Μωυσής: «Ὁ δὲ ὄφις ἦν φρονιμώτατος πάντων τῶν θηρίων τῶν ἐπὶ τῆς γῆς, ὧν ἐποίησε Κύριος ὁ Θεός. Καὶ εἶπεν ὁ ὄφις τῇ γυναικί· τί ὅτι εἶπεν ὁ Θεός, οὐ μὴ φάγητε ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ παραδείσου; Καὶ εἶπεν ἡ γυνὴ τῷ ὄφει· ἀπὸ καρποῦ τοῦ ξύλου τοῦ παραδείσου φαγούμεθα, ἀπὸ δὲ τοῦ καρποῦ τοῦ ξύλου, ὅ ἐστιν ἐν μέσῳ τοῦ παραδείσου, εἶπεν ὁ Θεός, οὐ φάγεσθε ἀπ᾿ αὐτοῦ, οὐ δὲ μὴ ἅψησθε αὐτοῦ, ἵνα μὴ ἀποθάνητε. Καὶ εἶπεν ὁ ὄφις τῇ γυναικί· οὐ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε· ᾔδει γὰρ ὁ Θεός, ὅτι ᾗ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, διανοιχθήσονται ὑμῶν οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ ἔσεσθε ὡς θεοί, γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρόν. Καὶ εἶδεν ἡ γυνή, ὅτι καλὸν τὸ ξύλον εἰς βρῶσιν καὶ ὅτι ἀρεστὸν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἰδεῖν καὶ ὡραῖόν ἐστι τοῦ κατανοῆσαι, καὶ λαβοῦσα ἀπὸ τοῦ καρποῦ αὐτοῦ ἔφαγε· καὶ ἔδωκε καὶ τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς μετ᾿ αὐτῆς, καὶ ἔφαγον. Καὶ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν δύο, καὶ ἔγνωσαν ὅτι γυμνοὶ ἦσαν, καὶ ἔρραψαν φύλλα συκῆς καὶ ἐποίησαν ἑαυτοῖς περιζώματα».

Σ΄ αυτήν την μικρή περικοπή, παιδιά, είναι και περικλείεται ό,τι σας είπα. Δηλαδή πώς ακριβώς ο διάβολος εργάστηκε να εξώσει τους πρωτοπλάστους από τον Παράδεισον.

«Οἱ αἱρέσεις καί ἡ ἐκκοσμίκευσις τοῦ Χριστιανισμοῦ» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

από τη σειρά «Ομιλίες εις προσκυνητάς»

με θέμα:

«ΟΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΙΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ»

[εκφωνήθηκε επί απορίας προσκυνητών στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 5-7-1992]

[Σειρά Δ 96 Α+Β]

Καταρχάς, αγαπητοί μου, να σας καλωσορίσουμε εις την Ιεράν μας Μονήν. Μας υποβάλατε μία πολύ καλή απορία. Εγώ όταν την άκουσα, χάρηκα. Και θα προσπαθήσομε να απαντήσομε σ’ αυτήν. Το θέμα είναι «Οι αιρέσεις και η εκκοσμίκευσις του Χριστιανισμού, τι κινδύνους εγκυμονούν για τη σωτηρία μας». Θα αναλύσομε τόσο τι είναι «αίρεσις», όσο και το τι είναι «εκκοσμίκευσις». Θέλομε αυτά τα δύο και τελικά θα δούμε αν υπάρχει στο ένα ή στο άλλο ή και στα δυο, αν υπάρχει η σωτηρία ή δεν υπάρχει.

Μπορούμε, όμως, εκ των προτέρων να αναφέρομε ότι τόσο η αίρεσις, όσο και η εκκοσμίκευσις κάπου συναντώνται. Όπως λέμε στη Γεωμετρία, αν ενθυμείσθε, ότι δύο παράλληλοι συναντώνται εις το άπειρον. Αν το θυμόσαστε από το σχολειό αυτό το πράγμα. «Δύο παράλληλοι», λέγει, «συναντώνται εις το άπειρον». Ε, λοιπόν, αυτά τα δύο συναντώνται. Διότι απλούστατα, από μιαν άποψη, όπως θα το δούμε στη συνέχεια, η εκκοσμίκευσις είναι αίρεσις. Κι έτσι, θα λέγαμε, ότι αυτά τα δυο τελικά δεν σώζουν. Αυτά τα λέμε έτσι, εκ προοιμίων. Και τώρα θα προσπαθήσομε να κάνομε μίαν ανάλυσιν.

Τι είναι «αίρεσις»; Είναι η απόκλισις από το ορθόν. Δύναται να ειπωθεί, βεβαίως, το θέμα «αίρεσις» όχι μόνον εις τον Χριστιανισμόν, αλλά και σε πολλά άλλα συστήματα, όχι θρησκευτικά· και πολιτικά και κοινωνικά κ.τ.λ. η λέξις «αίρεσις». Είναι η απόκλισις από το ορθόν. Αλλά, ακόμη, αίρεσις είναι η λογική ερμηνεία του δόγματος. Αυτό μόνον να ενθυμείσθε είναι υπεραρκετό, για να μπορείτε να δώσετε μίαν περαιτέρω εξήγησιν. Δηλαδή η προσπάθεια να ερμηνεύσομε το δόγμα κατά λογικόν τρόπον.

Δεν μπορεί το μυαλό μας να χωρέσει πώς έχομε μίαν ουσίαν και έχομε τρία πρόσωπα εις το γνωστό και κεφαλαιώδες και θεμελιώδες δόγμα της Αγίας Τριάδος. Αποτελεί, βεβαίως, θέμα πίστεως αυτό, είναι πάρα πολύ, τεράστιο θέμα είναι. Διότι κατά τον Αριστοτέλη, έχομε σε κάθε πρόσωπο μία ουσία. Συνεπώς, όταν έχομε τρία πρόσωπα -λέμε: «είναι Τριαδικός ο Θεός»- πρέπει να αντιστοιχούν τρεις ουσίες. Αν, λοιπόν, έχομε τρεις ουσίες, τότε βεβαίως έχομε τρεις θεούς. Κι αν έχομε τρεις θεούς, τότε έχομε μίαν πολυθεΐαν. Αλλά το δόγμα της πίστεως λέγει: «Είναι μεν τρία τα πρόσωπα, αλλά η ουσία είναι μία». Γι'αυτό κατοχυρώθηκε εις το Σύμβολον της Πίστεως ότι ο Υιός είναι ομοούσιος με τον Πατέρα, όπως και το Πνεύμα το Άγιον το ίδιο. Διότι τότε, η πρώτη αίρεσις που είχε εμφανιστεί ήταν ο Αρειανισμός. Μετά ήταν οι Πνευματομάχοι, ο Μακεδόνιος και άλλοι πολλοί, πολλά.

Ὁ Σατανάς σέ καρναβάλι-συγκλονιστικό πραγματικό περιστατικό, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ὁ Σατανάς σέ καρναβάλι-συγκλονικστικό πραγματικό περιστατικό, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 2-3-2019

( Ὁμιλία σέ προσκυνητές), Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

«Διδάγματα ἀπό τά Σόδομα», Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Διδάγματα ἀπό τά Σόδομα»

Ὁμιλία τοῦ Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτη σέ προσκυνητές στίς 18-05-2019

Ἐδῶ πού βρισκόμαστε, παιδιά, εἶναι, ὅπως εἴπαμε προηγουμένως, τό μοναστήρι τῆς Ἁγία Τριάδος. Ὅπως ἐρχόσαστε θά εἴδατε στό ἀριστερό σας χέρι κάποια ἀρχαῖα, λίγο πρίν τό μοναστήρι. Εἶναι ἡ ἀρχαία Ἔδεσσα. Καί ἐδῶ πού βρισκόμαστε, πάλι εἶναι χτισμένο τό μοναστήρι πάνω σέ ἀρχαῖα ἐρείπια. Μάλιστα ἐδῶ ἤτανε νεκροταφεῖο, δηλαδή εἰδωλολάτρες θάβανε ἐδῶ τούς νεκρούς τους. Γι’ αὐτό ἔξω θά δεῖτε ἔχουμε καί κάποιες πλάκες πού εἶναι σάν τίς πλάκες πού ἔχουμε κι ἐμεῖς στούς τάφους μας στά κοιμητήρια. Ἐμεῖς δέν τά λέμε νεκροταφεῖα, τά λέμε κοιμητήρια. Φαντάζομαι γνωρίζετε, γιατί τά λέμε κοιμητήρια.. γιατί πλέον γιά μᾶς ὁ θάνατος εἶναι ὕπνος. Κοιμόμαστε! Καί ὅπως δέν φοβόμαστε νά πέσουμε νά κοιμηθοῦμε, δέν φοβόμαστε καί νά πεθάνουμε.

Λοιπόν, μετά πού ἦρθαν ἐδῶ οἱ χριστιανοί, γιά νά καθαριστεῖ ὁ τόπος, ἐπειδή οἱ πρόγονοί μας ἦταν, εἴπαμε, τό ξέρετε ἔ; Εἰδωλολάτρες, δηλαδή λατρεύανε τούς θεούς τοῦ Ὀλύμπου, τό δωδεκάθεο, οἱ ὁποῖοι αὐτοί τί θεοί ἤτανε; Ξέρετε τί ἦταν; Ἦταν ἀληθινοί θεοί ἤ ψεύτικοι; Ψεύτικοι! Τί ἦταν πίσω ἀπ΄ αὐτούς τούς θεούς; Μύθοι ἤτανε.. καί τί ἄλλο ἦταν πίσω ἀπό αὐτούς τούς θεούς; Ἤτανε δαιμόνια. Ξέρετε τί εἶναι οἱ δαίμονες; Ὁ Δίας, ἄς ποῦμε, ἦταν ἕνα δαιμόνιο, ἤ ἡ Ἀφροδίτη. Ἦταν δαιμόνια τά ὁποῖα μπαίνανε καί μέσα στά ἀγάλματα στούς ναούς, φωνάζανε, λέγανε διάφορα κ.λ.π. καί κάνανε καί ψευτοθαύματα.

Ὅταν, λοιπόν, ἤρθανε οἱ χριστιανοί ἐδῶ, θέλανε νά καθαρίσουν τόν τόπο ἀπό τούς δαίμονες. Γιατί οἱ δαίμονες, ὅπου γίνονται ἁμαρτίες, πᾶνε καί κάθονται. Ὅπως μπαίνουν καί μέσα στόν ἄνθρωπο, ἅμα κάνει ἁμαρτίες καί δέν μετανοεῖ, μπορεῖ νά κάτσει καί μέσα στόν ἄνθρωπο. Γιά νά διώξουν λοιπόν τούς δαίμονες, κάνανε προσευχές, χτίζανε ἐκκλησίες, ὅπως καί ἡ δική σας, τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς. Χτίζανε ἐκκλησίες Ἁγίων, πολύ μεγάλων Ἁγίων, καί ὅπου ὑπήρχανε πολύ μεγάλες λατρεῖες, ἔντονες, τῶν δαιμόνων, χτίζανε ναούς τῆς Ἁγία Τριάδος. Ὁπότε κι ἐμεῖς λέμε ὅτι αὐτό τό μοναστήρι μας πρέπει νά εἶναι ἀπό τότε, ἀπό τά ἀρχαῖα χρόνια. Γιατί, ξέρετε, πολλοί ἀπό τούς ἀρχαίους εἰδωλολάτρες κάνανε φρικιαστικά πράγματα! Μέχρι κάνανε καί ἀνθρωποθυσίες, δηλαδή σφάζανε μικρά παιδιά! Ἔτσι εἶναι ὁ διάβολος.. Ὁ διάβολος θέλει τέτοια πράγματα.