Μέθοδοι ἀντισύλληψης (ὀρμονική κ.ἄ.), Ἐξωσωματική Γονιμοποίηση καί ἡ σχέση τους μέ τήν ἔκτρωση!

Ἰωάννης Γ. Θαλασσινός,

Πρόεδρος «Πανελληνίου Ἑνώσεως

Φίλων τῶν Πολυτεκνων» (Π.Ε.ΦΙ.Π.)

Τό μεγάλο ἠθικό, κοινωνικό, ψυχολογικό, ἀλλά πρωτίστως πνευματικό πρόβλημα τῶν Ἐκτρώσεων, ἀπασχολεῖ ἐντόνως τήν κοινωνία μας ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων, ἰδιαιτέρως ὅμως τίς τελευταῖες δεκαετίες. Ἡ ραγδαία ἐξέλιξη τῆς ἐπιστήμης ἔχει δημιουργήσει νέα δεδομένα καί στό θέμα αὐτό. Δεδομένα, πού δυστυχῶς, ἐνῶ διαφημίζονται ὡς θετικά καί ὡς «καλές» εἰδήσεις, εἶναι πολύ λυπηρά. Καί αὐτό γιατί πραγματοποιοῦνται χιλιάδες ἐκτρώσεις δίχως ἴσως νά τό γνωρίζουν ἤ νά τό ἔχουν συνειδητοποιήσει οἱ ἐνδιαφερόμενοι.

Πρίν ὅμως ἀναφερθοῦμε στά παραπάνω, κρίνουμε σκόπιμο νά ἐξετάσουμε ἐν συντομίᾳ τά ἑξῆς:

1) Τή δογματική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας πάνω στό βασικό καί κρίσιμο ἐρώτημα σχετικά μέ τό χρόνο ἐμψύχωσης τοῦ ἐμβρύου. Ἀπό πότε δηλ. ὁ ἄνθρωπος ἔχει ψυχή καί ἀποκτᾶ ἀνθρώπινη ὑπόσταση. Ἡ ἀπάντηση σ’ αὐτό τό ζωτικό ἐρώτημα ξεκαθαρίζει καί λύνει ὅλα τά περαιτέρω ἐρωτήματα καί προβλήματα πού ἀνακύπτουν, τουλάχιστον σέ ὅποιον θέλει νά εἶναι τίμιος ἀπέναντι τοῦ ἑαυτοῦ του καί τοῦ Θεοῦ.

2) Παράλληλα, θά ἐξετάσουμε, ἀπό ἐπιστημονικῆς πλευρᾶς, τό πανάρχαιο ἐρώτημα – δίλημμα γιά πολλούς ἐπιστήμονες –, τό πότε, δηλ., ἀρχίζει ἡ ἐγκυμοσύνη καί ἀπό πότε ἕνα ἀνθρώπινο ἔμβρυο εἶναι ὄντως ἄνθρωπος!

————— * —————

1) Ὅμως, τί εἶναι ἡ ψυχή καί πῶς τήν ὁρίζουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας;

Ὅπως ἀναφέρει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός: «Ψυχὴ τοίνυν ἐστὶν οὐσία ζῶσα, ἁπλῆ, ἀσώματος, σωματικοῖς ὀφθαλμοῖς κατ’ οἰκείαν φύσιν ἀόρατος, λογική τε καὶ νοερά, ἀσχημάτιστος, ὀργανικῷ κεχρημένη σώματι καὶ τούτῳ ζωῆς αὐξήσεώς τε καὶ αἰσθήσεως καὶ γεννήσεως παρεκτική… αὐτεξούσιος, θελητική τε καὶ ἐνεργητική, τρεπτὶ ἤτοι ἐθελότρεπτος, ὅτι καὶ κτιστή, πάντα ταῦτα κατὰ φύσιν ἐκ τῆς τοῦ δημιουργήσαντος αὐτὴν χάριτος εἰληφυία, ἐξ ἧς καὶ τὸ εἶναι καὶ τὸ φύσει οὕτως εἶναι εἴληφεν»[1] (δηλ. ἡ ψυχή εἶναι ζῶσα, ἁπλή, ἀσώματη, ἀόρατη στούς σωματικούς ὀφθαλμούς, λογική καί νοερά, ἀσχημάτιστη, ἐνῶ χρησιμοποιεῖ ὡς ὄργανο τό σῶμα καί τοῦ δίδει ζωή, αὐτεξούσια, θελητική καί ἐνεργητική, τρεπτή, δηλαδή ἐθελότρεπτη, κτιστή). Καί συμπληρώνει ὁ ὅσιος Ἡσύχιος: «ἡ ψυχὴ ἡμῶν ἁπλῆ τις οὖσα καὶ ἀγαθή,.. ὑπό τοῦ ἀγαθοῦ Δεσπότου αὐτῆς (τοῦ Θεοῦ) κτισθεῖσα».[2]

«Ὃς δ᾿ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων…»! (Ιωάννης Γ. Θαλασσινός, Αντιπρόεδρος της «Πανελλήνιας Ένωσης Φίλων των Πολυτέκνων»)

Σχόλιον εἰς τό πρόγραμμα σεξουαλικῆς διαπαιδαγωγήσεως «Φρίξος», πού ἀπευθύνεται εἰς παιδιά προσχολικῆς καί πρώτης παιδικῆς ἡλικίας (Νηπιαγωγείου καί Α΄ – Β΄ Δημοτικοῦ).

Προσφάτως, μέ ἀφορμή τή βράβευση τοῦ προγράμματος σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης «Παίζω μέ τόν Φρίξο καί μαθαίνω γιά τό σῶμα μου καί τίς διαπροσωπικές σχέσεις»1, ἀπό διεθνῆ Ὀργανισμό2, ἦρθε στήν ἐπιφάνεια ὅλη αὐτή ἡ προσπάθεια «διαφώτισης» τῶν νηπίων πάνω στό σοβαρό θέμα τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης.

Ἐδῶ δέν θά ἀσχοληθοῦμε τόσο μέ τήν παιδαγωγική καί ψυχολογική διάσταση τοῦ θέματος, ἄλλωστε, ὑπάρχει ἤδη ἕνας πρόσφατος σχολιασμός, ἀπό τήν ἱστοσελίδα τῆς συλλογικῆς προσπάθειας «Μαμά, Μπαμπάς & Παιδιά», μέ τόν ὁποῖο συμφωνοῦμε ἀπόλυτα3. Θά προσπαθήσουμε, λοιπόν, ἄν καί αἰσθανόμαστε ἀδύναμοι γι’ αὐτό τό ἔργο, νά σχολιάσουμε τό πρόγραμμα ἀπό πνευματικῆς, κυρίως, ἀπόψεως.

Τό νά θέλει κάποιος νά «ἐπιβάλλει» τή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση σέ παιδιά καί μάλιστα στήν εὐαίσθητη ἡλικία τῶν 5, 6, 7 ἐτῶν, παρακάμπτοντας4 οὐσιαστικά τούς φυσικούς, ἀλλά καί νομικά ὑπευθύνους γιά τή διαπαιδαγώγηση τῶν παιδιῶν, γονεῖς, καί μάλιστα ὅταν πρόκειται γιά τή σεξουαλική τους διαπαιδαγώγηση, εἶναι ἀπαράδεκτο, ἀλλά ὁπωσδήποτε καί πνευματικά πολύ ἐπικίνδυνο.

Ὅταν ἕνα μικρό παιδί–νήπιο (ἀλλά καί σέ μεγαλύτερη ἡλικία), ἔχει κάποιες ἐρωτήσεις ἤ ἀπορίες γιά τά τόσο λεπτά αὐτά θέματα, οἱ γονεῖς του, γνωρίζοντας τό παιδί τους καλύτερα ἀπό τόν καθένα, μποροῦν καί πρέπει μέ διάκριση νά τοῦ ἀπαντοῦν, ἀνάλογα μέ τήν ὡριμότητά του. Σέ καμία περίπτωση ὅμως δέν πρέπει νά τοῦ ἐξάπτουν τή φαντασία καί νά τοῦ δημιουργοῦν ἐπιπλέον ἐρωτήματα, πού ἴσως δέν θά τά εἶχε κἄν σκεφτεῖ. Ἡ ψυχή τοῦ παιδιοῦ, κατά τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, πρέπει νά διατηρεῖται ἀθώα καί καθαρή, ὅσο περισσότερο γίνεται.

Αὐτή τήν παιδική ἀθωότητα καί καθαρότητα, συμβουλεύει κι ἐμᾶς, τούς ἐνήλικες, ὁ Θεάνθρωπος Χριστός νά ἀποκτήσουμε ξανά καί νά τή διατηρήσουμε, μέ τή δική Του Χάρη καί τόν πνευματικό μας ἀγώνα: «Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὃς ἐὰν μὴ δέξηται τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν» (Λουκ. 15, 17).

Ὑπάρχουν, ὅμως δυστυχῶς, καί κάποιοι ὀρθόδοξοι γονεῖς, πού συμφωνοῦν μέ τήν εἰσαγωγή αὐτοῦ τοῦ προγράμματος στά σχολεῖα. Θέλουμε νά πιστεύουμε ὅτι δέν εἶναι σωστά ἐνημερωμένοι.