Ἀποκάλυψις 13, 1-8. Τό θηρίο πού ἀνεβαίνει ἀπό τήν θάλασσα, , Ἁγίων Πατέρων - Ν. Βασιλειάδη, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀποκάλυψις 13, 1-8. Τό θηρίο πού ἀνεβαίνει ἀπό τήν θάλασσα, 20-8-26, Ἁγίων Πατέρων - Ν. Βασιλειάδη, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἀπόδοση τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεότόκου: «Τό θεομητορικό θαῦμα καί τά θαύματα τῆς Θεοτόκου» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΤΟ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 23-8-1992]

[A33]

Καθώς, αγαπητοί μου, μελετούμε το θεολογικότατον προοίμιον της προς Εβραίους επιστολής, αναγκαζόμαστε να σταματήσομε σε μία μυστηριώδη φράση: «Ὃταν δὲ πάλιν εἰσαγάγῃ τὸν πρωτότοκον εἰς τὴν οἰκουμένην, λέγει». Ποιος εισαγάγει; Εισαγάγει ο Πατήρ. Ποιον εισαγάγει; Εισαγάγει τον Υιόν. Πού τον εισαγάγει; Εις την οικουμένην, εις τον κόσμον. Αλλά ο Υιός, ως πρωτότοκος του Πατρός, είναι και Θεός βεβαίως, είναι πανταχού παρών. Τι έννοια έχει αυτό το «εισαγάγει»; Ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης απαντά: «Τήν διά σαρκός Αὐτοῦ γένεσιν, εἴσοδον εἰς τήν οἰκουμένην ὀνομάζει ὁ Λόγος». Ότι δηλαδή «όταν ο Πατήρ», λέγει, «εισαγάγει τον Υιόν, Τον εισαγάγει με την έννοια της σαρκός, με την έννοια της Ενανθρωπήσεως». Ώστε λοιπόν η είσοδος του Θεού, του Θεού Λόγου, γίνεται εις τον κόσμον με την Ενανθρώπηση. Και το όργανον που υπηρέτησε αυτήν την είσοδον του πρωτοτόκου εις την Οικουμένην, είναι η Παρθένος Μαρία. Έτσι η Παρθένος Μαρία γίνεται η πύλη δια της οποίας ο Θεός Λόγος κοινωνεί κατά τρόπον αισθητόν και ρεαλιστικόν με τους ανθρώπους.

Βλέπουν οἱ νέοι μας τὴν Ὀρθοδοξία σάν... οὖφο; Ἀπαντήσεις στοὺς ἰσχυρισμούς του π. Βασιλείου Θερμοῦ.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΝΔΡΩΝΗΣ

Ισχύει πράγματι ότι οι ορθόδοξοι ναοί μας, αδειάζουν και ότι οι σημερινοί νέοι βλέπουν την Εκκλησία σαν… ούφο; Αυτά υποστηρίζει σε ένα – μάλλον καταστροφολογικό άρθρο του – ο γνωστός ιερέας, π. Βασίλειος Θερμός, προκαλώντας έντονες συζητήσεις στο διαδίκτυο.

Πραγματικά, εάν κανείς προσγειωνόταν με… ούφο για πρώτη φορά στην Ελλάδα, διαβάζοντας το συγκεκριμένο άρθρο θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι η Ορθοδοξία έχει σχεδόν ξοφλήσει! Είκοσι αιώνες πολέμων, διωγμών, επιδρομών, αιρέσεων και κατακτητικών ζυγών δεν κατάφεραν να στερήσουν ούτε δράμι από την αιώνια δόξα της Ορθοδοξίας και ξαφνικά τώρα ανακαλύψαμε ότι… χανόμαστε!

Πάμε όμως να δούμε τα – αλλού προβληματικά και αλλού ακατανόητα – σημεία στο άρθρο του πατρός Θερμού:

«Γιατί ο λαός εγκαταλείπει σταδιακά την Εκκλησία; Μήπως διότι η Εκκλησία μας, όπως είναι τώρα, αποτελεί απλώς ένα απομεινάρι του παρελθόντος; Μήπως επειδή δεν υπάρχει η βούληση να αλλάξει;».

Πάτερ μου καλέ, αποκαλείτε απομεινάρι του παρελθόντος την Εκκλησία; Τι είναι η Εκκλησία κατά την άποψη σας, κοινωνικό ίδρυμα που το μάρκετινγκ του βγήκε εκτός μόδας; Μουσείο που ξέχασε να κάνει ανακαίνιση; Είναι δυνατόν να εκφραζόμαστε έτσι για το ιερό οικοδόμημα ενός εσταυρωμένου Χριστού που κρατάει στο χέρι του το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας; Δηλαδή η ευαγγελική αλήθεια ότι: «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας», δεν ισχύει; Δεν μας τα είπε καλά ο Παύλος;

«Πορθεῖται σύνολος ἡ τῶν Πατέρων διδασκαλία καὶ τὰ περὶ τὴν πίστιν ναυάγια πυκνά, σιγὰ τῶν εὐσεβούντων τὰ στόματα» (Μ. Βασίλειος – Ἐπ. 92)

«Πορθείται σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία και τα περί την πίστιν ναυάγια πυκνά, σιγά των ευσεβούντων τα στόματα» (Μ. Βασίλειος – Επ. 92)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Αναμφίβολα, η έννοια ομολογία της Ορθοδόξου Πίστεως έχει υποστεί, σήμερα, παρόμοια καθίζηση στο αξιολογικό - εκκλησιολογικό περιεχόμενό της, όπως την εποχή (σε αντιστοιχία) του Μ. Βασιλείου. Μετρημένοι στα δάκτυλα είναι πια οι πιστοί (κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί) που αντιστέκονται στην παγκόσμια τάση αποστασίας, περιφρονώντας τον φόβο, την απώλεια χρημάτων και προνομίων, ευθυγραμμιζόμενοι (μόνο) στην Ορθόδοξη παράδοση - διδασκαλία, στο βηματισμό των Πατέρων. Τώρα, όμως, έχουν το αγωνιστικό πλεονέκτημα έκφρασης μέσω εναλλακτικών μορφών επικοινωνίας, όπως (πχ) είναι τα αντι-οικουμενιστικά Ορθόδοξα Ιστολόγια, ως μορφή συλλογικών ορθοδόξων κινημάτων.

Επίσκοποι σαν τον π. Αυγουστίνο Καντιώτη, τον Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιο ή σαν τους ιερομονάχους π. Φιλόθεο Ζερβάκο και Χαράλαμπο Βασιλόπουλο που ήταν (όλοι αυτοί) η ζωντανή συνείδηση της Ορθοδοξίας και παρενέβαιναν στις μεγάλες κρίσεις, έχουν (δυστυχώς) εκλείψει.

Τα λόγια του Μ. Βασιλείου καλύπτουν όλους τους τομείς του σημερινού (στο χαμηλότερο σημείο του) εκκλησιαστικού σώματος. Διαβάζουμε:

«Πορθείται σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία»

Ο πορθητής οικουμενισμός προχωρεί ακόμη και σε περιοχές (Άγιο Όρος, Ι. Μονές, Χριστ. αδελφότητες κλπ) που ως χθες εθεωρούντο πυρήνες αντίστασης.

Ο Μ. Βασίλειος θεωρούσε ότι η των Πατέρων διδασκαλία είναι ένα από τα πλέον αναπαλλοτρίωτα της Εκκλησίας κτήματα. Αυτή τη βαθύτατη πίστη δεν την έχουν σήμερα, συνολικά, οι πιστοί, γι' αυτό και δεν διαμαρτύρονται για τις υποβαθμίσεις της που επιχειρεί η «Μεταπατερική θεολογία».

Η οικουμενική κίνηση (και η Διαθρησκειακή) πορθούν την των Πατέρων διδασκαλία. Σ' αυτό βοήθησαν και οι λεγόμενες Πανορθόδοξες Διασκέψεις των ετών 1961-1968, οι οποίες προετοίμασαν την ψευδοσύνοδο στη Κρήτη (2016). Το σύνθημα είχαν δώσει οι γνωστές Εγκύκλιοι του 1902, 1904 και 1920 του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κων/πόλεως. Ιδού και οι κυριώτερες εκφράσεις - διαπιστώσεις της Δήλωσης του Τορόντο (Π.Σ.Ε.):

1) Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών δεν οφείλει να βασίζεται σε μια οποιαδήποτε ιδιαίτερη αντίληψη περί εκκλησίας.

2) Η ιδιότητα του μέλους του Π.Σ.Ε. δεν συνεπάγεται σχετικοποίηση των εκκλησιολογικών αντιλήψεων κάθε εκκλησίας μέλους.

Είναι εμφανές, πιστεύω, το κριτήριο του Π.Σ.Ε. Προς κοινοποίηση των πνευματικών ανησυχιών του, δεν στηρίζεται στην πίστη των Πατέρων, γι' αυτό και δεν θεωρεί αιρέσεις τις αιρέσεις!

Προωθούν, δηλ. (το Π.Σ.Ε.) και η ψευδοσύνοδος στην Κρήτη (2016), τη συμπληρωματικότητα των ομολογιών - αιρέσεων σε ολιστικό μοντέλο υπερπαγίωσης των θεωριών τους, ως μία Υπερ-εκκλησία, αν και τον αρνούνται τον όρο Υπερ-εκκλησία. Αυτή ακριβώς η εννόηση (Υπερεκκλησία) προαναγγέλλεται από τις συμπληρωματικές συνδέσεις (των αιρέσεων) που επιχειρούν στις «συνάξεις» του Π.Σ.Ε. Αυτό είναι το έσχατο νόημα των προσπαθειών του Π.Σ.Ε.

Γράφει ο π. Γαβριήλ Διονυσιάτης στο «ΛΑΥΣΑΪΚΟΝ» του Αγίου Όρους: «Προσέτι οι Πατέρες, εξηγούντες την συμβουλήν του Κυρίου, "γίνεσθε φρόνιμοι ως οι όφεις", λέγουν ότι δια ταύτης μας συμβουλεύει να φυλάττωμεν υπέρ πάν άλλο την πίστιν, όπως ο όφις διωκόμενος προσπαθεί να σώση την κεφαλήν του, καθότι και η πίστις κεφάλαιον είναι πασών των αρετών».

Συνεχίζει ο Μ. Βασίλειος με την εξής σημαντική διαπίστωση (σελ. 46): «τα περί την πίστιν ναυάγια πυκνά».

Σήμερα οι Αστοχριστιανοί (κατά Ν. Ψαρουδάκη – εύστοχος χαρακτηρισμός) δεν έχουν κατανοήσει ότι με την αποδοχή του οικουμενισμού από την επίσημο εκκλησία θα γίνουν οι αποστερημένοι εκ της Πατερικής διδασκαλίας κάτοικοι της αιωνιότητας!

Με την εφαρμογή της Πατερικής διδασκαλίας απωθείται ο αιώνιος θάνατος (κόλασις) και εξασφαλίζονται ανοιγμένες οι θύρες του Παραδείσου, γι' αυτό και ο Μ. Βασίλειος τονίζει την επικινδυνότητα, ότι «πορθείται (κυριεύεται) σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία». Η γνώση και η άνωθεν σοφία του Μ. Βασιλείου θα τόνιζε σήμερα: «πορθείται συνοδικά σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία»! Η οικουμενιστικοφιλοσοφία των σημερινών Ιεραρχών έχει παρασύρει σε «περί την πίστιν ναυάγια» πολλούς εκ των τάξεων του Κλήρου, εκ του Μοναχισμού και εκ των (του πληρώματος) Λαϊκών.

Οικουμενιστής σημαίνει άνθρωπος εγωκεντρικός, χωρίς ουσιαστική κοινωνία με το Θεό της Αλήθειας∙ άνθρωπος αυτόνομος, ξεκομμένος από την Πατερική διδασκαλία την δια των Οικουμενικών Συνόδων διατυπωθείσα. Αιρετικός δηλ!

1ο Σχόλιο: Για θέματα Πίστεως και Ομολογίας, εξετάζουμε ποιαν οδόν υποδεικνύουν οι Ι. Κανόνες, ώστε να κανονίζωμεν εαυτούς προς τα υπ' αυτών εντελλόμενα. Δεν είναι δυνατόν κληρικοί - Γέροντες που αδιαφορούν για τις αιρετικές δοξασίες του οικουμενισμού ν' αποτελούν και κριτήρια Ορθοδοξίας! (τέλος σχολίου)

Επειδή ο οικουμενισμός προβλήθηκε - συνδέθηκε με «Πατριαρχική - επισκοπική παράδοση» από τη μια και τον φόβο «εξέγερσης» από την άλλη, γι' αυτό και ο Μ. Βασίλειος ελέγχει τους σημερινούς πιστούς: «σιγά των ευσεβούντων τα στόματα».

Το πανάρχαιο εκκρεμές από το φόβο στην σιωπή της προδοσίας και αντίστροφα, έχει αντικαταστήσει την Ευαγγελική - Πατερική στάση έναντι των αιρέσεων.

Στην Μητρόπολή μου (Δημητριάδος) πολλές «ημιαγρυπνίες» γίνονται, αλλά αυτοί «οι νυκτερινοί θεοσεβείς μηδέποτε εν φωτί τολμούν παρρησιασθήναι» (Αγ. Θ. Στουδίτης).

2ο σχόλιο: Δυστυχώς, οι πρωταίτιοι της εισαγωγής του οικουμενισμού βρίσκουν στηρίγματα, σε Ι. Μονές και επαινούνται και από το πλήθος της «δοκούσης Ορθοδοξίας».

Διαμαρτύρεται ο Μ. Βασίλειος:

«Ημίν δε προς τω φανερώ πολέμω των αιρετικών έτι και ο παρά των δοκούντων ορθοδοξείν επαναστάς, προς έσχατον ασθενείας τας εκκλησίας κατήγαγεν» (επιστ. 92).

Οι Ι. Μονές (πχ) εκτός κάποιων εξαιρέσεων, έχουν (λόγω σιωπής τους) ξεθωριάσει τις Ιερές Εικόνες των Αγίων εκείνων, που είχαν εσχατολογική στράτευση εναντίον των αιρέσεων. Αναζητούμε το ορθόδοξο στίγμα τους στην Πατρολογία, διότι οι «κεντρικές» εκδηλώσεις πολλών Μονών και Μητροπόλεων τους απωθούν.

Η εκκλησιαστική Ιστορία δεν απλουστεύει τους αγώνες των Πατέρων για την ορθή πορεία της Εκκλησίας εν μέσω των αιρέσεων, όπως έγινε δυστυχώς και στο Ημερολόγιο της Ι. Μονής Βατοπαιδίου για τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, όπου έχει απόλυτα αποδεσμευθεί ο όσιος από την Αγιοπνευματική κριτική του για τον παπισμό και τον οικουμενισμό!

Ο τόνος και η σημασία των αντι-αιρετικών διδασκαλιών του Μ. Βασιλείου, του Ι. Χρυσοστόμου, του Αγίου Μάρκου Ευγενικού, του Οσίου Θεοδώρου του Στουδίτου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού ή του νοήματος του ΙΕ' κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, δεν προβάλλονται καθόλου στο λαϊκότερο αισθητήριο του πληρώματος της Εκκλησίας.

Ερώτημα: οι ανωτέρω Πατέρες είναι μικρότερης πνευματικής βαρύτητας από τους σημερινούς σύγχρονους τιμώμενους αγίους, άγιο Πορφύριο, άγιο Παΐσιο, άγιο Ιάκωβο; Άπαγε της βλασφημίας. (Τέλος σχολίου)

Αυτή είναι η ιδιοσυγκρασιακή οπτική των οικουμενιστών-αιρετικών «ποιμένων», να υποκρύπτουν, όπου τους παίρνει, τον αντι-αιρετικό πυρήνα των αγίων καθώς και των σύγχρονων Αγίων που αναφέραμε.

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

https://aktines.blogspot.com/2026/08/92.html#more

Οἱ ἐσθονικὲς ἀρχὲς συζητοῦν τὴν ἀφαίρεση τοῦ καθεδρικοῦ ναοῦ του Ταλὶν ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία

Εσθονοί αξιωματούχοι συζητούν εάν θα τερματίσουν τη μίσθωση του καθεδρικού ναού του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι στο Ταλίν από την εκκλησία που συνδέεται με τη Μόσχα, μετά την έκκληση του υπουργού Εσωτερικών Ιγκόρ Τάρο για τον τερματισμό της συμφωνίας, αναζωπυρώνοντας μια μακροχρόνια διαμάχη για το μέλλον του ορόσημου.

Ο Τάρο δήλωσε ότι η πόλη του Ταλίν, στην οποία ανήκει το κτίριο, θα πρέπει να τερματίσει τη μίσθωσή της με την Εσθονική Χριστιανική Ορθόδοξη Εκκλησία, μια αυτοδιοικούμενη Εκκλησία εντός του Πατριαρχείου της Μόσχας, αναφέρει το err.ee.

«Δεν υπάρχει λόγος να εθνικοποιηθεί τίποτα, απλώς να τερματιστεί η συμφωνία πρόωρα και να διακοπεί η ροή χρημάτων προς τον οργανισμό της Μόσχας», δήλωσε ο Τάρο, προσθέτοντας τον αβάσιμο ισχυρισμό ότι ο καθεδρικός ναός λειτουργεί ως τουριστικό αξιοθέατο και όχι ως παραδοσιακή ενοριακή εκκλησία.

Ο ιστορικός Λάουρι Βάτρε είχε προτείνει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την πώληση του καθεδρικού ναού και τη μεταφορά του σε άλλο σημείο του Ταλίν, υποστηρίζοντας ότι αυτό θα απομάκρυνε αυτό που ο ίδιος αποκάλεσε σύμβολο Ρωσικοποίησης από τον λόφο Τούμπεα. Ο Τάρο απάντησε στην ανάρτηση του Βάτρε σημειώνοντας ότι η Ισαμάα κατέχει την εξουσία στο Ταλίν και θα μπορούσε να ενεργήσει απευθείας βάσει της μίσθωσης.

Κυριακὴ Η΄ Ματθαίου - Λὰὸς ἄξιος τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου)

 

Λαὸς ἄξιος τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν

«Ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς εἶδε πολὺν ὄχλον…» (Ματθ. 14,14)

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Ὁ Κύριος, ἀγαπητοί μου, διὰ θαύματος τρέφει μέσα στὴν ἔρημο ἕναν ὁλόκληρο λαό. Δὲν εἶνε θαυμαστὸ νὰ βγαίνῃ τόσος κόσμος στὴν ἔρημο; Ἔγινε ἄλλοτε κάτι τέτοιο; Μόνο ὅταν ὁ Μωυσῆς ὡδηγοῦσε τὸν Ἰσραὴλ στὴ Γῆ τῆς ἐπαγγελίας. 

Θέλεις νά μάθεις ἄν πᾶς καλά στήν πνευματική ζωή; Θέλεις νά μάθεις ἄν προοδεύεις;

"Προκοπή τῆς ψυχῆς", λέει καί ὁ Μέγας Βασίλειος "εἶναι ἡ προκοπή στήν ταπείνωση".
Θέλεις νά μάθεις ἄν πᾶς καλά στήν πνευματική ζωή; Θέλεις νά μάθεις ἄν προοδεύεις;

22 Αὐγούστου. Ἀγαθονίκου μάρτυρος καὶ τῶν σὺν αὐτῷ (δ΄ αἰ.). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Σαββάτου ιβ´ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Α´ Κορ. α´ 26 - β´ 5).

Α Κορ. 1,26        Βλέπετε γὰρ τὴν κλῆσιν ὑμῶν, ἀδελφοί, ὅτι οὐ πολλοὶ σοφοὶ κατὰ σάρκα, οὐ πολλοὶ δυνατοί, οὐ πολλοὶ εὐγενεῖς,

Α Κορ. 1,26              Οι κατά κόσμον σοφοί κλείουν ένεκα του εγωϊσμού τα μάτια και τα αυτιά των εις την σοφίαν του Θεού· Αλλωστε κυττάξετε και σεις, αδελφοί, ότι εις την πρόσκλησιν, που σας απηύθυνεν ο Θεός, δεν υπήκουσαν και δεν την εδέχθησαν πολλοί σοφοί κατά κόσμον ούτε πολλοί από εκείνους που έχουν δύναμιν και εξουσίαν ούτε πολλοί με ευγενή και αριστοκρατικήν την καταγωγήν,