Τί σημαίνει "ὁ κόσμος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται";

❈ Μᾶς λέει ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ὅτι "ὁ κόσμος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται" (Α' Ἰωάν. 5,17) καί "ὅστις βουληθεῖ εἶναι φίλος τοῦ κόσμου, ἐχθρός τοῦ Θεοῦ καθίσταται" (Ἰακ. 4,4).

Τί σημαίνει "ὁ κόσμος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται"; Σημαίνει ὅτι ἡ βάση τοῦ κόσμου, τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος, εἶναι ὁ Πονηρός, ὁ Διάβολος.

Τά ἰδανικά τοῦ κόσμου, οἱ στόχοι καί οἱ ἐπιδιώξεις δηλαδή τοῦ κοσμικοῦ ἀνθρώπου εἶναι τρεῖς:

Πρῶτον ἡ ὕλη, δηλαδή τά ὑλικά ἀγαθά, τά χρήματα καί γενικά οἱ ὑλικές ἀξίες (φιλαργυρία).

Δεύτερον οἱ σωματικές ἡδονές, δηλαδή ἡ ἀπόλαυση τοῦ σώματος καί τῶν αἰσθήσεων, ἡ ξεκούραση τοῦ σώματος, ἡ ζωή χωρίς κόπο καί ἡ ἀναζήτηση τῆς εὐδαιμονίας καί τῆς καλῆς ζωῆς (φιληδονία).

Τρίτον ἡ δόξα πού ἔρχεται ἀπό τούς ἀνθρώπους, τό νά ἔχουμε ἕνα καλό ὄνομα στήν κοινωνία, νά ἔχουμε τήν ἀγάπη, τήν ἐκτίμηση, τήν ἀναγνώριση, τόν ἔπαινο, τά "μπράβο" ἀπό τούς ἄλλους ἀνθρώπους, τό νά μή μᾶς κατηγοροῦν, νά μή μᾶς ἀδικοῦν καί γενικῶς νά μή μᾶς δυσκολεύουν (φιλοδοξία).

Αὐτά εἶναι τά τρία συστατικά τοῦ κοσμικοῦ πνεύματος καί φρονήματος. Ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει αὐτά τά συστατικά καί δέν τά ἀποδοκιμάζει, δέν τά καταπολεμάει, δέν μπορεῖ νά εἶναι Χριστιανός. Ἄν ὁ ἄνθρωπος δέν μισήσει τόν κόσμο, δέν μπορεῖ νά εἶναι Χριστιανός.

Οἱ τρεῖς αὐτές ἄρρωστες ἀγάπες ὑπάρχουν σέ κάθε ἄνθρωπο πού γεννιέται στή γῆ. Ὁ Χριστός μας γι' αὐτό ἦρθε στή γῆ, γιά νά λύσει τά ἔργα τοῦ Διαβόλου. Γιατί πίσω ἀπό αὐτές τίς ἄρρωστες ἀγάπες κρύβεται ὁ Διάβολος, ὁ ὁποῖος ἔχει χτίσει μέσα στόν ἄνθρωπο ἕνα τέτοιο ἐργαστήριο, πού κάνει τόν ἄνθρωπο νά ἐργάζεται αὐτά τά πάθη τῆς φιλαργυρίας, τῆς φιληδονίας καί τῆς φιλοδοξίας.

Πρέπει ὁ κάθε ἄνθρωπος νά προβληματίζεται πάντοτε καί νά σκέφτεται ἐάν εἶναι ἀπελευθερωμένος ἀπό αὐτά τά πάθη, ἀπό αὐτήν τήν ἀγάπη πρός τόν κόσμο, τήν καλοπέραση, τήν προσκόλληση στήν ὕλη καί στά κοσμικά πράγματα.

Ἄν λοιπόν ψάχνοντας τόν ἑαυτόν μας, διαπιστώσουμε ὅτι μᾶς ἐνδιαφέρουν ὅλα αὐτά καί ἡ γνώμη τοῦ κόσμου, τότε πρέπει νά ἀναρωτηθοῦμε ἄν εἴμαστε Χριστιανοί ἤ ὄχι.

Ὁ Κύριος, ὅπως εἴπαμε, λέει πώς ὅποιος θέλει νά εἶναι φίλος τοῦ κόσμου, δέν μπορεῖ νά εἶναι φίλος τοῦ Θεοῦ. Αὐτά τά δύο εἶναι ἀντίθετα πράγματα. Ἤ θά εἶσαι φίλος τοῦ κόσμου ἤ θά εἶσαι φίλος τοῦ Θεοῦ, γιατί ὁ Θεός δέν θέλει νά ἀγαπᾶμε κάτι ἄλλο, ἐκτός ἀπό Αὐτόν. Ὁ Θεός εἶναι ἀπόλυτος.

Ὁ Χριστός, λέει, πώς πρέπει νά Τόν ἀγαπήσουμε, ἐξ' ὅλης τῆς ψυχῆς, ἐξ' ὅλης τῆς καρδίας καί ἐξ' ὅλης τῆς διανοίας (Μάρκ. 12,30). Ἄρα θέλει νά δώσουμε ὅλη τήν ψυχή, καρδιά καί διάνοιά μας σέ Αὐτόν καί ὄχι νά δώσουμε ἕνα ποσοστό καί κάπου ἀλλοῦ. Αὐτό ἀκριβῶς τό λέει ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη ἀκόμα. Μά θά ἀναρωτηθοῦν κάποιοι:

- Ὁ Χριστός δέν λέει νά ἀγαπᾶμε σύζυγο, παιδιά, συγγενεῖς καί ὅλους τούς συνανθρώπους μας;

Φυσικά καί τό λέει. Ὅμως τό λέει αὐτό ὡς κατοπινή ἐντολή. Ἡ πρώτη ἐντολή Του εἶναι νά ἀγαπήσουμε τόν Ἴδιο καί ὅταν τό κάνουμε αὐτό, τότε ἐξ' αἰτίας αὐτοῦ, θά ἀγαπήσουμε σωστά καί τούς ἄλλους. Κἀποιος δηλαδή πού βάζει μπροστά κάποια ἄλλη ἀγάπη καί ὄχι αὐτήν γιά τόν Θεό, δέν θεωρεῖται Χριστιανός.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 7 - 2 - 2016)