«Ὁ
ἰατρὸς ὁ ἀγαπητός»
(Ομιλία
του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου
Καντιώτου)
Σήμερα,
ἀγαπητοί μου, εἶναι ἑορτὴ καὶ
πανήγυρις. Ἑορτάζει ἕνας ἀπὸ τοὺς
ἀστέρες ποὺ σελαγίζουν στὸν οὐρανὸ
τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας, ὁ
ἅγιος Λουκᾶς.
Τί
ἦταν ὁ ἅγιος Λουκᾶς; Δὲν ἀρκεῖ ν᾿
ἀκοῦμε τὸ ὄνομα καὶ νὰ πανηγυρίζουμε
τὴ μνήμη ἑνὸς ἁγίου. Πρέπει νὰ
γνωρίζουμε τὸν βίο του καὶ πρὸ
παντὸς νὰ μιμούμεθα τὶς ἀρετές
του. Ὅπως εἶπε ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος,
ἑορτὴ ἁγίου εἶναι μίμησις τοῦ
ἁγίου. Γι᾿ αὐτὸ κ᾿ ἐγὼ θὰ πῶ λίγες
λέξεις γιὰ τὸν ἅγιο αὐτόν.
Λουκᾶς!
Καὶ μόνο τὸ ὄνομά του κάτι
φανερώνει· ἔχει σημασία. Ἡ λέξι
Λουκᾶς, ὅπως λένε οἱ φιλόλογοι,
προέρχεται ἀπὸ τὴ ῥίζα λοὺξ τῆς
λατινικῆς γλώσσης (lux) ποὺ σημαίνει
φῶς. Ἀπὸ αὐτὴν παράγονται καὶ
ἄλλες λέξεις. Λόγου χάριν ἡ λέξι
λύκειο· ἔχει σχέσι ἡ λέξι λύκειο
μὲ τὴ λέξι Λουκᾶς. Λύκειο σημαίνει
τὸ σχολειὸ ποὺ φωτίζει – κι ἀλλοίμονο
ἂν δὲ φωτίζῃ ἀλλὰ σκοτίζῃ. Λύκειο
= σχολεῖο ποὺ φωτίζει, καὶ Λουκᾶς
= φωτεινός. Αὐτό θὰ πῇ Λουκᾶς,
φωτεινὸς – λαμπρός.
Δὲν
ἦταν βέβαια ἐξ ἀρχῆς φωτεινός.
Διότι ἀρχικὰ ἦταν εἰδωλολάτρης.
Γεννήθηκε τότε ποὺ ὅλοι λάτρευαν τὰ
κτίσματα καὶ τὰ ἔκαναν θεούς. Ἦταν
Ἕλλην στὴν καταγωγή. Πατρίδα του ἦταν
ἡ Ἀντιόχεια, μεγάλο κέντρο τοῦ
Ἑλληνισμοῦ στὴν Ἀνατολή. Αὐτὸς εἶναι
ὁ βίος του πρὸ Χριστοῦ, μέχρι νὰ
πιστέψῃ. Τὸ ἐπάγγελμά του ἦταν ἰατρός
(ὑπῆρχε τότε ἰατρικὴ σχολὴ στὴν
Τύρο).